ਸੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਮੁਚੇ ਜੀਵਮ੍ ਆਮੋਦਮ੍ ਇਵ ਪਦ੍ਮਿਨੀ । ਸ ਸਮੀਰਲਵਾਕਾਰਸ੍ ਤਨ੍ਨਾਸਾਨਿਕਟਂ ਯਯੌ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੁਆਸ ਹਵਾ ਬਣ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਨੱਕ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚੀ।
ਘ੍ਰਾਣਕੋਸ਼ਂ ਵਿਵੇਸ਼ਾਸ਼ੁ ਵਂਸ਼ਰਨ੍ਧ੍ਰਮ੍ ਇਵਾਨਿਲਃ । ਸ੍ਵਵਾਸਨਾਸ਼ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਦਧਦ੍ ਅਬ੍ਧਿਰ੍ ਮਣੀਨ੍ ਇਵ
ਉਹ ਸੁਆਸ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਕ ਦੀ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬਾਂਸ ਦੇ ਰੋਹ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਅਨੇਕਾਂ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਣਕਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅੰਦਰ ਸਮਾਈ।
ਅਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਜੀਵਂ ਵਦਨਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਆਯਯੌ । ਪਦ੍ਮਸ੍ਯਾਵਗ੍ਰਹੇ ਪਦ੍ਮਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਮ੍ ਇਵ ਵਾਰਿਣਿ
ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਜਿੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਚੋਂ ਉਭਰ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਕਮਲ ਦੀ ਪਰਛਾਂਈ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਰਮਾਦ੍ ਅਙ੍ਗਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਰਸਾਨਿ ਚਕਾਸ਼ਿਰੇ । ਤਸ੍ਯ ਪੁष੍ਪਾਕਰ ਇਵ ਲਤਾਜਾਲਾਨਿ ਬੂਭृਤਃ
ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੋਹਣੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਜਾਂ ਪਹਾੜੀ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਜਾਲ।
ਅਥਾਬਭੌ ਕਲਾਪੂਰ੍ਣਸ੍ ਸ ਰਾਕਾਯਾਮ੍ ਇਵੋਡੁਰਾਟ੍ । ਭਾਸਯਨ੍ ਭਵਨਂ ਭੂਰਿ ਵਦਨੇਨ੍ਦੁਮਰੀਚਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਚਾਂਦ ਦੀ ਪੂਰਨ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਚੰਨ-ਵਾਂਗ ਮੁਖ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਘਰ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
ਸ੍ਫਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਸੋ ऽਙ੍ਗਾਨਿ ਰਸਵਨ੍ਤਿ ਮृਦੂਨਿ ਚ । ਕਨਕੋਜ੍ਜ੍ਵਲਕਾਨ੍ਤੀਨਿ ਪਲ੍ਲਵਾਨੀਵ ਮਾਧਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਫੈਲਾਏ, ਜੋ ਨਰਮ ਤੇ ਰਸ ਭਰੇ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਬਸੰਤ ਦੇ ਨਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ।
ਉਨ੍ਮੀਲਯਮ੍ ਆਸ ਦृਸ਼ੌ ਵਿਮਲਾਲੋਕਕਾਰਣੇ । ਹਾਰਿਣ੍ਯੌ ਸੁਭਗਾਭੋਗੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕੌ ਭੁਵਨਂ ਯਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲੀਆਂ, ਜੋ ਸਾਫ ਚਾਨਣ ਦਾ ਸਰੋਤ ਸਨ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਜਗਤ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਿੰਦੇ।
ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰੋਲ੍ਲਸਤ੍ਕਾਯੋ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਦ੍ਰਿਰ੍ ਇਵ ਵृਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ । ਉਵਾਚ ਕਸ੍ ਸ੍ਥਿਤ ਇਹ ਪ੍ਰਭਾਕਪਿਸ਼ਿਤਾਲਯਃ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਥੇ ਕੌਣ ਖੜਾ ਹੈ, ਇਸ ਚਮਕਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ?'
