ਇਤਿ ਗਗਨਗਤਸ੍ ਤ੍ਰਿਲੋਕਨਾਥੋ ਗਗਨਗਸਿਦ੍ਧਗृਹੀਤਸਿਦ੍ਧਮਨ੍ਤ੍ਰਃ । ਗਤ ਇਭਗਤਸ਼ਕ੍ਰਵਨ੍ਦ੍ਯਮਾਨੋ ਨਿਜਪੁਰਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਅਗ੍ਰ੍ਯਮ੍ ਉਜ੍ਜ੍ਵਲਸ਼੍ਰਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਿਧਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਪੂਰਨ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਟੱਲ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਅਥ ਵੈਡੂਰ੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਾਭਾ ਸਾ ਮਹਾਕृष੍ਣਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ । ਕਜ੍ਜਲਾਮ੍ਬੁਦਲੇਖੇਵ ਤਾਨਵਂ ਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਉਦ੍ਯਤਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਕਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਜੋ ਬਿਲੌਰੀ ਪੱਥਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਤਲੀ ਹੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ। ਉਹ ਕਾਜਲ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ।
ਬਭੂਵਾਭ੍ਰੋਪਮਾਕਾਰਤ੍ਯਾਗੇ ਵਿਟਪਿਰੂਪਿਣੀ । ਪੁਮ੍ਪ੍ਰਮਾਣਾ ਤਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਸੀਤ੍ ਤਤੋ ऽਭੂਦ੍ ਧਸ੍ਤਮਾਤ੍ਰਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਦਰਖ਼ਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਦਮੀ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੱਥ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ਮਾਤ੍ਰਾਭਾ ਤਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗੁਲਰੂਪਿਣੀ । ਤਤੋ ਮਾषਸ਼ਿਮੀਤੁਲ੍ਯਾ ਤਤਸ੍ ਸੂਚੀ ਬਭੂਵ ਹ
ਫਿਰ ਉਹ ਇਕ ਵਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਹੋ ਗਈ, ਫਿਰ ਉਂਗਲੀ ਵਰਗੀ ਬਣ ਗਈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਸੂਰ ਦੀ ਦਾਣੇ ਜਿੰਨੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਫਿਰ ਸੂਈ ਬਣ ਗਈ।
ਤਤਃ ਕੌਸ਼ੇਯਸੂਚੀਤ੍ਵਂ ਪਦ੍ਮਕੇਸਰਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸਾ ਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰਾ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਦ੍ਰਿਰ੍ ਇਵਾਤਤਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਰੇਸ਼ਮੀ ਸੂਈ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆ ਗਈ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਸਰ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਉਹ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ।
ਰਰਾਜ ਸੂਚਿਕਾ ਕृष੍ਣਾ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਾਯਸਕਲਾਮਯੀ । ਪੁਰ੍ਯष੍ਟਕੇਨ ਵਲਿਤਾ ਵ੍ਯੋਮਗਾ ਵਾਤਵਾਹਿਨੀ
ਕਾਲੀ ਸੂਈ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਸੂਣ ਤੇ ਨਿਰਮਲ, ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਲਪਟੀ ਹੋਈ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸੂਚਿਰ੍ ਦृਸ਼੍ਯਤ ਏਵਾਸੌ ਨ ਤ੍ਵ੍ ਅਯੋ ਨਾਮ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਸਂਵਿਦ੍ਭ੍ਰਮਕਲੈਵੈषਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਸੂਚੀਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਹ ਸੂਈ ਸਪਸ਼ਟ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੋਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਇਹ ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਖੇਡ ਸੀ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਸੂਈ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਸੂਚੀਵ ਮਸृਣਾ ਮਨੋਮਨਨਸਂਯੁਤਾ । ਵੈਡੂਰ੍ਯਰਸ਼੍ਮਿਲੇਖੇਵ ਦਣ੍ਡਸਨ੍ਤਾਨਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਮੋਤੀ ਵਾਲੀ ਸੂਈ ਵਾਂਗ ਮਸੂਣ, ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਨੀਲ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀ, ਡੰਡੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ ਨਜ਼ਾਕਤ ਵਾਲੀ।
ਕਜ੍ਜਲਾਮ੍ਭੋਜਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਲਤੇਵ ਪਵਨਾਹृਤਾ । ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਰਨ੍ਧ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਸ੍ਵਚ੍ਛਦृष੍ਟਵ੍ਯੋਮਕਨੀਨਿਕਾ
ਕਾਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਦੀ ਲਤਾ ਵਾਂਗ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡ ਰਹੀ ਸੀ; ਬਹੁਤ ਨਿਕੀ ਤੇ ਸਾਫ ਖਿੜਕੀ ਵਾਲੀ, ਆਸਮਾਨ ਦੀ ਅੱਖ ਦੀ ਪੂਪਲ ਵਾਂਗ, ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਤੇ ਸੁਖਮ।
ਸ੍ਵਮੁਖਗ੍ਰਾਹ੍ਯਸੂਤ੍ਰੇਣ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਪੁਚ੍ਛਸ਼ਿਖਾਣੁਨਾ । ਦृਸ਼੍ਯਾ ਵੈਪੁਲ੍ਯਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਰਂ ਮੌਨਵ੍ਰਤਂ ਗਤਾ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਨੁਕ ਤੇ ਫੜੀ ਹੋਈ ਡੋਰੀ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੀ ਪੂੰਛ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅੰਤ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਦਿੱਖੀ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਚੁਪ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਵਿਚ ਆ ਗਈ।
ਸੁਦੂਰਾਦ੍ ਦੀਪਵਦ੍ ਦृष੍ਟਂ ਸੁਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਤ੍ਵਮ੍ ਆਗਤਮ੍ । ਦੂਰਾਦ੍ ਏਵ ਮਨੋਜ੍ਞੇਨ ਪ੍ਰੋਦ੍ਗਿਰਨ੍ਤੀ ਮੁਖੇਨ ਖਮ੍
ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਤੋਂ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਦਿੱਖੀ, ਪੂਰੀ ਸਤਤਾ ਵਿਚ ਆ ਗਈ; ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਸੁਹਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੀ ਜਾਪੀ।
ਕੁਞ੍ਚਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਸਨ੍ਦृਸ਼੍ਯਦੀਰ੍ਘਦੀਪਾਂਸ਼ੁਕੋਮਲਾ । ਸਦ੍ਯਸ੍ਸ੍ਨਾਨਸਮੁਚ੍ਛੂਨਭਾਲਬਾਲਵਿਲਾਸਿਨੀ
ਅੱਧੀ ਬੰਦ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਨਰਮ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ, ਰੇਸ਼ਮ ਵਰਗੇ ਨਰਮ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਤਾਜ਼ਾ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਭਾਲ ਤੇ ਨਮੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਦਿੱਖੀ।
ਤਨ੍ਤੁਰ੍ ਬਿਸਾਦ੍ ਇਵੋਡ੍ਡੀਨਾ ਬਾਹ੍ਯਸਞ੍ਚਾਰਕੌਤੁਕਾਤ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਾਡਿਰ੍ ਇਵੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਬਹਿਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਵਂਸ਼ਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਉਸ ਦੀ ਡੋਰੀ, ਕੌਤੁਕ ਵਿਚ ਬਾਹਰਲੀ ਦੁਨੀਆ ਵੱਲ ਉੱਠੀ, ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਵਾਂਗ, ਮੁੱਖ ਨਾਡੀ ਵਾਂਗ ਤਿਆਰ, ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਂਗ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਸੋਹਣੀ।
ਨਿਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ ਸ੍ਵਾ ਜੀਵੇਨੇਵ ਬਹਿष੍ਕृਤਾ । ਬੌਦ੍ਧਤੀਰ੍ਥਿਕਵਿਜ੍ਞਾਨਸਨ੍ਤਾਨਵਦ੍ ਅਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜੀਵਨ-ਤਾਕਤ ਬਾਹਰ ਵਗਦੀ ਹੋਈ ਅਣਜਾਣੀ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਬੋਧੀ ਸਾਧੂ ਦੀ ਸੋਚ ਦੀ ਧਾਰਾ ਚੁਪਚਾਪ ਵਗਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਤਸ਼ਿਸਿਕਾ ਰਨ੍ਧ੍ਰਾਨਿਲਲਵਾਭਯਾ । ਕ੍ਸ਼ੀਣਦੀਪਾਂਸ਼ੁਸੂਚ੍ਯੇਵ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾਨੁਪਲਭ੍ਯਯਾ
ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ ਬਹੁਤ ਨਜ਼ੁਕ ਸੀ, ਖਾਲੀਪਨ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਛੇਕ ਵਿੱਚੋਂ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਦਾ ਝੋਕੇ ਜਾਂ ਉਹ ਸੂਈ ਜਿਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲਗਭਗ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਤੇਜ਼ ਪਰ ਅਣਪਛਾਤੀ।
ਗ੍ਰਾਸਾਰ੍ਥਂ ਸੂਚਿਤਾਂ ਯਾਤਾ ਸ ਚਾਸ੍ਯਾ ਨੋਪਯੁਜ੍ਯਤੇ । ਵਿਚਾਰਿਤਂ ਤਯਾ ਨੈਤਦ੍ ਅਹੋ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਵਿਜृਮ੍ਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਖੁਦ ਵੀ ਇਸ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚੀ—ਹਾਏ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ!
ਸਾਗ੍ਰਾ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਨ ਸੂਚੀ ਤੁਚ੍ਛਰੂਪਤਾਮ੍ । ਚੈਤ੍ਤਮ੍ ਈਹਿਤਮ੍ ਏਵੈਕਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਸ੍ਤੇ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਸੂਈ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖਾਲੀਪਨ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਹੋਈ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੀ ਰਹੀ।
ਅਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵ ਸੂਚਿਤ੍ਵਂ ਤਯਾ ਮੂਢਧਿਯਾਰ੍ਥਿਤਮ੍ । ਨਾਨਾਰ੍ਥਬੁਦ੍ਧੇਸ੍ ਸ੍ਫੁਰਤਿ ਪੂਰ੍ਵਾਪਰਵਿਚਾਰਣਾ
ਉਸ ਮੂਰਖ ਮਨ ਵਾਲੀ ਨੇ ਸੋਚੇ ਬਿਨਾ ਹੀ ਸੂਈ ਦੀ ਲੋੜ ਮੰਗੀ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਚ ਭਟਕਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਦੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਸਾਰ੍ਥਕ੍ਰਿਯੋ ऽਗ੍ਰ੍ਯਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯੋ ਯਾਤਿ ਭਾਵਨਯਾਨ੍ਯਤਾਮ੍ । ਪਦਾਰ੍ਥੋ ऽਭਿਮਤਾਰ੍ਥਾਢ੍ਯਾਂ ਨਿਸ਼੍ਸ਼੍ਵਾਸੇਨੇਵ ਦਰ੍ਪਣਃ
ਕੋਈ ਚੀਜ਼, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਾਬਲ ਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋਵੇ, ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਦਲ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਆਇਨਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨਚਾਹੀ ਝਲਕਾਂ ਹੋਣ, ਇੱਕ ਸਾਹ ਨਾਲ ਹੀ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੂਚੀਭਾਵਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਯਾਸ੍ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪੀਵਰਂ ਵਪੁਃ । ਮਹਾਮਰਣਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਸ੍ ਸੁਸੁਖਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੂਈ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਲਈ ਵੱਡਾ ਮੌਤ ਵੀ ਬਹੁਤ ਆਸਾਨ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਕਵਸ੍ਤ੍ਵਨੁਰਾਗਾਣਾਮ੍ ਅਹੋ ਨੁ ਵਿषਮਾ ਗਤਿਃ । ਦੇਹੋ ऽਪਿ ਤृਣਵਤ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾ ਨਿਜਯੇਚ੍ਛਯਾ
ਇਕ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਕਿੰਨੀ ਔਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ! ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਘਾਸ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਏਕਵਸ੍ਤ੍ਵਤਿਗਰ੍ਵੇਣ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਾ ਹਿ ਸਂਵਿਦਃ । ਰਾਕ੍ਸਸ੍ਯਾ ਗ੍ਰਾਸਗਰ੍ਵੇਣ ਦੇਹਨਾਸ਼ੋ ऽਪਿ ਨੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਹੋਰ ਮਨ ਇਕ ਵਸਤੂ ਦੀ ਹਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਘਮੰਡ ਕਰਕੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਆਪਣੇ ਖਾਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦੀ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ।
ਨਾਸ਼ੋ ऽਪਿ ਸੁਖਯਤ੍ਯ੍ ਅਜ੍ਞਮ੍ ਏਕਵਸ੍ਤ੍ਵਤਿਰਾਗਿਣਮ੍ । ਸੂਚੀਭੂਤਾ ਵਿਦੇਹਾਪਿ ਪਰਿਤੁष੍ਟੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ
ਅਗਿਆਨ, ਜੋ ਇਕ ਵਸਤੂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਸ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਰੀਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸੂਈ ਵਰਗੀ ਹੋ ਗਈ, ਫਿਰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੀ ਰਹੀ।
ਅਨ੍ਯਾ ਬਭੂਵ ਤਲ੍ਲਗ੍ਨਾ ਸਾ ਤਥਾ ਜੀਵਸੂਚਿਕਾ । ਵ੍ਯੋਮਾਤ੍ਮਿਕਾ ਨਿਰਾਕਾਰਾ ਵ੍ਯੋਮਵृਤ੍ਤਿਸ਼ਰੀਰਕਾ
ਇੱਕ ਹੋਰ ਜੀਵ ਉਸ ਸੂਈ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵ-ਸੂਈ ਬਣੀ; ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਸਰੂਪ, ਬਿਨਾ ਰੂਪ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਰੱਖਦੀ ਸੀ।
ਤੇਜਸ੍ਤਨ੍ਤੁਪ੍ਰਵਾਹਾਭਾ ਪ੍ਰਾਣਤਨ੍ਤੁਮਯਾਤ੍ਮਿਕਾ । ਸ਼ੂਲਸਂਵੇਦਨਾਕਾਰਾ ਤਦ੍ਰਨ੍ਧ੍ਰਾਰ੍ਕਾਂਸ਼ੁਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਧਾਗਿਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਦਿਖੀ, ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਪ੍ਰਾਣ-ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸੀ; ਉਹ ਤੇਜ਼ ਦਰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਛੇਦ ਵਿੱਚੋਂ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਪृਥਕ੍ਸ੍ਥੇਵਾਸਿਧਾਰਾ ਸਾ ਪਰਮਾਣ੍ਵਾਵਲੀਵ ਚ । ਕੌਸੁਮੀ ਗਨ੍ਧਲੇਖੇਵ ਕਲਾਕਲਨਰੂਪਿਣੀ
ਉਹ ਵੱਖਰੀ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਾਂ ਪਰਮਾਣੂਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਨਜ਼ੁਕ ਕਲਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਈ।
ਪਾਪਾਤ੍ਮਿਕਾ ਮਨੋਵृਤ੍ਤਿਸ੍ ਸਾ ਹਿ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਪਰਪ੍ਰਾਣਦਸ਼ਾਵੇਧਪਰਮਾਰ੍ਥਪਰਾਯਣਾ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਮਨ ਦੀ ਚਲਣ ਸੀ, ਤੇ ਇਥੇ ਹੀ ਰਹੀ। ਦੂਜੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਅਸਲ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨ ਲਈ ਲੱਗੀ ਰਹੀ।
ਏਵਮ੍ ਅਸ੍ਯਾਸ੍ ਤਨੁਰ੍ ਜਾਤਾ ਸੂਚਿਦ੍ਵਯਮਯੀ ਹਿ ਸਾ । ਨੀਵਾਰਸ਼ੂਕਵਤ੍ ਤਨ੍ਵੀ ਕਰ੍ਪਾਸਾਂਸ਼ੁਸੁਪੇਲਵਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਦੋ ਸੂਈਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ। ਜੰਗਲੀ ਚਾਵਲ ਦੇ ਛਿਲਕੇ ਵਾਂਗ ਪਤਲਾ, ਕਪਾਹ ਦੇ ਧਾਗੇ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਤੇ ਨਜ਼ੁਕ।
ਤਨੁਦ੍ਵਯੇਨ ਤੇਨਾਸੌ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਹृਦਯਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਵੇਧਯਨ੍ਤੀ ਤਤਃ ਕ੍ਰੂਰਾ ਪ੍ਰਬਭ੍ਰਾਮ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉਹ ਦੋ ਸੂਈਆਂ ਵਾਲੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੀ। ਫਿਰ, ਕਠੋਰ ਹੋ ਕੇ, ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ ਸ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪਵਸ਼ਾਲ੍ ਲਘੁਰ੍ ਭਵਤਿ ਵਾ ਗੁਰੁਃ । ਕਰ੍ਕਟ੍ਯੋਗ੍ਰਂ ਵਪੁਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੂਚੀਤ੍ਵਮ੍ ਉਰਰੀਕृਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕਦੇ ਹਲਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਭਾਰੀ। ਆਪਣਾ ਕਠੋਰ ਕਾਂਕੜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਸੂਈ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ।