ਆਲਿਲਿਙ੍ਗ ਘਨਂ ਲੀਲਾਂ ਲੀਲਾ ਚ ਦਯਿਤਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ ਮਹਾਨਨ੍ਦੋ ਮृਤਪ੍ਰੋਜ੍ਜੀਵਿਤੋ ਨृਪਃ
ਲੀਲਾ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ।
ਤਦਾਸੀਦ੍ ਰਾਜਸਦਨਂ ਮਦਮਨ੍ਮਥਮਨ੍ਥਰਂ । ਆਨਨ੍ਦਮਤ੍ਤਜਨਤਂ ਵਾਦ੍ਯਗੇਯਰਵਾਕੁਲਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ।
ਜਯਮਙ੍ਗਲਪੁਣ੍ਯਾਹਘੋषਘੁਙ੍ਘੁਮਘਰ੍ਘਰਮ੍ । ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਜਨਾਕੀਰ੍ਣਰਾਜਲੋਕਵृਤਾਙ੍ਗਨਮ੍
ਵਿਜੈ, ਸ਼ੁਭਤਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਮਹਲ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਾਜ ਦਰਬਾਰ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤਪੁष੍ਪਵਰ੍षਸਸ਼ੀਤ੍ਕृਤਮ੍ । ਧ੍ਵਨਨ੍ਮृਦਙ੍ਗਮੁਰਜਕਾਹਲਾਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿ
ਸਿੱਧ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵਰਸਾਏ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ; ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਮੁਰਜਾ, ਕਹਲਾ, ਸਿੰਘ ਤੇ ਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵੀਕृਤਬृਹਦ੍ਧਸ੍ਤਹਾਸ੍ਤਿਕਸ੍ਤਨਿਤੋਤ੍ਕਟਮ੍ । ਉਤ੍ਤਾਲਤਾਣ੍ਡਵਸ੍ਤ੍ਰੈਣਪੂਰ੍ਣਾਙ੍ਗਨਲਸਦ੍ਧ੍ਵਨਿ
ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਮੋਟੇ ਸੁੰਡ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਂਡਵ ਨਾਚ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਤਾਲੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਭਰ ਗਈ ਸੀ।
ਮਿਥਸ੍ਸਙ੍ਘਟ੍ਟਨਿਪਤਨ੍ਨਾਨੋਪਾਯਨਦਨ੍ਤੁਰਮ੍ । ਪੁष੍ਪਸ਼ੇਖਰਸਮ੍ਭਾਰਮਯਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਲੋਕ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੋਹਫੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਮੁਕੁਟਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਿਕੀਰ੍ਣਪਾਟਿਤਕ੍ਸ਼ੌਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਾਮਨ੍ਤਨਾਗਰੈਃ । ਸ੍ਥਲਪਦ੍ਮਮਯਂ ਵ੍ਯੋਮ ਰਕ੍ਤੈਸ੍ ਤਾਣ੍ਡਵਿਨੀਕਰੈਃ
ਮੰਤਰੀਆਂ, ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਨਗਰਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਡਾਈ ਗਈ ਫਟੀ ਹੋਈ ਕਪੜੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਲਾਲ ਨਾਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰੀਕਨ੍ਧਰਾਵृਤ੍ਤਲੀਲਾਨ੍ਦੋਲਿਤਕੁਣ੍ਡਲਮ੍ । ਪ੍ਰਨृਤ੍ਤਪਾਦਸਮ੍ਪਾਤਪ੍ਰੋਨ੍ਨਮਤ੍ਪੁष੍ਪਕਰ੍ਦਮਮ੍
ਮਸਤ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਗਲ ਅਤੇ ਝੂਮਦੇ ਕੁੰਡਲ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਾਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਠੁਕ-ਠੁਕ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਉੱਡ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਟਵਾਸਸ਼ਰਨ੍ਮੇਘਵਿਤਾਨਕਵਿਤਾਨਿਤਮ੍ । ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਮੁਖੈਰ੍ ਨृਤ੍ਯਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਲਕ੍ਸ਼੍ਯਗृਹਾਜਿਰਮ੍
ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਛਤਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਪੜੇ ਦੀ ਤੰਬੂ, ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਆੰਗਣਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਨੱਚਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪਰਲੋਕਾਦ੍ ਉਪਾਨੀਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾਤ੍ਮਾ ਪਤਿਰ੍ ਏਵ ਚ । ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਵृਤ੍ਤਗਾਥਾਭਿਰ੍ ਜਗੁਰ੍ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਤਰੇ ਜਨਾਃ
ਦੂਰ ਦੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਪਰਲੋਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਈ ਗਈ।
ਪਦ੍ਮੋ ਭੂਮਿਪਤਿਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਕਥਨਂ ਮਨਾਕ੍ । ਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਨੀਤੈਸ਼੍ ਚਤੁਸ੍ਸਾਗਰਵਾਰਿਭਿਃ
ਇਹ ਘਟਨਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਦਮਾ ਨੇ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੋਂ ਲਿਆਏ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ऽਭਿषਿषਿਚੁਰ੍ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਭੂਭੁਜਸ਼੍ ਸ਼ਤਮ੍ । ਲਬ੍ਧੋਦਯਮ੍ ਅਨਨ੍ਤੇਹਮ੍ ਅਮਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਇਵਾਮਰਾਃ
ਫਿਰ ਪੰਡਤਾਂ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਲੀਲਾ ਲੀਲਾ ਚ ਰਾਜਾਥ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਧਿਯਃ । ਰੇਮਿਰੇ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਕਥਨੈਸ੍ ਸੁਰਤੈਰ੍ ਇਵ
ਲੀਲਾ, ਲੀਲਾ ਅਤੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮੀ ਆਪਣੀ ਮਿਲਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸ੍ਵਪੌਰੁषਕृਤੇਨ ਤਤ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਲੋਕਦ੍ਵਯਂ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪਦ੍ਮੇਨੇਤਿ ਮਹੀਭੁਜਾ
ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਪਦਮਾ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਜ੍ਞਪ੍ਤਿਜ੍ਞਾਨਸਂਬੁਦ੍ਧੋ ਰਾਜਾ ਲੀਲਾਦ੍ਵਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਚਕ੍ਰੇ ਵਰ੍षਾਯੁਤਾਨ੍ਯ੍ ਅष੍ਟੌ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਮਝ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਗੈਰ-ਦੁality ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਜਿਤਮਨਾ ਜਿਤਪਞ੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਭ੍ਰਮਃ । ਅਸਂਸਕ੍ਤਮਨਾ ਮੌਨੀ ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨੁਵृਤ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਮੁਕਤ, ਮਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਭਟਕਣ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਮਨ ਬਿਨਾ ਲਗਨ ਦੇ, ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਆਇਆ, ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਲਾਵਣ੍ਯਜਲਧੇਰ੍ ਬਿਨ੍ਦੁਰ੍ ਇਨ੍ਦੁਰ੍ ਇਵੋਦ੍ਧृਤਃ । ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਾਪਕਲ੍ਪਾਗ੍ਨੇਰ੍ ਭਾਨੁਃ ਕਣ ਇਵੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਬੂੰਦ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ; ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਕਣ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਉਭਰਦਾ ਹੈ।
ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ ਤ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਰ੍षਾਯੁਤਾष੍ਟਕਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਦੇਹਮੁਕ੍ਤਤ੍ਵਮ੍ ਆਸੇਦੁਸ੍ ਸਿਦ੍ਧਸਂਵਿਦਃ
ਇਹ ਲੋਕ ਜੀਵਦੇ ਹੋਏ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ; ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਹ-ਰਹਿਤ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੋਧ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ।
ਏਤਤ੍ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਰਾਮ ਦृਸ਼੍ਯਦੋषਨਿਵृਤ੍ਤਯੇ । ਲੀਲੋਪਾਖ੍ਯਾਨਮ੍ ਅਨਘ ਘਨਤਾਂ ਜਗਤਸ੍ ਤ੍ਯਜ
ਰਾਮਾ, ਇਹ ਲੀਲਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਵੇਖਣ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਣ; ਪਾਪ-ਰਹਿਤ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਸਮਝਣ ਦੀ ਸੋਚ ਛੱਡ ਦੇ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤੈਵ ਦृਸ਼੍ਯਸਤ੍ਤਾਸ੍ਯਾਸ਼੍ ਸ਼ਮਨਂ ਨੋਪਯੁਜ੍ਯਤੇ । ਸਤੋ ਹਿ ਮਾਰ੍ਜਨਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ੋ ਨਾਸਤਸ੍ ਤੁ ਕਦਾਚਨ
ਜੋ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਅਸਤਿਤਵ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ; ਦਬਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ; ਜੋ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਜ੍ਞਾਨੇਨਾਕਾਸ਼ਰੂਪੇਣ ਦृਸ਼੍ਯਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਖਰੂਪਕਮ੍ । ਇਤ੍ਯ੍ ਏਕੀਭੂਤਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਜ੍ਞਸ੍ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬਰੋਪਮਃ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਆਕਾਸ਼ ਜਿਹੀ ਹੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਦਿਰਹਿਤੇਨੇਦਂ ਚਿਦ੍ਭਾਸੈਵ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵਾ । ਸਾਧਿਤਂ ਯਦ੍ ਅਸਿਦ੍ਧੇਨ ਤਨ੍ ਨ ਦ੍ਵ੍ਯਾਤ੍ਮ ਨ ਸਾਧਿਤਮ੍
ਇਹ, ਧਰਤੀ ਆਦਿ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈ ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਹੈ; ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨਾਲ ਜੋ ਬਣਿਆ, ਉਹ ਨਾ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ।
ਸਂਵਿਦ੍ ਯਥਾ ਯਾ ਯਤਤੇ ਸਾ ਤਥਾ ਬਾਹ੍ਯਲੇਖਿਕਾ । ਵਿਸृਤਾ ਸृष੍ਟਿਚਿਨ੍ਨਦ੍ਯਾਂ ਯਾਵਦ੍ ਯਤ੍ਨਾਨ੍ ਨ ਬੋਧਿਤਾ
ਚੇਤਨਾ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਬਾਹਰਲੀ ਰੂਪ ਵੀ ਉਹੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਰਚਨਾ ਵਾਲੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿਚ ਛੱਡੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਗਦੀ ਨਹੀਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਯਤਨ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਚਿਦਾਕਾਸ਼ਾਵਭਾਸੋ ऽਯਂ ਜਗਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਬੁਧ੍ਯਤੇ । ਚਿਦ੍ਵ੍ਯੋਮ੍ਨੈਵਾਤ੍ਮਨਿ ਸ੍ਵਚ੍ਛੇ ਪਰਮਾਣੁਕਣਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ, ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਕਣ ਤੱਕ।
ਏਵਮ੍ ਅਸ੍ਯਾ ਮੁਧਾਭ੍ਰਾਨ੍ਤੇਃ ਕਾ ਸਤ੍ਤਾ ਕੇਵ ਵਾਸਨਾ । ਕਾਸ੍ਥਾ ਕਾ ਨਿਯਤਿਃ ਕੇਹਾ ਕਾਵਸ਼੍ਯਮ੍ਭਾਵਿਤੋਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਭਟਕਣ ਵਾਲੀ ਭੁਲਾਵੇ ਦੀ ਕੀ ਹਕੀਕਤ, ਕੀ ਲਗਨ, ਕੀ ਹਾਲਤ, ਕੀ ਕਿਸਮਤ, ਕੀ ਰੂਪ, ਤੇ ਕੀ ਲਾਜਮੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਸਰ੍ਵਂ ਚੈਤਦ੍ ਯਥਾਦृष੍ਟਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਇਤ੍ਥਮ੍ ਅਖਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਮਾਯੈਵੈਵਮ੍ ਅਨਨ੍ਤੇਯਂ ਨ ਚ ਮਾਯਾਸ੍ਤਿ ਕਾਚਨ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਭਿੰਨ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਅੰਤਹੀਨ ਮਾਯਾ ਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਾਯਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਅਹੋ ਨੁ ਪਰਮਾ ਦृष੍ਟਿਰ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾ ਭਗਵਂਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ । ਦਾਵਾਰ੍ਚਿਰ੍ਦृਸ਼੍ਯਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਾਂ ਦਾਹਸ਼ਾਨ੍ਤੌ ਕਲੈਨ੍ਦਵੀ
ਵਾਹ, ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤੀ; ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਨ ਦੀ ਠੰਡੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਦਿਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਹੋ ਨੁ ਸੁਚਿਰੇਣੈਤਜ੍ ਜ੍ਞਾਤਂ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਤਮ੍ । ਮਯਾ ਯਥੇਦਂ ਯਚ੍ ਚੇਦਂ ਯਾਦृਕ੍ ਚੇਦਂ ਯਤੋ ਯਦਾ
ਵਾਹ, ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਇਹ ਅਟੱਲ ਗਿਆਨ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ: ਜੋ ਕੁਝ ਇਹ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਾਮ੍ਯਾਮੀਵ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨਿਰ੍ਵਾਮੀਵਾਵਿਕਲ੍ਪਨਃ । ਏਤਦ੍ ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਨਂ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟਿषੁ
ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਇਹ ਅਜੀਬ ਕਹਾਣੀ, ਇਹ ਵਿਆਖਿਆ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਇਦਂ ਮੇ ਭਗਵਨ੍ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਂਸ਼ਯਂ ਸਰ੍ਵਕੋਵਿਦ । ਤਵ ਪਾਤੁਂ ਨ ਤृਪ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਪਾਤ੍ਰੈਰ੍ ਵਚੋऽਮृਤਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੱਸੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਪੀ ਕੇ ਵੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਭਰਿਆ।