ਤਯਾ ਪਿਸ਼ਾਚਸੈਨ੍ਯਂ ਤਤ੍ ਪਰਸੈਨ੍ਯੇ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍ । ਤਤਸ੍ ਸ੍ਵਸੈਨਿਕਾਸ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਃ ਪਰਯੋਧਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਿਨਃ
ਉਸ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਪਿਸਾਚਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਸਿਪਾਹੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਪਾਸੇ ਦੇ ਯੋਧੇ ਪਿਸਾਚ ਬਣ ਗਏ।
ਤਸ੍ਯਾਥ ਰੂਪਿਕਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਦ੍ ਦਦੌ ਚਾਨ੍ਯਦ੍ ਅਸੌ ਰੁषਾ । ਉਦਗੁਰ੍ ਭੂਤਲਾਦ੍ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨੋ ਰੂਪਿਕਾਸ੍ ਸ੍ਤਬ੍ਧਮੂਰ੍ਧਜਾਃ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਇਕ ਜਾਦੂਈ ਹਥਿਆਰ 'ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ' ਚਲਾਇਆ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਉਠੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਨਿਰ੍ਨਗ੍ਨਾ ਵਿਕਰਾਲਾਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਲਮ੍ਬਸ਼੍ਰੋਣਿਪਯੋਧਰਾਃ । ਉਦ੍ਭਿਨ੍ਨਯੌਵਨਾ ਵृਦ੍ਧਾਃ ਪੀਵਰਾਙ੍ਗ੍ਯੋ ऽਥ ਜਰ੍ਜਰਾਃ
ਉਹ ਨੰਗੇ ਸਨ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਢਲਦੇ ਕੂਹਲ ਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੇ; ਕੁਝ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਸਨ ਪਰ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕੁਝ ਮੋਟੇ-ਤਗੜੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਝੁਰਦੇ ਹੋਏ।
ਸ੍ਵਰੂਪਾਰੂਪਜਘਨਾ ਦੁਰ੍ਨਾਟ੍ਯਵਿਕਸਦ੍ਭਗਾਃ । ਨਰਪਦ੍ਮਸ਼ਿਰੋਹਸ੍ਤਾ ਰੁਧਿਰਾਰੁਣਗਾਤ੍ਰਕਾਃ
ਕੁਝ ਦੇ ਕੁਹਲ ਕੁਦਰਤੀ, ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਤੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਉਹ ਭੈੜੇ ਨਾਚ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਲਿੰਗ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਿਸੇ ਦੇ ਸਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੱਥ ਕਮਲ ਦੇ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਲਾਲ ਰਕਤ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ।
ਅਰ੍ਧਚਰ੍ਵਿਤਮਾਂਸਾਸृਕ੍ਸ੍ਰਵਤ੍ਸृਕ੍ਵਾਕ੍ਤਲਾਲਨਾਃ । ਨਾਨਾਨਾਨਾਙ੍ਗਵਲਨਾਨਨੋਨ੍ਨਮਨਸਨ੍ਨਮਾਃ
ਉਹ ਅਧ ਖਾਧਾ ਮਾਸ ਚਬਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ 'ਤੇ ਲੱਗਾ ਖੂਨ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਚੱਟ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਨੇਕਾਂ ਹੱਥ ਪੈਰ ਮੋੜਦੇ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਮੂੰਹ ਕਦੇ ਉੱਪਰ ਤੇ ਕਦੇ ਹੇਠਾਂ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਸਿਰਾਲਭੁਜਵਕ੍ਤ੍ਰੋਰੁਕੁਚਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਕਰਾਙ੍ਗਿਕਾਃ । ਤਾਡੀਕृਤਾਰ੍ਭਕਸ਼ਵਾਦ੍ ਅਨੁਕृष੍ਟਾਨ੍ਤ੍ਰਰਜ੍ਜਵਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਮੂੰਹ, ਰਾਣਾਂ, ਛਾਤੀ, ਪਾਸੇ ਤੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਉੱਪਰ ਨਸਾਂ ਚੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਪੀਟਦੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਆੰਤਾਂ ਨੂੰ ਰੱਸੀਆਂ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚਦੇ ਸਨ।
ਸ਼੍ਵਕਾਕੋਲੂਕਵਦਨਾ ਨਿਮ੍ਨਵਕ੍ਤ੍ਰਹਨੂਦਰਾਃ । ਜਗृਹੁਸ੍ ਤਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਦੁਰ੍ਬਲਾਨ੍ ਦੁਸ਼੍ਸ਼ਿਸ਼ੂਨ੍ ਇਵ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕੁੱਤੇ, ਗਿੱਧੜ ਤੇ ਉਲੂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਮੂੰਹ, ਜਬੜੇ ਤੇ ਪੇਟ ਦਬੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਪਿਸਾਚਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾਂ ਫੜਦੇ ਜਿਵੇਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਣ।
ਪਿਸ਼ਾਚਰੂਪਿਕਾਸੈਨ੍ਯਂ ਤਦਾਸੀਦ੍ ਏਕਤਾਂ ਗਤਮ੍ । ਨਿਰ੍ਨਗ੍ਨਂ ਨਰ੍ਤਨੋਤ੍ਤਾਨਵਦਨਾਙ੍ਗਵਿਲੋਚਨਮ੍
ਉਹ ਪਿਸਾਚਾਂ ਵਾਂਗ ਜਥਾ ਇਕਠਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਨੰਗਾ, ਨੱਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੂੰਹ, ਅੰਗ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਕਰਕੇ।
ਪਰਸ੍ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਿਕਰਂ ਭੀषਯਂਸ਼੍ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਨਿष੍ਕਾਸਿਤਮਹਾਜਿਹ੍ਵਂ ਨਾਨਾਮੁਖਵਿਕਾਰਦਮ੍
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਕਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ਼ਵਭਾਰਾਢ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਸ਼ਵਾਙ੍ਗਕਮ੍ । ਰੁਧਿਰਾਮ੍ਭਸਿ ਮਜ੍ਜਤ੍ ਤਦੁਨ੍ਮਜ੍ਜਚ੍ ਚ ਲਸਤ੍ਤਨੁ
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਘਸੀਟਦੇ ਹੋਏ, ਲਹੂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ ਤੇ ਉਭਰਦੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਲਮ੍ਬੋਦਰਂ ਲਮ੍ਬਭੁਜਂ ਲਮ੍ਬਕਰ੍ਣੋष੍ਠਨਾਸਿਕਮ੍ । ਰਕ੍ਤਮਾਂਸਵਸਾਪਙ੍ਕੇष੍ਵ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਵੇਲ੍ਲਨਾਤ੍ਮ ਤਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੇਟ, ਬਾਂਹਾਂ, ਕੰਨ, ਹੋਠ ਅਤੇ ਨੱਕ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਹੂ, ਮਾਸ ਤੇ ਚਰਬੀ ਦੇ ਗੰਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਦੇ ਤੇ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਮਨ੍ਦਰੋਦ੍ਧੂਤਦੁਗ੍ਧਾਬ੍ਧਿਲਸਤ੍ਕਲਕਲਾਕੁਲਮ੍ । ਯਥੈਵ ਮਾਯਾਸਞ੍ਚਾਰਸ੍ ਤੇਨ ਤਸ੍ਯ ਕृਤਃ ਪੁਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੁਆਰਾ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਉਲਟਣ ਨਾਲ ਝੱਗ ਤੇ ਗੜਬੜ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਮਾਇਆ ਨੇ ਉਥੇ ਮੁੜ ਹਲਚਲ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇਨਾਪਿ ਤਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਤਥਾ ਕृਤੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾਸ਼ੁ ਲਾਘਵਮ੍ । ਵੇਤਾਲਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤੋ ਦਤ੍ਤਂ ਤੇਨੋਤ੍ਤਸ੍ਥੁਸ਼੍ ਸ਼ਵਵ੍ਰਜਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਫਟਫਟ ਉਹੀ ਮਾਇਆ ਫਿਰ ਬਣਾਈ। ਫਿਰ ਵੈਤਾਲੀ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਟੋਲ ਨੂੰ ਉਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਮੂਰ੍ਧਾਨਸ੍ ਸਮੂਰ੍ਧਾਨੋ ਵੇਤਾਲਾਵੇਸ਼ਵਲ੍ਗਿਤਾਃ । ਤਤਃ ਪਿਸ਼ਾਚਵੇਤਾਲਰੂਪਿਕੌਘਕਬਨ੍ਧਵਤ੍
ਕੁਝ ਲਾਸ਼ਾਂ ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਦੇ, ਕੁਝ ਸਿਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਵੈਤਾਲੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਪਿਸਾਚ ਤੇ ਵੈਤਾਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਇਕਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਉਦ੍ਬਭੂਵ ਬਲਂ ਭੀਮਮ੍ ਊਰ੍ਵੀਨਿਗਰਣਕ੍ਸ਼ਮਮ੍ । ਅਥੇਤਰੋ ऽਪਿ ਭੂਪਾਲੋ ਮਾਯਾਂ ਸਞ੍ਚਾਰ੍ਯ ਚਾਪਰਾਮ੍
ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਫੌਜ ਉਭਰੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਦੀ ਸਮਰਥ ਸੀ। ਫਿਰ ਦੂਜੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਹੋਰ ਮਾਇਆ ਰਚੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਸਰ੍ਜਾਸ਼ੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਕ੍ਰਮਣੋਨ੍ਮੁਖਮ੍ । ਉਦਗੁਃ ਪਰ੍ਵਤਾਕਾਰਾਸ੍ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ ਸ੍ਥੂਲਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਰਾਖਸ ਉਭਰ ਆਏ।
ਦੇਹਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਪਾਤਾਲਾਨ੍ ਨਰਕਾ ਇਵ । ਅਥਾਭੂਤ੍ ਤਦ੍ ਬਲਂ ਭੀਮਂ ਸਸੁਰਾਸੁਰਭੀਤਿਦਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਰਕ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਵਾਂਗ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ; ਉਹ ਤਾਕਤ ਇੰਨੀ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ ਥਰ-ਥਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਗਰ੍ਜਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋਮਹਾਮ੍ਭੋਦਵਾਦ੍ਯਨृਤ੍ਯਤ੍ਕਬਨ੍ਧਕਮ੍ । ਰੂਪਿਕਾਦਾਰਿਕਾਰੂਪਂ ਪਿਸ਼ਾਚਸ੍ਥਾਨਸੁਸ੍ਥਿਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗਰਜ ਵਾਂਗ, ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ; ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਦੇ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ, ਭੂਤ-ਪਰੇਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪੱਕੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਆਤ੍ਤਕ੍ਵਣਿਤਵਂਸ਼ਾਢ੍ਯਂ ਸ਼ਿਰਃ ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਕਰਾਕੁਲਮ੍ । ਲੋਲਾਨ੍ਤ੍ਰਮਾਲਾਵਲਿਤਂ ਰੁਧਿਰਾਮ੍ਬੁਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਲੋਟਸ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਂਤਾਂ ਹਾਰ ਵਾਂਗ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵੇਤਾਲਤਾਲਸੋਲ੍ਲਾਸਂ ਲਸਦ੍ਧਾਮ ਪਿਸ਼ਾਚਕਮ੍ । ਮੇਦੋਮਾਂਸਵਸਾਦ੍ਯਾਢ੍ਯਂ ਰੁਧਿਰਾਸਵਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੀਬਵੇਤਾਲਕੁਮ੍ਭਾਣ੍ਡਯਕ੍ਸ਼ਤਾਣ੍ਡਵਸਙ੍ਕਟਮ੍
ਵੇਤਾਲਾਂ ਦੇ ਢੋਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਚਰਬੀ, ਮਾਸ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਹੂ-ਸ਼ਰਾਬ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ; ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਵੇਤਾਲ, ਖੋਪੜੀਆਂ, ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਨੱਚ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕੁਮ੍ਭਾਣ੍ਡਕੋਤ੍ਤਾਣ੍ਡਵਦਣ੍ਡਪਾਦਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਸृਗੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਤਰਙ੍ਗਸਿਕ੍ਤੈਃ । ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਭ੍ਰਧਾਰੋਤ੍ਕਰਕੋਟਿਕਾਨ੍ਤੈਰ੍ ਭੂਤੈਰ੍ ਅਸृਕ੍ਸ੍ਰੋਤਸਿ ਦਤ੍ਤਸੇਤੁ
ਖੋਪੜੀਆਂ, ਜੰਗਲੀ ਨੱਚ, ਡੰਡੇ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਹਿਲਾਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਉਚਾਲੇ ਹੋਏ ਲਹੂ ਦੇ ਤਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਭੁਤਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਸਾਂਝ ਦੀਆਂ ਘਣੀ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਲਹੂ ਦੇ ਦਰਿਆ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਏ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਦਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਘੋਰੇ ਸਮ੍ਰਮ੍ਭਵਿਭ੍ਰਮੇ । ਸਰ੍ਵਾਰਿਸੈਨ੍ਯਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਮ੍ ਏਕਸ੍ ਸ੍ਵਬਲਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਹਲਚਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ।
ਸਸ੍ਮਾਰ ਸ੍ਮृਤਿਮਾਨ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਅਨਨ੍ਤੋਦਾਰਧੈਰ੍ਯਭृਤ੍ । ਅਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ ਵੈष੍ਣਵਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋਪਮਮ੍
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਪੱਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਅਣੰਤ ਤੇ ਉੱਚੀ ਹਿੰਮਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਅਥ ਯੋ ऽਸੌ ਸ਼ਰਸ੍ ਤੇਨ ਵੈष੍ਣਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ । ਮੁਕ੍ਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਫਲਪ੍ਰਾਨ੍ਤਾਦ੍ ਉਲ੍ਮੁਕਾਨੀਵ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਬਾਣ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹਥਿਆਰ ਦਾ ਮੰਤਰ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਗੋਲੇ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਪਙ੍ਕ੍ਤਯਸ੍ ਸ੍ਫਾਰਚਕ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਾਰ੍ਕੀਕृਤਦਿਕ੍ਤਟਾਃ । ਗਦਾਨਾਮ੍ ਅਭਿਯਾਨ੍ਤੀਨਾਂ ਸ਼ਤਵਂਸ਼ੀਕृਤਾਮ੍ਬਰਾਃ
ਚਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੌ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਗਦਾਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡੰਡੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੌ ਬਾਂਸਾਂ ਦੇ ਝੰਡ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਜ੍ਰਾਣਾਮ੍ ਉਰੁਧਾਰਾਣਾਂ ਸ਼ਰਚ੍ਛृਙ੍ਗੀਕृਤਾਮ੍ਬਰਾਃ । ਪਟ੍ਟਿਸਾਨਾਂ ਚ ਪਟ੍ਟਾਨਾਂ ਤੀਰਵृਕ੍ਸ਼ੀਕृਤਾਮ੍ਬਰਾਃ
ਵਜਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਧਾਰਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡੰਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਨੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਫਲ ਕੰਢਿਆਂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਕਿਨਾਰੇ ਬਣ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਥ ਰਾਜਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ऽਪਿ ਵੈष੍ਣਵਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ । ਦਦੌ ਵੈष੍ਣਵਮ੍ ਏਵਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਨਿष੍ਠੀਵਪੂਰਕਮ੍
ਫਿਰ ਦੂਜਾ ਰਾਜਾ ਵੀ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਸਤਰ ਹੀ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕਰਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ऽਪਿ ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ ਨਦ੍ਯੋ ਹੇਤੀਨਾਂ ਹਤਹੇਤਯਃ । ਸ਼ਰਸ਼ਕ੍ਤਿਗਦਾਪ੍ਰਾਸਪਟ੍ਟਿਸਾਦਿਪਯੋਰਯਾਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨਿਕਲੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕਰਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ: ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾ, ਪ੍ਰਾਸ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਸਰਿਤਾਂ ਤਾਸਾਂ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਵਰ੍ਤਤ । ਰੋਦੋਰਨ੍ਧ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਕੁਲਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਦਾਰਣਮ੍
ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦਰਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਰਹੀਆਂ ਤੇ ਉੱਚੇ ਪਰਵਤਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਰਸ਼ਾਤਿਤਸ਼ੂਲਾਸ਼੍ਰਿਖਡ੍ਗਾਕੁਟ੍ਟਿਤਪਟ੍ਟਿਸਮ੍ । ਸੁਪ੍ਰਾਸਪ੍ਰਹਤਪ੍ਰਾਸਂ ਸ਼ੂਲਸ਼ਾਤਿਤਸ਼ਕ੍ਤਿਕਮ੍
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਕਟਾਰ, ਵੱਡੇ ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਹੋਏ ਲੰਸ, ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰ।