ਕ੍ਰਮੇਣ ਦਿਵਸਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਮਾਸਰ੍ਤਵੋ ਯਯੁਃ । ਸ਼ੀਤਾਤਪੇष੍ਵ੍ ਅਲੋਲਾਯਾਃ ਕृਤ੍ਤਾਯਾ ਇਵ ਸ਼ੈਲਤਃ
ਕਮਕਮ, ਠੰਡੀ ਤੇ ਗਰਮੀ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ, ਕੱਟੀ ਹੋਈ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੇ ਦਿਨ, ਪੱਖ, ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਲੰਘਦੇ ਗਏ।
ਸਾ ਬਭੂਵਾਭ੍ਰਮਾਲਾਯਾਸ੍ ਸਮਾ ਸਂਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਾਕृਤਿਃ । ਕृष੍ਣੋਤ੍ਥਿਤੋਰ੍ਧ੍ਵਕੇਸ਼ੀ ਖਮ੍ ਆਹਰ੍ਤੁਮ੍ ਇਵ ਚੋਦ੍ਭੁਜਾ
ਉਹ ਬਦਲੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਲ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਉਪਰ ਵੱਲ ਉਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਕਾਲੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਆਲੋਕ੍ਯ ਤਾਂ ਪਵਨਜਰ੍ਜਰਿਤਾਙ੍ਗਕਤ੍ਵਕ੍ਕ੍ਲੀਵਾਂ ਸਝਾਙ੍ਕृਤਿਰਣਤ੍ਪਵਨਾਵਧੂਤੈਃ । ਊਰ੍ਧ੍ਵਸ੍ਥਮੂਰ੍ਧਜਤਮਃਪਟਲੈਰ੍ ਦਧਾਨਾਂ ਤਾਰੌਘਮੌਕ੍ਤਿਕਮ੍ ਅਜਸ੍ ਸਮੁਪਾਜਗਾਮ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪਤਲੀ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਢਿੱਲਾ ਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਝੂਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਗਹਣੇ ਝੰਕਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਉਪਰ ਵੱਲ ਖੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਜਨਮਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਅਥ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇਣ ਤਾਂ ਪਿਤਾਮਹ ਆਯਯੌ । ਦਾਰੁਣਂ ਹਿ ਤਪਸ੍ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯੈ ਵਿष੍ਠਾਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਪਿ ਸ਼ੀਤਹਾ
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਪਿਤਾਮਾ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸਿਧੀ ਲਈ, ਵਿਅੰਗ ਨਾਲ ਜਲ ਰਹੀ ਅੱਗ ਵੀ ਠੰਡੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਨਸੈਵ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਨਂ ਸਾ ਤਥੇਤਿ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸਤੀ । ਕੋ ਵਰਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾਯਾਲਮ੍ ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਨ੍ਵਿਤਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ ਖੜੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, 'ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵਰ ਹੋਵੇ ਜੋ ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਮੁਕਾ ਸਕੇ?'
ਅਨਾਯਸੀ ਚਾਯਸੀ ਚ ਸ੍ਯਾਮ੍ ਅਹਂ ਜੀਵਸੂਚਿਕਾ । ਅਸ੍ਯੋਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਵਿਧਾ ਸੂਚੀਭੂਤ੍ਵਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਮੈਂ ਆਸਾਨ ਤੇ ਲੋਹੇ ਵਰਗੀ ਹੋ ਕੇ, ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸੂਈ ਬਣ ਜਾਵਾਂ। ਇਸ ਮੰਗ ਨਾਲ, ਦੋਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੂਈ ਬਣ ਕੇ, ਅਣਪਛਾਤੀ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।
ਪ੍ਰਾਣੇਨ ਸਹ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਹृਦਯਂ ਸੁਰਭਿਰ੍ ਯਥਾ । ਯਥਾਭਿਮਤਮ੍ ਏਤੇਨ ਗ੍ਰਸੇਯਂ ਸਕਲਂ ਜਨਮ੍
ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸਭ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵਾਸ ਕਰ ਲਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ਬੂ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਕ੍ਰਮੇਣ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਃ ਪਰਂ ਸੁਖਮ੍ । ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀਂ ਤਾਮ੍ ਉਵਾਚ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਉਹ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ, 'ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟਣ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।' ਤਾਂ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਨ੍ਯਾਦृष੍ਟਸ੍ ਤਯਾ ਦृष੍ਟਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਮृਤਾਭ੍ਰਰਵੋਪਮਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਿ ਕਰ੍ਕਟਿਕੇ ਰਕ੍ਸ਼ਃਕੁਲਸ਼ੈਲਾਭ੍ਰਮਾਲਿਕੇ
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ। 'ਪੁਤਰੀ ਕਰਕਟਿਕਾ, ਰਾਖਸ ਕੁਲ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਮਾਲਾ,' ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਤ੍ਵਯਿ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਗृਹਾਣਾਭਿਮਤਂ ਵਰਮ੍ । ਭਗਵਨ੍ ਭੂਤਭਵ੍ਯੇਸ਼ ਸ੍ਯਾਮ੍ ਅਹਂ ਜੀਵਸੂਚਿਕਾ
ਉਠੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਜੋ ਦਿਲ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗੋ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ, ਮੈਂ ਜੀਵਸੂਚਿਕਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।
ਅਨਾਯਸੀ ਚਾਯਸੀ ਚ ਵਿਕਲ੍ਪਯ ਚ ਮੇ ਵਰਮ੍ । ਏਵਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਤਾਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ ਏਵ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਮੇਰਾ ਵਰ ਇਹ ਹੋਵੇ ਕਿ ਮੈਂ ਆਸਾਨ ਵੀ ਹੋਵਾਂ ਤੇ ਲੋਹੇ ਵਰਗੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਵੀ ਹੋਵਾਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਚੋਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ। 'ਇਹ ਹੋਵੇ,' ਕਹਿ ਕੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਆਖਿਆ।
ਸੂਚਿਕਾਮ੍ ਆਹ ਸਰ੍ਗੇ ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਵਿषੂਚਿਕਾ । ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਯਾ ਮਾਯਯਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਂਸਾਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸੂਚਿਕਾ ਤੋਂ ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗੀ, ਸੂਈ ਵਰਗੀ। ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਵੇਂਗੀ।
ਦੁਰ੍ਭੋਜਨਾ ਦੁਰਾਰਮ੍ਭਾ ਮੂਰ੍ਖਾ ਦੁਸ੍ਸ੍ਥਿਤਯਸ਼੍ ਚ ਯੇ । ਦੁਰ੍ਦੇਸ਼ਵਾਸਿਨੋ ਧृष੍ਟਾਸ੍ ਤੇषਾਂ ਹਿਂਸਾਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਜੋ ਖਰਾਬ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਔਖੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੂਰਖ ਹਨ, ਅਡੋਲ ਹਨ, ਮਾੜੇ ਥਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਵੇਂਗੀ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਹृਦਯਂ ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਪਦ੍ਮਪ੍ਲੀਹਾਦਿਵੇਧਨਾਤ੍ । ਵਾਤਲੇਖਾਤ੍ਮਿਕਾ ਵ੍ਯਾਧਿਰ੍ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਵਿषੂਚਿਕਾ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵੇਂਗੀ, ਤੇ ਪੇਟ, ਤਿਲੀ ਆਦਿ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਹਵਾ ਦੀ ਬਾਰੀਕ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਰੋਗ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸਗੁਣਂ ਵਿਗੁਣਂ ਵਾਪਿ ਜਨਮ੍ ਆਸਾਦਯਿष੍ਯਸਿ । ਗੁਣਿਨਿ ਤ੍ਵਚ੍ਚਿਕਿਤ੍ਸਾਰ੍ਥਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ऽਯਂ ਤੁ ਮਯੋਚ੍ਯਤੇ
ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਜਾਵੇਗੀ; ਪਰ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਲਾਜ ਲਈ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਹਿਮਾਦ੍ਰੇਰ੍ ਉਤ੍ਤਰੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਕਰ੍ਕਟੀ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ । ਵਿषੂਚਿਕਾਭਿਧਾਨਾ ਯਾ ਕਨ੍ਯਾ ਸਾ ਨ੍ਯਾਯਬਾਧਿਕਾ
ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਰਕਟੀ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਕ ਕੁੰਵਾਰੀ ਹੈ ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਰੋਕ ਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਮਕਰੋਦਰੇ । ਮਾਰ੍ਜਯੇਦ੍ ਆਤੁਰਾਕਾਰਂ ਤੇਨ ਹਸ੍ਤੇਨ ਸਂਯਤਃ
ਇਹ ਮਹਾ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ; ਫਿਰ, ਉਸ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਮਰੀਜ਼ ਨੂੰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਸਾਫ ਕਰੋ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖੋ।
ਹਿਮਸ਼ੈਲਾਭਿਮੁਖ੍ਯੇਨ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਂ ਤਾਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍ । ਕਰ੍ਕਟੀਂ ਕਰ੍ਕਸ਼ਾਕ੍ਰਨ੍ਦਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦ੍ਗਰਚੂਰ੍ਣਿਤਾਮ੍
ਕਰਕਟੀ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਲਾਂ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੀਸ ਕੇ ਧੂੜ ਬਣ ਗਈ ਹੈ, ਹਿਮਾਲਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਰਹੀ ਹੈ — ਇਸ ਤਸਵੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਓ।
ਆਤੁਰਂ ਚਿਨ੍ਤਯੇਚ੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਰਸਾਯਨਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਅਜਰਾਮਰਣਂ ਮੁਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਾਧਿਵ੍ਯਾਧਿਵਿਭ੍ਰਮੈਃ
ਮਰੀਜ਼ ਨੂੰ ਚੰਦ ਵਿੱਚ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਸੋਚੋ — ਉਹ ਬੁਢਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਮਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ।
ਸਾਧਕੋ ਹਿ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਚਾਨ੍ਤਸ੍ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ । ਕ੍ਰਮੇਣਾਨੇਨ ਸਕਲਾਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਛਿਨਤ੍ਤਿ ਵਿषੂਚਿਕਾਃ
ਸਾਧਕ, ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਇਸ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਗਗਨਗਤਸ੍ ਤ੍ਰਿਲੋਕਨਾਥੋ ਗਗਨਗਸਿਦ੍ਧਗृਹੀਤਸਿਦ੍ਧਮਨ੍ਤ੍ਰਃ । ਗਤ ਇਭਗਤਸ਼ਕ੍ਰਵਨ੍ਦ੍ਯਮਾਨੋ ਨਿਜਪੁਰਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਅਗ੍ਰ੍ਯਮ੍ ਉਜ੍ਜ੍ਵਲਸ਼੍ਰਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਿਧਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਪੂਰਨ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਟੱਲ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਅਥ ਵੈਡੂਰ੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਾਭਾ ਸਾ ਮਹਾਕृष੍ਣਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ । ਕਜ੍ਜਲਾਮ੍ਬੁਦਲੇਖੇਵ ਤਾਨਵਂ ਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਉਦ੍ਯਤਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਕਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਜੋ ਬਿਲੌਰੀ ਪੱਥਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਤਲੀ ਹੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ। ਉਹ ਕਾਜਲ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ।
ਬਭੂਵਾਭ੍ਰੋਪਮਾਕਾਰਤ੍ਯਾਗੇ ਵਿਟਪਿਰੂਪਿਣੀ । ਪੁਮ੍ਪ੍ਰਮਾਣਾ ਤਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਸੀਤ੍ ਤਤੋ ऽਭੂਦ੍ ਧਸ੍ਤਮਾਤ੍ਰਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਦਰਖ਼ਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਦਮੀ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੱਥ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ਮਾਤ੍ਰਾਭਾ ਤਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗੁਲਰੂਪਿਣੀ । ਤਤੋ ਮਾषਸ਼ਿਮੀਤੁਲ੍ਯਾ ਤਤਸ੍ ਸੂਚੀ ਬਭੂਵ ਹ
ਫਿਰ ਉਹ ਇਕ ਵਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਹੋ ਗਈ, ਫਿਰ ਉਂਗਲੀ ਵਰਗੀ ਬਣ ਗਈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਸੂਰ ਦੀ ਦਾਣੇ ਜਿੰਨੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਫਿਰ ਸੂਈ ਬਣ ਗਈ।
ਤਤਃ ਕੌਸ਼ੇਯਸੂਚੀਤ੍ਵਂ ਪਦ੍ਮਕੇਸਰਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸਾ ਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰਾ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਦ੍ਰਿਰ੍ ਇਵਾਤਤਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਰੇਸ਼ਮੀ ਸੂਈ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆ ਗਈ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਸਰ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਉਹ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ।
ਰਰਾਜ ਸੂਚਿਕਾ ਕृष੍ਣਾ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਾਯਸਕਲਾਮਯੀ । ਪੁਰ੍ਯष੍ਟਕੇਨ ਵਲਿਤਾ ਵ੍ਯੋਮਗਾ ਵਾਤਵਾਹਿਨੀ
ਕਾਲੀ ਸੂਈ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਸੂਣ ਤੇ ਨਿਰਮਲ, ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਲਪਟੀ ਹੋਈ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸੂਚਿਰ੍ ਦृਸ਼੍ਯਤ ਏਵਾਸੌ ਨ ਤ੍ਵ੍ ਅਯੋ ਨਾਮ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਸਂਵਿਦ੍ਭ੍ਰਮਕਲੈਵੈषਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਸੂਚੀਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਹ ਸੂਈ ਸਪਸ਼ਟ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੋਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਇਹ ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਖੇਡ ਸੀ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਸੂਈ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਸੂਚੀਵ ਮਸृਣਾ ਮਨੋਮਨਨਸਂਯੁਤਾ । ਵੈਡੂਰ੍ਯਰਸ਼੍ਮਿਲੇਖੇਵ ਦਣ੍ਡਸਨ੍ਤਾਨਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਮੋਤੀ ਵਾਲੀ ਸੂਈ ਵਾਂਗ ਮਸੂਣ, ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਨੀਲ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀ, ਡੰਡੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ ਨਜ਼ਾਕਤ ਵਾਲੀ।
ਕਜ੍ਜਲਾਮ੍ਭੋਜਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਲਤੇਵ ਪਵਨਾਹृਤਾ । ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਰਨ੍ਧ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਸ੍ਵਚ੍ਛਦृष੍ਟਵ੍ਯੋਮਕਨੀਨਿਕਾ
ਕਾਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਦੀ ਲਤਾ ਵਾਂਗ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡ ਰਹੀ ਸੀ; ਬਹੁਤ ਨਿਕੀ ਤੇ ਸਾਫ ਖਿੜਕੀ ਵਾਲੀ, ਆਸਮਾਨ ਦੀ ਅੱਖ ਦੀ ਪੂਪਲ ਵਾਂਗ, ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਤੇ ਸੁਖਮ।
ਸ੍ਵਮੁਖਗ੍ਰਾਹ੍ਯਸੂਤ੍ਰੇਣ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਪੁਚ੍ਛਸ਼ਿਖਾਣੁਨਾ । ਦृਸ਼੍ਯਾ ਵੈਪੁਲ੍ਯਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਰਂ ਮੌਨਵ੍ਰਤਂ ਗਤਾ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਨੁਕ ਤੇ ਫੜੀ ਹੋਈ ਡੋਰੀ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੀ ਪੂੰਛ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅੰਤ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਦਿੱਖੀ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਚੁਪ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਵਿਚ ਆ ਗਈ।