ਰੂਢਾਤਿਵਾਹਿਕੀਭਾਵਸ਼੍ ਸ਼ਵੋ ਭਵਤਿ ਦੇਹਕਃ । ਨਿਰ੍ਜਲਾਮ੍ਭੋਦਸਦृਸ਼ੋ ਨਿਰ੍ਗਨ੍ਧਕੁਸੁਮੋਪਮਃ
ਜਦੋਂ ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਸਰੀਰ ਮੁਰਦੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਬੱਦਲ ਜਾਂ ਸੁਗੰਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਫੁੱਲ।
ਅਦ੍ਯਾਰਭ੍ਯ ਪ੍ਰਰੂਢਾਯਾਮ੍ ਆਤਿਵਾਹਿਕਸਂਵਿਦਿ । ਦੇਹੋ ਵਿਸ੍ਮृਤਿਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਗਰ੍ਭਸਂਸ੍ਥੇਵ ਯੌਵਨੇ
ਅੱਜ ਤੋਂ, ਜਦ ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਮਝ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਗਰਭ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਏਕਤ੍ਰਿਂਸ਼ੇ ऽਦ੍ਯ ਦਿਵਸੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਯਮ੍ ਇਹਾਮ੍ਬਰਮ੍ । ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਮੋਹਿਤੇ ਦਾਸ੍ਯੌ ਮਯੈਤੇ ਨਿਦ੍ਰਯਾਧੁਨਾ
ਅੱਜ, ਇਕਤੀਵੇਂ ਦਿਨ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਾਂ; ਸਵੇਰੇ, ਇਹ ਦੋ ਦਾਸੀਆਂ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਭਟਕ ਗਈਆਂ ਸਨ।
ਤਦ੍ ਏਹਿ ਯਾਵਲ੍ ਲੀਲਾਯੈ ਲੀਲੇ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਲੀਲਯਾ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਵੋ ऽਸ੍ਯੈ ਵ੍ਯਵਹਾਰਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਾਮ੍
ਚਲੋ, ਲੀਲਾ, ਅਸੀਂ ਖੇਡ ਲਈ, ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਖੇਡ ਰਾਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਦਿਖਾਈਏ ਤਾਂ ਕਿ ਕਾਰਜ ਚੱਲ ਪਵੇ।
ਆਵਾਂ ਤਾਵਦ੍ ਇਮੇ ਲੀਲਾ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਵ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਚਿਨ੍ਤਿਤੇ । ਜ੍ਞਪ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯੌ ਤਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯੇ ਦੀਪ੍ਤੇ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੋਚ ਆਈ ਕਿ 'ਆਸੀ ਲੀਲਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਈਏ', ਦੋਵੇਂ ਦੇਵੀਆਂ ਉਥੇ ਹੀ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦਿਸਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਇਹ ਸਭ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।
ਸਾ ਵਿਦੂਰਥਲੀਲਾਥ ਸਮਾਕੁਲਵਿਲੋਚਨਾ । ਗृਹਮ੍ ਆਲੋਕਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਤ੍ ਤੇਜਃਪੁਞ੍ਜਭਾਸੁਰਮ੍
ਫਿਰ ਵਿਦੂਰਥ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲੀਲਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗੀ ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਮ੍ਬਾਦ੍ ਇਵੋਤ੍ਕੀਰ੍ਣਂ ਧੌਤਂ ਹੇਮਦ੍ਰਵੈਰ੍ ਇਵ । ਜ੍ਵਾਲਾਯਾ ਇਵ ਸ਼ੀਤਾਯਾਸ੍ ਸੁਮਧ੍ਯਮ੍ ਇਵ ਭਿਤ੍ਤਿਮਤ੍
ਉਹ ਘਰ ਚੰਦ ਦੀ ਚਕਤੀ ਵਾਂਗ ਉਕੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਹੋਇਆ, ਠੰਡੀ ਲੋਅ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਪਤਲੀ ਬੇਲ ਵਾਂਗ ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਗृਹਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਪੁਰਤੋ ਲੀਲਾਜ੍ਞਪ੍ਤੀ ਵਿਲੋਕ੍ਯਤੇ । ਉਤ੍ਥਾਯ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਵਤੀ ਤਯੋਃ ਪਾਦੇषੁ ਸਾਪਤਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਘਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਲੀਲਾ ਦੀ ਸੱਦ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਉਠੀ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਮਜ੍ਜਯਾਯਾਗਤੇ ਦੇਵ੍ਯੌ ਜਯਤਂ ਜੀਵਿਤਪ੍ਰਦੇ । ਇਹ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਭਵਤ੍ਯੋਰ੍ ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੋਧਿਨੀ
ਮੱਜਯਾ ਰਾਣੀ ਆਈ ਤੇ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਤੁਸੀਂ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਈ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਰਸਤਾ ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲੀ।'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਵਤ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਾ ਮਾਨਿਨ੍ਯੋ ਮਤ੍ਤਯੌਵਨਾਃ । ਉਪਾਵਿਸ਼ਨ੍ ਵਿष੍ਟਰੇषੁ ਲਤਾ ਮੇਰੁਸ਼ਿਰਸ੍ਸ੍ਵ੍ ਇਵ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਔਰਤਾਂ, ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਲਤਾਵਾਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸੁਤੇ ਵਦ ਕਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਮਂ ਦੇਸ਼ਮ੍ ਆਦਿਤਃ । ਕਿਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਤੇ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਕਿਮ੍ ਇਵਾਧ੍ਵਨਿ ਕੁਤ੍ਰ ਵਾ
'ਪੁੱਤ, ਦੱਸ ਕਿ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਵੇਂ ਆਈ? ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਵਾਪਰਿਆ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਕੀ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਕਿੱਥੇ?'
ਦੇਵਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਸਾ ਜਾਤਮੂਰ੍ਛਾ ਤਦਾਭਵਮ੍ । ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨ੍ਦੁਕਲੇਵਾਹਂ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਜ੍ਵਾਲਯਾਵृਤਾ
'ਦੇਵੀ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਮੈਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਸੀ; ਮੈਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਚੰਦ ਦੀ ਪਤਲੀ ਕਿਰਨ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।'
ਨ ਚੇਤਿਤਂ ਮਯਾ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਸਮਂ ਵਿषਮਮ੍ ਏਵ ਵਾ । ਤਤਸ੍ ਤਰਲਪਕ੍ਸ਼੍ਮਾਨ੍ਤੇ ਵਿਨਿਮੀਲ੍ਯ ਵਿਲੋਚਨੇ
ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਨਾ ਸੁਖ, ਨਾ ਦੁਖ; ਫਿਰ ਕੰਪਦੇ ਪਲਕਾਂ ਹੇਠ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੀਆਂ।
ਤਤੋ ਮਰਣਮੂਰ੍ਛਾਨ੍ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਯਾਵਦ੍ ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਾਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਪ੍ਲੁਤਾ ਚ ਗਗਨੋਦਰਮ੍
ਮੌਤ ਦੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਹੇ ਸਰਵੋਚ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ—ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਅਚਾਨਕ ਉਠੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਸਤਾਰ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਈ।
ਭੂਤਾਕਾਸ਼ੇ ऽਨਿਲਰਥਂ ਸਮਾਰੂਢਾਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਤਥਾ । ਆਨੀਤਾ ਗਨ੍ਧਲੇਖੇਵ ਤੇਨਾਹਮ੍ ਇਮਮ੍ ਆਲਯਮ੍
ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਹਵਾ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ; ਜਿਵੇਂ ਸੁਗੰਧ ਦੀ ਲਕੀਰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਈ ਗਈ।
ਇਹ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਦਨਂ ਨਾਯਕੇਨਾਭ੍ਯਲਙ੍ਕृਤਮ੍ । ਦੀਪ੍ਤਦੀਪਂ ਵਿਵਿਕ੍ਤਂ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹਸ਼ਯਨਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਘਰ ਵੇਖਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਵਲੋਂ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਚਮਕਦੇ ਦੀਵੇ, ਇਕੱਲਾ, ਅਤੇ ਮਹਿੰਗੇ ਪਲੰਗ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਪਤਿਮ੍ ਆਲੋਕਯਾਮੀਮਂ ਯਾਵਦ੍ ਏष ਵਿਦੂਰਥਃ । ਸ਼ੇਤੇ ਕੁਸੁਮਗੁਪ੍ਤਾਙ੍ਗੋ ਮਧੁਃ ਪੁष੍ਪਵਨੇ ਯਥਾ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਿਦੂਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ।
ਅਥ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਸਂਰਮ੍ਭਸ਼੍ਰਮਾਰ੍ਤੋ ऽਯਂ ਸ੍ਵਪਿਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍ । ਇਤਿ ਨਿਦ੍ਰਾ ਮਯਾਸ੍ਯੈਵਂ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਿ ਨ ਵਾਰਿਤਾ
ਹੁਣ ਜੰਗ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਕਰਕੇ ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਨੀਂਦ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਅਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਇਮਂ ਦੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦੇਵ੍ਯਾਵ੍ ਇਮੇ ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ । ਯਥਾਨੁਭੂਤਂ ਕਥਿਤਂ ਮਦਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਿਣਿ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਇਥੇ ਆਈ, ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਦਇਆਲੂ।
ਹੇ ਹਂਸਹਾਰਿਗਾਮਿਨ੍ਯੌ ਲੀਲੇ ਲਲਿਤਲੋਚਨੇ । ਉਤ੍ਥਾਪਯਾਮੋ ਨृਪਤਿਂ ਸ਼ਵਤਲ੍ਪਤਲਾਦ੍ ਇਮਮ੍
ਹੇ ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਖੇਡਾਂ ਭਰੀਆਂ ਤੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਸ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਪਲੰਗ ਤੋਂ ਉਠਾਈਏ।
ਸੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਮੁਚੇ ਜੀਵਮ੍ ਆਮੋਦਮ੍ ਇਵ ਪਦ੍ਮਿਨੀ । ਸ ਸਮੀਰਲਵਾਕਾਰਸ੍ ਤਨ੍ਨਾਸਾਨਿਕਟਂ ਯਯੌ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੁਆਸ ਹਵਾ ਬਣ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਨੱਕ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚੀ।
ਘ੍ਰਾਣਕੋਸ਼ਂ ਵਿਵੇਸ਼ਾਸ਼ੁ ਵਂਸ਼ਰਨ੍ਧ੍ਰਮ੍ ਇਵਾਨਿਲਃ । ਸ੍ਵਵਾਸਨਾਸ਼ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਦਧਦ੍ ਅਬ੍ਧਿਰ੍ ਮਣੀਨ੍ ਇਵ
ਉਹ ਸੁਆਸ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਕ ਦੀ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬਾਂਸ ਦੇ ਰੋਹ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਅਨੇਕਾਂ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਣਕਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅੰਦਰ ਸਮਾਈ।
ਅਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਜੀਵਂ ਵਦਨਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਆਯਯੌ । ਪਦ੍ਮਸ੍ਯਾਵਗ੍ਰਹੇ ਪਦ੍ਮਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਮ੍ ਇਵ ਵਾਰਿਣਿ
ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਜਿੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਚੋਂ ਉਭਰ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਕਮਲ ਦੀ ਪਰਛਾਂਈ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਰਮਾਦ੍ ਅਙ੍ਗਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਰਸਾਨਿ ਚਕਾਸ਼ਿਰੇ । ਤਸ੍ਯ ਪੁष੍ਪਾਕਰ ਇਵ ਲਤਾਜਾਲਾਨਿ ਬੂਭृਤਃ
ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੋਹਣੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਜਾਂ ਪਹਾੜੀ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਜਾਲ।
ਅਥਾਬਭੌ ਕਲਾਪੂਰ੍ਣਸ੍ ਸ ਰਾਕਾਯਾਮ੍ ਇਵੋਡੁਰਾਟ੍ । ਭਾਸਯਨ੍ ਭਵਨਂ ਭੂਰਿ ਵਦਨੇਨ੍ਦੁਮਰੀਚਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਚਾਂਦ ਦੀ ਪੂਰਨ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਚੰਨ-ਵਾਂਗ ਮੁਖ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਘਰ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
ਸ੍ਫਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਸੋ ऽਙ੍ਗਾਨਿ ਰਸਵਨ੍ਤਿ ਮृਦੂਨਿ ਚ । ਕਨਕੋਜ੍ਜ੍ਵਲਕਾਨ੍ਤੀਨਿ ਪਲ੍ਲਵਾਨੀਵ ਮਾਧਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਫੈਲਾਏ, ਜੋ ਨਰਮ ਤੇ ਰਸ ਭਰੇ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਬਸੰਤ ਦੇ ਨਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ।
ਉਨ੍ਮੀਲਯਮ੍ ਆਸ ਦृਸ਼ੌ ਵਿਮਲਾਲੋਕਕਾਰਣੇ । ਹਾਰਿਣ੍ਯੌ ਸੁਭਗਾਭੋਗੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕੌ ਭੁਵਨਂ ਯਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲੀਆਂ, ਜੋ ਸਾਫ ਚਾਨਣ ਦਾ ਸਰੋਤ ਸਨ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਜਗਤ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਿੰਦੇ।
ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰੋਲ੍ਲਸਤ੍ਕਾਯੋ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਦ੍ਰਿਰ੍ ਇਵ ਵृਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ । ਉਵਾਚ ਕਸ੍ ਸ੍ਥਿਤ ਇਹ ਪ੍ਰਭਾਕਪਿਸ਼ਿਤਾਲਯਃ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਥੇ ਕੌਣ ਖੜਾ ਹੈ, ਇਸ ਚਮਕਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ?'
ਲੀਲਾਦ੍ਵਯਮ੍ ਅਥਾਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਦਿਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ ਇਤਿ । ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰੋ ਨਮ੍ਰਂ ਲੀਲਾਦ੍ਵਯਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੇਡ ਦੀ ਦਵਾਈ ਨੇ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਕਮ ਦਿਓ।' ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਖੇਡ ਦੀ ਦਵਾਈ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜੀ ਸੀ।
ਸਮਾਧਾਰਂ ਸਮਾਕਾਰਂ ਸਮਰੂਪਂ ਸਮਸ੍ਥਿਤਿ । ਸਮਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮੋਦ੍ਯੋਗਂ ਸਮਾਨਨ੍ਦਂ ਸਮੋਦਯਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਸੀ—ਇਕੋ ਸਹਾਰਾ, ਇਕੋ ਰੂਪ, ਇਕੋ ਦਿੱਖ, ਇਕੋ ਬੋਲ, ਇਕੋ ਜਤਨ, ਇਕੋ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਇਕੋ ਉਤਪਤੀ।