ਵਵੁਰ੍ ਆਵਲਿਤਾਸਾਰਾ ਮੇਘਾਡਮ੍ਬਰਭੇਦਿਨਃ । ਕੀਰ੍ਣਸ਼ੀਕਰਨੀਹਾਰਹਾਰੋਦਾਰਾਸ੍ ਸਮੀਰਣਾਃ
ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਚੀਰਦੀ, ਠੰਡੀ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ, ਛਿੜਕਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰੁਸ੍ ਤ੍ਰਸ੍ਤਸੌਵਰ੍ਣਸਰ੍ਪਾਪਸਰਣੋਪਮਾਃ । ਵਿਦ੍ਯੁਤੋ ਦਿਵਿ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਕਟਾਕ੍ਸ਼ਵਲਨਾ ਇਵ
ਬਿਜਲੀ ਚਮਕੀ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੱਪ ਜਿਵੇਂ ਅਚਾਨਕ ਹਿਲਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਆਸਮਾਨ ਵੱਲ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਠਦੀ ਹੋਵੇ।
ਜੁਘੂਰ੍ਣੁਰ੍ ਗਰ੍ਜਨੋਚ੍ਛੂਨਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਦ੍ਘਨਕਨ੍ਦਰਾਃ । ਦਿਸ਼ਸ਼੍ ਚਲਿਤਮਾਤਙ੍ਗਸਿਂਹਰ੍ਕ੍ਸ਼ਵਨਘਰ੍ਘਰਾਃ
ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਗਰਜ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀਆਂ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਤੇ ਰੀਲ਼ਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗਰਜਦੇ ਹੋਣ।
ਮਹਾਮੁਸੁਲਧਾਰਾਭਿਃ ਪੇਤੁਰ੍ ਆਸਾਰਵृष੍ਟਯਃ । ਕष੍ਟਟਾਙ੍ਕਾਰਕਠਿਨਾਃ ਕृਤਾਨ੍ਤਸ੍ਯੇਵ ਦृष੍ਟਯਃ
ਮੋਟੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇਜ਼ ਮੀਂਹ ਪਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਲੋਹੇ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਮੀਂਹ ਮੌਤ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਨਿਗਾਹ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਸੀ।
ਉਦਭੂਤ੍ ਪ੍ਰਥਮਂ ਬਾष੍ਪ ਉष੍ਣੋष੍ਣੋ ऽਦ੍ਰਿਨਿਭੋ ਭੁਵਃ । ਪਾਤਾਲਾਦ੍ ਅਭ੍ਰਵृਨ੍ਦਾਨਾਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯੇਵਾਭ੍ਰਵਿਭ੍ਰਮਾਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗਾ ਗਰਮ ਬਾਫ਼ ਉਠਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲੜਾਈ ਲਈ ਉੱਠੀ ਹੋਵੇ, ਬੱਦਲ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਨਿਮੇषਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਸ਼ੇਮੁਰ੍ ਮृਗਤृष੍ਣਿਕਾਃ । ਪਰਬੋਧਰਸਾਪੂਰੈਰ੍ ਯਥਾ ਸਂਸਾਰਵਾਸਨਾਃ
ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮਿਟ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਉੱਚੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਰਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰਕ ਇੱਛਾਵਾਂ ਭਰ ਜਾਵਣ ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਆਸੀਤ੍ ਪਙ੍ਕਾਙ੍ਕਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਭੂਮਣ੍ਡਲਮ੍ ਅਸਞ੍ਚਰਮ੍ । ਪੂਰਿਤਃ ਪੂਰ੍ਣਧਾਰਾਭਿਸ੍ ਸਿਨ੍ਧੁਸ੍ ਸਿਨ੍ਧੁਮ੍ ਇਵਾਮ੍ਬੁਨਾ
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਚਿਕਣ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ, ਕਦੇ ਵੀ ਹਿਲੀ ਨਹੀਂ; ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲੱਭ ਲੱਭ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਵਾਯਵ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਅਸृਜਦ੍ ਘੂਰ੍ਣਿਤਾਕਾਸ਼ਕੋਟਰਮ੍ । ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਨृਤ੍ਤਸਂਪਨ੍ਨਰਣਦ੍ਭੈਰਵਭੀषਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਵਾ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਗਿਆ; ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਤਬਾਹੀ ਦਾ ਨੱਚ ਹੋਵੇ।
ਵਵੁਰ੍ ਅਸ਼ਨਿਨਿਪਾਤਪਿਣ੍ਡਿਤਾਙ੍ਗਾ ਦਲਿਤਸ਼ਿਲਾਸ਼ਕਲਾਃ ਕਕੁਮ੍ਮੁਖੇषੁ । ਪ੍ਰਲਯਸਮਯਸੂਚਕਾ ਭਟਾਨਾਂ ਕृਤਕਟੁਟਾਙ੍ਕृਤਟਙ੍ਕਿਨਸ੍ ਸਮੀਰਾਃ
ਹਵਾਵਾਂ ਚਲੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵੱਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚ ਪੱਥਰ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ; ਤਬਾਹੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਰੜਾ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਵੁਰ੍ ਵਲਿਤਨੀਹਾਰਾ ਵਿਕੀਰ੍ਣਘਨਪਲ੍ਲਵਾਃ । ਵਾਯਵੋ ਧੂਤਵृਕ੍ਸ਼ੌਘਾਃ ਪਤਨੋਤ੍ਪਾਟਨੋਦ੍ਭਟਾਃ
ਹਵਾਵਾਂ ਚਲੀਆਂ, ਕੂਹਾ ਨੂੰ ਮੋੜਦੀਆਂ ਤੇ ਗਾੜ੍ਹੀ ਪੱਤੀਆਂ ਨੂੰ ਉਡਾਉਂਦੀਆਂ; ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀਆਂ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਖਾੜ ਕੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੀਆਂ।
ਵਿਕੁਟ੍ਟਿਤਾਟਵੀषਣ੍ਡਾਸ਼੍ ਸ਼੍ਵਭ੍ਰਭਿਤ੍ਤਿਵਿਭੇਦਿਨਃ । ਤੇਨਾਤਿਭੀਮਵਾਤੇਨ ਵਿਦੂਰਥਰਥੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਥ
ਜੰਗਲਾਂ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਉਸ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਨਾਲ ਵਿਦੂਰਥਾ ਦਾ ਰਥ ਵੀ ਓਲਟ-ਪਲਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਹ੍ਯਮਾਨੋ ऽਭਵਨ੍ ਨਦ੍ਯਾ ਯਥਾ ਜਰ੍ਜਰਪਲ੍ਲਵਃ । ਵਿਦੂਰਥੋ ऽਥ ਤਤ੍ਯਾਜ ਪਰ੍ਵਤਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਉਹ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਪਏ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਡਾਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਵਿਦੂਰਥਾ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਵ੍ਯੋਮਾਪਿ ਘਨਤਾਂ ਯੇਨ ਸਮਾਧਾਤੁਮ੍ ਇਵੋਦ੍ਯਤਮ੍ । ਤੇਨ ਸ਼ੈਲਾਸ੍ਤ੍ਰਘਾਤੇਨ ਵਿਰਰਾਮ ਸਮੀਰਣਃ
ਹਵਾ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਗਾੜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਈ।
ਸ਼ਮਂ ਚ ਤੇਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਾਯੁਨਾ ਯਤਃ । ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ ਪਤਿਤਾ ਭੁਵਿ
ਉਸ ਹਵਾ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਨਾਲ ਚੈਨ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ।
ਨਾਨਾਜਨਾਸ਼ਨਵ੍ਯੂਹੇ ਕਾਕਾਨਾਮ੍ ਇਵ ਕੋਟਯਃ । ਸ਼ੇਮੁਸ਼੍ ਸ਼ੀਤ੍ਕਾਰਡਕ੍ਕਾਰਭਾਕ੍ਕਾਰੋਕ੍ਕਾਰਕਾ ਦਿਸ਼ਾਮ੍
ਅਨੇਕਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਾਂਵਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਗਿਣਤੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੀਕਾਂ, ਚੀਲਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਅਜੀਬ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੀਆਂ।
ਪ੍ਰਲਾਪਾ ਇਵ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਪ੍ਰਥਾਃ ਪਵਨਵੀਰੁਧਾਮ੍ । ਗਿਰੀਨ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਨਭਸਃ ਪਤਤਃ ਪਰ੍ਣਪਤ੍ਤ੍ਰਵਤ੍
ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬੇਸੁਧ ਬੋਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਸਿਨ੍ਧੁਸ੍ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ ਇਵੋਤ੍ਪਨ੍ਨਾਨ੍ ਮੈਨਾਕਾਦੀਨ੍ ਇਤਸ੍ ਤਤਃ । ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਅਸृਜਦ੍ ਦੀਪ੍ਤਂ ਤੇਰੁਰ੍ ਵਜ੍ਰਘਨਾਸ੍ ਤਤਃ
ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਉਭਰ ਆਈਆਂ, ਮੈਨਾਕਾ ਤੇ ਹੋਰ ਪਹਾੜ ਵੀ ਨਾਲ ਹੀ, ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੀਖਾ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਗੂੰਜੇ।
ਪਿਬਨ੍ਤੋ ऽਦ੍ਰੀਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਗਿਰਂ ਵਹ੍ਨਿਦਾਹਾਦ੍ ਇਵਾਗ੍ਨਯਃ । ਤੇ ਗਿਰੀਣਾਂ ਪੁਰੀਣਾਂ ਚ ਕੋਟਿਤੁਣ੍ਡਾਵਖਣ੍ਡਨੈਃ
ਅੱਗ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ-ਫੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਸ਼ਾਤਯਾਮ੍ ਆਸੁਃ ਫਲਾਨੀਵੋਲ੍ਬਨਾਨਿਲਾਃ । ਵਿਦੂਰਥੋ ऽਥ ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਅਭ੍ਯਦਾਤ੍
ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਜਿਵੇਂ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਵਿਦੂਰਥ ਨੇ ਵਜਰ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਇਆ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਸਮਂ ਪ੍ਰਸ਼ਮਮ੍ ਆਗਤੇ । ਸ਼੍ਯਾਮਾਸ਼੍ਯਾਮਂ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਅਥ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ ਅਚੋਦਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਵਜਰ ਹਥਿਆਰ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਿੰਧੂ ਨੇ ਕਾਲਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਪਿਸਾਚ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਇਆ।
ਤੇਨੋਦਗੁਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਨਾਂ ਪਙ੍ਕ੍ਤਯੋ ऽਨਨ੍ਤਭੀਤਿਦਾਃ । ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਯਾਮ੍ ਇਵ ਭੀਤ੍ਯੇਵ ਦਿਵਸਸ਼੍ ਸ਼੍ਯਾਮਤਾਂ ਯਯੌ
ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਪਿਸਾਚਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਆਂ ਉੱਠੀਆਂ, ਜੋ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਵੇਲੇ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦਿਨ ਵੀ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਭੁਵਨਂ ਜਹ੍ਰੁਰ੍ ਅਨ੍ਧਕਾਰਭਰਾ ਇਵ । ਭਾਸ੍ਮਨਸ੍ਤਮ੍ਭਸਦृਸ਼ਾਸ੍ ਤਾਲੋਤ੍ਤਾਲਵਿਲਾਸਿਨਃ
ਪਿਸਾਚਾਂ ਨੇ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਰਾਖ ਦੇ ਥੰਮਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਮਹਾਕਾਰਾ ਮੁष੍ਟਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਨਕਿਞ੍ਚਨ । ਊਰ੍ਧ੍ਵਕੇਸ਼ਾਃ ਕृਸ਼ਾਙ੍ਗਾਸ਼੍ ਚ ਕੇਚਿਚ੍ ਚ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਲਾ ਅਪਿ
ਵੱਡੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ, ਮੋਠੀ ਨਾਲ ਫੜੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਕੁਝ ਦੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਸਰੀਰ ਪਤਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਦਾਢੀਆਂ ਵੀ ਹਨ।
