ਮृਤ ਏਵਾਨੁਭਵਤਿ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸਾਮਾਨ੍ਯਪਾਤਕੀ । ਸ੍ਵਵਾਸਨਾਨੁਸਾਰੇਣ ਦੇਹਂ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਤਮ੍
ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਮ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਵਾਸਨਾ ਮੁਤਾਬਕ, ਪੂਰਾ ਤੇ ਸਹੀ ਸਰੀਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਙ੍ਕਲ੍ਪ ਇਵ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪ ਇਵ ਵੇਤ੍ਤਿ ਸ ਤਾਦृਸ਼ਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ ਇਤ੍ਥਮ੍ ਉਦੇਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ
ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਅਨੁਸਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਸੇ ਪਲ ਉਸ ਨੂੰ ਐਸੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯੇ ਤੂਤ੍ਤਮਮਹਾਪੁਣ੍ਯਮृਤਿਮੋਹਾਦ੍ ਅਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਪੁਰਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਯਾਸ੍ਵ੍ ਅਨੁਭਵਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪੂਨ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਰੰਤ ਹੀ, ਹੋਸ਼ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ऽਨ੍ਯਕਰ੍ਮਸਦृਸ਼ਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਨਿਜਂ ਫਲਮ੍ । ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਸਸ਼੍ਰੀਕੇ ਸਜ੍ਜਨਾਸ੍ਪਦੇ
ਫਿਰ, ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਰ ਥਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ऽਥ ਮਧ੍ਯਮਧਰ੍ਮਾਣੋ ਮृਤਿਮੋਹਾਦ੍ ਅਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਤ ਇਹੋਤ੍ਤਾਰਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਹਕਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਰਮਤਾ ਮਧਿਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਯੇ ऽਥ ਸਾਮਾਨ੍ਯਧਰ੍ਮਾਣੋ ਮृਤਿਮੋਹਾਦ੍ ਅਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਤੇ ਵ੍ਯੋਮਵਾਯੁਵਲਿਤਾਃ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਓषਧਿਪਲ੍ਲਵਾਨ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਰਮਤਾ ਆਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਪੌਦਿਆਂ ਤੇ ਨਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਚਾਰੁਫਲਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਹृਦਯਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਤਤਸ੍ ਤਾਮ੍ ਅਧਿਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਗਰ੍ਭੇ ਜਾਤਿਕ੍ਰਮੋਦਿਤੇ
ਉਥੇ ਸੁੰਦਰ ਫਲ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਥੋਂ, ਜਨਮ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਚਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਵਾਸਨਾਨੁਸਾਰੇਣ ਪ੍ਰੇਤਾ ਏਤਾਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਿਂ । ਮੂਰ੍ਛਾਨ੍ਤੇ ऽਨੁਭਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਕ੍ਰਮੇਣੈਵਾਕ੍ਰਮੇਣ ਚ
ਆਪਣੀ ਆਪਣੀ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਮੂਰਛਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਇਹ ਲੜੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਤੇ ਕਦੇ ਇਕ ਵਾਰ ਹੀ।
ਆਦੌ ਮृਤਾ ਵਯਮ੍ ਇਤਿ ਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਦਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਬਨ੍ਧੁਪਿਣ੍ਡਾਦਿਦਾਨੇਨ ਪ੍ਰੋਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਇਤਿ ਵੇਦਿਨਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, 'ਅਸੀਂ ਮਰ ਗਏ ਹਾਂ' ਇਹ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਲੜੀਵਾਰ, ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪਿੰਡ ਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਤਤੋ ਯਮਭਟਾ ਏਤੇ ਕਾਲਪਾਸ਼ਾਨ੍ਵਿਤਾਸ੍ ਤਥਾ । ਨੀਯਮਾਨੋ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯ੍ ਏਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਯਮਪੁਰਂ ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ
ਫਿਰ, ਇਹ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਫਾਂਸੀ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਐਸਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਯਮ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।'
ਉਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਸ਼ੋਭਨਾਨਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ ਉਪਾਤ੍ਤਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨੀਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍
ਬਾਰ-ਬਾਰ ਬਾਗਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ।
ਇਮਾਨਿ ਕਣ੍ਟਕਸ਼੍ਵਭ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਤ੍ਤ੍ਰਵਨਾਨਿ ਚ । ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਦੁष੍ਕृਤੋਤ੍ਥਾਨਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨੀਤਿ ਪਾਪਵਾਨ੍
ਇਹ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖੱਡਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਤੇ ਹੋਰ ਐਸੇ ਥਾਂ ਆਪਣੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ।
ਇਯਂ ਮੇ ਸੌਮ੍ਯਸਂਪਾਤਾ ਧਰਣਿਸ਼੍ ਸ਼ੀਤਸ਼ਾਦ੍ਵਲਾ । ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਚ੍ਛਾਯਾਸਵਾਪੀਕਾ ਪੁਰਸ੍ਸਂਸ੍ਥੇਤਿ ਮਧ੍ਯਮਃ
ਇਹ ਨਰਮ ਤੇ ਹਰੇ ਘਾਹ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਠੰਡੀ ਛਾਂ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਪੇੜਾਂ-ਪੌਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਈ ਹੋਈ, ਮੱਧਮ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਹੈ।
ਅਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਮਪੁਰਮ੍ ਅਯਮ੍ ਏष ਸ ਭੂਤਪਃ । ਅਯਂ ਕਰ੍ਮਵਿਚਾਰੋ ਮੇ ਕृਤ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਨੁਭੂਤਿਮਾਨ੍
ਇਹ ਯਮ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣਾ ਹੈ; ਇਹ ਭੂਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਹੋਈ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਮ੍ ਅਭ੍ਯੇਤਿ ਪृਥੁਸ੍ ਸਂਸਾਰषਣ੍ਡਕਃ । ਯਥਾਸਂਸ੍ਥਿਤਨਿਸ਼੍ਸ਼ੇषਪਦਾਰ੍ਥਾਚਾਰਭਾਸੁਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਇਕ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਵੱਡਾ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਜੰਗਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਆਕਾਸ਼ ਏਵ ਨਿਸ਼੍ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਤ੍ਮੈਵਂ ਵਿਭੋਧਵਾਨ੍ । ਦੇਸ਼ਕਾਲਕ੍ਰਿਯਾਦੈਰ੍ਘ੍ਯਭਾਸੁਰੋ ऽਪਿ ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਖਾਲੀਪਣ ਵਿੱਚ, ਜਾਗਰੂਕ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਕਿ ਥਾਂ, ਸਮਾਂ, ਕਰਤਬ ਅਤੇ ਲੰਬਾਈ ਦੀ ਚਮਕ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਇਤੋ ऽਯਮ੍ ਅਹਮ੍ ਆਦਿष੍ਟਸ੍ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਫਲਭੋਜਨੇ । ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਸ਼ੁਭਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮ੍ ਇਤੋ ਨਰਕਮ੍ ਏਵ ਵਾ
ਇਥੋਂ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਣ ਲਈ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਥੋਂ ਚੰਗਾ ਸੁਰਗ ਜਾਂ ਨਰਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਅਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਮਯਾ ਭੁਕ੍ਤੋ ਭੁਕ੍ਤੋ ऽਯਂ ਨਰਕੋ ऽਥਵਾ । ਇਮਾਸ੍ ਤਾ ਯੋਨਯੋ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਜਾਯੇ ऽਹਂ ਸਂਸृਤੌ ਪੁਨਃ
ਇਹ ਸੁਰਗ ਮੈਂ ਭੋਗ ਲਿਆ, ਜਾਂ ਇਹ ਨਰਕ ਵੀ ਮੈਂ ਭੋਗਿਆ; ਇਹ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਯਂ ਸ਼ਾਲਿਰ੍ ਅਹਂ ਜਾਤਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਫਲਮ੍ ਇਹ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਇਤ੍ਯ੍ ਉਦਰ੍ਕਪ੍ਰਬੋਧੇਨ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਮਾਨੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਚਾਵਲ ਇੱਥੇ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਇੱਥੇ ਹੀ ਫਲ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਤ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਸਲ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਸੁਪ੍ਤਵਾਸਨਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਏਵਂ ਬੀਜਤਾਂ ਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਨਰੇ । ਤਦ੍ਬੀਜਂ ਯੋਨਿਗਲਿਤਂ ਗਰ੍ਭੋ ਭਵਤਿ ਮਾਤਰਿ
ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸੁਭਾਵ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬੀਜ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੀਜ ਜਦੋਂ ਮਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਰਭ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਗਰ੍ਭੋ ਜਾਯਤੇ ਲੋਕੇ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਨੁਸਾਰਤਃ । ਭਵ੍ਯੋ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਭਵ੍ਯੋ ਵਾ ਬਾਲਕੋ ਲਲਿਤਾਕृਤਿਃ
ਉਹ ਗਰਭ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਬੱਚਾ ਸੋਭਾਗੀ ਜਾਂ ਅਸੋਭਾਗੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਸੁਹਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ऽਨੁਭਵਤੀਦਂ ਹਿ ਯੌਵਨਂ ਮਦਨੋਨ੍ਮੁਖਮ੍ । ਤਤੋ ਜਰਾਂ ਪਦ੍ਮਮੁਖੇ ਹਿਮਾਸ਼ਨਿਮ੍ ਇਵ ਚ੍ਯੁਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਜਵਾਨੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਵੱਲ ਝੁਕਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਕੰਵਲ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਪਾਲਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਧਾਪਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ऽਪਿ ਵ੍ਯਾਧਿਮਰਣਂ ਪੁਨਰ੍ ਮਰਣਮੂਰ੍ਛਨਮ੍ । ਪੁਨਸ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨਵਦ੍ ਆਯਾਤਂ ਪਿਣ੍ਡੈਰ੍ ਦੇਹਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਫਿਰ ਰੋਗ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਮੌਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੌਤ ਦੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਫਿਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਮੁੜ, ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸਰੀਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਮ੍ਯਂ ਯਾਤਿ ਪੁਨਰ੍ ਲੋਕਂ ਪੁਨਰ੍ ਏਨਂ ਭ੍ਰਮਕ੍ਰਮਮ੍ । ਭੂਯੋ ਭੂਯੋ ऽਨੁਭਵਤਿ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਵ੍ਯੋਮਰੂਪਵਾਨ੍
ਉਹ ਮੁੜ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਇਸ ਭਟਕਣ ਦੀ ਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਰ ਵਾਰ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਸਰ੍ਗੇ ਯਥਾ ਦੇਵਿ ਭ੍ਰਮ ਏਵ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਤਥਾ ਕਥਯ ਮੇ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਬੋਧਵृਦ੍ਧਯੇ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਬੋਧ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਮੁੜ ਦੱਸ।
ਪਰਮਾਰ੍ਥਘਨਂ ਸ਼ੈਲਾਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਘਨਂ ਦ੍ਰੁਮਾਃ । ਪਰਮਾਰ੍ਥਘਨਂ ਪृਥ੍ਵੀ ਪਰਮਾਰ੍ਥਘਨਂ ਨਭਃ
ਪਹਾੜ ਪਰਮ ਸੱਚ ਦੀ ਸਾਰ ਹਨ, ਦਰਖ਼ਤ ਪਰਮ ਸੱਚ ਦੀ ਸਾਰ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਪਰਮ ਸੱਚ ਦੀ ਸਾਰ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਪਰਮ ਸੱਚ ਦੀ ਸਾਰ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਕਤ੍ਵਾਤ੍ ਸ ਯਤੋ ਯਥੋਦੇਤਿ ਚਿਦੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਪਰਮਾਕਾਸ਼ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਤਥਾ ਤਤ੍ਰ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਚੇਤਨ-ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਦਾ ਅਸਲ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਭਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉੱਥੇ ਉਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਗਾਦੌ ਸ੍ਵਪ੍ਨਪੁਰੁषਨ੍ਯਾਯੇਨਾਦਿਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਯਥਾ ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਪ੍ਰਕਚਿਤਸ੍ ਤਥਾਦ੍ਯਾਪਿ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾ ਰਚਨਹਾਰ ਸੁਪਨੇ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹਾਲਤ ਅੱਜ ਵੀ ਵਜੋਂ ਹੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਪ੍ਰਥਮੋ ऽਸੌ ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਦਃ ਪਦਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਹਿ ਬਿਮ੍ਬਕਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਿਤਮ੍ ਏਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਯਤ੍ ਤਦ੍ ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪਹਿਲਾ ਪਰਛਾਂਵ ਵਸਤੂਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਰੂਪ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਪਰਤਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਵੀ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਨ੍ ਨਾਮ ਸੁਸ਼ਿਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਦੇਹਾਨਾਂ ਤਦ੍ਗਤੋ ऽਨਿਲਃ । ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗਪਰਿਸ੍ਪਨ੍ਦਂ ਜੀਵਤੀਤ੍ਯ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਤਤਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੰਦਾਬੀਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।