ਉਦਗੁਰ੍ ਭੀषਣਾ ਦਿਗ੍ਭ੍ਯਸ੍ ਸਰੁषੋ ਵਨਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ । ਪਾਤਾਲਗਜਹੂਙ੍ਕਾਰਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾ ਇਵ ਮਹਾਰ੍ਣਵਾਃ
ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ ਉੱਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਉਥਲ ਪਥਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਪਿਲੋਰ੍ਧ੍ਵਜਟਾਧੂਮ੍ਰਾਸ੍ ਸ੍ਫੁਟਚ੍ਚਟਚਟਾਰਵਾਃ । ਅਗ੍ਨਯੋ ਲੇਲਿਹਾਨੋਗ੍ਰਜਿਹ੍ਵਾ ਅਰ੍ਦ੍ਰੇਨ੍ਧਨਾ ਇਵ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੀਲੀ ਉੱਪਰ ਉਠੀ ਜਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਧੂੰਆਂ ਉੱਠ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚਟਾਕ ਚਟਾਕ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਅੱਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਜੀਭਾਂ ਨਾਲ ਚੁੰਘ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗੀਲੇ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਸਾਵਰ੍ਤਵृਤ੍ਤਯੋ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਭੀਮਡਕ੍ਕਾਰਟਾਙ੍ਕृਤਾਃ । ਅਗ੍ਨਿਦਾਹਮਹਾਧੂਮਵਿਪੁਲਾ ਇਵ ਸੋਲ੍ਮੁਕਾਃ
ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਡੰਢੀ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਅੱਗ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਧੂੰਆਂ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਬਿਸਾਙ੍ਕੁਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮੁਖਪਙ੍ਕਜਦੇਹਕਾਃ । ਉਤ੍ਥਿਤਾ ਲੋਮਨਿਰ੍ਯਾਤਦੁष੍ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲਜਟਾ ਇਵ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸਨ ਪਰ ਦੰਦ ਉੱਗ ਆਏ ਸਨ, ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਐਸੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਭੜਕਦੀ ਜਟਾਂ ਉੱਠ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਨਿਗਿਰਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤੋ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਸ੍ ਤਰ੍ਜਿਤਾਸ਼ਯਾਃ । ਜਟੋਜ੍ਜ੍ਵਾਲਿਤਡਿਤ੍ਪੁਞ੍ਜਜਲਦਾਸ੍ ਸਜਲਾ ਇਵ
ਉਹ ਨਿਗਲਦੇ ਹੋਏ, ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ, ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਜਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚਮਕਦੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਭਰੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਤਸ੍ਮਿਂਲ੍ ਲੀਲਾਨਾਥੋ ਵਿਦੂਰਥਃ । ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਦੁष੍ਟਭੂਤਨਿਵਾਰਣਮ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਲੀਲਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਿਦੂਰਥ ਨੇ, ਮੰਦਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਉਦੀਰ੍ਯਮਾਣ ਏਵਾਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਰਾਜੇ ਤੁ ਰਾਜਯਃ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ੇਮੁਸ੍ ਤਾ ਅਨ੍ਧਕਾਰਾ ਇਵੋਦਯੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਟੋਲ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਮृष੍ਟਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨੀਕਮ੍ ਅਭਵਦ੍ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ । ਸ਼ਰਦੀਵ ਗਤਾਮ੍ਭੋਦਂ ਵ੍ਯੋਮ ਨਿਰ੍ਮਲਮ੍ ਆਬਭੌ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਸਾਫ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਆਸਮਾਨ autumn ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਹਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ ਮੁਮੋਚਾਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਜ੍ਵਲਿਤਾਮ੍ਬਰਮ੍ । ਜਜ੍ਵਲੁਃ ਕਕੁਭਸ੍ ਤੇਨ ਕਲ੍ਪਾਗ੍ਨਿਵਲਿਤਾ ਇਵ
ਫਿਰ ਸਿੰਧੂ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਐਸਾ ਸੜ ਗਈਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕਲਪਾਂਤ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।
