ਕਾਨ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਗੌਰਾਙ੍ਗੀ ਪਕ੍ਵਬਿਮ੍ਬਫਲਾਧਰਾ । ਤ੍ਵਤ੍ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਤ੍ਮਕਸ੍ਯੈषਾ ਯਥਾ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਮਨਃਕਲਾ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਹੋਠ ਪੱਕੇ ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਤਦਾ ਤ੍ਵਤ੍ਸਦृਸ਼ਾਕਾਰਾ ਸ੍ਥਿਤੈषਾ ਚਿਚ੍ਚਮਤ੍ਕृਤੌ । ਤ੍ਵਦ੍ਭਰ੍ਤृਮਰਣੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਮਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਏਵ ਹਿ
ਫਿਰ ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਚਿੱਤ ਵਿਚ ਹੈਰਾਨ ਖੜੀ ਰਹੀ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮਰ ਗਈ।
ਤ੍ਵਦ੍ਭਰ੍ਤੈषਾ ਪੁਰੋ ਦृष੍ਟਾ ਤ੍ਵਤ੍ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਤ੍ਮਨਾਣੁਨਾ । ਯਦਾਧਿਭੌਤਿਕਂ ਭਾਵਂ ਚੇਤੋ ऽਨੁਭਵਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਹੀ ਵਿਚਾਰ ਦਾ ਇਕ ਅਣੂ ਸੀ; ਮਨ ਜੋ ਕੁਝ ਭੌਤਿਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਤ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸਨ੍ਮਯਮ੍ ਏਵਾਤ ਆਤਿਵਾਹਿਕਕਲ੍ਪਨਮ੍ । ਯਦਾਧਿਭੌਤਿਕਂ ਭਾਵਂ ਵੇਤ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਤਂ ਤੁ ਨ ਸਨ੍ਮਯਮ੍
ਮਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਮਨ ਭੌਤਿਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅਸਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਆਤਿਵਾਹਿਕਸਙ੍ਕਲ੍ਪਸ੍ ਤਦਾ ਸੋ ऽਨ੍ਯਸ੍ਯ ਜਾਯਤੇ । ਅਤੋ ਮਰਣਸਂਵਿਤ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮਮਯੇ ਭ੍ਰਮੇ
ਜਦੋਂ ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਦੂਜੇ ਵਿਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਰਨ ਦੀ ਸਮਝ ਰਾਹੀਂ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਦੀ ਭੁਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਂਵਿਦਿਤਾਨੇਨ ਤ੍ਵਯਾਵਗਤ ਏष ਸਃ । ਇਤ੍ਥਂ ਤ੍ਵਾਂ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਏष ਦृष੍ਟਸ਼੍ ਚੈष ਤ੍ਵਯੇਤਿ ਚ
ਇਸ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਸਮਝ ਆਈ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਅਸ੍ਯਾਤ੍ਮਨਿ ਸਂਪਨ੍ਨਾ ਸਰ੍ਵਗਤ੍ਵਾਚ੍ ਚਿਦਾਤ੍ਮਨਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਰ੍ਵਗਤਂ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਯਥਾ ਯਤ੍ਰ ਯਦੋਦਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਇਸ ਆਤਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੇਤਨਾ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਜਿੱਥੇ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੈ।
ਭਵਤ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਤਥਾ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੈਵ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤ੍ਵਾਦ੍ ਯਤ੍ਰ ਯਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮ੍ ਉਨ੍ਨਯਨ੍
ਉਥੇ ਇਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਥਾਂ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਤੇ ਜਿਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਉਭਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਸ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਤਥਾ ਭਾਤਿ ਤੀਵ੍ਰਸਂਵੇਗਹੇਤੁਤਃ । ਮृਤਿਮੋਹਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਤਦ੍ ਏਤੌ ਦਮ੍ਪਤੀ ਸ੍ਥਿਤੌ
ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਕਾਰਨ। ਮੌਤ ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੇ।
ਤਦੈਵਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਇਦਂ ਬੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸਵਸ਼ਾਦ੍ ਧृਦਿ । ਆਵਯੋਃ ਪਿਤਰਾਵ੍ ਏਤਾਵ੍ ਇਮੇ ਚੈਵਾਪਿ ਮਾਤਰੌ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਮਝ ਆਈ, ਦਿੱਖ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ: 'ਇਹ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਸਾਡੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਹਨ।'
ਦੇਹ ਏष ਧਨਂ ਚੇਦਂ ਕਰ੍ਮੇਦਂ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਈਦृਸ਼ਮ੍ । ਆਵਾਂ ਵਿਵਾਹਿਤਾਵ੍ ਏਵਮ੍ ਏਵਂ ਨਾਮੈਕਤਾਂ ਗਤੌ
'ਇਹ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਇਹ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਕਰਮ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਹੇ ਗਏ ਸੀ, ਤੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋ ਗਏ।'
ਏਤਯੋਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਜਨਤਾ ਯਾਤਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਤ੍ਯਤਾਮ੍ । ਤਥੈਵਾਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਦृष੍ਟਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨਵੇਦਨਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਦੀ ਲੋਕਾਈ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਸੱਚ ਹੋ ਗਈ; ਇੱਥੇ ਵੀ, ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਦਾ ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਾ ਉਦਾਹਰਨ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂਭਾਵਯਾ ਲੀਲੇ ਲੀਲਯਾਹਮ੍ ਅਥਾਰ੍ਚਿਤਾ । ਮਾਹਂ ਸ੍ਯਾਂ ਵਿਧਵੇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤੋ ਮਯਾਪ੍ਯ੍ ਅਸੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਪੂਜੀ ਗਈ। 'ਮੈਂ ਵਿਧਵਾ ਨਾ ਹੋਵਾਂ'—ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਚੁਣਿਆ ਪਤੀ ਬਣਾਇਆ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਥੀਵ ਮृਤਾ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਏषੇਹ ਖਲੁ ਬਾਲਿਕਾ । ਭਵਤਾਂ ਚੇਤਨਾਂਸ਼ਾਨਾਮ੍ ਅਹਂ ਚੇਤਨਧਰ੍ਮਿਣੀ
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਚਾਹ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਕੁੜੀ ਪਹਿਲਾਂ ਮਰੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਇੱਥੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚੇਤਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੇਤਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ।
ਕੁਲਦੇਵੀ ਸਦਾ ਪੂਜ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਅਤ ਏਤਤ੍ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਅਥਾਸ੍ਯਾ ਜੀਵਕੋ ਦੇਹਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਮਾਰੁਤਰੂਪਧृਤ੍
ਕੁਲ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਵਾਟ, ਪ੍ਰਾਣ-ਹਵਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਨਸਾ ਵਲਿਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮੁਖਾਗ੍ਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਦੇਹਕਃ । ਤਤੋ ਮਰਣਮੂਰ੍ਛਾਨ੍ਤੇ ਗृਹੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਚੈਤਯਾ । ਬੁਦ੍ਧੋ ਭਾਵਿਤ ਆਕਾਰੋ ਦृष੍ਟੋ ਜੀਵਾਤ੍ਮਨਾ ਤਤਃ
ਮਨ ਦੀ ਸੁਰਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮੌਤ ਦੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਇਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਉਹ ਜਾਗਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਚੇਤਨਾ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਜੀਵਾਤਮਾ ਵਲੋਂ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੈषਾ ਹਰਿਣਨਯਨਾ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਾਨਨਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਮਾਨੋਨ੍ਨਦ੍ਧਾ ਦਯਿਤਵਲਿਤਾ ਕਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਭੋਕ੍ਤੁਕਾਮਾ । ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਮृਤ੍ਯਾ ਸਰਭਸਮੁਖੀ ਸਂਯਤਾਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਵਭਾਵਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਸ੍ਥੇਵ ਪ੍ਰਕृਤਵਿਭਵਾ ਪਦ੍ਮਿਨੀਵੋਦਿਤੇਵ
ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਧਾਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਯਾਦਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉਤਸੁਕ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੁਭਾਵ ਸੰਯਮਿਤ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਕਮਲ ਦੀ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਲਬ੍ਧਵਰਾ ਦੇਹੇਨਾਨੇਨੈਵ ਮਹੀਪਤਿਮ੍ । ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਯਾਮ੍ਯ੍ ਏषਾ ਨਭੋਮਾਰ੍ਗੇਣ ਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਹੁਣ, ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਚਾਹ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਾਨਨ੍ਦਮ੍ ਉਦ੍ਦਾਮਮਕਰਧ੍ਵਜਾ । ਪੁਪ੍ਲੁਵੇ ਪੇਸ਼ਲਾਕਾਰਾ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੀਵ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਮਕਰ ਦੀ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਅਕਲ ਨਾਲ, ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਈ।
ਕੁਮਾਰੀ ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਪ੍ਰਾਪ ਜ੍ਞਪ੍ਤ੍ਯੈਵ ਪ੍ਰਹਿਤਾਂ ਹਿਤਾਮ੍ । ਸ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪਮਹਾਦਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਪੁਰਤੋ ਨਿਰ੍ਗਤਾਮ੍ ਇਵ
ਉਥੇ, ਉਹ ਕੁਆਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਭੇਜੀ ਗਈ ਸੁਨੇਹਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਦਰਪਣ ਤੋਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਹੋਵੇ।
ਦੁਹਿਤਾਸ੍ਮਿ ਸਖਿ ਜ੍ਞਪ੍ਤੇ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਏਵ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਮੀਹ ਨਭਃਪਥੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਸਖੀ ਜ੍ਯਾਪਤੀ। ਸੁੰਦਰਏ, ਤੇਰਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਕੇਵਲ ਤੇਰਾ ਹੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਦੇਵਿ ਭਰ੍ਤृਸਮੀਪਂ ਮਾਂ ਨਯ ਨੀਰਜਲੋਚਨੇ । ਮਹਤਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਨ ਕਦਾਚਨ ਨਿष੍ਫਲਮ੍
ਹੇ ਪਾਣੀ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਲੈ ਚਲ। ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਏਹਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਗਚ੍ਛਾਵ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਕੁਮਾਰਿਕਾ । ਪੁਰਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਮਾਰ੍ਗਦਰ੍ਸ਼ਨਤਤ੍ਪਰਾ
ਉਹ ਕੁਵਾਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਚਲ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਚਲਦੇ ਹਾਂ,' ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਲਈ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ ਤਦਨੁਯਾਤਾ ਸਾ ਪ੍ਰਾਪ ਕੋਟਰਮ੍ ਅਮ੍ਬਰਮ੍ । ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਕਰਵਾਲਾਙ੍ਗਂ ਯਥਾ ਲਕ੍ਸ਼ਣਲੇਖਿਕਾ
ਉਹਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਿਆਂ, ਉਹ ਇੱਕ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਖੋਹ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੀ, ਜੋ ਸਾਫ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਰਮਲ ਹੱਥ ਜਾਂ ਸੁਚੱਜੀ ਲਕੀਰ।
ਮੇਘਮਾਰ੍ਗਮ੍ ਅਥੋਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਵਾਤਸ੍ਕਨ੍ਧਾਨ੍ਤਰੋਤ੍ਥਿਤਾ । ਸੂਰ੍ਯਮਾਰ੍ਗਾਦ੍ ਅਤਿਗਤਾ ਤਾਰਾਮਾਰ੍ਗਮਹੀਮ੍ ਇਤਾ
ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਵੀ ਆਗੇ ਨਿਕਲ ਗਈ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।
ਵਾਯ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਸੁਰਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਲੋਕਾਨ੍ ਉਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਲਾਘਵਾਤ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼ਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕਰ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਹਵਾ, ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੀ ਬਾਹਰੀ ਪਰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਹਿਮਸ਼ੈਤ੍ਯਂ ਯਥਾਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਂ ਕੁਮ੍ਭਭਿਤ੍ਤੇਰ੍ ਬਹਿਰ੍ ਭਵੇਤ੍ । ਤਥਾ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਸਿਦ੍ਧਾ ਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਬਹਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਮਟਕੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਠੰਡ ਬਾਹਰ ਦੀ ਕੰਧ ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਈ।
ਸ੍ਵਚਿਤ੍ਤਮਾਤ੍ਰਦੇਹੈषਾ ਸ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪਪ੍ਰਭਾਵਜਮ੍ । ਅਨ੍ਤਰੇ ਵਾਨੁਭਵਤਿ ਕਿਲੈਵਂ ਨਾਮ ਵਿਭ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਇਹ ਭਟਕਾਵਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਬਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਹੀ ਅੰਦਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਪਾਰਸ੍ਥਾਞ੍ ਜਲਾਦ੍ਯਾਵਰਣਾਨ੍ ਨਵ । ਸਮੁਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਪੁਰਃ ਪ੍ਰਾਪ ਮਹਾਚਿਦ੍ਗਗਨਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਜਲ ਆਦਿ ਨੌ ਪਰਦੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਪਾਰ ਹਨ, ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਅਦृष੍ਟਪਾਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਮ੍ ਅਤਿਵੇਗੇਨ ਧਾਵਤਾ । ਸਰ੍ਵਤੋ ਗਰੁਡੇਨਾਪਿ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰ੍ ਅਪਿ
ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਹੱਦ ਤੇ ਅੰਤ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡਦੀ ਹੋਈ, ਕਈ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਦੌੜ ਗਈ।