ਤੀਰ੍ਥਮੁਨ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਸ਼੍ਰੇਣੀਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਉਤ੍ਕਣ੍ਠਿਤਂ ਮਨਃ । ਰਾਮਸ੍ਯਾਭੂਦ੍ ਭृਸ਼ਂ ਤਤ੍ਰ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਗੁਣਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਾਮ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੀਰਥਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਬਹੁਤ ਤੀਬਰ ਇੱਛਾ ਜਾਗ ਪਈ।
ਰਾਘਵਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵੈਵਮ੍ ਉਪੇਤ੍ਯ ਚਰਣੌ ਪਿਤੁਃ । ਹਂਸਃ ਪਦ੍ਮਾਵ੍ ਇਵ ਨਵੌ ਜਗ੍ਰਾਹ ਨਖਕੇਸਰੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੜ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਤਾਜ਼ੇ ਕੰਵਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦੇਵਸਦ੍ਮਾਨਿ ਵਨਾਨ੍ਯ੍ ਆਯਤਨਾਨਿ ਚ । ਦ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਉਤ੍ਕਣ੍ਠਿਤਂ ਤਾਤ ਮਮੇਦਂ ਹਿ ਭृਸ਼ਂ ਮਨਃ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੀਰਥਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਏਤਾਮ੍ ਅਰ੍ਥਨਾਂ ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਸਫਲੀਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ । ਨ ਸੋ ऽਸ੍ਤਿ ਭੁਵਨੇ ਤਾਤ ਤ੍ਵਯਾ ਯੋ ऽਰ੍ਥੀ ਵਿਮਾਨਿਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰੋ; ਪਿਤਾ ਜੀ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਮੰਗਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਇਤਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਰਾਜਾ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਸਮਂ ਤਦਾ । ਵਿਚਾਰ੍ਯਾਮੁਞ੍ਚਦ੍ ਏਵੈਨਂ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਥਮਮ੍ ਅਰ੍ਥਿਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ੁਭੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਦਿਵਸੇ ਭ੍ਰਾਤृਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਰਾਘਵਃ । ਮਙ੍ਗਲਾਲਙ੍ਕृਤਵਪੁਃ ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੋ ਦ੍ਵਿਜੈਃ
ਚੰਗੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਾਲੇ ਸੁਭ ਦਿਨ, ਰਾਘਵ ਆਪਣੇ ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਭ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਵਸਿष੍ਠਪ੍ਰਹਿਤੈਰ੍ ਵਿਪ੍ਰੈਸ਼੍ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਤਜ੍ਜ੍ਞੈਸ੍ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੈਃ ਕਤਿਪਯੈਰ੍ ਏਵ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਵਰੈਸ੍ ਸਹ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਹੋਏ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਕੁਝ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਚੋਣਵੇਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਮ੍ਬਾਭਿਰ੍ ਵਿਹਿਤਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰ੍ ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਭੂषਿਤਃ । ਨਿਰਗਾਤ੍ ਸ ਗृਹਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮ੍ ਉਦ੍ਯਤਃ
ਮਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਤੇ ਗਲੇ ਲੱਗ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਉਹ ਘਰੋਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਨਿਰ੍ਗਤਸ੍ ਸ੍ਵਪੁਰਾਤ੍ ਪੌਰੈਸ੍ ਤੂਰ੍ਯਘੋषੇਣ ਵਰ੍ਧਿਤਃ । ਪੀਯਮਾਨਃ ਪੁਰਨ੍ਧ੍ਰੀਣਾਂ ਨੇਤ੍ਰੈਰ੍ ਭृਙ੍ਗੌਘਭਙ੍ਗੁਰੈਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਤਾਂ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਚੁੱਕੀ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਭੌਰੇ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਗ੍ਰਾਮੀਣਲਲਨਾਲੋਕਹਸ੍ਤਪਦ੍ਮਾਪਵਰ੍ਜਿਤੈਃ । ਲਾਜਵਰ੍षੈਰ੍ ਵਿਕੀਰ੍ਣਾਤ੍ਮਾ ਹਿਮੈਰ੍ ਇਵ ਹਿਮਾਚਲਃ
ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਣੇ ਕੌਮਲ ਹਥ ਫੈਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਾਵਲ ਵੰਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਾ ਤੇ ਹਿਮ ਪੈ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਆਵਰ੍ਜਯਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਗਣਾਨ੍ ਪਰਿਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ ਪ੍ਰਜਾਸ਼ਿषਃ । ਆਲੋਕਯਨ੍ ਦਿਗਨ੍ਤਾਂਸ਼੍ ਚ ਪਰਿਚਕ੍ਰਾਮ ਜਙ੍ਗਲੇ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬੁਲਾਏ, ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਥਾਰਭ੍ਯ ਸ੍ਵਕਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਕੋਸਲਮਣ੍ਡਲਾਤ੍ । ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਤਪੋਧ੍ਯਾਨਪੂਰ੍ਵਕਂ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਕੋਸਲ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਤੋਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚਲਦਿਆਂ, ਉਹ ਨੇ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਦਾਨ ਦੇਣ, ਤਪ ਅਤੇ ਪਾਠ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇਖਿਆ।
ਨਦੀਸ੍ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਵਨਾਨ੍ਯ੍ ਆਯਤਨਾਨਿ ਚ । ਜਙ੍ਗਲਾਨਿ ਵਨਾਨ੍ਤੇषੁ ਤਟਾਨ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਧਿਮਹੀਭृਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਦੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ, ਮੰਦਰ, ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੇਖੇ।
ਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀਮ੍ ਇਨ੍ਦੁਨਿਭਾਂ ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਂ ਚੋਤ੍ਪਲਾਮਲਾਮ੍ । ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਸ਼ਤਦ੍ਰੁਂ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਭਾਗਾਮ੍ ਇਰਾਵਤੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੰਦਾਕਿਨੀ, ਜੋ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਕਾਲਿੰਦੀ, ਜੋ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚੀ ਸੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਸਤਦ੍ਰੁ, ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਅਤੇ ਇਰਾਵਤੀ ਨਦੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਵੇਣਾਂ ਚ ਕृष੍ਣਵੇਣਾਂ ਚ ਨਿਰ੍ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਸਰਯੂਂ ਤਥਾ । ਚਰ੍ਮਣ੍ਵਤੀਂ ਵਿਤਸ੍ਤਾਂ ਚ ਵਿਪਾਸ਼ਾਂ ਬਾਹੁਦਾਮ੍ ਅਪਿ
ਉਸ ਨੇ ਵੇਣਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਵੇਣਾ, ਨਿਰਵਿੰਧਿਆ, ਸਰਯੂ, ਚਰਮਣਵਤੀ, ਵਿਤਸਤਾ, ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਬਾਹੁਦਾ ਨਦੀਆਂ ਵੀ ਵੇਖੀਆਂ।
ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਨੈਮਿषਂ ਚੈਵ ਧਰ੍ਮਾਰਣ੍ਯਂ ਗਯਾਂ ਤਥਾ । ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਸ਼੍ਰੀਗਿਰਿਂ ਚ ਕੇਦਾਰਂ ਪੁष੍ਕਰਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਪ੍ਰਯਾਗ, ਨੈਮੀਸ਼, ਧਰਮਅਰਣ, ਗਯਾ, ਵਾਰਾਣਸੀ, ਸ੍ਰੀਗਿਰੀ, ਕੇਦਾਰ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਗਿਆ।
ਮਾਨਸਂ ਚ ਕ੍ਰਮਸਰਸ੍ ਤਥੈਵੋਤ੍ਤਰਮਾਨਸਮ੍ । ਵਡਵਾਂ ਮਡਵਾਂ ਚੈਵ ਤੀਰ੍ਥਵृਨ੍ਦਂ ਸਸੋਦਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਾਨਸ, ਕਰਮਸਰ, ਉੱਤਰੀ ਮਾਨਸ, ਵਡਵਾ, ਮਡਵਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੋਹਾਂ ਸਮੇਤ, ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ।
ਅਗ੍ਨਿਤੀਰ੍ਥਂ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸਰਸ੍ ਤਥਾ । ਸਰਾਂਸਿ ਸਰਸੀਸ਼੍ ਚੈਵ ਤਥਾ ਵਾਪੀਹ੍ਰਦਾਵਲੀਮ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਤੀਰਥ, ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ, ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਸਰੋਵਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਝੀਲਾਂ, ਤਲਾਵਾਂ ਤੇ ਹੌਦਾਂ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇਯਂ ਚ ਸਾਲਿਗ੍ਰਾਮਹਰਿਂ ਤਥਾ । ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਚ ਚਤੁष੍षष੍ਟਿਂ ਹਰਸ੍ਯ ਗਿਰਿਜਾਪਤੇਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਵਾਮੀ, ਕਾਰਤਿਕੇ, ਸਾਲਿਗ੍ਰਾਮ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਅਤੇ ਗਿਰਿਜਾ ਪਤੀ ਹਰਾ ਦੇ ਚੌਂਸਠ ਥਾਵਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ।
ਨਾਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰਬ੍ਧਿਤਟਾਨਿ ਚ । ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਕਨ੍ਦਰਕੁਞ੍ਜਾਂਸ਼੍ ਚ ਕੁਲਸ਼ੈਲਸ੍ਥਲਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਚੰਭੇ ਅਤੇ ਅਨੋਖੇ ਥਾਂ, ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਵੇਖੇ।
ਰਾਜਰ੍षੀਣਾਂ ਚ ਮਹਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੀਣਾਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਪਾਵਨਾਨ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਾਞ੍ ਸ਼ੁਭਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਭਾਗੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ।
ਭੂਯੋ ਭੂਯਸ੍ ਸ ਬਭ੍ਰਾਮ ਭ੍ਰਾਤृਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਮਾਨਦਃ । ਚਤੁਰ੍ष੍ਵ੍ ਅਪਿ ਦਿਗਨ੍ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਏਵ ਮਹੀਤਟਾਨ੍
ਮਾਣਯੋਗ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਢਿਆਂ ਤੱਕ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ।
ਅਮਰਕਿਨ੍ਨਰਮਾਨਵਮਾਨਿਤਸ੍ ਸਮਵਲੋਕ੍ਯ ਮਹੀਮ੍ ਅਖਿਲਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍ । ਉਪਯਯੌ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨੋ ਵਿਹृਤਦਿਕ੍ ਸ਼ਿਵਲੋਕਮ੍ ਇਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਅਮਰਾਂ, ਕਿਨਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਮਣੀ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਰਤਦਾ ਹੈ।
ਲਾਜਪੁष੍ਪਾਞ੍ਜਲਿਵ੍ਰਾਤੈਰ੍ ਵਿਕੀਰ੍ਣਃ ਪੌਰਵਾਸਿਭਿਃ । ਸ ਵਿਵੇਸ਼ ਗृਹਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ ਜਯਨ੍ਤੋ ਵਿष੍ਟਪਂ ਯਥਾ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਭੁੰਨੇ ਚਾਵਲ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਝੜੀਆਂ ਪਾ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਜਯੰਤ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਣਨਾਮਾਥ ਪਿਤਰਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਮਾਤृਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਗੁਰੁਵृਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ ਚ ਰਾਘਵਃ ਪ੍ਰਥਮਾਗਤਃ
ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਮਾਂ, ਸਾਕ-ਸਬੰਧੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ-ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸੁਹृਦ੍ਭਿਰ੍ ਮਾਤृਭਿਸ਼੍ ਚੈਵ ਪਿਤ੍ਰਾ ਦ੍ਵਿਜਗਣੇਨ ਚ । ਮੁਹੁਰਾਲਿਙ੍ਗਨਾਚਾਰੈ ਰਾਘਵੋ ਨ ਮਮੌ ਤਦਾ
ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ, ਮਾਵਾਂ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਮਿਲਣ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਤੋਂ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦृਢੈਰ੍ ਦਾਸ਼ਰਥੌ ਪ੍ਰਿਯਪ੍ਰਕਥਨੈਰ੍ ਮਿਥਃ । ਜੁਘੂਰ੍ਣੁਰ੍ ਮਧੁਰੈਰ੍ ਆਸ਼ਾ ਮृਦੁਵਂਸ਼ਸ੍ਵਨੈਰ੍ ਇਵ
ਉਥੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਪੱਕੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹੌਲੇ ਵਾਜੇ ਦੀ ਮਧੁਰ ਧੁਨ।
ਬਹੂਨ੍ਯ੍ ਆਸ ਦਿਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਰਾਮਾਗਮਨਮ੍ ਉਤ੍ਸਵਃ । ਮਹਾਨਨ੍ਦੇ ਜਨਾਨ੍ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ ਕੇਲਿਕੋਲਾਹਲਾਕੁਲਃ
ਉਥੇ ਰਾਮ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਚਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਖੇਡਾਂ-ਮਸਤੀ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ।
ਉਵਾਸ ਸ ਸੁਖਂ ਗੇਹੇ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਰਾਘਵਃ । ਵਰ੍ਣਯਨ੍ ਵਿਵਿਧਾਚਾਰਾਨ੍ ਦੇਸ਼ਾਚਾਰਾਨ੍ ਇਤਸ੍ ਤਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਰਾਘਵ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਉਤ੍ਥਾਯ ਰਾਮੋ ऽਸੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਸਭਾਸਂਸ੍ਥਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮਂ ਸ੍ਵਪਿਤਰਂ ਤਦਾ
ਰਾਮ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਧਿਆ ਕਰਕੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਸੀ।