ਬਭੁਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲਿਤਾਕਾਰਾ ਗਿਰਯਃ ਕਾਞ੍ਚਨਾ ਇਵ । ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਨਵਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਚਣ੍ਪਕੌਘਵਨਾ ਇਵ
ਪਹਾੜਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਬਾਗਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝੇ ਖਿਲੇ ਹੋਏ ਹੋਣ।
ਯਯੁਰ੍ ਵ੍ਯੋਮਾਦ੍ਰਿਦਿਕ੍ਕੁਞ੍ਜਾ ਜ੍ਵਾਲਾਜਾਲਜਟਾਲਤਾਮ੍ । ਕੁਙ੍ਕੁਮੇਨੋਤ੍ਸਵੇ ਮृਤ੍ਯੋਸ੍ ਸਮਾਲਬ੍ਧਾ ਇਵਾਸृਜਾ
ਅਸਮਾਨ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੇ ਕੇਸਰ ਵਾਲੇ ਤਿਉਹਾਰ ਵਿੱਚ ਲਹੂ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਜ੍ਵਲਿਤਾ ਜਨਤਾਨ੍ਤੈਕਸ਼ਙ੍ਕਿਨਾਸਨ੍ਨਭਸ੍ਸ੍ਪृਸ਼ਾ । ਸਹਸ੍ਰਾਕृਤਿਨੋਰ੍ ਵੇਣਵਲਿਤਾ ਇਵ ਸਾਗਰਾਃ
ਲੋਕ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਸਨ, ਅਜਿਹੇ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਾਂਸਰੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਮੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਣ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਰਿਪੁਂ ਪੁਨਰ੍ ਅਸੌ ਯਥਾ ਪ੍ਰਹਰਤੇ ਤਥਾ । ਵਾਰੁਣਂ ਵਿਸਸਰ੍ਜਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਦੂਰਥਃ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੁੜ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਦੂਰਥ ਨੇ ਵਾਰੁਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ।
ਆਯਯੁਸ੍ ਸਲਿਲਾਪੂਰਾਸ੍ ਤਮਃਪੂਰਾ ਇਵਾਭਿਤਃ । ਅਧਸ੍ਤਾਦ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਤੋ ਦਿਗ੍ਭ੍ਯੋ ਦ੍ਰਵਰੂਪਾ ਇਵਾਦ੍ਰਯਃ
ਪਾਣੀ ਦੇ ਹੜ੍ਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਢੇਰ ਹੋਣ; ਪਹਾੜ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉੱਤੇ ਵਗਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਬਣ ਗਏ ਹੋਣ।
ਭਾਗਾ ਇਵ ਸ਼ਰਦ੍ਵ੍ਯੋਮ੍ਨੋ ਦ੍ਰੁਤਪਾਤਾ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਾਃ । ਮਹਾਰ੍ਣਵਾ ਇਵੋਰ੍ਧ੍ਵਸ੍ਥਾਃ ਕੁਲਸ਼ੈਲਸ਼ਿਲਾ ਇਵ
ਉਹ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਉੱਚੇ ਖੜੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਜਾਂ ਪਹਾੜੀ ਲੜੀਆਂ ਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਤਮਾਲੌਘਾ ਇਵੋਡ੍ਡੀਨਾਸ੍ ਸਞ੍ਚਿਤਾ ਇਵ ਰਾਤ੍ਰਯਃ । ਕਜ੍ਜਲੌਘਾ ਇਵੋਦ੍ਧੂਤਾ ਲੋਕਾਲੋਕ ਇਵੋਤ੍ਤਟਃ
ਉਹ ਉਠੇ ਹੋਏ ਤਮਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਡਾਈ ਹੋਈ ਕਾਜਲ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਲੋਕਾਲੋਕ ਦੀ ਹੱਦ ਵਾਂਗ।
ਰਸਾਤਲਗੁਹਾਭੋਗਾ ਇਵ ਵ੍ਯੋਮਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ । ਮਹਾਘੁਰਘੁਰਾਰਾਵਰਂਹੋਬृਂਹਿਤਮੂਰ੍ਤਯਃ
ਉਹ ਰਸਾਤਲ ਦੀ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀ ਗੁਫਾ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਅਸਮਾਨ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਕਾਲ਼ੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਹਾਂ ਗੁੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਾਪਾਗ੍ਨਿਸਨ੍ਤਤਿਲਤਾਂ ਸਾ ਚਚਾਮਾਮ੍ਬੁਸਂਹਤਿਃ । ਭੁਵਨਵ੍ਯਾਪਿਨੀ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਮ੍ ਆਸ਼ੁ ਕृष੍ਣੇਵ ਯਾਮਿਨੀ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਢੇਰ, ਤਾਪ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਲਤਾ ਵਾਂਗ, ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਘੇਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਦਿਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਸਨ੍ਤਤਿਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਪੂਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਭੂਤਲਮ੍ । ਜਲਸ਼੍ਰੀਸ੍ ਸਨ੍ਤਤਂ ਦੇਹਂ ਨਿਰ੍ਦ੍ਰਵਵ੍ਯਕ੍ਤਿਮ੍ ਈਯੁषੀ
ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਹਿੰਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਰਲਤਾ ਗੁਆ ਕੇ, ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਏਵਂਵਿਧਾਨ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਮੋਹਾਨ੍ ਵਿਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ ਏਵ ਨੇਤਰੇ । ਮਿਥੋ ਮਾਯਾਮਯਾਨ੍ ਅਗ੍ਰੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨੁਭਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਮਾਇਆ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਇਕੱਠੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਤੇ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਹੇਤਿਭਾਰਵਹਾਸ੍ ਸਿਨ੍ਧੋਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ ਤਤੋ ऽਮ੍ਭਸਾ । ਤृਣਾਨੀਵ ਗਤਾਃ ਪ੍ਰੋਹ੍ਯ ਰਥਸ਼੍ ਚਾਸ੍ਯਾਭਵਤ੍ ਪ੍ਲੁਤਃ
ਫਿਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਅਤੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਘਾਹ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬਹਿ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਤੈਰਦਾ ਹੋਇਆ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਸ਼ੋषਣਮ੍ । ਆਪਤ੍ਤ੍ਰਾਣਕਰਂ ਦੇਵਂ ਦਦੌ ਚ ਸ਼ਰਰੂਪਿਣਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਿੰਧੂ ਨੇ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜੋ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ।
ਸ਼ਸ਼ਾਮਾਮ੍ਬੁਮਯੀ ਮਾਯਾ ਤੇਨ ਯਾਮੇਵ ਭਾਸ੍ਵਤਾ । ਯੇ ਮृਤਾਸ੍ ਤੇ ਮृਤਾ ਏਵ ਬਭੂਵੁਸ਼੍ ਸ਼ੋषਿਤਾ ਭੁਵਃ
ਉਸ ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਮਾਇਆ ਰਾਤ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਂਗ ਮੁਕ ਗਈ; ਜੋ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਮਰੇ ਹੀ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਸੁੱਕ ਗਈ।
ਅਥ ਮੂਰ੍ਖਰੁषਾ ਤੁਲ੍ਯਤਾਪਸ੍ ਸਨ੍ਤਾਪਯਨ੍ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਜਜृਮ੍ਭੇ ਜਰ੍ਜਰਾਜੀਰ੍ਣਵਨਵਿਸ੍ਤਾਰਕਰ੍ਕਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਮੂਰਖ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਤੇਜ਼ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ, ਪੁਰਾਣੇ, ਸੁੱਕੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਕਚਤ੍ਕਨਕਨਿष੍ष੍ਯਨ੍ਦਸੁਨ੍ਦਰਾਙ੍ਗਚ੍ਛਵਿਰ੍ ਦਿਸ਼ਾਮ੍ । ਆਸੀਦ੍ ਰਾਜਵਰਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮ੍ ਇਵਾਙ੍ਗੋਪਾਙ੍ਗਸਙ੍ਗਿਨੀ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਤੇ ਗਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਣ।
ਤੇਨ ਘਰ੍ਮਮਯੀਂ ਮੂਰ੍ਛਾਮ੍ ਆਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਤਦ੍ਵਿਰੋਧਿਨਃ । ਗ੍ਰੀष੍ਮਦਾਵਾਨਲੋਤ੍ਤਪ੍ਤਾ ਮृਦਵਃ ਪਲ੍ਲਵਾ ਇਵ
ਉਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਨ, ਉਹ ਗਰਮੀ ਦੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਰਮ ਪੱਤੇ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਦੂਰਥੋ ਰਣਦ੍ਦੀਰ੍ਘਤਾਰਕ੍ਰੇਙ੍ਕਾਰਮਾਨਸਮ੍ । ਕੋਦਣ੍ਡਂ ਕੁਣ੍ਡਲੀਕृਤ੍ਯ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਅਥਾਦਧੇ
ਫਿਰ ਵਿਦੂਰਥਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਲੰਮੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਗੋਲ ਕਰਕੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਵਾਪਰਿਆ।
ਉਦਗੁਃ ਪਙ੍ਕ੍ਤਯੋ ऽਬ੍ਦਾਨਾਂ ਯਾਮਿਨ੍ਯ ਇਵ ਸਞ੍ਚਿਤਾਃ । ਤਮਾਲਵਿਪਿਨੋਡ੍ਡੀਨਸਂਰਮ੍ਭਾਰਮ੍ਭਮਨ੍ਥਰਾਃ
ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਉਠੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹੋਣ, ਤੇਮਾਲਾ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਹਲਚਲ ਨਾਲ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਚਲਦੀਆਂ।
ਵਾਸਨਾਵਾਰਿਪੂਰੇਣ ਗਰ੍ਜਨੋਦ੍ਦਾਮਸਞ੍ਚਰਾਃ । ਮਿਹਿਕਾਮਨ੍ਥਰਾਸ਼ੇषਕਕੁਬ੍ਮਣ੍ਡਲਕੁਣ੍ਡਲਾਃ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਉੱਚੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਕਰਦੀਆਂ, ਧੁੰਦ ਦੇ ਬਚੇ ਕੁਝ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰਦੀਆਂ।
ਵਵੁਰ੍ ਆਵਲਿਤਾਸਾਰਾ ਮੇਘਾਡਮ੍ਬਰਭੇਦਿਨਃ । ਕੀਰ੍ਣਸ਼ੀਕਰਨੀਹਾਰਹਾਰੋਦਾਰਾਸ੍ ਸਮੀਰਣਾਃ
ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਚੀਰਦੀ, ਠੰਡੀ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ, ਛਿੜਕਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰੁਸ੍ ਤ੍ਰਸ੍ਤਸੌਵਰ੍ਣਸਰ੍ਪਾਪਸਰਣੋਪਮਾਃ । ਵਿਦ੍ਯੁਤੋ ਦਿਵਿ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਕਟਾਕ੍ਸ਼ਵਲਨਾ ਇਵ
ਬਿਜਲੀ ਚਮਕੀ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੱਪ ਜਿਵੇਂ ਅਚਾਨਕ ਹਿਲਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਆਸਮਾਨ ਵੱਲ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਠਦੀ ਹੋਵੇ।
ਜੁਘੂਰ੍ਣੁਰ੍ ਗਰ੍ਜਨੋਚ੍ਛੂਨਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਦ੍ਘਨਕਨ੍ਦਰਾਃ । ਦਿਸ਼ਸ਼੍ ਚਲਿਤਮਾਤਙ੍ਗਸਿਂਹਰ੍ਕ੍ਸ਼ਵਨਘਰ੍ਘਰਾਃ
ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਗਰਜ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀਆਂ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਤੇ ਰੀਲ਼ਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗਰਜਦੇ ਹੋਣ।
ਮਹਾਮੁਸੁਲਧਾਰਾਭਿਃ ਪੇਤੁਰ੍ ਆਸਾਰਵृष੍ਟਯਃ । ਕष੍ਟਟਾਙ੍ਕਾਰਕਠਿਨਾਃ ਕृਤਾਨ੍ਤਸ੍ਯੇਵ ਦृष੍ਟਯਃ
ਮੋਟੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇਜ਼ ਮੀਂਹ ਪਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਲੋਹੇ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਮੀਂਹ ਮੌਤ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਨਿਗਾਹ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਸੀ।
ਉਦਭੂਤ੍ ਪ੍ਰਥਮਂ ਬਾष੍ਪ ਉष੍ਣੋष੍ਣੋ ऽਦ੍ਰਿਨਿਭੋ ਭੁਵਃ । ਪਾਤਾਲਾਦ੍ ਅਭ੍ਰਵृਨ੍ਦਾਨਾਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯੇਵਾਭ੍ਰਵਿਭ੍ਰਮਾਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗਾ ਗਰਮ ਬਾਫ਼ ਉਠਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲੜਾਈ ਲਈ ਉੱਠੀ ਹੋਵੇ, ਬੱਦਲ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਨਿਮੇषਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਸ਼ੇਮੁਰ੍ ਮृਗਤृष੍ਣਿਕਾਃ । ਪਰਬੋਧਰਸਾਪੂਰੈਰ੍ ਯਥਾ ਸਂਸਾਰਵਾਸਨਾਃ
ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮਿਟ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਉੱਚੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਰਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰਕ ਇੱਛਾਵਾਂ ਭਰ ਜਾਵਣ ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਆਸੀਤ੍ ਪਙ੍ਕਾਙ੍ਕਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਭੂਮਣ੍ਡਲਮ੍ ਅਸਞ੍ਚਰਮ੍ । ਪੂਰਿਤਃ ਪੂਰ੍ਣਧਾਰਾਭਿਸ੍ ਸਿਨ੍ਧੁਸ੍ ਸਿਨ੍ਧੁਮ੍ ਇਵਾਮ੍ਬੁਨਾ
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਚਿਕਣ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ, ਕਦੇ ਵੀ ਹਿਲੀ ਨਹੀਂ; ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲੱਭ ਲੱਭ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਵਾਯਵ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਅਸृਜਦ੍ ਘੂਰ੍ਣਿਤਾਕਾਸ਼ਕੋਟਰਮ੍ । ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਨृਤ੍ਤਸਂਪਨ੍ਨਰਣਦ੍ਭੈਰਵਭੀषਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਵਾ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਗਿਆ; ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਤਬਾਹੀ ਦਾ ਨੱਚ ਹੋਵੇ।
ਵਵੁਰ੍ ਅਸ਼ਨਿਨਿਪਾਤਪਿਣ੍ਡਿਤਾਙ੍ਗਾ ਦਲਿਤਸ਼ਿਲਾਸ਼ਕਲਾਃ ਕਕੁਮ੍ਮੁਖੇषੁ । ਪ੍ਰਲਯਸਮਯਸੂਚਕਾ ਭਟਾਨਾਂ ਕृਤਕਟੁਟਾਙ੍ਕृਤਟਙ੍ਕਿਨਸ੍ ਸਮੀਰਾਃ
ਹਵਾਵਾਂ ਚਲੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵੱਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚ ਪੱਥਰ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ; ਤਬਾਹੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਰੜਾ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਵੁਰ੍ ਵਲਿਤਨੀਹਾਰਾ ਵਿਕੀਰ੍ਣਘਨਪਲ੍ਲਵਾਃ । ਵਾਯਵੋ ਧੂਤਵृਕ੍ਸ਼ੌਘਾਃ ਪਤਨੋਤ੍ਪਾਟਨੋਦ੍ਭਟਾਃ
ਹਵਾਵਾਂ ਚਲੀਆਂ, ਕੂਹਾ ਨੂੰ ਮੋੜਦੀਆਂ ਤੇ ਗਾੜ੍ਹੀ ਪੱਤੀਆਂ ਨੂੰ ਉਡਾਉਂਦੀਆਂ; ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀਆਂ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਖਾੜ ਕੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੀਆਂ।