ਸ਼ਰਾਮ੍ਬੁਰਾਸ਼ਿਮਥਨਮਤ੍ਤਮੁਦ੍ਗਰਮਨ੍ਦਰਮ੍ । ਗਦਾਵਦਲਨੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਦੁਰ੍ਵਾਰਾਦ੍ਰਿਨਿਭਾਸ਼ਨਿ
ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਲਈ ਮਸਤ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਤੋੜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ।
ऋष੍ਟਿਵृष੍ਟਿਪ੍ਰਸ਼ਮਨਭ੍ਰਮਤ੍ਕੁਨ੍ਤੇਨ੍ਦੁਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਪ੍ਰਾਸਗ੍ਰਸਨਸਂਰਬ੍ਧਪ੍ਰੋਦ੍ਯਚ੍ਛਙ੍ਕੁਕृਤਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਭਾਲਿਆਂ ਦੀ ਘੁੰਮਦੀ ਗੋਲਾਈ ਸੀ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਚੰਦ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਲੰਸ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਗਲਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ।
ਚਕ੍ਰਾਰ੍ਧਚਟਿਤੋਚ੍ਚਾਦ੍ਰਿਵਜ੍ਰਵਿਜ੍ਵਰਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਸ਼ਙ੍ਕੁਸ਼ਙ੍ਕਿਤਸ਼ੂਤ੍ਕਾਰਕਾਸ਼ਿਸ਼ੂਲਸ਼ਿਲਾਤਲਮ੍
ਇਹ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮਦੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਅੱਧੇ ਚਾਨਣ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤਾਪ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਚਟਾਨੀ ਸਤਹ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕੰਡੇ ਦੀ ਤੀਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੱਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਭੁਸੁਣ੍ਡੀਭਣ੍ਡਿਤੋਦ੍ਦਣ੍ਡਭਿਣ੍ਡਿਪਾਲੋਡੁਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਪਰਸ਼ੂਲਕਰਾਨੇਕਪਰਸ਼ੂਲੂਕਲਙ੍ਘਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਭੁਸੁੰਡੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀ ਅਤੇ ਡੰਡਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਗਦਿਆਂ ਦੀ ਹਲਚਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਕੁਹਾੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਹਤ੍ਕਚਕ੍ਰਕਚਵਚ੍ਛਿਨ੍ਨਚਞ੍ਚੁਰਚਾਮਰਮ੍ । ਸ੍ਫੁਟਚ੍ਚਟਚਟਾਸ੍ਫੋਟਤ੍ਰੁਟ੍ਯਤ੍ਤ੍ਰਿਪਥਗਾਰਯਮ੍
ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਿਰਨਾਂ ਅਤੇ ਕਿਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਟੋਪੀਆਂ ਟੁੱਟ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਚੁੰਝ ਅਤੇ ਪੰਖੇ ਵੱਖ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਧਾਰਾ ਉੱਚੀ, ਟੁੱਟਦੀ ਤੇ ਚਟਕਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਭੰਗ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹੇਤ੍ਯਸ਼੍ਰਿਚੂਰ੍ਣਸਂਭਾਰਮਹਾਭ੍ਰਮਵਿਤਾਨਕਮ੍ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਘਟ੍ਟਭ੍ਰਮਜ੍ਜ੍ਵਾਲੋਲ੍ਲਸਤ੍ਤਡਿਤ੍
ਉਹ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਆਸਮਾਨ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਟੁੱਟੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਬਿਜਲੀਆਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਫੁਰਦ੍ਵਿਰਿਞ੍ਚਾਣ੍ਡਂ ਘਾਤਭਗ੍ਨਕੁਲਾਚਲਮ੍ । ਧਾਰਾਨਿਕृਤ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੌਘਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਯੋਰ੍ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਯੋਃ
ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਐਸੇ ਗੂੰਜੀ ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਟੁੱਟਣਾ ਹੋਵੇ, ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਦੋ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਸਦਸ੍ਤ੍ਰਵਾਰਣੇਨੈਵ ਯਾਤਃ ਕਾਲੋ ਬਲਾਤ੍ਮਨਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਕਿਯਦ੍ਬਲ ਇਤਿ ਸਿਨ੍ਧੌ ਤਿष੍ਠਤਿ ਹੇਲਯਾ
ਸਿਰਫ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ; ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਬਲ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਲੜਾਈ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ।
ਵਿਦੂਰਥੋ ऽਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਤਤ੍ਯਾਜਾਸ਼ਨਿਸ਼ਬ੍ਦਵਤ੍ । ਜ੍ਵਾਲਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ ਰਥਂ ਸਿਨ੍ਧੋਃ ਕਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਇਵਾਰਸਮ੍
ਵਿਦੂਰਥ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਿਆ, ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਕੀ ਘਾਹ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲੱਗ ਜਾਵੇ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਹੇਤਿਨਿਰ੍ਵਿਵਰੋਦਰੇ । ਸ ਸਨ੍ਨਾਹ ਇਵ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਪਯੋਦਪਟਿਨੀਵ ਵਾ
ਇਸ ਸਮੇਂ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਲੜਾਈ ਦੇ ਖੋਖਲੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਜੀ-ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਰਸਾਤ ਵਾਲਾ ਬੱਦਲ ਚਾਦਰ ਵਿੱਚ ਲਪਟਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਰਾਜੇਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਰਮਦਾਰੁਣਂ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਸ਼ਮਮ੍ ਆਯਾਤੌ ਸਵੀਰ੍ਯੌ ਸੁਭਟਾਵ੍ ਇਵ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੋਨੋ ਬਹਾਦਰ ਜੰਗੀ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਲੜੇ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸਾਂਤ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਵੱਡੇ ਸੂਰਮੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਣ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ऽਸ੍ਤ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਰਥਂ ਕृਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ । ਪ੍ਰਾਪ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਵਨਂ ਸਿਨ੍ਧੁਂ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਇਵ ਕਨ੍ਦਰਾਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਰਥ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਰਾਖ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਉਹ ਦਰਿਆ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ ਅਭ੍ਯਾਸ਼ਤੋ ऽਗ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਾਰੁਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਾਤਯਨ੍ । ਰਥਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਵਨਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਖਡ੍ਗਖੇਟਕਵਾਨ੍ ਅਭੂਤ੍
ਦਰਿਆ ਨੇ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਵਾਰੁਣ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਕ੍ਸ਼੍ਣੋਰ੍ ਨਿਮੇषਮਾਤ੍ਰੇਣ ਰਥਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਰਿਪੋਃ ਖੁਰਾਨ੍ । ਲੁਲਾਵ ਕਰਵਾਲੇਨ ਮृਣਾਲਾਨੀਵ ਲਾਘਵਾਤ੍
ਅੱਖ ਦੇ ਝਪਕਣ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਨੂੰ ਐਸੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਨਰਮ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀਆਂ ਕੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਵਿਦੂਰਥੋ ऽਪਿ ਵਿਰਥੋ ਬਭੂਵ ਖੇਟਕਾਸਿਮਾਨ੍ । ਸਮਾਯੁਧੌ ਸਮੋਤ੍ਸਾਹੌ ਚੇਰਤੁਰ੍ ਮਣ੍ਡਲਾਨ੍ਵਿਤੌ
ਵਿਦੂਰਥਾ ਵੀ ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ। ਦੋਵੇਂ ਯੋਧੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੋਲ ਗੋਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਖਡ੍ਗੌ ਕ੍ਰਕਚਤਾਂ ਯਾਤੌ ਮਿਥਃ ਪ੍ਰਹਰਤੋਸ੍ ਤਯੋਃ । ਦਨ੍ਤਮਾਲੇਯਮ੍ ਅਸ੍ਯੇਵ ਚਲੇਚਰ੍ਚਯਤਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਉਨਾਂ ਦੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੀਆਂ, ਆਰੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਜੰਗ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖੀ ਜਿਵੇਂ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਘਸਾਈ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਇਹ ਮੋਹ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਨਾਲ ਵੇਖੀ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਮ੍ ਆਦਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਖਡ੍ਗਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਦੂਰਥਃ । ਸਿਨ੍ਧਾਵ੍ ਉਦ੍ਘਰ੍ਘਰਾਰਾਵਂ ਮਹੋਤ੍ਪਾਤ ਇਵਾਸ਼ਨਿਮ੍
ਵਿਦੂਰਥਾ ਨੇ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤਲਵਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਭਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਆਫ਼ਤ ਜਾਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੋਈ।
ਅਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤੀ ਪਤਿਤਾ ਸਾਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਅਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਯਥਾ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਅਨਿਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਸ੍ਵਕਾਮਿਨੀ
ਉਹ ਭਾਲਾ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਿੱਧਾ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਪਸੰਦ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ 'ਤੇ ਜਾ ਪੈਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਤੇਨ ਸ਼ਕ੍ਤਿਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਨਾਸੌ ਮਰਣਮ੍ ਆਪ੍ਤਵਾਨ੍ । ਕੇਵਲਂ ਰੁਧਿਰਸ੍ਰੋਤੋ ਨਾਗੋ ਜਲਮ੍ ਇਵਾਤ੍ਯਜਤ੍
ਉਹ ਭਾਲ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਉਹ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਖਮੀ ਸੱਪ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਦੇਸ਼ਲੀਲਾ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗ੍ਨਂ ਤਮ ਇਵੇਨ੍ਦੁਨਾ । ਸਵਿਕਾਸਾ ਘਨਾਨਨ੍ਦਾ ਪੂਰ੍ਵਲੀਲਾਮ੍ ਉਵਾਚ ਹ
ਤਦਦੇਸ਼ਲੀਲਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਖੇਡ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਦੇਵਿ ਪਸ਼੍ਯ ਨृਸਿਂਹੇਨ ਹਤੋ ਭਰ੍ਤਾਯਮ੍ ਆਵਯੋਃ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਕੋਟਿਨਖੈਰ੍ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ ਉਦ੍ਧੁਰਕਨ੍ਧਰਃ
ਦੇਵੀ, ਵੇਖੋ—ਸਾਡਾ ਪਤੀ ਨਰਸਿੰਘ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੈਤ ਸਿੰਧੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ, ਸਿੰਘ ਦੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਭਾਲਾਂ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਸਰਸ੍ਤਲਸ੍ਥਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਵਰਹੂਙ੍ਕृਤਵਾਰਿਵਤ੍ । ਦਿष੍ਟ੍ਯੋਰਸ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਯਾਤਿ ਰਕ੍ਤਂ ਸ਼ੁਲੁਸ਼ੁਲਾਰਵੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਸੱਪ ਦੇ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਹਾ ਕष੍ਟਂ ਰਥਮ੍ ਆਨੀਤਂ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ ਆਰੋਢੁਮ੍ ਉਦ੍ਯਤਃ । ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਮੈਰਵਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਪੁष੍ਕਰਾਵਰ੍ਤਕੋ ਯਥਾ
ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ! ਰਥ ਲਿਆ ਕੇ ਸਿੰਧੂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਪੱਖੇ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯ ਦੇਵਿ ਰਥੋ ऽਸ੍ਯਾਸੌ ਮੁਦ੍ਗਰੇਣਾਵਚੂਰ੍ਣਿਤਃ । ਭ੍ਰਮਤ੍ਪਰ੍ਵਤਪਾਤੇਨ ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਨਗਰਂ ਯਥਾ
ਦੇਵੀ, ਵੇਖੋ, ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਗਦਾ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਘੁੰਮਦੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਚੁਰ-ਚੁਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋ ਰਥਮ੍ ਆਨੀਤਮ੍ ਆਰੋਢੁਂ ਪਤਿਰ੍ ਏष ਮੇ । ਕष੍ਟਂ ਵਜ੍ਰਮ੍ ਇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮੁਸੁਲਂ ਸਿਨ੍ਧੁਨੇਰਿਤਮ੍
ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਰਥ ਲਿਆ ਕੇ ਚੜ੍ਹਨ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀ ਗਦਾ ਵਾਂਗ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਲਾਸੇਨ ਰਥਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਲਾਘਵਾਤ੍ । ਪਸ਼੍ਯ ਭਰ੍ਤਾ ਮਦੀਯੋ ऽਸੌ ਚਕਾਸ੍ਤਿ ਨਿਤਰਾਂ ਰਣੇ
ਵਿਲਾਸ ਨਾਲ ਠੱਗ ਕੇ ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ—ਵੇਖੋ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਹਾ ਧਿਕ੍ ਕष੍ਟਮ੍ ਅਸੌ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ ਆਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਰਥਂ ਬਲਾਤ੍ । ਹਰਿਸ਼੍ ਸ਼੍ਵਭ੍ਰਮ੍ ਇਵਰੂਢਃ ਪ੍ਲਵੇਨੋਨ੍ਤਰ੍ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਮ੍
ਹਾ, ਕਿੰਨਾ ਦੁੱਖਦਾਈ ਹੈ! ਉਹ ਸਿੰਧੂ ਨੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਆਰੀਆ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰਥ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬਾਂਦਰ ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਟਾਹਣੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਖਡ੍ਗੇਨਾਰੋਹਤੋ ऽਸ੍ਯਾਂਸਚ੍ਛਿਨ੍ਨੋ ਭਰ੍ਤਾ ਵਿਲੋਕਯ । ਪਦ੍ਮਰਾਗਗਿਰਿਰ੍ ਦ੍ਯੋਤਮ੍ ਇਵ ਮੁਞ੍ਚਤਿ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਵੇਖੋ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਲਾਲ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਿਆਂ ਲਹੂ ਵਗਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਹਾ ਹਾ ਧਿਕ੍ ਕष੍ਟਮ੍ ਏਤੇਨ ਸਿਨ੍ਧੁਨਾ ਖਡ੍ਗਧਾਰਯਾ । ਜਙ੍ਘਯੋਰ੍ ਮੇ ਪਤਿਸ਼੍ ਛਿਨ੍ਨਃ ਕ੍ਰਕਚੇਨੇਵ ਪਾਦਪਃ
ਹਾ ਹਾ, ਕਿੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਹੈ! ਇਸ ਸਿੰਧੂ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਰੀ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਦੇ ਟੰਗੇ ਵੱਢੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਾ ਹਾ ਹਤਾਸ੍ਮਿ ਦਗ੍ਧਾਸ੍ਮਿ ਮृਤਾਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਪਹਤਾਸ੍ਮਿ ਚ । ਮृਣਾਲੇ ਇਵ ਲੂਨੇ ਮੇ ਪਤ੍ਯੁਰ੍ ਦ੍ਵੇ ਅਪਿ ਜਾਨੁਨੀ
ਹਾ ਹਾ, ਮੈਂ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਸੜ ਗਈ, ਮਰ ਗਈ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ; ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੇ ਦੋ ਘੁਟਨੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀਆਂ ਵੱਢੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।