ਵੇਤਾਲਾਵੇਸ਼ਵਿਵਲਤ੍ਕਾਲਕਙ੍ਕਾਲਕੁਣ੍ਡਲਾ । ਅਰ੍ਕਾਦਾਨੋਤ੍ਕਦੀਪ੍ਤਾਭ੍ਰਭੀਮੋਗ੍ਰਭੁਜਮਣ੍ਡਲਾ
ਉਸ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਵਸ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਭਾਰੀ ਬਾਂਹਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲੀ ਘਟਾ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਪੁਲਕਾਯਤ੍ਵਾਦ੍ ਦੁਰ੍ਲਭਤ੍ਵਾਨ੍ ਨਿਜਾਨ੍ਧਸਃ । ਅਤृਪ੍ਤੋ ऽਰ੍ਣਵਲੇਖਾਯਾ ਇਵਾਭੂਜ੍ ਜਾਠਰੋ ऽਨਲਃ
ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਖੁਰਾਕ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਦੀ ਅੱਗ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੁਝੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਲਕੀਰ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਬੁਝਦੀ।
ਨ ਕਦਾਚਨ ਸਾ ਤृਪ੍ਤਿਮ੍ ਉਪਾਯਾਤਿ ਮਹੋਦਰੀ । ਵਡਵਾਨਲਜਿਹ੍ਵੇਵ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਚੈਕਦਾ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਵਾਲੀ ਕਦੇ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ; ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਜੀਭ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੇਚੈਨ ਰਹੀ, ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪਗਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨਿਗਿਰਾਮਿ ਜਨਾਨ੍ ਯਦਿ । ਅਨਾਰਤਮ੍ ਅਨੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸਂ ਜਲਰਾਸ਼ੀਨ੍ ਇਵਾਰ੍ਣਵਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਵਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਕਦੇ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਮੇਘੇਨ ਮृਗਤृष੍ਣੇਵ ਤਨ੍ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ ਉਪਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ । ਅਵਿਰੁਦ੍ਧੈਵ ਸਾ ਯੁਕ੍ਤਿਰ੍ ਯਯਾਪਦਿ ਹਿ ਜੀਵ੍ਯਤੇ
ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਬੱਦਲਾਂ ਜਾਂ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੀ; ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਢੰਗ ਠੀਕ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਚੱਲ ਸਕੇ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰੌषਧਤਪੋਦਾਨਦੇਵਪੂਜਾਦਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਸਮਮ੍ ਏਵ ਜਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਬਾਧਂ ਕਃ ਪ੍ਰਬਾਧਤੇ
ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਜੜੀਆਂ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਦੇਵ-ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਕੌਣ ਤੰਗ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਪਃ ਕਰੋਮਿ ਪਰਮਮ੍ ਅਖਿਨ੍ਨੇਨੈਵ ਚੇਤਸਾ । ਤਪਸੈਵ ਮਹੋਗ੍ਰੇਣ ਯਦ੍ ਦੁਰਾਪਂ ਤਦ੍ ਆਪ੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਨ ਨੂੰ ਥੱਕਣ ਨਾ ਦੇ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਜ਼ ਤਪ ਨਾਲ ਉਹ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਾ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੁਜਾਤਜਿਘਤ੍ਸਯਾ । ਤਪੋऽਰ੍ਥਮ੍ ਅਥ ਸਸ੍ਮਾਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਂ ਭੂਤਦੁਰ੍ਗਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਇੱਕ ਦੂਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਆਰੁਰੋਹ ਚ ਤਚ੍ ਛृਙ੍ਗਂ ਸ੍ਥਿਰਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਵਿਲੋਚਨਾ । ਹਸ੍ਤਪਾਦਾਦਿਮਦ੍ਦੇਹਾ ਸ਼੍ਯਾਮਲੇਵਾਭ੍ਰਮਣ੍ਡਲੀ
ਉਹ ਉਸ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਟਿਕੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੱਥ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ, ਕਾਲੀ ਘਣ ਮੰਡਲ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਮ੍ਬਰਾਮ੍ਬਰਾ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਤਪਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕृਤਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਅਤਿष੍ਠਦ੍ ਏਕਪਾਦੇਨ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਾਸ੍ਪਨ੍ਦਲੋਚਨਾ
ਉਥੇ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਪੱਕੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਇਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜੀ ਰਹੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਕ੍ਰਮੇਣ ਦਿਵਸਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਮਾਸਰ੍ਤਵੋ ਯਯੁਃ । ਸ਼ੀਤਾਤਪੇष੍ਵ੍ ਅਲੋਲਾਯਾਃ ਕृਤ੍ਤਾਯਾ ਇਵ ਸ਼ੈਲਤਃ
ਕਮਕਮ, ਠੰਡੀ ਤੇ ਗਰਮੀ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ, ਕੱਟੀ ਹੋਈ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੇ ਦਿਨ, ਪੱਖ, ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਲੰਘਦੇ ਗਏ।
ਸਾ ਬਭੂਵਾਭ੍ਰਮਾਲਾਯਾਸ੍ ਸਮਾ ਸਂਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਾਕृਤਿਃ । ਕृष੍ਣੋਤ੍ਥਿਤੋਰ੍ਧ੍ਵਕੇਸ਼ੀ ਖਮ੍ ਆਹਰ੍ਤੁਮ੍ ਇਵ ਚੋਦ੍ਭੁਜਾ
ਉਹ ਬਦਲੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਲ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਉਪਰ ਵੱਲ ਉਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਕਾਲੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਆਲੋਕ੍ਯ ਤਾਂ ਪਵਨਜਰ੍ਜਰਿਤਾਙ੍ਗਕਤ੍ਵਕ੍ਕ੍ਲੀਵਾਂ ਸਝਾਙ੍ਕृਤਿਰਣਤ੍ਪਵਨਾਵਧੂਤੈਃ । ਊਰ੍ਧ੍ਵਸ੍ਥਮੂਰ੍ਧਜਤਮਃਪਟਲੈਰ੍ ਦਧਾਨਾਂ ਤਾਰੌਘਮੌਕ੍ਤਿਕਮ੍ ਅਜਸ੍ ਸਮੁਪਾਜਗਾਮ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪਤਲੀ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਢਿੱਲਾ ਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਝੂਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਗਹਣੇ ਝੰਕਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਉਪਰ ਵੱਲ ਖੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਜਨਮਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਅਥ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇਣ ਤਾਂ ਪਿਤਾਮਹ ਆਯਯੌ । ਦਾਰੁਣਂ ਹਿ ਤਪਸ੍ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯੈ ਵਿष੍ਠਾਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਪਿ ਸ਼ੀਤਹਾ
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਪਿਤਾਮਾ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸਿਧੀ ਲਈ, ਵਿਅੰਗ ਨਾਲ ਜਲ ਰਹੀ ਅੱਗ ਵੀ ਠੰਡੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਨਸੈਵ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਨਂ ਸਾ ਤਥੇਤਿ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸਤੀ । ਕੋ ਵਰਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾਯਾਲਮ੍ ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਨ੍ਵਿਤਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ ਖੜੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, 'ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵਰ ਹੋਵੇ ਜੋ ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਮੁਕਾ ਸਕੇ?'
ਅਨਾਯਸੀ ਚਾਯਸੀ ਚ ਸ੍ਯਾਮ੍ ਅਹਂ ਜੀਵਸੂਚਿਕਾ । ਅਸ੍ਯੋਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਵਿਧਾ ਸੂਚੀਭੂਤ੍ਵਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਮੈਂ ਆਸਾਨ ਤੇ ਲੋਹੇ ਵਰਗੀ ਹੋ ਕੇ, ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸੂਈ ਬਣ ਜਾਵਾਂ। ਇਸ ਮੰਗ ਨਾਲ, ਦੋਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੂਈ ਬਣ ਕੇ, ਅਣਪਛਾਤੀ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।
ਪ੍ਰਾਣੇਨ ਸਹ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਹृਦਯਂ ਸੁਰਭਿਰ੍ ਯਥਾ । ਯਥਾਭਿਮਤਮ੍ ਏਤੇਨ ਗ੍ਰਸੇਯਂ ਸਕਲਂ ਜਨਮ੍
ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸਭ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵਾਸ ਕਰ ਲਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ਬੂ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਕ੍ਰਮੇਣ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਃ ਪਰਂ ਸੁਖਮ੍ । ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀਂ ਤਾਮ੍ ਉਵਾਚ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਉਹ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ, 'ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟਣ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।' ਤਾਂ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਨ੍ਯਾਦृष੍ਟਸ੍ ਤਯਾ ਦृष੍ਟਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਮृਤਾਭ੍ਰਰਵੋਪਮਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਿ ਕਰ੍ਕਟਿਕੇ ਰਕ੍ਸ਼ਃਕੁਲਸ਼ੈਲਾਭ੍ਰਮਾਲਿਕੇ
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ। 'ਪੁਤਰੀ ਕਰਕਟਿਕਾ, ਰਾਖਸ ਕੁਲ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਮਾਲਾ,' ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਤ੍ਵਯਿ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਗृਹਾਣਾਭਿਮਤਂ ਵਰਮ੍ । ਭਗਵਨ੍ ਭੂਤਭਵ੍ਯੇਸ਼ ਸ੍ਯਾਮ੍ ਅਹਂ ਜੀਵਸੂਚਿਕਾ
ਉਠੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਜੋ ਦਿਲ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗੋ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ, ਮੈਂ ਜੀਵਸੂਚਿਕਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।
ਅਨਾਯਸੀ ਚਾਯਸੀ ਚ ਵਿਕਲ੍ਪਯ ਚ ਮੇ ਵਰਮ੍ । ਏਵਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਤਾਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ ਏਵ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਮੇਰਾ ਵਰ ਇਹ ਹੋਵੇ ਕਿ ਮੈਂ ਆਸਾਨ ਵੀ ਹੋਵਾਂ ਤੇ ਲੋਹੇ ਵਰਗੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਵੀ ਹੋਵਾਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਚੋਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ। 'ਇਹ ਹੋਵੇ,' ਕਹਿ ਕੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਆਖਿਆ।
ਸੂਚਿਕਾਮ੍ ਆਹ ਸਰ੍ਗੇ ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਵਿषੂਚਿਕਾ । ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਯਾ ਮਾਯਯਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਂਸਾਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸੂਚਿਕਾ ਤੋਂ ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗੀ, ਸੂਈ ਵਰਗੀ। ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਵੇਂਗੀ।
ਦੁਰ੍ਭੋਜਨਾ ਦੁਰਾਰਮ੍ਭਾ ਮੂਰ੍ਖਾ ਦੁਸ੍ਸ੍ਥਿਤਯਸ਼੍ ਚ ਯੇ । ਦੁਰ੍ਦੇਸ਼ਵਾਸਿਨੋ ਧृष੍ਟਾਸ੍ ਤੇषਾਂ ਹਿਂਸਾਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਜੋ ਖਰਾਬ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਔਖੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੂਰਖ ਹਨ, ਅਡੋਲ ਹਨ, ਮਾੜੇ ਥਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਵੇਂਗੀ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਹृਦਯਂ ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਪਦ੍ਮਪ੍ਲੀਹਾਦਿਵੇਧਨਾਤ੍ । ਵਾਤਲੇਖਾਤ੍ਮਿਕਾ ਵ੍ਯਾਧਿਰ੍ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਵਿषੂਚਿਕਾ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵੇਂਗੀ, ਤੇ ਪੇਟ, ਤਿਲੀ ਆਦਿ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਹਵਾ ਦੀ ਬਾਰੀਕ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਰੋਗ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸਗੁਣਂ ਵਿਗੁਣਂ ਵਾਪਿ ਜਨਮ੍ ਆਸਾਦਯਿष੍ਯਸਿ । ਗੁਣਿਨਿ ਤ੍ਵਚ੍ਚਿਕਿਤ੍ਸਾਰ੍ਥਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ऽਯਂ ਤੁ ਮਯੋਚ੍ਯਤੇ
ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਜਾਵੇਗੀ; ਪਰ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਲਾਜ ਲਈ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਹਿਮਾਦ੍ਰੇਰ੍ ਉਤ੍ਤਰੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਕਰ੍ਕਟੀ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ । ਵਿषੂਚਿਕਾਭਿਧਾਨਾ ਯਾ ਕਨ੍ਯਾ ਸਾ ਨ੍ਯਾਯਬਾਧਿਕਾ
ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਰਕਟੀ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਕ ਕੁੰਵਾਰੀ ਹੈ ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਰੋਕ ਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਮਕਰੋਦਰੇ । ਮਾਰ੍ਜਯੇਦ੍ ਆਤੁਰਾਕਾਰਂ ਤੇਨ ਹਸ੍ਤੇਨ ਸਂਯਤਃ
ਇਹ ਮਹਾ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ; ਫਿਰ, ਉਸ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਮਰੀਜ਼ ਨੂੰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਸਾਫ ਕਰੋ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖੋ।
ਹਿਮਸ਼ੈਲਾਭਿਮੁਖ੍ਯੇਨ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਂ ਤਾਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍ । ਕਰ੍ਕਟੀਂ ਕਰ੍ਕਸ਼ਾਕ੍ਰਨ੍ਦਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦ੍ਗਰਚੂਰ੍ਣਿਤਾਮ੍
ਕਰਕਟੀ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਲਾਂ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੀਸ ਕੇ ਧੂੜ ਬਣ ਗਈ ਹੈ, ਹਿਮਾਲਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਰਹੀ ਹੈ — ਇਸ ਤਸਵੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਓ।
ਆਤੁਰਂ ਚਿਨ੍ਤਯੇਚ੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਰਸਾਯਨਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਅਜਰਾਮਰਣਂ ਮੁਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਾਧਿਵ੍ਯਾਧਿਵਿਭ੍ਰਮੈਃ
ਮਰੀਜ਼ ਨੂੰ ਚੰਦ ਵਿੱਚ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਸੋਚੋ — ਉਹ ਬੁਢਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਮਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ।
ਸਾਧਕੋ ਹਿ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਚਾਨ੍ਤਸ੍ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ । ਕ੍ਰਮੇਣਾਨੇਨ ਸਕਲਾਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਛਿਨਤ੍ਤਿ ਵਿषੂਚਿਕਾਃ
ਸਾਧਕ, ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਇਸ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।