ਲੀਲਾਦ੍ਵਯਮ੍ ਅਥਾਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਦਿਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ ਇਤਿ । ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰੋ ਨਮ੍ਰਂ ਲੀਲਾਦ੍ਵਯਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੇਡ ਦੀ ਦਵਾਈ ਨੇ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਕਮ ਦਿਓ।' ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਖੇਡ ਦੀ ਦਵਾਈ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜੀ ਸੀ।
ਸਮਾਧਾਰਂ ਸਮਾਕਾਰਂ ਸਮਰੂਪਂ ਸਮਸ੍ਥਿਤਿ । ਸਮਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮੋਦ੍ਯੋਗਂ ਸਮਾਨਨ੍ਦਂ ਸਮੋਦਯਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਸੀ—ਇਕੋ ਸਹਾਰਾ, ਇਕੋ ਰੂਪ, ਇਕੋ ਦਿੱਖ, ਇਕੋ ਬੋਲ, ਇਕੋ ਜਤਨ, ਇਕੋ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਇਕੋ ਉਤਪਤੀ।
ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਕੇਯਂ ਕੁਤਸ਼੍ ਚੇਯਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਸ ਵਿਲੋਕਯਨ੍ । ਤਸ੍ਮੈ ਲੀਲਾਹ ਹੇ ਦੇਵ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਯਦ੍ ਵਦਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਇਹ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈ?' ਲੀਲਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੁਣੋ, ਜੋ ਮੈਂ ਦੱਸਣੀ ਹਾਂ।'
ਮਹਿਲਾ ਤਵ ਲੀਲਾਹਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੀ ਸਹ ਵਰ੍ਧਿਤਾ । ਵਾਗ੍ ਅਰ੍ਥਸ੍ਯੇਵ ਸਂਸਕ੍ਤਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸਂਸ਼੍ਲੇषਸ਼ਾਲਿਨੀ
ਹੇ ਲੀਲਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਲਦੀ ਆਈ ਹਾਂ; ਜਿਵੇਂ ਬੋਲ ਤੇ ਮਤਲਬ ਇਕਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ।
ਇਯਂ ਲੀਲਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਤੇ ਮਹਿਲਾ ਹੇਲਯਾ ਮਯਾ । ਉਪਾਰ੍ਜਿਤਾ ਤ੍ਵਦਰ੍ਥੇਨ ਕਥਯਿष੍ਯੇ ऽਹਮ੍ ਈਦृਸ਼ਮ੍
ਇਹ ਤੇਰੀ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਲੀਲਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਿਰੋਭਾਗੋਪਵਿष੍ਟੇਯਂ ਯੇਹ ਹੇਮਮਹਾਸਨਾ । ਏषਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਦੇਵੀ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਜਨਨੀ ਸ਼ਿਵਾ
ਜੋ ਇੱਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਸਿਰ ਤੇ ਬੈਠੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਪੁਣ੍ਯਸਂਭਾਰੈਰ੍ ਇਹ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਉਪਾਗਤਾ । ਅਨਯਾਸਿ ਪਰਾਲ੍ ਲੋਕਾਦ੍ ਇਹਾਨੀਤੋ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਸਾਡੀ ਨੇਕੀ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਉਹ ਇੱਥੇ ਸਿੱਧਾ ਆਈ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਦੂਜੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਰਾਜਾ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ । ਲਮ੍ਬਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਃ ਪਪਾਤ ਜ੍ਞਪ੍ਤਿਪਾਦਯੋਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ-ਨੈਣ ਰਾਜਾ ਉਠਿਆ, ਲਟਕਦੇ ਮਾਲਾ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸਰਸ੍ਵਤਿ ਨਮਸ੍ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤਪ੍ਰਦੇ । ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਵਰਦੇ ਮੇਧਾਂ ਦੀਰ੍ਘਮ੍ ਆਯੁਰ੍ ਧਨਾਨਿ ਚ
ਸਰਸਵਤੀ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਦੀ ਹੋ। ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬੁਧੀ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਤੇ ਧਨ ਦਿਓ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਹਸ੍ਤੇਨ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਜ੍ਞਪ੍ਤਿਦੇਵਤਾ । ਤ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰਾਭਿਮਤਾਰ੍ਥਾਢ੍ਯੋ ਭਵੇਤਿ ਵਚਨਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚਾਹਤ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ।"
ਸਰ੍ਵਾਪਦਸ੍ ਸਕਲਦੁष੍ਕृਤਦृष੍ਟਯਸ਼੍ ਚ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਵਸ਼੍ ਸ਼ਮਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਸੁਖਾਨਿ ਸਮ੍ਯਕ੍ । ਆਯਾਨ੍ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਮੁਦਿਤਾ ਜਨਤਾ ਭਵਨ੍ਤੁ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਰਾਸ਼੍ ਚ ਵਿਲਸਨ੍ਤੁ ਸਦੈਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਃ
ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਝਲਕ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਅਨੰਤ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਉਣ, ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ, ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਦੀ ਰਹੇ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਤਦੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ਧਿਮ੍ ਆਯਯੌ । ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਪਙ੍ਕਜੈਸ੍ ਸਾਰ੍ਧਂ ਬੁਬੁਧੇ ਸਕਲੋ ਜਨਃ
ਸਰਸਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਸਵੇਰੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਜਾਗ ਪਏ।
ਆਲਿਲਿਙ੍ਗ ਘਨਂ ਲੀਲਾਂ ਲੀਲਾ ਚ ਦਯਿਤਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ ਮਹਾਨਨ੍ਦੋ ਮृਤਪ੍ਰੋਜ੍ਜੀਵਿਤੋ ਨृਪਃ
ਲੀਲਾ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ।
ਤਦਾਸੀਦ੍ ਰਾਜਸਦਨਂ ਮਦਮਨ੍ਮਥਮਨ੍ਥਰਂ । ਆਨਨ੍ਦਮਤ੍ਤਜਨਤਂ ਵਾਦ੍ਯਗੇਯਰਵਾਕੁਲਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ।
ਜਯਮਙ੍ਗਲਪੁਣ੍ਯਾਹਘੋषਘੁਙ੍ਘੁਮਘਰ੍ਘਰਮ੍ । ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਜਨਾਕੀਰ੍ਣਰਾਜਲੋਕਵृਤਾਙ੍ਗਨਮ੍
ਵਿਜੈ, ਸ਼ੁਭਤਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਮਹਲ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਾਜ ਦਰਬਾਰ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤਪੁष੍ਪਵਰ੍षਸਸ਼ੀਤ੍ਕृਤਮ੍ । ਧ੍ਵਨਨ੍ਮृਦਙ੍ਗਮੁਰਜਕਾਹਲਾਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿ
ਸਿੱਧ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵਰਸਾਏ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ; ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਮੁਰਜਾ, ਕਹਲਾ, ਸਿੰਘ ਤੇ ਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵੀਕृਤਬृਹਦ੍ਧਸ੍ਤਹਾਸ੍ਤਿਕਸ੍ਤਨਿਤੋਤ੍ਕਟਮ੍ । ਉਤ੍ਤਾਲਤਾਣ੍ਡਵਸ੍ਤ੍ਰੈਣਪੂਰ੍ਣਾਙ੍ਗਨਲਸਦ੍ਧ੍ਵਨਿ
ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਮੋਟੇ ਸੁੰਡ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਂਡਵ ਨਾਚ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਤਾਲੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਭਰ ਗਈ ਸੀ।
ਮਿਥਸ੍ਸਙ੍ਘਟ੍ਟਨਿਪਤਨ੍ਨਾਨੋਪਾਯਨਦਨ੍ਤੁਰਮ੍ । ਪੁष੍ਪਸ਼ੇਖਰਸਮ੍ਭਾਰਮਯਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਲੋਕ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੋਹਫੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਮੁਕੁਟਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਿਕੀਰ੍ਣਪਾਟਿਤਕ੍ਸ਼ੌਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਾਮਨ੍ਤਨਾਗਰੈਃ । ਸ੍ਥਲਪਦ੍ਮਮਯਂ ਵ੍ਯੋਮ ਰਕ੍ਤੈਸ੍ ਤਾਣ੍ਡਵਿਨੀਕਰੈਃ
ਮੰਤਰੀਆਂ, ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਨਗਰਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਡਾਈ ਗਈ ਫਟੀ ਹੋਈ ਕਪੜੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਲਾਲ ਨਾਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰੀਕਨ੍ਧਰਾਵृਤ੍ਤਲੀਲਾਨ੍ਦੋਲਿਤਕੁਣ੍ਡਲਮ੍ । ਪ੍ਰਨृਤ੍ਤਪਾਦਸਮ੍ਪਾਤਪ੍ਰੋਨ੍ਨਮਤ੍ਪੁष੍ਪਕਰ੍ਦਮਮ੍
ਮਸਤ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਗਲ ਅਤੇ ਝੂਮਦੇ ਕੁੰਡਲ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਾਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਠੁਕ-ਠੁਕ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਉੱਡ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਟਵਾਸਸ਼ਰਨ੍ਮੇਘਵਿਤਾਨਕਵਿਤਾਨਿਤਮ੍ । ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਮੁਖੈਰ੍ ਨृਤ੍ਯਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਲਕ੍ਸ਼੍ਯਗृਹਾਜਿਰਮ੍
ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਛਤਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਪੜੇ ਦੀ ਤੰਬੂ, ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਆੰਗਣਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਨੱਚਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪਰਲੋਕਾਦ੍ ਉਪਾਨੀਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾਤ੍ਮਾ ਪਤਿਰ੍ ਏਵ ਚ । ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਵृਤ੍ਤਗਾਥਾਭਿਰ੍ ਜਗੁਰ੍ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਤਰੇ ਜਨਾਃ
ਦੂਰ ਦੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਪਰਲੋਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਈ ਗਈ।