ਕृਸ਼ਾਙ੍ਗਾ ਮਲਿਨਾਙ੍ਗਾਸ਼੍ ਚ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾ ਇਵ ਨਭਸ਼੍ਚਰਾਃ । ਸਭਾਯਾਂ ਮੂਢਦृष੍ਟਾਸ਼੍ ਚ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਨਕਰਾਃ ਖਲਾਃ
ਪਤਲੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਗੰਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ; ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮੂਰਖ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰਦੇ, ਮਾੜੇ ਹਨ।
ਦੀਨਾ ਬਹ੍ਵਾਸ਼ਿਨਃ ਕ੍ਰੂਰਾ ਦੀਨਾ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਜਨਾ ਇਵ । ਤਰੁਕਰ੍ਦਮਰਥ੍ਯਾਨ੍ਤਸ਼੍ਸ਼ੂਨ੍ਯਗੇਹਗृਹਾਸ਼੍ ਚਲਾਃ
ਬੇਚਾਰੇ, ਬਹੁਤ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਕਠੋਰ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਬੇਚਾਰੇ; ਅਸਥਿਰ, ਖਾਲੀ ਘਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਗੰਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਹੇਠਾਂ।
ਲੇਲਿਹਾਨਾਃ ਪ੍ਰੇਤਰੂਪਾਃ ਕृष੍ਣਾਙ੍ਗਾਸ਼੍ ਸ਼੍ਵਪਚਾ ਇਵ । ਜਗृਹੁਸ੍ ਤੇ ਤਦਾ ਮਤ੍ਤਾ ਹਤਸ਼ਿष੍ਟਮ੍ ਅਰੇਰ੍ ਬਲਮ੍
ਚੱਟਦੇ ਹੋਏ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਾਲੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ; ਉਹ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਫੌਜ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਆਸਨ੍ਨਸੈਨਿਕਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਚੇਤਨਾਃ । ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਯੁਧਤਨੁਤ੍ਰਾਣਾਸ੍ ਤ੍ਰਸ੍ਤਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ ਸ੍ਖਲਦ੍ਗਮਾਃ
ਉਥੇ ਨੇੜੇ ਦੇ ਸੈਨਿਕ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਚਾਅ ਵਾਲਾ ਜੰਮਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ, ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਪੈਰ ਥੱਲੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।
ਨੇਤ੍ਰੈਰ੍ ਅਙ੍ਗੈਰ੍ ਮੁਖੈਃ ਪਾਦੈਰ੍ ਵਿਕਾਰਭਯਕਾਰਿਣਃ । ਤ੍ਯਕ੍ਤਕੌਪੀਨਵਸਨਾ ਨਿਰ੍ਨਗ੍ਨਾ ਹਸਨੋਤ੍ਤਰਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਅੰਗ, ਮੁਹਾਂ ਤੇ ਪੈਰ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੱਪੜਾ ਤੇ ਲੰਗੋਟ ਵੀ ਛੱਡ ਕੇ ਨੰਗੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ।
ਵਿष੍ਠਾਂ ਮੂਤ੍ਰਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਸ੍ ਸ੍ਥਿਰਮ੍ ਆਰਬ੍ਧਨਰ੍ਤਨਾਃ । ਪਿਸ਼ਾਚਰਾਜੋ ਰਾਜਾਨਮ੍ ਅਥ ਯਾਵਦ੍ਵਿਦੂਰਥਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਮਲ ਮੂਤ੍ਰ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਨਾਚ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ। ਪਿਸਾਚਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸਮਾਕ੍ਰਾਮਤਿ ਤਾਵਤ੍ ਸ ਮਾਯਾਂ ਤਾਂ ਬੁਬੁਧੇ ਬੁਧਃ । ਪਿਸ਼ਾਚਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਕਰੀਂ ਮਾਯਾਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਸ ਭੂਮਿਪਃ
ਜਦ ਉਹ ਆਗੇ ਵਧਿਆ, ਤਦ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਪਿਸਾਚਾਂ ਦੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਬਣਾਈ ਮਾਇਆ ਹੈ।