ਦੁਹਿਤਾਸ੍ਮਿ ਸਖਿ ਜ੍ਞਪ੍ਤੇ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਏਵ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਮੀਹ ਨਭਃਪਥੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਸਖੀ ਜ੍ਯਾਪਤੀ। ਸੁੰਦਰਏ, ਤੇਰਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਕੇਵਲ ਤੇਰਾ ਹੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਦੇਵਿ ਭਰ੍ਤृਸਮੀਪਂ ਮਾਂ ਨਯ ਨੀਰਜਲੋਚਨੇ । ਮਹਤਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਨ ਕਦਾਚਨ ਨਿष੍ਫਲਮ੍
ਹੇ ਪਾਣੀ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਲੈ ਚਲ। ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਏਹਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਗਚ੍ਛਾਵ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਕੁਮਾਰਿਕਾ । ਪੁਰਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਮਾਰ੍ਗਦਰ੍ਸ਼ਨਤਤ੍ਪਰਾ
ਉਹ ਕੁਵਾਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਚਲ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਚਲਦੇ ਹਾਂ,' ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਲਈ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ ਤਦਨੁਯਾਤਾ ਸਾ ਪ੍ਰਾਪ ਕੋਟਰਮ੍ ਅਮ੍ਬਰਮ੍ । ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਕਰਵਾਲਾਙ੍ਗਂ ਯਥਾ ਲਕ੍ਸ਼ਣਲੇਖਿਕਾ
ਉਹਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਿਆਂ, ਉਹ ਇੱਕ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਖੋਹ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੀ, ਜੋ ਸਾਫ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਰਮਲ ਹੱਥ ਜਾਂ ਸੁਚੱਜੀ ਲਕੀਰ।
ਮੇਘਮਾਰ੍ਗਮ੍ ਅਥੋਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਵਾਤਸ੍ਕਨ੍ਧਾਨ੍ਤਰੋਤ੍ਥਿਤਾ । ਸੂਰ੍ਯਮਾਰ੍ਗਾਦ੍ ਅਤਿਗਤਾ ਤਾਰਾਮਾਰ੍ਗਮਹੀਮ੍ ਇਤਾ
ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਵੀ ਆਗੇ ਨਿਕਲ ਗਈ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।
ਵਾਯ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਸੁਰਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਲੋਕਾਨ੍ ਉਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਲਾਘਵਾਤ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼ਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕਰ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਹਵਾ, ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੀ ਬਾਹਰੀ ਪਰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਹਿਮਸ਼ੈਤ੍ਯਂ ਯਥਾਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਂ ਕੁਮ੍ਭਭਿਤ੍ਤੇਰ੍ ਬਹਿਰ੍ ਭਵੇਤ੍ । ਤਥਾ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਸਿਦ੍ਧਾ ਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਬਹਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਮਟਕੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਠੰਡ ਬਾਹਰ ਦੀ ਕੰਧ ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਈ।
ਸ੍ਵਚਿਤ੍ਤਮਾਤ੍ਰਦੇਹੈषਾ ਸ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪਪ੍ਰਭਾਵਜਮ੍ । ਅਨ੍ਤਰੇ ਵਾਨੁਭਵਤਿ ਕਿਲੈਵਂ ਨਾਮ ਵਿਭ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਇਹ ਭਟਕਾਵਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਬਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਹੀ ਅੰਦਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਪਾਰਸ੍ਥਾਞ੍ ਜਲਾਦ੍ਯਾਵਰਣਾਨ੍ ਨਵ । ਸਮੁਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਪੁਰਃ ਪ੍ਰਾਪ ਮਹਾਚਿਦ੍ਗਗਨਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਜਲ ਆਦਿ ਨੌ ਪਰਦੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਪਾਰ ਹਨ, ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਅਦृष੍ਟਪਾਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਮ੍ ਅਤਿਵੇਗੇਨ ਧਾਵਤਾ । ਸਰ੍ਵਤੋ ਗਰੁਡੇਨਾਪਿ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰ੍ ਅਪਿ
ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਹੱਦ ਤੇ ਅੰਤ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡਦੀ ਹੋਈ, ਕਈ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਦੌੜ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਸਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸਙ੍ਖ੍ਯਾਨਿ ਭੂਰਿਸ਼ਃ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਦृष੍ਟਾਨਿ ਫਲਾਨੀਵ ਮਹਾਵਨੇ
ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਲ ਹੋਣ, ਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਤਤ੍ਰੈਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਪੁਰਸ੍ਸਂਸ੍ਥੇ ਵਿਤਤਾਵਰਣਾਨ੍ਵਿਤੇ । ਵੇਧਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਵੇਸ਼ਾਨ੍ਤਰ੍ ਵਦਨਂ ਕ੍ਰਿਮਿਕੋ ਯਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਰਦੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੀੜਾ ਫਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿष੍ਣ੍ਵਾਦਿ ਲੋਕਾਨ੍ ਉਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਭਾਸੁਰਾਨ੍ । ਸਾ ਮਹੀਮਣ੍ਡਲਂ ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ ਤਾਰਾਪਥਾਦ੍ ਅਧਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਦਿ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ, ਸੋਹਣੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰ ਤਨ੍ ਮਣ੍ਡਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਤਂ ਚ ਮਣ੍ਡਪਮ੍ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਪੁष੍ਪਗੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਵਸ੍ਯ ਨਿਕਟੇ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਹ ਉਸ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਤੇ ਪੁਸ਼ਪਗੁਪਤ ਦੇ ਲਾਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਸਾਤ੍ਰ ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕੁਮਾਰਿਕਾਮ੍ । ਮਾਯਾਮ੍ ਇਵ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤਾਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਯਾਤਾਂ ਵਰਾਨਨਾ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਦਿਖੀ; ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਮਾਇਆ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿਤੇ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ।
ਮੁਖਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ ਸ਼ਵਰੂਪਿਨਃ । ਇਦਂ ਬੁਦ੍ਧਵਤੀ ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਵਸ਼ਤਸ੍ ਸ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ, ਲਾਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ, ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਰਾਹੀਂ, ਹਾਲਾਤ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਯਕੀਨ ਨਾਲ ਜਾਣ ਲਿਆ।
ਅਯਂ ਸ ਭਰ੍ਤਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਨਿਹਤੋ ਮਮ ਸਿਨ੍ਧੁਨਾ । ਵੀਰਲੋਕਾਨ੍ ਇਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼ੇਤੇ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਿੰਧੂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਲੈਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਹਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਸ਼ਰੀਰੈਨਮ੍ ਈਦृਸ਼ਮ੍ । ਇਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਤੀ ਧਨ੍ਯਾ ਮਦਨ੍ਯਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਾਚਨ
ਮੈਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਸ ਦੇਹ ਸਮੇਤ ਇਥੇ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਾ ਹਸ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਾਰੁਚਾਮਰਮ੍ । ਵੀਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤਂ ਦ੍ਯੌਰ੍ ਵਾਵਨਿਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣਾ ਚਾਮਰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਦੇਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਚੰਦ ਨੂੰ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਘੇਰ ਨਾਲ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਭृਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਾਸ਼੍ ਚ ਵਾ ਦਾਸ੍ਯਸ੍ ਸ ਰਾਜਾ ਵਾ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਵਾਨ੍ । ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਦਤਾਂ ਦੇਵਿ ਕਿਂ ਕਯੇਵ ਕਥਂ ਧਿਯਾ
ਉਹ ਨੌਕਰ, ਉਹ ਦਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਜਾਗ ਚੁੱਕਾ ਰਾਜਾ, ਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਣਗੇ: 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਕਿਵੇਂ ਆਈ ਹੋ, ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ?'
ਸ ਰਾਜਾ ਸਾ ਚ ਤੇ ਭृਤ੍ਯਾਸ੍ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਚਿਦਾਕਾਸ਼ੈਕਤਾਯੋਗਾਦ੍ ਆਵਯੋਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਔਰਤ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਨੌਕਰ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ, ਚਿੱਤ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਇਕਤਾ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਣਗੇ।
ਮਹਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਤਿਭਾਸਾਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਨਿਯਤਿਨਿਸ਼੍ਚਯਾਤ੍ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮ੍ ਏਵਂ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਿਥਸ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਿਤਮ੍
ਚਿੱਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਤੀਭਾ, ਮਹਾਨ ਨਿਯਮ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਤਾ ਨਾਲ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਪਰਛਾਈ ਹੋਵੇ।
ਇਯਂ ਮੇ ਸਹਜਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਮੇਯਂ ਸਹਜਾ ਸਖੀ । ਮਮੇਯਂ ਸਹਜਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਭृਤ੍ਯੋ ऽਯਂ ਸਹਜੋ ਮਮ
ਇਹ ਮੇਰੀ ਜਨਮਜਾਤ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਜਨਮਜਾਤ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਜਨਮਜਾਤ ਰਾਣੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਨੌਕਰ ਮੇਰਾ ਜਨਮਜਾਤ ਹੈ।
ਕੇਵਲਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਹਂ ਸਾ ਚ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮ੍ ਅਖਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਾਮ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਨ ਤੁ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਅਪੀਤਰਃ
ਸਿਰਫ ਤੂੰ, ਮੈਂ ਅਤੇ ਉਹ — ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਅਟੁੱਟ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ — ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਜਾਣ ਲੈਣਗੇ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣੇਗਾ।
ਅਮੁਨੈਵ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨਾਗਤਾ ਪਤਿਮ੍ । ਏषਾ ਵਰੇ ऽਪਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਲੀਲਾ ਲਲਿਤਵਾਦਿਨਿ
ਇਸੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਜਦੋਂ ਵਿਆਹ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ? ਲੀਲਾ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਬੜੀ ਪਿਆਰੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਅਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਧਿਯਸ੍ ਸਿਦ੍ਧਲੋਕਾਨ੍ ਪੁਣ੍ਯਵਸ਼ੋਦਿਤਾਨ੍ । ਨ ਸਮਰ੍ਥਾਸ੍ ਸ੍ਵਦੇਹੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਛਾਯਾ ਇਵਾਤਪਾਨ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਨਹੀਂ ਜਾਗੀ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਿਧਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤਕ ਤਾਂ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਛਾਂ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀ।
ਆਦਿਸਰ੍ਗੇ ਹਿ ਨਿਯਤਿਸ੍ ਸ੍ਥਾਪਿਤੇਤਿ ਪ੍ਰਬੋਧਿਭਿਃ । ਯਥਾ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਅਲੀਕੇਨ ਨ ਮਿਲਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਜਾਗੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨਸੀਬ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਜਿਵੇਂ ਸਚ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਾਲ ਮਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਯਾਵਦ੍ ਵੇਤਾਲਸਙ੍ਕਲ੍ਪੋ ਬਾਲਸ੍ਯ ਕਿਲ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਨਿਰ੍ਵੇਤਾਲਧਿਯਸ੍ ਤਾਵਦ੍ ਉਦਯਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਕਃ ਕਥਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਬੱਚੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭੂਤ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਜਿਸ ਦੀ ਮੱਤ ਭੂਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਲ ਅਨੁਭਵ ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕਿਉਂ ਹੋ ਸਕਦਾ?
ਅਵਿਵੇਕਜ੍ਵਰੋष੍ਣਤ੍ਵਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਯਾਵਦ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ । ਤਾਵਦ੍ ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਸ਼ੈਤ੍ਯਂ ਕੁਤ ਉਦੇਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍
ਜਦ ਤਕ ਮਨ ਵਿਚ ਅਜਾਣਪਨ ਦੀ ਬੁਖਾਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਤਕ ਸਮਝ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ ਵਾਲੀ ਠੰਡਕ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਅਹਂ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਦਿਦੇਹਃ ਖੇਗਤਿਰ੍ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਮੋਤ੍ਤਮਾ । ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਵਾਨ੍ ਯੋ ऽਨ੍ਤਃ ਕਥਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸੋ ऽਨ੍ਯਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਨਿਸਚੈ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਇਹ ਸਰੀਰ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਚਲਣ ਨਹੀਂ,' ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨਿਸਚੈ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਅਪਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?