ਨਿਰ੍ਜੀਵਂ ਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਸਂਸ਼ੁष੍ਕਮ੍ ਇਵ ਪਲ੍ਲਵਮ੍ । ਕਾष੍ਠਕੁਡ੍ਯੋਪਸਂਜਾਤਂ ਸ਼ਵਂ ਤੁਹਿਨਸ਼ੀਤਲਮ੍
ਜੀਵਨ ਰਹਿਤ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ, ਲਾਸ਼ ਬਰਫ਼ ਵਾਂਗ ਠੰਡੀ, ਲੱਕੜੀ ਦੀ ਕੰਧ ਦੇ ਕੋਲ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ ਆਗਤ੍ਯ ਮृਤੈਵੇਯਮ੍ ਇਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਕ੍ਲੇਦਲੋਕਾਦ੍ ਵਿਨਿਰ੍ਣੀਯ ਭੀਤ੍ਯਾ ਨਿष੍ਕਾਲਿਤਂ ਗृਹਾਤ੍
ਫਿਰ ਮੰਤਰੀ ਆਏ, ਇਸਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਐਲਾਨਿਆ, ਸੜਨ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਘਰ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮ੍ ਉਕ੍ਤੇਨ ਨੀਤ੍ਵਾ ਚਨ੍ਦਨਦਾਰੁਭਿਃ । ਚਿਤੌ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਘृਤਂ ਸਹਸਾ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕृਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਵਧੇਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ? ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਅੱਗ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਝਟਪਟ ਰਾਖ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞੀ ਮृਤੇ ऽਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੋਦਨਮ੍ ਆਕੁਲਃ । ਪਰਿਵਾਰਸ੍ ਤਵਾਸ਼ੇषਃ ਕृਤਵਾਨ੍ ਔਰ੍ਧ੍ਵਦੇਹਿਕਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਣੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣਾ-ਧੋਣਾ ਹੋਇਆ; ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਇਦਾਨੀਂ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਇਹਾਲੋਕ੍ਯ ਸਸ਼ਰੀਰਾਮ੍ ਇਹਾਗਤਾਮ੍ । ਪਰਲੋਕਾਦ੍ ਆਗਤੇਤਿ ਮਹਚ੍ ਚਿਤ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਣਗੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਜੋਬਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਤੂੰ ਪਰਲੋਕ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਤੇਨੈਵ ਦੇਹੇਨ ਸਤ੍ਯਸਙ੍ਕਲ੍ਪਤਸ੍ ਸੁਤੇ । ਦृਸ਼੍ਯਸੇ ਸ੍ਵਵਦਾਤੇਨ ਤੇਨ ਚਿਤ੍ਤਂ ਤਵੋਪਰਿ
ਪਰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸੱਚੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਉਸੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਉੱਚਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵਾਸਨਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਭਵੋ ਦੇਹਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਦ੍ ਏਵ ਤੇ । ਰੂਪਮ੍ ਅਭ੍ਯੁਦਿਤਂ ਬਾਲੇ ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸਦृਸ਼ਂ ਤਵ
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਰੀਰ ਬਾਰੇ ਜੋ ਧਾਰਨਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਰੂਪ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਬੱਚੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ।
ਸ੍ਵਵਾਸਨਾਨੁਸਾਰੇਣ ਸਰ੍ਵਸ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਦृष੍ਟਾਨ੍ਤੋ ऽਤ੍ਰਾਵਿਸਂਵਾਦੀ ਬਾਲਵੇਤਾਲਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਹੀ ਧਾਰਨਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਇਸਦਾ ਸਾਫ ਉਦਾਹਰਨ ਬੱਚੇ ਵੇਤਾਲ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ।
ਆਤਿਵਾਹਕਦੇਹਾਸਿ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸਿਦ੍ਧਸੁਨ੍ਦਰੀ । ਵਿਸ੍ਮृਤਸ੍ ਤਵ ਦੇਹੋ ऽਸੌ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੋ ਨਯਤਸ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਤੂੰ ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਸਿਧ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ; ਤੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸਰੀਰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੂਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦृਢਾਤਿਵਾਹਿਕਦृਸ਼ਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯਤ੍ਯ੍ ਆਧਿਭੌਤਿਕਃ । ਬੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ऽਪਿ ਸ਼ਰਨ੍ਮੇਘ ਇਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਜਿਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਭੌਤਿਕ ਦੁੱਖ ਠੰਢਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਜਾਗਰੂਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਦਿਸੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਬਦਲੀ।
ਰੂਢਾਤਿਵਾਹਿਕੀਭਾਵਸ਼੍ ਸ਼ਵੋ ਭਵਤਿ ਦੇਹਕਃ । ਨਿਰ੍ਜਲਾਮ੍ਭੋਦਸਦृਸ਼ੋ ਨਿਰ੍ਗਨ੍ਧਕੁਸੁਮੋਪਮਃ
ਜਦੋਂ ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਸਰੀਰ ਮੁਰਦੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਬੱਦਲ ਜਾਂ ਸੁਗੰਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਫੁੱਲ।
ਅਦ੍ਯਾਰਭ੍ਯ ਪ੍ਰਰੂਢਾਯਾਮ੍ ਆਤਿਵਾਹਿਕਸਂਵਿਦਿ । ਦੇਹੋ ਵਿਸ੍ਮृਤਿਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਗਰ੍ਭਸਂਸ੍ਥੇਵ ਯੌਵਨੇ
ਅੱਜ ਤੋਂ, ਜਦ ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਮਝ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਗਰਭ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਏਕਤ੍ਰਿਂਸ਼ੇ ऽਦ੍ਯ ਦਿਵਸੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਯਮ੍ ਇਹਾਮ੍ਬਰਮ੍ । ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਮੋਹਿਤੇ ਦਾਸ੍ਯੌ ਮਯੈਤੇ ਨਿਦ੍ਰਯਾਧੁਨਾ
ਅੱਜ, ਇਕਤੀਵੇਂ ਦਿਨ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਾਂ; ਸਵੇਰੇ, ਇਹ ਦੋ ਦਾਸੀਆਂ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਭਟਕ ਗਈਆਂ ਸਨ।
ਤਦ੍ ਏਹਿ ਯਾਵਲ੍ ਲੀਲਾਯੈ ਲੀਲੇ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਲੀਲਯਾ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਵੋ ऽਸ੍ਯੈ ਵ੍ਯਵਹਾਰਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਾਮ੍
ਚਲੋ, ਲੀਲਾ, ਅਸੀਂ ਖੇਡ ਲਈ, ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਖੇਡ ਰਾਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਦਿਖਾਈਏ ਤਾਂ ਕਿ ਕਾਰਜ ਚੱਲ ਪਵੇ।
ਆਵਾਂ ਤਾਵਦ੍ ਇਮੇ ਲੀਲਾ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਵ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਚਿਨ੍ਤਿਤੇ । ਜ੍ਞਪ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯੌ ਤਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯੇ ਦੀਪ੍ਤੇ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੋਚ ਆਈ ਕਿ 'ਆਸੀ ਲੀਲਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਈਏ', ਦੋਵੇਂ ਦੇਵੀਆਂ ਉਥੇ ਹੀ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦਿਸਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਇਹ ਸਭ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।
ਸਾ ਵਿਦੂਰਥਲੀਲਾਥ ਸਮਾਕੁਲਵਿਲੋਚਨਾ । ਗृਹਮ੍ ਆਲੋਕਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਤ੍ ਤੇਜਃਪੁਞ੍ਜਭਾਸੁਰਮ੍
ਫਿਰ ਵਿਦੂਰਥ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲੀਲਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗੀ ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਮ੍ਬਾਦ੍ ਇਵੋਤ੍ਕੀਰ੍ਣਂ ਧੌਤਂ ਹੇਮਦ੍ਰਵੈਰ੍ ਇਵ । ਜ੍ਵਾਲਾਯਾ ਇਵ ਸ਼ੀਤਾਯਾਸ੍ ਸੁਮਧ੍ਯਮ੍ ਇਵ ਭਿਤ੍ਤਿਮਤ੍
ਉਹ ਘਰ ਚੰਦ ਦੀ ਚਕਤੀ ਵਾਂਗ ਉਕੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਹੋਇਆ, ਠੰਡੀ ਲੋਅ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਪਤਲੀ ਬੇਲ ਵਾਂਗ ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਗृਹਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਪੁਰਤੋ ਲੀਲਾਜ੍ਞਪ੍ਤੀ ਵਿਲੋਕ੍ਯਤੇ । ਉਤ੍ਥਾਯ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਵਤੀ ਤਯੋਃ ਪਾਦੇषੁ ਸਾਪਤਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਘਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਲੀਲਾ ਦੀ ਸੱਦ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਉਠੀ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਮਜ੍ਜਯਾਯਾਗਤੇ ਦੇਵ੍ਯੌ ਜਯਤਂ ਜੀਵਿਤਪ੍ਰਦੇ । ਇਹ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਭਵਤ੍ਯੋਰ੍ ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੋਧਿਨੀ
ਮੱਜਯਾ ਰਾਣੀ ਆਈ ਤੇ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਤੁਸੀਂ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਈ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਰਸਤਾ ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲੀ।'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਵਤ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਾ ਮਾਨਿਨ੍ਯੋ ਮਤ੍ਤਯੌਵਨਾਃ । ਉਪਾਵਿਸ਼ਨ੍ ਵਿष੍ਟਰੇषੁ ਲਤਾ ਮੇਰੁਸ਼ਿਰਸ੍ਸ੍ਵ੍ ਇਵ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਔਰਤਾਂ, ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਲਤਾਵਾਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸੁਤੇ ਵਦ ਕਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਮਂ ਦੇਸ਼ਮ੍ ਆਦਿਤਃ । ਕਿਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਤੇ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਕਿਮ੍ ਇਵਾਧ੍ਵਨਿ ਕੁਤ੍ਰ ਵਾ
'ਪੁੱਤ, ਦੱਸ ਕਿ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਵੇਂ ਆਈ? ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਵਾਪਰਿਆ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਕੀ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਕਿੱਥੇ?'
ਦੇਵਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਸਾ ਜਾਤਮੂਰ੍ਛਾ ਤਦਾਭਵਮ੍ । ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨ੍ਦੁਕਲੇਵਾਹਂ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਜ੍ਵਾਲਯਾਵृਤਾ
'ਦੇਵੀ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਮੈਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਸੀ; ਮੈਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਚੰਦ ਦੀ ਪਤਲੀ ਕਿਰਨ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।'
ਨ ਚੇਤਿਤਂ ਮਯਾ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਸਮਂ ਵਿषਮਮ੍ ਏਵ ਵਾ । ਤਤਸ੍ ਤਰਲਪਕ੍ਸ਼੍ਮਾਨ੍ਤੇ ਵਿਨਿਮੀਲ੍ਯ ਵਿਲੋਚਨੇ
ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਨਾ ਸੁਖ, ਨਾ ਦੁਖ; ਫਿਰ ਕੰਪਦੇ ਪਲਕਾਂ ਹੇਠ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੀਆਂ।
ਤਤੋ ਮਰਣਮੂਰ੍ਛਾਨ੍ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਯਾਵਦ੍ ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਾਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਪ੍ਲੁਤਾ ਚ ਗਗਨੋਦਰਮ੍
ਮੌਤ ਦੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਹੇ ਸਰਵੋਚ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ—ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਅਚਾਨਕ ਉਠੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਸਤਾਰ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਈ।
ਭੂਤਾਕਾਸ਼ੇ ऽਨਿਲਰਥਂ ਸਮਾਰੂਢਾਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਤਥਾ । ਆਨੀਤਾ ਗਨ੍ਧਲੇਖੇਵ ਤੇਨਾਹਮ੍ ਇਮਮ੍ ਆਲਯਮ੍
ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਹਵਾ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ; ਜਿਵੇਂ ਸੁਗੰਧ ਦੀ ਲਕੀਰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਈ ਗਈ।
ਇਹ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਦਨਂ ਨਾਯਕੇਨਾਭ੍ਯਲਙ੍ਕृਤਮ੍ । ਦੀਪ੍ਤਦੀਪਂ ਵਿਵਿਕ੍ਤਂ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹਸ਼ਯਨਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਘਰ ਵੇਖਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਵਲੋਂ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਚਮਕਦੇ ਦੀਵੇ, ਇਕੱਲਾ, ਅਤੇ ਮਹਿੰਗੇ ਪਲੰਗ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਪਤਿਮ੍ ਆਲੋਕਯਾਮੀਮਂ ਯਾਵਦ੍ ਏष ਵਿਦੂਰਥਃ । ਸ਼ੇਤੇ ਕੁਸੁਮਗੁਪ੍ਤਾਙ੍ਗੋ ਮਧੁਃ ਪੁष੍ਪਵਨੇ ਯਥਾ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਿਦੂਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ।
ਅਥ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਸਂਰਮ੍ਭਸ਼੍ਰਮਾਰ੍ਤੋ ऽਯਂ ਸ੍ਵਪਿਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍ । ਇਤਿ ਨਿਦ੍ਰਾ ਮਯਾਸ੍ਯੈਵਂ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਿ ਨ ਵਾਰਿਤਾ
ਹੁਣ ਜੰਗ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਕਰਕੇ ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਨੀਂਦ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਅਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਇਮਂ ਦੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦੇਵ੍ਯਾਵ੍ ਇਮੇ ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ । ਯਥਾਨੁਭੂਤਂ ਕਥਿਤਂ ਮਦਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਿਣਿ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਇਥੇ ਆਈ, ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਦਇਆਲੂ।
ਹੇ ਹਂਸਹਾਰਿਗਾਮਿਨ੍ਯੌ ਲੀਲੇ ਲਲਿਤਲੋਚਨੇ । ਉਤ੍ਥਾਪਯਾਮੋ ਨृਪਤਿਂ ਸ਼ਵਤਲ੍ਪਤਲਾਦ੍ ਇਮਮ੍
ਹੇ ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਖੇਡਾਂ ਭਰੀਆਂ ਤੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਸ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਪਲੰਗ ਤੋਂ ਉਠਾਈਏ।