ਦੇਹੇਨਾਨੇਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਨਯਾ ਵੀਰਭਾਰ੍ਯਯਾ । ਯਤ੍ਰਾਵਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਤਤ੍ ਸ੍ਥਾਨਂ ਕਥਂ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਮ੍ਬਿਕੇ
ਇਸ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਇਹ ਵਿਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ; ਦੱਸੋ, ਅੰਬਿਕਾ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਏਵਂਰੂਪਮਹਾਰਮ੍ਭੇ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਰਾष੍ਟ੍ਰਸਮ੍ਭ੍ਰਮੇ । ਸਂਪਨ੍ਨੇ ऽਪਿ ਸ੍ਥਿਤੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਉਚ੍ਚੈਰ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਰਮ੍ਭਮਨ੍ਥਰੇ
ਜਦੋਂ ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਜੰਗ ਜਾਂ ਰਾਜ ਦੀ ਉਲਟ-ਪਲਟ—even ਜੇ ਇਹ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਅਜੀਬ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਸਂਪਨ੍ਨਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਨ ਚ ਮਹੀਤਲਮ੍ । ਨ ਸ੍ਥਿਤਂ ਕ੍ਵਚਨਾਪ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਇਦਂ ਯਤਃ
ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਨ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ, ਨ ਧਰਤੀ ਕਿਤੇ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਰਹੀ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਨ੍ਮਣ੍ਡਪਸ੍ਯਾਨ੍ਤਸ਼੍ ਸ਼ਵਸ੍ਯ ਨਿਕਟਾਮ੍ਬਰੇ । ਇਤ੍ਥਂ ਭੂਰਾष੍ਟ੍ਰਮ੍ ਆਭਾਤਿ ਭਰ੍ਤृਜੀਵਸ੍ਯ ਤੇ ऽਨਘੇ
ਮੰਡਪ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਲਾਸ਼ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਸ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਗृਹਂ ਤੇ ਤਦ੍ ਇਦਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਵਿਤੋਦਰਮ੍ । ਵਸਿष੍ਠਵਿਪ੍ਰਗੇਹੇ ऽਨ੍ਤਸ਼੍ ਸ਼ਵਗੇਹੇ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਤੇਰਾ ਅੰਦਰਲਾ ਘਰ ਇਹੀ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਪੇਟ ਰਾਜ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏਵਮ੍ ਏष ਮਹਾਰਮ੍ਭੋ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮਯੋ ਭ੍ਰਮਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਮਯਾਨਯਾਨੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਸ੍ ਸਾਰ੍ਣਵਾਵਨਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਉੱਦਮ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਰਮ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ, ਮੈਂ, ਤੇ ਇਹ ਰਥ ਸਮੁੰਦਰੀ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਗਿਰਿਗ੍ਰਾਮਕਗੇਹੇ ऽਨ੍ਤਰ੍ ਮਧ੍ਯੇ ਗਗਨਕੋਸ਼ਕੇ । ਖਾਤ੍ਮਾਵਕਚਤਿ ਵ੍ਯਕ੍ਤੋ ਨ ਕਚਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਵਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਪਹਾੜੀ ਪਿੰਡ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਘੜੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਆਪਾ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਘੁੰਮਦਾ।
ਏਵਮ੍ ਆਰਮ੍ਭਘਨਯੋਰ੍ ਅਪਿ ਮਣ੍ਡਪਯੋਸ੍ ਤਯੋਃ । ਉਦਰੇ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਮ੍ ਏਵਾਸ੍ਤਿ ਨ ਜਗਦ੍ਭ੍ਰਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਮੰਡਪਾਂ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਹਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਖਾਲੀ ਅਕਾਸ਼ ਹੀ ਹੈ; ਇਥੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭੁਲਾਵਾ ਨਹੀਂ।
ਭ੍ਰਮਦ੍ਰष੍ਟੁਰ੍ ਅਭਾਵੇ ਹਿ ਕੀਦृਸ਼ੀ ਭ੍ਰਮਤਾ ਭ੍ਰਮੇ । ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਭ੍ਰਮਸਤ੍ਤਾ ਤੁ ਯਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਤਦ੍ ਅਜਂ ਪਦਮ੍
ਜਦੋਂ ਘੁੰਮਣ ਦੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭੁਲੇਖਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਭੁਲੇਖੇ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਹੈ, ਉਹ ਅਜਨਮਾ ਅਵਸਥਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰਮੇ ਦृਸ਼੍ਯਮ੍ ਅਸਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਰष੍ਟੁਰ੍ ਦ੍ਰष੍ਟृਦਸ਼ਾ ਕੁਤਃ । ਦ੍ਰष੍ਟृਦृਸ਼੍ਯਕ੍ਰਮਾਭਾਵਾਦ੍ ਅਤ੍ਰ ਯਤ੍ ਸਹਜਂ ਹਿ ਤਤ੍
ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਜੋ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਲਈ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਿੱਸਣ ਵਾਲਾ ਦੀ ਲੜੀ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਥੇ ਜੋ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਪਦਂ ਪਰਮਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਨਾਸ਼ੋਤ੍ਪਾਦਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਸ੍ਵਕਂ ਕਚਤਿ ਚਾਭਾਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਦ੍ਯਮ੍ ਅਨਾਮਯਮ੍
ਉਸ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਜਾਣੋ ਜੋ ਨਾਂ ਮਿਟਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਕਿਲ ਮਣ੍ਡਪਗੇਹਾਨ੍ਤਸ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਵਭਾਵੋਦਿਤਾਤ੍ਮਨਿ । ਵਿਹਰਨ੍ਤਿ ਜਨਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਸਂਵ੍ਯਵਸ੍ਥਯਾ
ਇਸ ਮੰਡਪ-ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਆਤਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਜਗਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਨੋ ਸਰ੍ਗਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਤੈਰ੍ ਅਨੁਭੂਯਤੇ । ਤੇਨਾਹਂ ਜਗਦ੍ ਆਕਾਸ਼ਮ੍ ਅਜਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਵਚ੍ਮਿ ਤੇ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਸੰਸਾਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਰਚਨਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਤ੍ਮਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਮੇਰ੍ਵਾਦਿਗਿਰਿਜਾਲਕਮ੍ । ਨੇਦਂ ਕੁਡ੍ਯਮਯਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਯਥਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਮਹਾਪੁਰਮ੍
ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਖਾਲੀਪਣ ਵਾਲੀ ਚੇਤਨਾ ਹੈ; ਮੇਰੂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ ਹੁੰਦਾ।
ਦੇਸ਼ੇ ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇ ऽਪਿ ਗਿਰਿਜਾਲਮਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ । ਵਜ੍ਰਸਾਰਾਣਿ ਖਾਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਸਮ੍ਭਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਣੁਕੇ ऽਣੁਕੇ
ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜੋ ਹੀਰੇ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਸਮਝੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਹਰ ਇਕ ਛੋਟੇ ਜਣੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਖਾਲੀ ਰੂਪ ਹੀ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਦਲੀਪਲ੍ਲਵਾਪੀਡਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ੇਨ ਭੂਰਿਸ਼ਃ । ਤ੍ਰਿਜਗਚ੍ ਚਿਦਣਾਵ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਸ੍ਵਪ੍ਨਪੁਰਂ ਯਥਾ
ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੱਤੇ ਦੀਆਂ ਪਰਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਰ ਇਕ ਚੇਤਨਾਤਮਕ ਕਣ ਵਿੱਚ ਸੁਪਨੇ ਵਾਲਾ ਸ਼ਹਿਰ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਵਿਭਾਗੇਨ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ ਏਕੈਕਸ਼ੋ ਜਗਤ੍ । ਤੇषਾਂ ਯਸ੍ਮਿਞ੍ ਜਗਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਪਦ੍ਮੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਵਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ, ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਸੰਸਾਰ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਪਦਮ ਰਾਜਾ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਲੀਲਾ ਤਵ ਸਪਤ੍ਨੀ ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਪੂਰ੍ਵਤਰਂ ਸ਼ੁਭੇ । ਯਦੈਵ ਮੂਰ੍ਛਾਮ੍ ਆਯਾਤਾ ਲੀਲੇਯਂ ਪੁਰਤਸ੍ ਤਵ । ਤਦੈਵ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪਦ੍ਮਸ੍ਯ ਸ਼ਵਸ੍ਯ ਨਿਕਟੇ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਤੇਰੀ ਸਹੇਲੀ ਲੀਲਾ ਉਥੇ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਸੀ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਲੀਲਾ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਈ, ਉਹ ਪਦਮ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕਥਮ੍ ਏषਾ ਗਤਾ ਦੇਵਿ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਤਤ੍ਰ ਦੇਹਿਨੀ । ਕਥਂ ਕਥਂ ਵਾ ਤਤ੍ਪਤ੍ਨੀਭਾਵਮ੍ ਆਪ੍ਤਵਤੀ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਦੇਵੀ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਉਥੇ ਗਈ ਤੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ? ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਉਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਰਹੀ?
ਤੇ ਵਾਸ੍ਯਾ ਵਦ ਕਿਂ ਰੂਪਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਥ ਵਦਨ੍ਤਿ ਕਿਮ੍ । ਤਦ੍ਗੇਹਵਰਵਾਸ੍ਤਵ੍ਯਾਸ੍ ਸਮਾਸੇਨੇਤਿ ਮੇ ਵਦ
ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਉਥੇ ਕਿਹੜਾ ਰੂਪ ਵੇਖਦੀਆਂ ਜਾਂ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ? ਉਸ ਘਰ ਦੇ ਮੁੱਖ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਬਾਰੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦੱਸੋ।
ਸ਼ृਣੁ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਸੇਨ ਯਥਾਦृष੍ਟਂ ਵਦਾਮਿ ਤੇ । ਲੀਲੇ ਲੀਲਾਸ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਤਦਂ ਦृਸ਼੍ਯਦੁਰ੍ਦृਸ਼ਾਮ੍
ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ। ਲੀਲਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤ ਵੇਖਣ ਯੋਗ ਤੇ ਨਾ ਵੇਖਣ ਯੋਗ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਦ੍ਮ ਏਵ ਸ ਭਰ੍ਤੈष ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਂ ਤਾਵਤ੍ ਤਤਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍ । ਇਤ੍ਥਂ ਜਗਨ੍ਮਯੀਂ ਸ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਸਦ੍ਮਨਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਆਪਣੀ ਝੀਲ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਭ੍ਰਮ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਵਸੇ ਹੋਏ ਘਰ ਵਿਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਇਦਂ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਇਮੇ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਜਨਾ ਜਨਾਃ । ਭ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯੈਵਾਸ੍ਤੀਹ ਮਰਣਮ੍ ਏष ਚੈਵ ਭ੍ਰਮਾਤ੍ਮਕਃ
ਇਹ ਲੜਾਈ ਭਟਕਣ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੈ; ਇਹ ਲੋਕ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਵੀ ਭਟਕਣ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਭਟਕਣ ਦੀ ਹੀ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਭ੍ਰਮਕ੍ਰਮੇਣਾਨੇਨੈਵ ਲੀਲਾਸ੍ਯ ਦਯਿਤਾ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਤ੍ਵਂ ਚੈषਾ ਚ ਵਰਾਰੋਹੇ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮਾਤ੍ਰਾ ਵਰਾਙ੍ਗਨੇ
ਇਸੇ ਭਟਕਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੀਲਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਤੂੰ ਤੇ ਉਹ, ਸੋਹਣੀਏ, ਸਿਰਫ਼ ਸੁਪਨਾ ਹੀ ਹੋ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ।
ਤਥਾ ਭਵਤ੍ਯੋਰ੍ ਭਰ੍ਤੈष ਤਥੈਵਾਹਮ੍ ਅਪਿ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਜਗਚ੍ਛੋਭੈਵ ਸਂਸਾਰੇ ਦृਸ਼੍ਯਸੇ ਤਦ੍ ਇਹੋਚ੍ਯਤੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਇਹ ਪਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਆਪ ਹੀ ਹਾਂ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਚਮਕ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ ਏਵ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤਂ ਦृਸ਼੍ਯਸ਼ਬ੍ਦਾਰ੍ਥਮ੍ ਉਜ੍ਝਤਿ । ਏਵਮ੍ ਏषਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵਂ ਚ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੈਵਮ੍ ਅਸੌ ਨृਪਃ
ਇਹੀ ਗੱਲ ਸਮਝੀ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ 'ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ' ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਤੇ ਤੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਹੋ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਹਂ ਚਾਤ੍ਮਨਿ ਸਤ੍ਯਤ੍ਵਗਤਾਸ੍ ਸਰ੍ਵਤਯਾਤ੍ਮਨਃ । ਇਮੇ ਵਯਮ੍ ਇਹਾਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਸ੍ ਸ੍ਵੋਦਿਤਾ ਇਵ
ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸੱਚਾਈ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਹਾਂ; ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਕਤਯਾ ਮਹਾਚਿਦ੍ਘਨਸਂਸ੍ਥਿਤੇਃ । ਏਵਮ੍ ਏषਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਹਾਰਿਹਾਸਵਿਲਾਸਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦਾ ਅਸਲ ਬਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਰਾਣੀ ਖਿੜਦੇ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣੀ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਲੀਲਾਵਿਲੋਲਨਯਨਾ ਨਵਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਪੇਸ਼ਲਾਚਾਰਮਧੁਰਾ ਮਧੁਰੋਦਾਰਭਾषਿਣੀ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੇਡਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਚਲਣ ਸੁਹਣਾ ਹੈ, ਬੋਲ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਹਨ।
ਕੋਕਿਲਸ੍ਵਰਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾ ਮਦਮਨ੍ਮਥਮਨ੍ਥਰਾ । ਅਸਿਤੋਤ੍ਪਲਪਤ੍ਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀ ਵृਤ੍ਤਪੀਨਾਪਯੋਧਰਾ
ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੋਕਿਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੇ ਕਵਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਸਤਨ ਗੋਲ ਤੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।