ਦੇਹ ਏष ਧਨਂ ਚੇਦਂ ਕਰ੍ਮੇਦਂ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਈਦृਸ਼ਮ੍ । ਆਵਾਂ ਵਿਵਾਹਿਤਾਵ੍ ਏਵਮ੍ ਏਵਂ ਨਾਮੈਕਤਾਂ ਗਤੌ
'ਇਹ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਇਹ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਕਰਮ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਹੇ ਗਏ ਸੀ, ਤੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋ ਗਏ।'
ਏਤਯੋਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਜਨਤਾ ਯਾਤਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਤ੍ਯਤਾਮ੍ । ਤਥੈਵਾਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਦृष੍ਟਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨਵੇਦਨਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਦੀ ਲੋਕਾਈ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਸੱਚ ਹੋ ਗਈ; ਇੱਥੇ ਵੀ, ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਦਾ ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਾ ਉਦਾਹਰਨ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂਭਾਵਯਾ ਲੀਲੇ ਲੀਲਯਾਹਮ੍ ਅਥਾਰ੍ਚਿਤਾ । ਮਾਹਂ ਸ੍ਯਾਂ ਵਿਧਵੇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤੋ ਮਯਾਪ੍ਯ੍ ਅਸੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਪੂਜੀ ਗਈ। 'ਮੈਂ ਵਿਧਵਾ ਨਾ ਹੋਵਾਂ'—ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਚੁਣਿਆ ਪਤੀ ਬਣਾਇਆ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਥੀਵ ਮृਤਾ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਏषੇਹ ਖਲੁ ਬਾਲਿਕਾ । ਭਵਤਾਂ ਚੇਤਨਾਂਸ਼ਾਨਾਮ੍ ਅਹਂ ਚੇਤਨਧਰ੍ਮਿਣੀ
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਚਾਹ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਕੁੜੀ ਪਹਿਲਾਂ ਮਰੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਇੱਥੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚੇਤਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੇਤਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ।
ਕੁਲਦੇਵੀ ਸਦਾ ਪੂਜ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਅਤ ਏਤਤ੍ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਅਥਾਸ੍ਯਾ ਜੀਵਕੋ ਦੇਹਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਮਾਰੁਤਰੂਪਧृਤ੍
ਕੁਲ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਵਾਟ, ਪ੍ਰਾਣ-ਹਵਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਨਸਾ ਵਲਿਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮੁਖਾਗ੍ਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਦੇਹਕਃ । ਤਤੋ ਮਰਣਮੂਰ੍ਛਾਨ੍ਤੇ ਗृਹੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਚੈਤਯਾ । ਬੁਦ੍ਧੋ ਭਾਵਿਤ ਆਕਾਰੋ ਦृष੍ਟੋ ਜੀਵਾਤ੍ਮਨਾ ਤਤਃ
ਮਨ ਦੀ ਸੁਰਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮੌਤ ਦੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਇਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਉਹ ਜਾਗਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਚੇਤਨਾ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਜੀਵਾਤਮਾ ਵਲੋਂ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੈषਾ ਹਰਿਣਨਯਨਾ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਾਨਨਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਮਾਨੋਨ੍ਨਦ੍ਧਾ ਦਯਿਤਵਲਿਤਾ ਕਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਭੋਕ੍ਤੁਕਾਮਾ । ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਮृਤ੍ਯਾ ਸਰਭਸਮੁਖੀ ਸਂਯਤਾਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਵਭਾਵਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਸ੍ਥੇਵ ਪ੍ਰਕृਤਵਿਭਵਾ ਪਦ੍ਮਿਨੀਵੋਦਿਤੇਵ
ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਧਾਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਯਾਦਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉਤਸੁਕ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੁਭਾਵ ਸੰਯਮਿਤ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਕਮਲ ਦੀ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਲਬ੍ਧਵਰਾ ਦੇਹੇਨਾਨੇਨੈਵ ਮਹੀਪਤਿਮ੍ । ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਯਾਮ੍ਯ੍ ਏषਾ ਨਭੋਮਾਰ੍ਗੇਣ ਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਹੁਣ, ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਚਾਹ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਾਨਨ੍ਦਮ੍ ਉਦ੍ਦਾਮਮਕਰਧ੍ਵਜਾ । ਪੁਪ੍ਲੁਵੇ ਪੇਸ਼ਲਾਕਾਰਾ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੀਵ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਮਕਰ ਦੀ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਅਕਲ ਨਾਲ, ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਈ।
ਕੁਮਾਰੀ ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਪ੍ਰਾਪ ਜ੍ਞਪ੍ਤ੍ਯੈਵ ਪ੍ਰਹਿਤਾਂ ਹਿਤਾਮ੍ । ਸ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪਮਹਾਦਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਪੁਰਤੋ ਨਿਰ੍ਗਤਾਮ੍ ਇਵ
ਉਥੇ, ਉਹ ਕੁਆਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਭੇਜੀ ਗਈ ਸੁਨੇਹਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਦਰਪਣ ਤੋਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਹੋਵੇ।
ਦੁਹਿਤਾਸ੍ਮਿ ਸਖਿ ਜ੍ਞਪ੍ਤੇ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਏਵ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਮੀਹ ਨਭਃਪਥੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਸਖੀ ਜ੍ਯਾਪਤੀ। ਸੁੰਦਰਏ, ਤੇਰਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਕੇਵਲ ਤੇਰਾ ਹੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਦੇਵਿ ਭਰ੍ਤृਸਮੀਪਂ ਮਾਂ ਨਯ ਨੀਰਜਲੋਚਨੇ । ਮਹਤਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਨ ਕਦਾਚਨ ਨਿष੍ਫਲਮ੍
ਹੇ ਪਾਣੀ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਲੈ ਚਲ। ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਏਹਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਗਚ੍ਛਾਵ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਕੁਮਾਰਿਕਾ । ਪੁਰਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਮਾਰ੍ਗਦਰ੍ਸ਼ਨਤਤ੍ਪਰਾ
ਉਹ ਕੁਵਾਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਚਲ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਚਲਦੇ ਹਾਂ,' ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਲਈ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ ਤਦਨੁਯਾਤਾ ਸਾ ਪ੍ਰਾਪ ਕੋਟਰਮ੍ ਅਮ੍ਬਰਮ੍ । ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਕਰਵਾਲਾਙ੍ਗਂ ਯਥਾ ਲਕ੍ਸ਼ਣਲੇਖਿਕਾ
ਉਹਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਿਆਂ, ਉਹ ਇੱਕ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਖੋਹ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੀ, ਜੋ ਸਾਫ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਰਮਲ ਹੱਥ ਜਾਂ ਸੁਚੱਜੀ ਲਕੀਰ।
ਮੇਘਮਾਰ੍ਗਮ੍ ਅਥੋਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਵਾਤਸ੍ਕਨ੍ਧਾਨ੍ਤਰੋਤ੍ਥਿਤਾ । ਸੂਰ੍ਯਮਾਰ੍ਗਾਦ੍ ਅਤਿਗਤਾ ਤਾਰਾਮਾਰ੍ਗਮਹੀਮ੍ ਇਤਾ
ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਵੀ ਆਗੇ ਨਿਕਲ ਗਈ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।
ਵਾਯ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਸੁਰਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਲੋਕਾਨ੍ ਉਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਲਾਘਵਾਤ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼ਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕਰ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਹਵਾ, ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੀ ਬਾਹਰੀ ਪਰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਹਿਮਸ਼ੈਤ੍ਯਂ ਯਥਾਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਂ ਕੁਮ੍ਭਭਿਤ੍ਤੇਰ੍ ਬਹਿਰ੍ ਭਵੇਤ੍ । ਤਥਾ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਸਿਦ੍ਧਾ ਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਬਹਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਮਟਕੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਠੰਡ ਬਾਹਰ ਦੀ ਕੰਧ ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਈ।
ਸ੍ਵਚਿਤ੍ਤਮਾਤ੍ਰਦੇਹੈषਾ ਸ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪਪ੍ਰਭਾਵਜਮ੍ । ਅਨ੍ਤਰੇ ਵਾਨੁਭਵਤਿ ਕਿਲੈਵਂ ਨਾਮ ਵਿਭ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਇਹ ਭਟਕਾਵਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਬਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਹੀ ਅੰਦਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਪਾਰਸ੍ਥਾਞ੍ ਜਲਾਦ੍ਯਾਵਰਣਾਨ੍ ਨਵ । ਸਮੁਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਪੁਰਃ ਪ੍ਰਾਪ ਮਹਾਚਿਦ੍ਗਗਨਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਜਲ ਆਦਿ ਨੌ ਪਰਦੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਪਾਰ ਹਨ, ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਅਦृष੍ਟਪਾਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਮ੍ ਅਤਿਵੇਗੇਨ ਧਾਵਤਾ । ਸਰ੍ਵਤੋ ਗਰੁਡੇਨਾਪਿ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰ੍ ਅਪਿ
ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਹੱਦ ਤੇ ਅੰਤ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡਦੀ ਹੋਈ, ਕਈ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਦੌੜ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਸਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸਙ੍ਖ੍ਯਾਨਿ ਭੂਰਿਸ਼ਃ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਦृष੍ਟਾਨਿ ਫਲਾਨੀਵ ਮਹਾਵਨੇ
ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਲ ਹੋਣ, ਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਤਤ੍ਰੈਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਪੁਰਸ੍ਸਂਸ੍ਥੇ ਵਿਤਤਾਵਰਣਾਨ੍ਵਿਤੇ । ਵੇਧਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਵੇਸ਼ਾਨ੍ਤਰ੍ ਵਦਨਂ ਕ੍ਰਿਮਿਕੋ ਯਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਰਦੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੀੜਾ ਫਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿष੍ਣ੍ਵਾਦਿ ਲੋਕਾਨ੍ ਉਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਭਾਸੁਰਾਨ੍ । ਸਾ ਮਹੀਮਣ੍ਡਲਂ ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ ਤਾਰਾਪਥਾਦ੍ ਅਧਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਦਿ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ, ਸੋਹਣੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰ ਤਨ੍ ਮਣ੍ਡਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਤਂ ਚ ਮਣ੍ਡਪਮ੍ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਪੁष੍ਪਗੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਵਸ੍ਯ ਨਿਕਟੇ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਹ ਉਸ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਤੇ ਪੁਸ਼ਪਗੁਪਤ ਦੇ ਲਾਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਸਾਤ੍ਰ ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕੁਮਾਰਿਕਾਮ੍ । ਮਾਯਾਮ੍ ਇਵ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤਾਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਯਾਤਾਂ ਵਰਾਨਨਾ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਦਿਖੀ; ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਮਾਇਆ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿਤੇ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ।
ਮੁਖਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ ਸ਼ਵਰੂਪਿਨਃ । ਇਦਂ ਬੁਦ੍ਧਵਤੀ ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਵਸ਼ਤਸ੍ ਸ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ, ਲਾਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ, ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਰਾਹੀਂ, ਹਾਲਾਤ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਯਕੀਨ ਨਾਲ ਜਾਣ ਲਿਆ।
ਅਯਂ ਸ ਭਰ੍ਤਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਨਿਹਤੋ ਮਮ ਸਿਨ੍ਧੁਨਾ । ਵੀਰਲੋਕਾਨ੍ ਇਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼ੇਤੇ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਿੰਧੂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਲੈਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਹਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਸ਼ਰੀਰੈਨਮ੍ ਈਦृਸ਼ਮ੍ । ਇਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਤੀ ਧਨ੍ਯਾ ਮਦਨ੍ਯਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਾਚਨ
ਮੈਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਸ ਦੇਹ ਸਮੇਤ ਇਥੇ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਾ ਹਸ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਾਰੁਚਾਮਰਮ੍ । ਵੀਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤਂ ਦ੍ਯੌਰ੍ ਵਾਵਨਿਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣਾ ਚਾਮਰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਦੇਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਚੰਦ ਨੂੰ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਘੇਰ ਨਾਲ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਭृਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਾਸ਼੍ ਚ ਵਾ ਦਾਸ੍ਯਸ੍ ਸ ਰਾਜਾ ਵਾ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਵਾਨ੍ । ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਦਤਾਂ ਦੇਵਿ ਕਿਂ ਕਯੇਵ ਕਥਂ ਧਿਯਾ
ਉਹ ਨੌਕਰ, ਉਹ ਦਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਜਾਗ ਚੁੱਕਾ ਰਾਜਾ, ਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਣਗੇ: 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਕਿਵੇਂ ਆਈ ਹੋ, ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ?'