ਧੂਮਾਮ੍ਬੁਦਭਰਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਬਭੂਵੁਸ੍ ਸਕਲਾ ਦਿਸ਼ਃ । ਗਗਨਪ੍ਰੋਤ੍ਥਪਾਤਾਲਤਿਮਿਰਾਕੁਲਿਤਾ ਇਵ
ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਧੂੰਏਂ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਘਣੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਹੋਣ।
ਬਭੁਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲਿਤਾਕਾਰਾ ਗਿਰਯਃ ਕਾਞ੍ਚਨਾ ਇਵ । ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਨਵਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਚਣ੍ਪਕੌਘਵਨਾ ਇਵ
ਪਹਾੜਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਬਾਗਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝੇ ਖਿਲੇ ਹੋਏ ਹੋਣ।
ਯਯੁਰ੍ ਵ੍ਯੋਮਾਦ੍ਰਿਦਿਕ੍ਕੁਞ੍ਜਾ ਜ੍ਵਾਲਾਜਾਲਜਟਾਲਤਾਮ੍ । ਕੁਙ੍ਕੁਮੇਨੋਤ੍ਸਵੇ ਮृਤ੍ਯੋਸ੍ ਸਮਾਲਬ੍ਧਾ ਇਵਾਸृਜਾ
ਅਸਮਾਨ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੇ ਕੇਸਰ ਵਾਲੇ ਤਿਉਹਾਰ ਵਿੱਚ ਲਹੂ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਜ੍ਵਲਿਤਾ ਜਨਤਾਨ੍ਤੈਕਸ਼ਙ੍ਕਿਨਾਸਨ੍ਨਭਸ੍ਸ੍ਪृਸ਼ਾ । ਸਹਸ੍ਰਾਕृਤਿਨੋਰ੍ ਵੇਣਵਲਿਤਾ ਇਵ ਸਾਗਰਾਃ
ਲੋਕ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਸਨ, ਅਜਿਹੇ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਾਂਸਰੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਮੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਣ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਰਿਪੁਂ ਪੁਨਰ੍ ਅਸੌ ਯਥਾ ਪ੍ਰਹਰਤੇ ਤਥਾ । ਵਾਰੁਣਂ ਵਿਸਸਰ੍ਜਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਦੂਰਥਃ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੁੜ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਦੂਰਥ ਨੇ ਵਾਰੁਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ।
ਆਯਯੁਸ੍ ਸਲਿਲਾਪੂਰਾਸ੍ ਤਮਃਪੂਰਾ ਇਵਾਭਿਤਃ । ਅਧਸ੍ਤਾਦ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਤੋ ਦਿਗ੍ਭ੍ਯੋ ਦ੍ਰਵਰੂਪਾ ਇਵਾਦ੍ਰਯਃ
ਪਾਣੀ ਦੇ ਹੜ੍ਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਢੇਰ ਹੋਣ; ਪਹਾੜ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉੱਤੇ ਵਗਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਬਣ ਗਏ ਹੋਣ।
ਭਾਗਾ ਇਵ ਸ਼ਰਦ੍ਵ੍ਯੋਮ੍ਨੋ ਦ੍ਰੁਤਪਾਤਾ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਾਃ । ਮਹਾਰ੍ਣਵਾ ਇਵੋਰ੍ਧ੍ਵਸ੍ਥਾਃ ਕੁਲਸ਼ੈਲਸ਼ਿਲਾ ਇਵ
ਉਹ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਉੱਚੇ ਖੜੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਜਾਂ ਪਹਾੜੀ ਲੜੀਆਂ ਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਤਮਾਲੌਘਾ ਇਵੋਡ੍ਡੀਨਾਸ੍ ਸਞ੍ਚਿਤਾ ਇਵ ਰਾਤ੍ਰਯਃ । ਕਜ੍ਜਲੌਘਾ ਇਵੋਦ੍ਧੂਤਾ ਲੋਕਾਲੋਕ ਇਵੋਤ੍ਤਟਃ
ਉਹ ਉਠੇ ਹੋਏ ਤਮਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਡਾਈ ਹੋਈ ਕਾਜਲ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਲੋਕਾਲੋਕ ਦੀ ਹੱਦ ਵਾਂਗ।
ਰਸਾਤਲਗੁਹਾਭੋਗਾ ਇਵ ਵ੍ਯੋਮਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ । ਮਹਾਘੁਰਘੁਰਾਰਾਵਰਂਹੋਬृਂਹਿਤਮੂਰ੍ਤਯਃ
ਉਹ ਰਸਾਤਲ ਦੀ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀ ਗੁਫਾ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਅਸਮਾਨ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਕਾਲ਼ੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਹਾਂ ਗੁੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਾਪਾਗ੍ਨਿਸਨ੍ਤਤਿਲਤਾਂ ਸਾ ਚਚਾਮਾਮ੍ਬੁਸਂਹਤਿਃ । ਭੁਵਨਵ੍ਯਾਪਿਨੀ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਮ੍ ਆਸ਼ੁ ਕृष੍ਣੇਵ ਯਾਮਿਨੀ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਢੇਰ, ਤਾਪ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਲਤਾ ਵਾਂਗ, ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਘੇਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਦਿਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਸਨ੍ਤਤਿਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਪੂਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਭੂਤਲਮ੍ । ਜਲਸ਼੍ਰੀਸ੍ ਸਨ੍ਤਤਂ ਦੇਹਂ ਨਿਰ੍ਦ੍ਰਵਵ੍ਯਕ੍ਤਿਮ੍ ਈਯੁषੀ
ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਹਿੰਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਰਲਤਾ ਗੁਆ ਕੇ, ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਏਵਂਵਿਧਾਨ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਮੋਹਾਨ੍ ਵਿਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ ਏਵ ਨੇਤਰੇ । ਮਿਥੋ ਮਾਯਾਮਯਾਨ੍ ਅਗ੍ਰੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨੁਭਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਮਾਇਆ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਇਕੱਠੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਤੇ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਹੇਤਿਭਾਰਵਹਾਸ੍ ਸਿਨ੍ਧੋਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ ਤਤੋ ऽਮ੍ਭਸਾ । ਤृਣਾਨੀਵ ਗਤਾਃ ਪ੍ਰੋਹ੍ਯ ਰਥਸ਼੍ ਚਾਸ੍ਯਾਭਵਤ੍ ਪ੍ਲੁਤਃ
ਫਿਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਅਤੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਘਾਹ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬਹਿ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਤੈਰਦਾ ਹੋਇਆ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਸ਼ੋषਣਮ੍ । ਆਪਤ੍ਤ੍ਰਾਣਕਰਂ ਦੇਵਂ ਦਦੌ ਚ ਸ਼ਰਰੂਪਿਣਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਿੰਧੂ ਨੇ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜੋ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ।
ਸ਼ਸ਼ਾਮਾਮ੍ਬੁਮਯੀ ਮਾਯਾ ਤੇਨ ਯਾਮੇਵ ਭਾਸ੍ਵਤਾ । ਯੇ ਮृਤਾਸ੍ ਤੇ ਮृਤਾ ਏਵ ਬਭੂਵੁਸ਼੍ ਸ਼ੋषਿਤਾ ਭੁਵਃ
ਉਸ ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਮਾਇਆ ਰਾਤ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਂਗ ਮੁਕ ਗਈ; ਜੋ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਮਰੇ ਹੀ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਸੁੱਕ ਗਈ।
ਅਥ ਮੂਰ੍ਖਰੁषਾ ਤੁਲ੍ਯਤਾਪਸ੍ ਸਨ੍ਤਾਪਯਨ੍ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਜਜृਮ੍ਭੇ ਜਰ੍ਜਰਾਜੀਰ੍ਣਵਨਵਿਸ੍ਤਾਰਕਰ੍ਕਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਮੂਰਖ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਤੇਜ਼ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ, ਪੁਰਾਣੇ, ਸੁੱਕੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਕਚਤ੍ਕਨਕਨਿष੍ष੍ਯਨ੍ਦਸੁਨ੍ਦਰਾਙ੍ਗਚ੍ਛਵਿਰ੍ ਦਿਸ਼ਾਮ੍ । ਆਸੀਦ੍ ਰਾਜਵਰਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮ੍ ਇਵਾਙ੍ਗੋਪਾਙ੍ਗਸਙ੍ਗਿਨੀ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਤੇ ਗਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਣ।
ਤੇਨ ਘਰ੍ਮਮਯੀਂ ਮੂਰ੍ਛਾਮ੍ ਆਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਤਦ੍ਵਿਰੋਧਿਨਃ । ਗ੍ਰੀष੍ਮਦਾਵਾਨਲੋਤ੍ਤਪ੍ਤਾ ਮृਦਵਃ ਪਲ੍ਲਵਾ ਇਵ
ਉਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਨ, ਉਹ ਗਰਮੀ ਦੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਰਮ ਪੱਤੇ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਦੂਰਥੋ ਰਣਦ੍ਦੀਰ੍ਘਤਾਰਕ੍ਰੇਙ੍ਕਾਰਮਾਨਸਮ੍ । ਕੋਦਣ੍ਡਂ ਕੁਣ੍ਡਲੀਕृਤ੍ਯ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਅਥਾਦਧੇ
ਫਿਰ ਵਿਦੂਰਥਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਲੰਮੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਗੋਲ ਕਰਕੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਵਾਪਰਿਆ।
ਉਦਗੁਃ ਪਙ੍ਕ੍ਤਯੋ ऽਬ੍ਦਾਨਾਂ ਯਾਮਿਨ੍ਯ ਇਵ ਸਞ੍ਚਿਤਾਃ । ਤਮਾਲਵਿਪਿਨੋਡ੍ਡੀਨਸਂਰਮ੍ਭਾਰਮ੍ਭਮਨ੍ਥਰਾਃ
ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਉਠੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹੋਣ, ਤੇਮਾਲਾ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਹਲਚਲ ਨਾਲ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਚਲਦੀਆਂ।
ਵਾਸਨਾਵਾਰਿਪੂਰੇਣ ਗਰ੍ਜਨੋਦ੍ਦਾਮਸਞ੍ਚਰਾਃ । ਮਿਹਿਕਾਮਨ੍ਥਰਾਸ਼ੇषਕਕੁਬ੍ਮਣ੍ਡਲਕੁਣ੍ਡਲਾਃ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਉੱਚੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਕਰਦੀਆਂ, ਧੁੰਦ ਦੇ ਬਚੇ ਕੁਝ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰਦੀਆਂ।