ਕੁਮ੍ਭਾਣ੍ਡਕੋਤ੍ਤਾਣ੍ਡਵਦਣ੍ਡਪਾਦਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਸृਗੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਤਰਙ੍ਗਸਿਕ੍ਤੈਃ । ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਭ੍ਰਧਾਰੋਤ੍ਕਰਕੋਟਿਕਾਨ੍ਤੈਰ੍ ਭੂਤੈਰ੍ ਅਸृਕ੍ਸ੍ਰੋਤਸਿ ਦਤ੍ਤਸੇਤੁ
ਖੋਪੜੀਆਂ, ਜੰਗਲੀ ਨੱਚ, ਡੰਡੇ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਹਿਲਾਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਉਚਾਲੇ ਹੋਏ ਲਹੂ ਦੇ ਤਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਭੁਤਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਸਾਂਝ ਦੀਆਂ ਘਣੀ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਲਹੂ ਦੇ ਦਰਿਆ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਏ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਦਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਘੋਰੇ ਸਮ੍ਰਮ੍ਭਵਿਭ੍ਰਮੇ । ਸਰ੍ਵਾਰਿਸੈਨ੍ਯਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਮ੍ ਏਕਸ੍ ਸ੍ਵਬਲਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਹਲਚਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ।
ਸਸ੍ਮਾਰ ਸ੍ਮृਤਿਮਾਨ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਅਨਨ੍ਤੋਦਾਰਧੈਰ੍ਯਭृਤ੍ । ਅਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ ਵੈष੍ਣਵਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋਪਮਮ੍
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਪੱਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਅਣੰਤ ਤੇ ਉੱਚੀ ਹਿੰਮਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਅਥ ਯੋ ऽਸੌ ਸ਼ਰਸ੍ ਤੇਨ ਵੈष੍ਣਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ । ਮੁਕ੍ਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਫਲਪ੍ਰਾਨ੍ਤਾਦ੍ ਉਲ੍ਮੁਕਾਨੀਵ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਬਾਣ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹਥਿਆਰ ਦਾ ਮੰਤਰ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਗੋਲੇ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਪਙ੍ਕ੍ਤਯਸ੍ ਸ੍ਫਾਰਚਕ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਾਰ੍ਕੀਕृਤਦਿਕ੍ਤਟਾਃ । ਗਦਾਨਾਮ੍ ਅਭਿਯਾਨ੍ਤੀਨਾਂ ਸ਼ਤਵਂਸ਼ੀਕृਤਾਮ੍ਬਰਾਃ
ਚਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੌ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਗਦਾਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡੰਡੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੌ ਬਾਂਸਾਂ ਦੇ ਝੰਡ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਜ੍ਰਾਣਾਮ੍ ਉਰੁਧਾਰਾਣਾਂ ਸ਼ਰਚ੍ਛृਙ੍ਗੀਕृਤਾਮ੍ਬਰਾਃ । ਪਟ੍ਟਿਸਾਨਾਂ ਚ ਪਟ੍ਟਾਨਾਂ ਤੀਰਵृਕ੍ਸ਼ੀਕृਤਾਮ੍ਬਰਾਃ
ਵਜਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਧਾਰਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡੰਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਨੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਫਲ ਕੰਢਿਆਂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਕਿਨਾਰੇ ਬਣ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਥ ਰਾਜਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ऽਪਿ ਵੈष੍ਣਵਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ । ਦਦੌ ਵੈष੍ਣਵਮ੍ ਏਵਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਨਿष੍ਠੀਵਪੂਰਕਮ੍
ਫਿਰ ਦੂਜਾ ਰਾਜਾ ਵੀ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਸਤਰ ਹੀ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕਰਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ऽਪਿ ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ ਨਦ੍ਯੋ ਹੇਤੀਨਾਂ ਹਤਹੇਤਯਃ । ਸ਼ਰਸ਼ਕ੍ਤਿਗਦਾਪ੍ਰਾਸਪਟ੍ਟਿਸਾਦਿਪਯੋਰਯਾਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨਿਕਲੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕਰਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ: ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾ, ਪ੍ਰਾਸ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਸਰਿਤਾਂ ਤਾਸਾਂ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਵਰ੍ਤਤ । ਰੋਦੋਰਨ੍ਧ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਕੁਲਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਦਾਰਣਮ੍
ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦਰਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਰਹੀਆਂ ਤੇ ਉੱਚੇ ਪਰਵਤਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਰਸ਼ਾਤਿਤਸ਼ੂਲਾਸ਼੍ਰਿਖਡ੍ਗਾਕੁਟ੍ਟਿਤਪਟ੍ਟਿਸਮ੍ । ਸੁਪ੍ਰਾਸਪ੍ਰਹਤਪ੍ਰਾਸਂ ਸ਼ੂਲਸ਼ਾਤਿਤਸ਼ਕ੍ਤਿਕਮ੍
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਕਟਾਰ, ਵੱਡੇ ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਹੋਏ ਲੰਸ, ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰ।
ਸ਼ਰਾਮ੍ਬੁਰਾਸ਼ਿਮਥਨਮਤ੍ਤਮੁਦ੍ਗਰਮਨ੍ਦਰਮ੍ । ਗਦਾਵਦਲਨੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਦੁਰ੍ਵਾਰਾਦ੍ਰਿਨਿਭਾਸ਼ਨਿ
ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਲਈ ਮਸਤ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਤੋੜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ।
ऋष੍ਟਿਵृष੍ਟਿਪ੍ਰਸ਼ਮਨਭ੍ਰਮਤ੍ਕੁਨ੍ਤੇਨ੍ਦੁਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਪ੍ਰਾਸਗ੍ਰਸਨਸਂਰਬ੍ਧਪ੍ਰੋਦ੍ਯਚ੍ਛਙ੍ਕੁਕृਤਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਭਾਲਿਆਂ ਦੀ ਘੁੰਮਦੀ ਗੋਲਾਈ ਸੀ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਚੰਦ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਲੰਸ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਗਲਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ।
ਚਕ੍ਰਾਰ੍ਧਚਟਿਤੋਚ੍ਚਾਦ੍ਰਿਵਜ੍ਰਵਿਜ੍ਵਰਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਸ਼ਙ੍ਕੁਸ਼ਙ੍ਕਿਤਸ਼ੂਤ੍ਕਾਰਕਾਸ਼ਿਸ਼ੂਲਸ਼ਿਲਾਤਲਮ੍
ਇਹ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮਦੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਅੱਧੇ ਚਾਨਣ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤਾਪ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਚਟਾਨੀ ਸਤਹ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕੰਡੇ ਦੀ ਤੀਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੱਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਭੁਸੁਣ੍ਡੀਭਣ੍ਡਿਤੋਦ੍ਦਣ੍ਡਭਿਣ੍ਡਿਪਾਲੋਡੁਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਪਰਸ਼ੂਲਕਰਾਨੇਕਪਰਸ਼ੂਲੂਕਲਙ੍ਘਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਭੁਸੁੰਡੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀ ਅਤੇ ਡੰਡਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਗਦਿਆਂ ਦੀ ਹਲਚਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਕੁਹਾੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਹਤ੍ਕਚਕ੍ਰਕਚਵਚ੍ਛਿਨ੍ਨਚਞ੍ਚੁਰਚਾਮਰਮ੍ । ਸ੍ਫੁਟਚ੍ਚਟਚਟਾਸ੍ਫੋਟਤ੍ਰੁਟ੍ਯਤ੍ਤ੍ਰਿਪਥਗਾਰਯਮ੍
ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਿਰਨਾਂ ਅਤੇ ਕਿਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਟੋਪੀਆਂ ਟੁੱਟ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਚੁੰਝ ਅਤੇ ਪੰਖੇ ਵੱਖ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਧਾਰਾ ਉੱਚੀ, ਟੁੱਟਦੀ ਤੇ ਚਟਕਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਭੰਗ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹੇਤ੍ਯਸ਼੍ਰਿਚੂਰ੍ਣਸਂਭਾਰਮਹਾਭ੍ਰਮਵਿਤਾਨਕਮ੍ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਘਟ੍ਟਭ੍ਰਮਜ੍ਜ੍ਵਾਲੋਲ੍ਲਸਤ੍ਤਡਿਤ੍
ਉਹ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਆਸਮਾਨ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਟੁੱਟੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਬਿਜਲੀਆਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਫੁਰਦ੍ਵਿਰਿਞ੍ਚਾਣ੍ਡਂ ਘਾਤਭਗ੍ਨਕੁਲਾਚਲਮ੍ । ਧਾਰਾਨਿਕृਤ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੌਘਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਯੋਰ੍ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਯੋਃ
ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਐਸੇ ਗੂੰਜੀ ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਟੁੱਟਣਾ ਹੋਵੇ, ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਦੋ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਸਦਸ੍ਤ੍ਰਵਾਰਣੇਨੈਵ ਯਾਤਃ ਕਾਲੋ ਬਲਾਤ੍ਮਨਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਕਿਯਦ੍ਬਲ ਇਤਿ ਸਿਨ੍ਧੌ ਤਿष੍ਠਤਿ ਹੇਲਯਾ
ਸਿਰਫ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ; ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਬਲ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਲੜਾਈ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ।
ਵਿਦੂਰਥੋ ऽਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਤਤ੍ਯਾਜਾਸ਼ਨਿਸ਼ਬ੍ਦਵਤ੍ । ਜ੍ਵਾਲਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ ਰਥਂ ਸਿਨ੍ਧੋਃ ਕਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਇਵਾਰਸਮ੍
ਵਿਦੂਰਥ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਿਆ, ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਕੀ ਘਾਹ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲੱਗ ਜਾਵੇ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਹੇਤਿਨਿਰ੍ਵਿਵਰੋਦਰੇ । ਸ ਸਨ੍ਨਾਹ ਇਵ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਪਯੋਦਪਟਿਨੀਵ ਵਾ
ਇਸ ਸਮੇਂ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਲੜਾਈ ਦੇ ਖੋਖਲੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਜੀ-ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਰਸਾਤ ਵਾਲਾ ਬੱਦਲ ਚਾਦਰ ਵਿੱਚ ਲਪਟਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਰਾਜੇਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਰਮਦਾਰੁਣਂ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਸ਼ਮਮ੍ ਆਯਾਤੌ ਸਵੀਰ੍ਯੌ ਸੁਭਟਾਵ੍ ਇਵ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੋਨੋ ਬਹਾਦਰ ਜੰਗੀ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਲੜੇ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸਾਂਤ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਵੱਡੇ ਸੂਰਮੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਣ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ऽਸ੍ਤ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਰਥਂ ਕृਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ । ਪ੍ਰਾਪ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਵਨਂ ਸਿਨ੍ਧੁਂ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਇਵ ਕਨ੍ਦਰਾਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਰਥ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਰਾਖ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਉਹ ਦਰਿਆ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ ਅਭ੍ਯਾਸ਼ਤੋ ऽਗ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਾਰੁਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਾਤਯਨ੍ । ਰਥਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਵਨਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਖਡ੍ਗਖੇਟਕਵਾਨ੍ ਅਭੂਤ੍
ਦਰਿਆ ਨੇ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਵਾਰੁਣ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਕ੍ਸ਼੍ਣੋਰ੍ ਨਿਮੇषਮਾਤ੍ਰੇਣ ਰਥਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਰਿਪੋਃ ਖੁਰਾਨ੍ । ਲੁਲਾਵ ਕਰਵਾਲੇਨ ਮृਣਾਲਾਨੀਵ ਲਾਘਵਾਤ੍
ਅੱਖ ਦੇ ਝਪਕਣ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਨੂੰ ਐਸੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਨਰਮ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀਆਂ ਕੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਵਿਦੂਰਥੋ ऽਪਿ ਵਿਰਥੋ ਬਭੂਵ ਖੇਟਕਾਸਿਮਾਨ੍ । ਸਮਾਯੁਧੌ ਸਮੋਤ੍ਸਾਹੌ ਚੇਰਤੁਰ੍ ਮਣ੍ਡਲਾਨ੍ਵਿਤੌ
ਵਿਦੂਰਥਾ ਵੀ ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ। ਦੋਵੇਂ ਯੋਧੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੋਲ ਗੋਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਖਡ੍ਗੌ ਕ੍ਰਕਚਤਾਂ ਯਾਤੌ ਮਿਥਃ ਪ੍ਰਹਰਤੋਸ੍ ਤਯੋਃ । ਦਨ੍ਤਮਾਲੇਯਮ੍ ਅਸ੍ਯੇਵ ਚਲੇਚਰ੍ਚਯਤਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਉਨਾਂ ਦੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੀਆਂ, ਆਰੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਜੰਗ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖੀ ਜਿਵੇਂ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਘਸਾਈ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਇਹ ਮੋਹ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਨਾਲ ਵੇਖੀ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਮ੍ ਆਦਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਖਡ੍ਗਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਦੂਰਥਃ । ਸਿਨ੍ਧਾਵ੍ ਉਦ੍ਘਰ੍ਘਰਾਰਾਵਂ ਮਹੋਤ੍ਪਾਤ ਇਵਾਸ਼ਨਿਮ੍
ਵਿਦੂਰਥਾ ਨੇ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤਲਵਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਭਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਆਫ਼ਤ ਜਾਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੋਈ।
ਅਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤੀ ਪਤਿਤਾ ਸਾਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਅਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਯਥਾ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਅਨਿਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਸ੍ਵਕਾਮਿਨੀ
ਉਹ ਭਾਲਾ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਿੱਧਾ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਪਸੰਦ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ 'ਤੇ ਜਾ ਪੈਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਤੇਨ ਸ਼ਕ੍ਤਿਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਨਾਸੌ ਮਰਣਮ੍ ਆਪ੍ਤਵਾਨ੍ । ਕੇਵਲਂ ਰੁਧਿਰਸ੍ਰੋਤੋ ਨਾਗੋ ਜਲਮ੍ ਇਵਾਤ੍ਯਜਤ੍
ਉਹ ਭਾਲ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਉਹ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਖਮੀ ਸੱਪ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਦੇਸ਼ਲੀਲਾ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗ੍ਨਂ ਤਮ ਇਵੇਨ੍ਦੁਨਾ । ਸਵਿਕਾਸਾ ਘਨਾਨਨ੍ਦਾ ਪੂਰ੍ਵਲੀਲਾਮ੍ ਉਵਾਚ ਹ
ਤਦਦੇਸ਼ਲੀਲਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਖੇਡ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।