ਯਥਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਸ੍ ਤਥਾ ਜਾਗ੍ਰਦ੍ ਇਦਂ ਨਾਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਪੁਰਮ੍ ਅਸਦ੍ ਭਾਤਿ ਸਰ੍ਗਾਦੌ ਭਾਤਿ ਅਸਜ੍ ਜਗਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਜਾਗਣ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਵੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰ ਝੂਠਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੁਨੀਆ ਝੂਠੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।
ਨ ਚਾਰ੍ਥੋ ਭਵਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ ਸਤ੍ਯਤ੍ਵੇ ਸ੍ਵਪ੍ਨਚੋਦਿਤਃ । ਸਂਵਿਦੋ ਨਿਤ੍ਯਸਤ੍ਯਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਰ੍ਥਾਨਾਮ੍ ਅਸਤ੍ਯਤਾ
ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਚੀਜ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਸਦੀਵੀ ਸੱਚਾਈ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਸੁਪਨੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਝੂਠੀਆਂ ਹਨ।
ਝਗਿਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਯਥਾਕਾਸ਼ਂ ਭਵਤਿ ਸ੍ਵਪ੍ਨਪਰ੍ਵਤਃ । ਕ੍ਰਮੇਣ ਵਾ ਤਥਾ ਬੋਧੇ ਖਂ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਆਧਿਭੌਤਿਕਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਅਚਾਨਕ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਜਾਗਣ ਵਿੱਚ ਭੌਤਿਕ ਅਸਮਾਨ ਵੀ ਕਦਮ-ਕਦਮ ਤੇ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਉਡ੍ਡੀਨੋ ऽਯਂ ਮृਤੋ ਵੇਤਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਕਟੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਜ੍ਞਾਨਾਤਿਵਾਹਿਕੀਭੂਤਸ੍ਵਸ੍ਵਭਾਵਹਤਾ ਯਤਃ
ਜੋ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉੱਡਦੇ ਜਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸਭਾਵਿਕਤਾ ਗਿਆਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਦਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਿਥ੍ਯਾਦृष੍ਟਯ ਏਵੇਮਾਸ੍ ਸृष੍ਟਯੋ ਮੋਹਦृष੍ਟਯਃ । ਮਾਯਾਮਾਤ੍ਰਦृਸ਼ੋ ਭਾਨ੍ਤਿ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਸ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨੁਭੂਤਯਃ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਰਚਨਾ ਝੂਠੀ ਧਾਰਨਾ ਹੈ, ਭਟਕਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ; ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਖਾਲੀ ਹੈ, ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਤਜਰਬੇ ਵਾਂਗ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨੁਭੂਤਯ ਇਮਾ ਮਰਣਾਨ੍ਤਰ੍ਬੋਧਭਾਤੇਤਰਭ੍ਰਮਦृਸ਼ਸ੍ ਸ੍ਫੁਟਸਰ੍ਗਭਾਸਃ । ਭਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਤਿਵਾਹਿਕਸ਼ਰੀਰਗਤਾਸ੍ ਸਮਸ੍ਤਾ ਮਿਥ੍ਯੋਦਿਤਾ ਮृਗਨਦੀਮਰਣਕ੍ਰਮੇਣ
ਇਹ ਸੁਪਨੇ ਦੀਆਂ ਤਜਰਬਾਂ, ਮੌਤ ਤੇ ਜਾਗਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਨਾਵਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਭਟਕਾਵਾਂ, ਸਾਫ਼ ਰਚਨਾ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਝੂਠੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਮਰਣ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ, ਨਾਜ਼ੁਕ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਜ੍ਞਪ੍ਤਿਰ੍ ਜੀਵਂ ਵੈਦੂਰਥਂ ਪੁਰਃ । ਸਙ੍ਕਲ੍ਪੇਨ ਰੁਰੋਧਾਸ਼ੁ ਮਨਸਸ੍ ਸ੍ਪਨ੍ਦਨਂ ਯਥਾ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨੇ ਜੀਵ ਨੂੰ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮਨ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਛੇਤੀ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਵਦ ਦੇਵਿ ਕਿਯਤ੍ ਕਾਲੋ ਗਤੋ ऽਯਮ੍ ਇਹ ਮਨ੍ਦਿਰੇ । ਸਮਾਧੌ ਮਯਿ ਲੀਨਾਯਾਂ ਮਹੀਪਾਲਸ਼ਵੇ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਦੱਸੋ, ਦੇਵੀ, ਇੱਥੇ ਇਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਜਦ ਮੈਂ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਇੱਥੇ ਪਈ ਸੀ?
ਇਹ ਮਾਸਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤ ਇਹ ਦਾਸ੍ਯਾਵ੍ ਇਮੇ ਉਭੇ । ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਵਾਸਕਗृਹੇ ਸ੍ਵਪਤੋ ਵਹਿਤੇ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਦੋ ਦਾਸੀਆਂ ਤੇਰੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹੀਆਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਸੌਂਦੀ ਰਹੀ ਤੇ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ृਣੁ ਦੇਹਸ੍ਯ ਕਿਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਤਵੇਹ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਸ਼ਰੀਰਂ ਕਿਲ ਪਕ੍ਸ਼ੇਣ ਚੋਤ੍ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਸ੍ਨਾਯੁਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਸੁਣੋ, ਸੁੰਦਰ ਜੀ, ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋਇਆ: ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਸੜ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਜੀਵਂ ਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਸਂਸ਼ੁष੍ਕਮ੍ ਇਵ ਪਲ੍ਲਵਮ੍ । ਕਾष੍ਠਕੁਡ੍ਯੋਪਸਂਜਾਤਂ ਸ਼ਵਂ ਤੁਹਿਨਸ਼ੀਤਲਮ੍
ਜੀਵਨ ਰਹਿਤ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ, ਲਾਸ਼ ਬਰਫ਼ ਵਾਂਗ ਠੰਡੀ, ਲੱਕੜੀ ਦੀ ਕੰਧ ਦੇ ਕੋਲ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ ਆਗਤ੍ਯ ਮृਤੈਵੇਯਮ੍ ਇਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਕ੍ਲੇਦਲੋਕਾਦ੍ ਵਿਨਿਰ੍ਣੀਯ ਭੀਤ੍ਯਾ ਨਿष੍ਕਾਲਿਤਂ ਗृਹਾਤ੍
ਫਿਰ ਮੰਤਰੀ ਆਏ, ਇਸਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਐਲਾਨਿਆ, ਸੜਨ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਘਰ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮ੍ ਉਕ੍ਤੇਨ ਨੀਤ੍ਵਾ ਚਨ੍ਦਨਦਾਰੁਭਿਃ । ਚਿਤੌ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਘृਤਂ ਸਹਸਾ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕृਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਵਧੇਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ? ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਅੱਗ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਝਟਪਟ ਰਾਖ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞੀ ਮृਤੇ ऽਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੋਦਨਮ੍ ਆਕੁਲਃ । ਪਰਿਵਾਰਸ੍ ਤਵਾਸ਼ੇषਃ ਕृਤਵਾਨ੍ ਔਰ੍ਧ੍ਵਦੇਹਿਕਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਣੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣਾ-ਧੋਣਾ ਹੋਇਆ; ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਇਦਾਨੀਂ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਇਹਾਲੋਕ੍ਯ ਸਸ਼ਰੀਰਾਮ੍ ਇਹਾਗਤਾਮ੍ । ਪਰਲੋਕਾਦ੍ ਆਗਤੇਤਿ ਮਹਚ੍ ਚਿਤ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਣਗੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਜੋਬਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਤੂੰ ਪਰਲੋਕ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਤੇਨੈਵ ਦੇਹੇਨ ਸਤ੍ਯਸਙ੍ਕਲ੍ਪਤਸ੍ ਸੁਤੇ । ਦृਸ਼੍ਯਸੇ ਸ੍ਵਵਦਾਤੇਨ ਤੇਨ ਚਿਤ੍ਤਂ ਤਵੋਪਰਿ
ਪਰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸੱਚੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਉਸੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਉੱਚਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵਾਸਨਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਭਵੋ ਦੇਹਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਦ੍ ਏਵ ਤੇ । ਰੂਪਮ੍ ਅਭ੍ਯੁਦਿਤਂ ਬਾਲੇ ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸਦृਸ਼ਂ ਤਵ
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਰੀਰ ਬਾਰੇ ਜੋ ਧਾਰਨਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਰੂਪ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਬੱਚੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ।
ਸ੍ਵਵਾਸਨਾਨੁਸਾਰੇਣ ਸਰ੍ਵਸ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਦृष੍ਟਾਨ੍ਤੋ ऽਤ੍ਰਾਵਿਸਂਵਾਦੀ ਬਾਲਵੇਤਾਲਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਹੀ ਧਾਰਨਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਇਸਦਾ ਸਾਫ ਉਦਾਹਰਨ ਬੱਚੇ ਵੇਤਾਲ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ।
ਆਤਿਵਾਹਕਦੇਹਾਸਿ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸਿਦ੍ਧਸੁਨ੍ਦਰੀ । ਵਿਸ੍ਮृਤਸ੍ ਤਵ ਦੇਹੋ ऽਸੌ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੋ ਨਯਤਸ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਤੂੰ ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਸਿਧ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ; ਤੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸਰੀਰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੂਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦृਢਾਤਿਵਾਹਿਕਦृਸ਼ਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯਤ੍ਯ੍ ਆਧਿਭੌਤਿਕਃ । ਬੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ऽਪਿ ਸ਼ਰਨ੍ਮੇਘ ਇਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਜਿਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਭੌਤਿਕ ਦੁੱਖ ਠੰਢਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਜਾਗਰੂਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਦਿਸੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਬਦਲੀ।
ਰੂਢਾਤਿਵਾਹਿਕੀਭਾਵਸ਼੍ ਸ਼ਵੋ ਭਵਤਿ ਦੇਹਕਃ । ਨਿਰ੍ਜਲਾਮ੍ਭੋਦਸਦृਸ਼ੋ ਨਿਰ੍ਗਨ੍ਧਕੁਸੁਮੋਪਮਃ
ਜਦੋਂ ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਸਰੀਰ ਮੁਰਦੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਬੱਦਲ ਜਾਂ ਸੁਗੰਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਫੁੱਲ।
ਅਦ੍ਯਾਰਭ੍ਯ ਪ੍ਰਰੂਢਾਯਾਮ੍ ਆਤਿਵਾਹਿਕਸਂਵਿਦਿ । ਦੇਹੋ ਵਿਸ੍ਮृਤਿਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਗਰ੍ਭਸਂਸ੍ਥੇਵ ਯੌਵਨੇ
ਅੱਜ ਤੋਂ, ਜਦ ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਮਝ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਗਰਭ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਏਕਤ੍ਰਿਂਸ਼ੇ ऽਦ੍ਯ ਦਿਵਸੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਯਮ੍ ਇਹਾਮ੍ਬਰਮ੍ । ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਮੋਹਿਤੇ ਦਾਸ੍ਯੌ ਮਯੈਤੇ ਨਿਦ੍ਰਯਾਧੁਨਾ
ਅੱਜ, ਇਕਤੀਵੇਂ ਦਿਨ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਾਂ; ਸਵੇਰੇ, ਇਹ ਦੋ ਦਾਸੀਆਂ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਭਟਕ ਗਈਆਂ ਸਨ।
ਤਦ੍ ਏਹਿ ਯਾਵਲ੍ ਲੀਲਾਯੈ ਲੀਲੇ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਲੀਲਯਾ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਵੋ ऽਸ੍ਯੈ ਵ੍ਯਵਹਾਰਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਾਮ੍
ਚਲੋ, ਲੀਲਾ, ਅਸੀਂ ਖੇਡ ਲਈ, ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਖੇਡ ਰਾਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਦਿਖਾਈਏ ਤਾਂ ਕਿ ਕਾਰਜ ਚੱਲ ਪਵੇ।
ਆਵਾਂ ਤਾਵਦ੍ ਇਮੇ ਲੀਲਾ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਵ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਚਿਨ੍ਤਿਤੇ । ਜ੍ਞਪ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯੌ ਤਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯੇ ਦੀਪ੍ਤੇ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੋਚ ਆਈ ਕਿ 'ਆਸੀ ਲੀਲਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਈਏ', ਦੋਵੇਂ ਦੇਵੀਆਂ ਉਥੇ ਹੀ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦਿਸਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਇਹ ਸਭ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।
ਸਾ ਵਿਦੂਰਥਲੀਲਾਥ ਸਮਾਕੁਲਵਿਲੋਚਨਾ । ਗृਹਮ੍ ਆਲੋਕਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਤ੍ ਤੇਜਃਪੁਞ੍ਜਭਾਸੁਰਮ੍
ਫਿਰ ਵਿਦੂਰਥ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲੀਲਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗੀ ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਮ੍ਬਾਦ੍ ਇਵੋਤ੍ਕੀਰ੍ਣਂ ਧੌਤਂ ਹੇਮਦ੍ਰਵੈਰ੍ ਇਵ । ਜ੍ਵਾਲਾਯਾ ਇਵ ਸ਼ੀਤਾਯਾਸ੍ ਸੁਮਧ੍ਯਮ੍ ਇਵ ਭਿਤ੍ਤਿਮਤ੍
ਉਹ ਘਰ ਚੰਦ ਦੀ ਚਕਤੀ ਵਾਂਗ ਉਕੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਹੋਇਆ, ਠੰਡੀ ਲੋਅ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਪਤਲੀ ਬੇਲ ਵਾਂਗ ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਗृਹਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਪੁਰਤੋ ਲੀਲਾਜ੍ਞਪ੍ਤੀ ਵਿਲੋਕ੍ਯਤੇ । ਉਤ੍ਥਾਯ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਵਤੀ ਤਯੋਃ ਪਾਦੇषੁ ਸਾਪਤਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਘਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਲੀਲਾ ਦੀ ਸੱਦ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਉਠੀ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਮਜ੍ਜਯਾਯਾਗਤੇ ਦੇਵ੍ਯੌ ਜਯਤਂ ਜੀਵਿਤਪ੍ਰਦੇ । ਇਹ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਭਵਤ੍ਯੋਰ੍ ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੋਧਿਨੀ
ਮੱਜਯਾ ਰਾਣੀ ਆਈ ਤੇ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਤੁਸੀਂ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਈ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਰਸਤਾ ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲੀ।'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਵਤ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਾ ਮਾਨਿਨ੍ਯੋ ਮਤ੍ਤਯੌਵਨਾਃ । ਉਪਾਵਿਸ਼ਨ੍ ਵਿष੍ਟਰੇषੁ ਲਤਾ ਮੇਰੁਸ਼ਿਰਸ੍ਸ੍ਵ੍ ਇਵ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਔਰਤਾਂ, ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਲਤਾਵਾਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।