ਵਿਕੁਟ੍ਟਿਤਾਟਵੀषਣ੍ਡਾਸ਼੍ ਸ਼੍ਵਭ੍ਰਭਿਤ੍ਤਿਵਿਭੇਦਿਨਃ । ਤੇਨਾਤਿਭੀਮਵਾਤੇਨ ਵਿਦੂਰਥਰਥੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਥ
ਜੰਗਲਾਂ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਉਸ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਨਾਲ ਵਿਦੂਰਥਾ ਦਾ ਰਥ ਵੀ ਓਲਟ-ਪਲਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਹ੍ਯਮਾਨੋ ऽਭਵਨ੍ ਨਦ੍ਯਾ ਯਥਾ ਜਰ੍ਜਰਪਲ੍ਲਵਃ । ਵਿਦੂਰਥੋ ऽਥ ਤਤ੍ਯਾਜ ਪਰ੍ਵਤਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਉਹ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਪਏ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਡਾਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਵਿਦੂਰਥਾ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਵ੍ਯੋਮਾਪਿ ਘਨਤਾਂ ਯੇਨ ਸਮਾਧਾਤੁਮ੍ ਇਵੋਦ੍ਯਤਮ੍ । ਤੇਨ ਸ਼ੈਲਾਸ੍ਤ੍ਰਘਾਤੇਨ ਵਿਰਰਾਮ ਸਮੀਰਣਃ
ਹਵਾ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਗਾੜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਈ।
ਸ਼ਮਂ ਚ ਤੇਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਾਯੁਨਾ ਯਤਃ । ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ ਪਤਿਤਾ ਭੁਵਿ
ਉਸ ਹਵਾ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਨਾਲ ਚੈਨ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ।
ਨਾਨਾਜਨਾਸ਼ਨਵ੍ਯੂਹੇ ਕਾਕਾਨਾਮ੍ ਇਵ ਕੋਟਯਃ । ਸ਼ੇਮੁਸ਼੍ ਸ਼ੀਤ੍ਕਾਰਡਕ੍ਕਾਰਭਾਕ੍ਕਾਰੋਕ੍ਕਾਰਕਾ ਦਿਸ਼ਾਮ੍
ਅਨੇਕਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਾਂਵਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਗਿਣਤੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੀਕਾਂ, ਚੀਲਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਅਜੀਬ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੀਆਂ।
ਪ੍ਰਲਾਪਾ ਇਵ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਪ੍ਰਥਾਃ ਪਵਨਵੀਰੁਧਾਮ੍ । ਗਿਰੀਨ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਨਭਸਃ ਪਤਤਃ ਪਰ੍ਣਪਤ੍ਤ੍ਰਵਤ੍
ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬੇਸੁਧ ਬੋਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਸਿਨ੍ਧੁਸ੍ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ ਇਵੋਤ੍ਪਨ੍ਨਾਨ੍ ਮੈਨਾਕਾਦੀਨ੍ ਇਤਸ੍ ਤਤਃ । ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਅਸृਜਦ੍ ਦੀਪ੍ਤਂ ਤੇਰੁਰ੍ ਵਜ੍ਰਘਨਾਸ੍ ਤਤਃ
ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਉਭਰ ਆਈਆਂ, ਮੈਨਾਕਾ ਤੇ ਹੋਰ ਪਹਾੜ ਵੀ ਨਾਲ ਹੀ, ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੀਖਾ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਗੂੰਜੇ।
ਪਿਬਨ੍ਤੋ ऽਦ੍ਰੀਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਗਿਰਂ ਵਹ੍ਨਿਦਾਹਾਦ੍ ਇਵਾਗ੍ਨਯਃ । ਤੇ ਗਿਰੀਣਾਂ ਪੁਰੀਣਾਂ ਚ ਕੋਟਿਤੁਣ੍ਡਾਵਖਣ੍ਡਨੈਃ
ਅੱਗ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ-ਫੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਸ਼ਾਤਯਾਮ੍ ਆਸੁਃ ਫਲਾਨੀਵੋਲ੍ਬਨਾਨਿਲਾਃ । ਵਿਦੂਰਥੋ ऽਥ ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਅਭ੍ਯਦਾਤ੍
ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਜਿਵੇਂ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਵਿਦੂਰਥ ਨੇ ਵਜਰ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਇਆ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਸਮਂ ਪ੍ਰਸ਼ਮਮ੍ ਆਗਤੇ । ਸ਼੍ਯਾਮਾਸ਼੍ਯਾਮਂ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਅਥ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ ਅਚੋਦਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਵਜਰ ਹਥਿਆਰ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਿੰਧੂ ਨੇ ਕਾਲਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਪਿਸਾਚ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਇਆ।
ਤੇਨੋਦਗੁਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਨਾਂ ਪਙ੍ਕ੍ਤਯੋ ऽਨਨ੍ਤਭੀਤਿਦਾਃ । ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਯਾਮ੍ ਇਵ ਭੀਤ੍ਯੇਵ ਦਿਵਸਸ਼੍ ਸ਼੍ਯਾਮਤਾਂ ਯਯੌ
ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਪਿਸਾਚਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਆਂ ਉੱਠੀਆਂ, ਜੋ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਵੇਲੇ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦਿਨ ਵੀ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਭੁਵਨਂ ਜਹ੍ਰੁਰ੍ ਅਨ੍ਧਕਾਰਭਰਾ ਇਵ । ਭਾਸ੍ਮਨਸ੍ਤਮ੍ਭਸਦृਸ਼ਾਸ੍ ਤਾਲੋਤ੍ਤਾਲਵਿਲਾਸਿਨਃ
ਪਿਸਾਚਾਂ ਨੇ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਰਾਖ ਦੇ ਥੰਮਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਮਹਾਕਾਰਾ ਮੁष੍ਟਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਨਕਿਞ੍ਚਨ । ਊਰ੍ਧ੍ਵਕੇਸ਼ਾਃ ਕृਸ਼ਾਙ੍ਗਾਸ਼੍ ਚ ਕੇਚਿਚ੍ ਚ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਲਾ ਅਪਿ
ਵੱਡੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ, ਮੋਠੀ ਨਾਲ ਫੜੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਕੁਝ ਦੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਸਰੀਰ ਪਤਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਦਾਢੀਆਂ ਵੀ ਹਨ।
ਕृਸ਼ਾਙ੍ਗਾ ਮਲਿਨਾਙ੍ਗਾਸ਼੍ ਚ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾ ਇਵ ਨਭਸ਼੍ਚਰਾਃ । ਸਭਾਯਾਂ ਮੂਢਦृष੍ਟਾਸ਼੍ ਚ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਨਕਰਾਃ ਖਲਾਃ
ਪਤਲੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਗੰਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ; ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮੂਰਖ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰਦੇ, ਮਾੜੇ ਹਨ।
ਦੀਨਾ ਬਹ੍ਵਾਸ਼ਿਨਃ ਕ੍ਰੂਰਾ ਦੀਨਾ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਜਨਾ ਇਵ । ਤਰੁਕਰ੍ਦਮਰਥ੍ਯਾਨ੍ਤਸ਼੍ਸ਼ੂਨ੍ਯਗੇਹਗृਹਾਸ਼੍ ਚਲਾਃ
ਬੇਚਾਰੇ, ਬਹੁਤ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਕਠੋਰ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਬੇਚਾਰੇ; ਅਸਥਿਰ, ਖਾਲੀ ਘਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਗੰਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਹੇਠਾਂ।
ਲੇਲਿਹਾਨਾਃ ਪ੍ਰੇਤਰੂਪਾਃ ਕृष੍ਣਾਙ੍ਗਾਸ਼੍ ਸ਼੍ਵਪਚਾ ਇਵ । ਜਗृਹੁਸ੍ ਤੇ ਤਦਾ ਮਤ੍ਤਾ ਹਤਸ਼ਿष੍ਟਮ੍ ਅਰੇਰ੍ ਬਲਮ੍
ਚੱਟਦੇ ਹੋਏ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਾਲੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ; ਉਹ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਫੌਜ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਆਸਨ੍ਨਸੈਨਿਕਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਚੇਤਨਾਃ । ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਯੁਧਤਨੁਤ੍ਰਾਣਾਸ੍ ਤ੍ਰਸ੍ਤਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ ਸ੍ਖਲਦ੍ਗਮਾਃ
ਉਥੇ ਨੇੜੇ ਦੇ ਸੈਨਿਕ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਚਾਅ ਵਾਲਾ ਜੰਮਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ, ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਪੈਰ ਥੱਲੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।
ਨੇਤ੍ਰੈਰ੍ ਅਙ੍ਗੈਰ੍ ਮੁਖੈਃ ਪਾਦੈਰ੍ ਵਿਕਾਰਭਯਕਾਰਿਣਃ । ਤ੍ਯਕ੍ਤਕੌਪੀਨਵਸਨਾ ਨਿਰ੍ਨਗ੍ਨਾ ਹਸਨੋਤ੍ਤਰਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਅੰਗ, ਮੁਹਾਂ ਤੇ ਪੈਰ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੱਪੜਾ ਤੇ ਲੰਗੋਟ ਵੀ ਛੱਡ ਕੇ ਨੰਗੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ।
ਵਿष੍ਠਾਂ ਮੂਤ੍ਰਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਸ੍ ਸ੍ਥਿਰਮ੍ ਆਰਬ੍ਧਨਰ੍ਤਨਾਃ । ਪਿਸ਼ਾਚਰਾਜੋ ਰਾਜਾਨਮ੍ ਅਥ ਯਾਵਦ੍ਵਿਦੂਰਥਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਮਲ ਮੂਤ੍ਰ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਨਾਚ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ। ਪਿਸਾਚਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸਮਾਕ੍ਰਾਮਤਿ ਤਾਵਤ੍ ਸ ਮਾਯਾਂ ਤਾਂ ਬੁਬੁਧੇ ਬੁਧਃ । ਪਿਸ਼ਾਚਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਕਰੀਂ ਮਾਯਾਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਸ ਭੂਮਿਪਃ
ਜਦ ਉਹ ਆਗੇ ਵਧਿਆ, ਤਦ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਪਿਸਾਚਾਂ ਦੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਬਣਾਈ ਮਾਇਆ ਹੈ।
ਤਯਾ ਪਿਸ਼ਾਚਸੈਨ੍ਯਂ ਤਤ੍ ਪਰਸੈਨ੍ਯੇ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍ । ਤਤਸ੍ ਸ੍ਵਸੈਨਿਕਾਸ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਃ ਪਰਯੋਧਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਿਨਃ
ਉਸ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਪਿਸਾਚਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਸਿਪਾਹੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਪਾਸੇ ਦੇ ਯੋਧੇ ਪਿਸਾਚ ਬਣ ਗਏ।
ਤਸ੍ਯਾਥ ਰੂਪਿਕਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਦ੍ ਦਦੌ ਚਾਨ੍ਯਦ੍ ਅਸੌ ਰੁषਾ । ਉਦਗੁਰ੍ ਭੂਤਲਾਦ੍ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨੋ ਰੂਪਿਕਾਸ੍ ਸ੍ਤਬ੍ਧਮੂਰ੍ਧਜਾਃ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਇਕ ਜਾਦੂਈ ਹਥਿਆਰ 'ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ' ਚਲਾਇਆ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਉਠੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਨਿਰ੍ਨਗ੍ਨਾ ਵਿਕਰਾਲਾਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਲਮ੍ਬਸ਼੍ਰੋਣਿਪਯੋਧਰਾਃ । ਉਦ੍ਭਿਨ੍ਨਯੌਵਨਾ ਵृਦ੍ਧਾਃ ਪੀਵਰਾਙ੍ਗ੍ਯੋ ऽਥ ਜਰ੍ਜਰਾਃ
ਉਹ ਨੰਗੇ ਸਨ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਢਲਦੇ ਕੂਹਲ ਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੇ; ਕੁਝ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਸਨ ਪਰ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕੁਝ ਮੋਟੇ-ਤਗੜੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਝੁਰਦੇ ਹੋਏ।
ਸ੍ਵਰੂਪਾਰੂਪਜਘਨਾ ਦੁਰ੍ਨਾਟ੍ਯਵਿਕਸਦ੍ਭਗਾਃ । ਨਰਪਦ੍ਮਸ਼ਿਰੋਹਸ੍ਤਾ ਰੁਧਿਰਾਰੁਣਗਾਤ੍ਰਕਾਃ
ਕੁਝ ਦੇ ਕੁਹਲ ਕੁਦਰਤੀ, ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਤੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਉਹ ਭੈੜੇ ਨਾਚ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਲਿੰਗ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਿਸੇ ਦੇ ਸਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੱਥ ਕਮਲ ਦੇ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਲਾਲ ਰਕਤ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ।
ਅਰ੍ਧਚਰ੍ਵਿਤਮਾਂਸਾਸृਕ੍ਸ੍ਰਵਤ੍ਸृਕ੍ਵਾਕ੍ਤਲਾਲਨਾਃ । ਨਾਨਾਨਾਨਾਙ੍ਗਵਲਨਾਨਨੋਨ੍ਨਮਨਸਨ੍ਨਮਾਃ
ਉਹ ਅਧ ਖਾਧਾ ਮਾਸ ਚਬਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ 'ਤੇ ਲੱਗਾ ਖੂਨ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਚੱਟ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਨੇਕਾਂ ਹੱਥ ਪੈਰ ਮੋੜਦੇ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਮੂੰਹ ਕਦੇ ਉੱਪਰ ਤੇ ਕਦੇ ਹੇਠਾਂ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਸਿਰਾਲਭੁਜਵਕ੍ਤ੍ਰੋਰੁਕੁਚਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਕਰਾਙ੍ਗਿਕਾਃ । ਤਾਡੀਕृਤਾਰ੍ਭਕਸ਼ਵਾਦ੍ ਅਨੁਕृष੍ਟਾਨ੍ਤ੍ਰਰਜ੍ਜਵਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਮੂੰਹ, ਰਾਣਾਂ, ਛਾਤੀ, ਪਾਸੇ ਤੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਉੱਪਰ ਨਸਾਂ ਚੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਪੀਟਦੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਆੰਤਾਂ ਨੂੰ ਰੱਸੀਆਂ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚਦੇ ਸਨ।
ਸ਼੍ਵਕਾਕੋਲੂਕਵਦਨਾ ਨਿਮ੍ਨਵਕ੍ਤ੍ਰਹਨੂਦਰਾਃ । ਜਗृਹੁਸ੍ ਤਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਦੁਰ੍ਬਲਾਨ੍ ਦੁਸ਼੍ਸ਼ਿਸ਼ੂਨ੍ ਇਵ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕੁੱਤੇ, ਗਿੱਧੜ ਤੇ ਉਲੂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਮੂੰਹ, ਜਬੜੇ ਤੇ ਪੇਟ ਦਬੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਪਿਸਾਚਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾਂ ਫੜਦੇ ਜਿਵੇਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਣ।
ਪਿਸ਼ਾਚਰੂਪਿਕਾਸੈਨ੍ਯਂ ਤਦਾਸੀਦ੍ ਏਕਤਾਂ ਗਤਮ੍ । ਨਿਰ੍ਨਗ੍ਨਂ ਨਰ੍ਤਨੋਤ੍ਤਾਨਵਦਨਾਙ੍ਗਵਿਲੋਚਨਮ੍
ਉਹ ਪਿਸਾਚਾਂ ਵਾਂਗ ਜਥਾ ਇਕਠਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਨੰਗਾ, ਨੱਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੂੰਹ, ਅੰਗ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਕਰਕੇ।
ਪਰਸ੍ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਿਕਰਂ ਭੀषਯਂਸ਼੍ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਨਿष੍ਕਾਸਿਤਮਹਾਜਿਹ੍ਵਂ ਨਾਨਾਮੁਖਵਿਕਾਰਦਮ੍
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਕਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ਼ਵਭਾਰਾਢ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਸ਼ਵਾਙ੍ਗਕਮ੍ । ਰੁਧਿਰਾਮ੍ਭਸਿ ਮਜ੍ਜਤ੍ ਤਦੁਨ੍ਮਜ੍ਜਚ੍ ਚ ਲਸਤ੍ਤਨੁ
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਘਸੀਟਦੇ ਹੋਏ, ਲਹੂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ ਤੇ ਉਭਰਦੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।