ਅਸ੍ਤ੍ਰਰਾਜੇਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਰਮਦਾਰੁਣਂ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਸ਼ਮਮ੍ ਆਯਾਤੌ ਸਵੀਰ੍ਯੌ ਸੁਭਟਾਵ੍ ਇਵ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੋਨੋ ਬਹਾਦਰ ਜੰਗੀ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਲੜੇ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸਾਂਤ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਵੱਡੇ ਸੂਰਮੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਣ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ऽਸ੍ਤ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਰਥਂ ਕृਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ । ਪ੍ਰਾਪ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਵਨਂ ਸਿਨ੍ਧੁਂ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਇਵ ਕਨ੍ਦਰਾਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਰਥ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਰਾਖ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਉਹ ਦਰਿਆ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ ਅਭ੍ਯਾਸ਼ਤੋ ऽਗ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਾਰੁਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਾਤਯਨ੍ । ਰਥਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਵਨਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਖਡ੍ਗਖੇਟਕਵਾਨ੍ ਅਭੂਤ੍
ਦਰਿਆ ਨੇ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਵਾਰੁਣ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਕ੍ਸ਼੍ਣੋਰ੍ ਨਿਮੇषਮਾਤ੍ਰੇਣ ਰਥਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਰਿਪੋਃ ਖੁਰਾਨ੍ । ਲੁਲਾਵ ਕਰਵਾਲੇਨ ਮृਣਾਲਾਨੀਵ ਲਾਘਵਾਤ੍
ਅੱਖ ਦੇ ਝਪਕਣ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਨੂੰ ਐਸੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਨਰਮ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀਆਂ ਕੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਵਿਦੂਰਥੋ ऽਪਿ ਵਿਰਥੋ ਬਭੂਵ ਖੇਟਕਾਸਿਮਾਨ੍ । ਸਮਾਯੁਧੌ ਸਮੋਤ੍ਸਾਹੌ ਚੇਰਤੁਰ੍ ਮਣ੍ਡਲਾਨ੍ਵਿਤੌ
ਵਿਦੂਰਥਾ ਵੀ ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ। ਦੋਵੇਂ ਯੋਧੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੋਲ ਗੋਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਖਡ੍ਗੌ ਕ੍ਰਕਚਤਾਂ ਯਾਤੌ ਮਿਥਃ ਪ੍ਰਹਰਤੋਸ੍ ਤਯੋਃ । ਦਨ੍ਤਮਾਲੇਯਮ੍ ਅਸ੍ਯੇਵ ਚਲੇਚਰ੍ਚਯਤਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਉਨਾਂ ਦੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੀਆਂ, ਆਰੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਜੰਗ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖੀ ਜਿਵੇਂ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਘਸਾਈ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਇਹ ਮੋਹ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਨਾਲ ਵੇਖੀ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਮ੍ ਆਦਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਖਡ੍ਗਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਦੂਰਥਃ । ਸਿਨ੍ਧਾਵ੍ ਉਦ੍ਘਰ੍ਘਰਾਰਾਵਂ ਮਹੋਤ੍ਪਾਤ ਇਵਾਸ਼ਨਿਮ੍
ਵਿਦੂਰਥਾ ਨੇ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤਲਵਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਭਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਆਫ਼ਤ ਜਾਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੋਈ।
ਅਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤੀ ਪਤਿਤਾ ਸਾਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਅਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਯਥਾ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਅਨਿਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਸ੍ਵਕਾਮਿਨੀ
ਉਹ ਭਾਲਾ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਿੱਧਾ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਪਸੰਦ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ 'ਤੇ ਜਾ ਪੈਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਤੇਨ ਸ਼ਕ੍ਤਿਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਨਾਸੌ ਮਰਣਮ੍ ਆਪ੍ਤਵਾਨ੍ । ਕੇਵਲਂ ਰੁਧਿਰਸ੍ਰੋਤੋ ਨਾਗੋ ਜਲਮ੍ ਇਵਾਤ੍ਯਜਤ੍
ਉਹ ਭਾਲ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਉਹ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਖਮੀ ਸੱਪ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਦੇਸ਼ਲੀਲਾ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗ੍ਨਂ ਤਮ ਇਵੇਨ੍ਦੁਨਾ । ਸਵਿਕਾਸਾ ਘਨਾਨਨ੍ਦਾ ਪੂਰ੍ਵਲੀਲਾਮ੍ ਉਵਾਚ ਹ
ਤਦਦੇਸ਼ਲੀਲਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਖੇਡ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਦੇਵਿ ਪਸ਼੍ਯ ਨृਸਿਂਹੇਨ ਹਤੋ ਭਰ੍ਤਾਯਮ੍ ਆਵਯੋਃ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਕੋਟਿਨਖੈਰ੍ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ ਉਦ੍ਧੁਰਕਨ੍ਧਰਃ
ਦੇਵੀ, ਵੇਖੋ—ਸਾਡਾ ਪਤੀ ਨਰਸਿੰਘ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੈਤ ਸਿੰਧੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ, ਸਿੰਘ ਦੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਭਾਲਾਂ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਸਰਸ੍ਤਲਸ੍ਥਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਵਰਹੂਙ੍ਕृਤਵਾਰਿਵਤ੍ । ਦਿष੍ਟ੍ਯੋਰਸ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਯਾਤਿ ਰਕ੍ਤਂ ਸ਼ੁਲੁਸ਼ੁਲਾਰਵੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਸੱਪ ਦੇ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਹਾ ਕष੍ਟਂ ਰਥਮ੍ ਆਨੀਤਂ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ ਆਰੋਢੁਮ੍ ਉਦ੍ਯਤਃ । ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਮੈਰਵਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਪੁष੍ਕਰਾਵਰ੍ਤਕੋ ਯਥਾ
ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ! ਰਥ ਲਿਆ ਕੇ ਸਿੰਧੂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਪੱਖੇ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯ ਦੇਵਿ ਰਥੋ ऽਸ੍ਯਾਸੌ ਮੁਦ੍ਗਰੇਣਾਵਚੂਰ੍ਣਿਤਃ । ਭ੍ਰਮਤ੍ਪਰ੍ਵਤਪਾਤੇਨ ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਨਗਰਂ ਯਥਾ
ਦੇਵੀ, ਵੇਖੋ, ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਗਦਾ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਘੁੰਮਦੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਚੁਰ-ਚੁਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋ ਰਥਮ੍ ਆਨੀਤਮ੍ ਆਰੋਢੁਂ ਪਤਿਰ੍ ਏष ਮੇ । ਕष੍ਟਂ ਵਜ੍ਰਮ੍ ਇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮੁਸੁਲਂ ਸਿਨ੍ਧੁਨੇਰਿਤਮ੍
ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਰਥ ਲਿਆ ਕੇ ਚੜ੍ਹਨ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀ ਗਦਾ ਵਾਂਗ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਲਾਸੇਨ ਰਥਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਲਾਘਵਾਤ੍ । ਪਸ਼੍ਯ ਭਰ੍ਤਾ ਮਦੀਯੋ ऽਸੌ ਚਕਾਸ੍ਤਿ ਨਿਤਰਾਂ ਰਣੇ
ਵਿਲਾਸ ਨਾਲ ਠੱਗ ਕੇ ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ—ਵੇਖੋ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਹਾ ਧਿਕ੍ ਕष੍ਟਮ੍ ਅਸੌ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ ਆਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਰਥਂ ਬਲਾਤ੍ । ਹਰਿਸ਼੍ ਸ਼੍ਵਭ੍ਰਮ੍ ਇਵਰੂਢਃ ਪ੍ਲਵੇਨੋਨ੍ਤਰ੍ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਮ੍
ਹਾ, ਕਿੰਨਾ ਦੁੱਖਦਾਈ ਹੈ! ਉਹ ਸਿੰਧੂ ਨੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਆਰੀਆ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰਥ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬਾਂਦਰ ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਟਾਹਣੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਖਡ੍ਗੇਨਾਰੋਹਤੋ ऽਸ੍ਯਾਂਸਚ੍ਛਿਨ੍ਨੋ ਭਰ੍ਤਾ ਵਿਲੋਕਯ । ਪਦ੍ਮਰਾਗਗਿਰਿਰ੍ ਦ੍ਯੋਤਮ੍ ਇਵ ਮੁਞ੍ਚਤਿ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਵੇਖੋ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਲਾਲ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਿਆਂ ਲਹੂ ਵਗਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਹਾ ਹਾ ਧਿਕ੍ ਕष੍ਟਮ੍ ਏਤੇਨ ਸਿਨ੍ਧੁਨਾ ਖਡ੍ਗਧਾਰਯਾ । ਜਙ੍ਘਯੋਰ੍ ਮੇ ਪਤਿਸ਼੍ ਛਿਨ੍ਨਃ ਕ੍ਰਕਚੇਨੇਵ ਪਾਦਪਃ
ਹਾ ਹਾ, ਕਿੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਹੈ! ਇਸ ਸਿੰਧੂ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਰੀ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਦੇ ਟੰਗੇ ਵੱਢੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਾ ਹਾ ਹਤਾਸ੍ਮਿ ਦਗ੍ਧਾਸ੍ਮਿ ਮृਤਾਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਪਹਤਾਸ੍ਮਿ ਚ । ਮृਣਾਲੇ ਇਵ ਲੂਨੇ ਮੇ ਪਤ੍ਯੁਰ੍ ਦ੍ਵੇ ਅਪਿ ਜਾਨੁਨੀ
ਹਾ ਹਾ, ਮੈਂ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਸੜ ਗਈ, ਮਰ ਗਈ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ; ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੇ ਦੋ ਘੁਟਨੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀਆਂ ਵੱਢੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਤਦਾਲੋਕ੍ਯ ਭਰ੍ਤृਭਾਵਭਯਾਤੁਰਾ । ਲਤਾ ਪਰਸ਼ੁਕृਤ੍ਤੇਵ ਮੂਰ੍ਛਿਤਾ ਪਤਿਤਾ ਭੁਵਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਲ੍ਹੀ ਕੁੱਟੀ ਹੋਈ ਬੇਲ, ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਵਿਦੂਰਥੋ ऽਪਿ ਨਿਰ੍ਜਾਨੁਃ ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਵਿਦ੍ਵਿषਿ । ਪਪਾਤ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਛਿਨ੍ਨਮੂਲ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਵਿਦੂਰਥਾ ਵੀ, ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਘੁਟਨੇ ਵੱਖ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਵੱਢੇ ਹੋਏ ਦਰਖ਼ਤ ਵਾਂਗ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪਤਨ੍ਨ੍ ਏਵੈष ਸੂਤੇਨ ਰਥੇਨੈਵਾਪਵਾਹਿਤਃ । ਯਦਾ ਤਦਾਹਤਿਂ ਤਸ੍ਯ ਕਣ੍ਠੇ ऽਦਾਤ੍ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ ਉਦ੍ਧਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਥ ਦੇ ਸੂਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੈ ਗਿਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਘੋੜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰ੍ਧਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਕਣ੍ਠੋ ऽਸਾਵ੍ ਅਨੁਯਾਤੋ ऽਥ ਸਿਨ੍ਧੁਨਾ । ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇਨਾਵਿਸ਼ਤ੍ ਸਦ੍ਮ ਪਦ੍ਮਮ੍ ਏਵੇਨ੍ਦਿਰਾ ਯਥਾ
ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਅੱਧੀ ਵੱਢੀ ਹੋਈ, ਘੋੜਾ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿਆ, ਤੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀਪ੍ਰਭਾਵਾਢ੍ਯਂ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਮ੍ ਅਸੌ ਗृਹਮ੍ । ਨਾਸ਼ਕਨ੍ ਮषਕੋ ਮਤ੍ਤੋ ਮਹਾਜ੍ਵਾਲਾਨ੍ਤਰਂ ਯਥਾ
ਉਹ ਘਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮੱਖੀ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਨਹੀਂ ਲੰਘ ਸਕਦੀ।
ਖਡ੍ਗਾਵਕृਤ੍ਤਗਲਗਰ੍ਤਗਲਤ੍ਸਵਾਤਰਕ੍ਤਚ੍ਛਟਾਚ੍ਛੁਰਿਤਵਸ੍ਤ੍ਰਤਨੁਤ੍ਰਗਾਤ੍ਰਮ੍ । ਤਤ੍ਯਾਜ ਤਂ ਭਗਵਤੀਮ੍ ਅਭਿਤੋ ਗृਹਾਨ੍ਤਸ੍ ਸੂਤਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਮृਤਿਤਲ੍ਪਤਲੇ ਗਤਾਰਿਮ੍
ਉਸ ਦੀ گردਨ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟੀ ਹੋਈ ਜ਼ਖ਼ਮ ਸੀ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਪਤਲਾ ਸਰੀਰ ਸੀ। ਰਥੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਛੱਡਿਆ, ਘਰ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਮੌਤ ਦੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਗਿਆ।
ਹਤੋ ਰਾਜਾ ਹਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਤਿਰਾਜੇਨ ਸਂਯੁਗੇ । ਇਤਿ ਸ਼ਬ੍ਦੇ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤੇ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮ੍ ਆਸੀਦ੍ ਭਯਾਕੁਲਮ੍
ਰਾਜਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਵਿਰੋਧੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ—ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਭਾਣ੍ਡੋਪਸ੍ਕਰਭਾਰਾਢ੍ਯਵਿਦ੍ਰਵਤ੍ਸਕਲਪ੍ਰਜਮ੍ । ਸਾਕ੍ਰਨ੍ਦਾਰ੍ਤਕਲਤ੍ਰਾਢ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਨਾਗਰਂ ਦੁਰ੍ਗਮਮ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਘਰੇਲੂ ਸਮਾਨ ਤੇ ਜਾਇਦਾਦ ਚੁੱਕ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ; ਸ਼ਹਿਰ, ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਿਲੇ ਵਾਂਗ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪਲਾਯਮਾਨਸਾਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਰ੍ਗਾਹृਤਵਧੂਗਣਮ੍ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਲੁਣ੍ਠਨਵ੍ਯਗ੍ਰਲੋਕਲਗ੍ਨਮਹਾਹਵਮ੍
ਜਦ ਲੋਕ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੁੱਟਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਰਰਾष੍ਟ੍ਰਜਨਾਨੀਕਤਾਣ੍ਡਵੋਲ੍ਲਾਸਨਾਰਵਮ੍ । ਨਿਰਧਿष੍ਠਿਤਮਾਤਙ੍ਗਹਯਚਾਰਪਤਜ੍ਜਨਮ੍
ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਫੌਜੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ੋਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਕੋਈ ਰਾਜਾ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜਾ, ਜਾਸੂਸ ਜਾਂ ਉਡਦੇ ਸੰਦेसਾ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।