ਵਜ੍ਰਭੀਤ੍ਯੇਵ ਪਕ੍ਸ਼ਾਢ੍ਯਂ ਪਰ੍ਵਤਪ੍ਰਕਰਂ ਪੁਨਃ । ਸ੍ਵਪ੍ਨਦृष੍ਟਂ ਜਗਦ੍ ਇਵ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਪੁਰਪੂਰਵਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਪਰਬਤਾਂ ਦੀ ਲੜੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਦੁਨੀਆ ਵਾਂਗ ਜਾਂ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਨਗਰੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗਣ ਲੱਗੀ।
ਤਤਸ੍ ਤਮੋऽਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਅਸृਜਤ੍ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ ਅਨ੍ਧਾਨ੍ਧਕਾਰਦਮ੍ । ਤੇਨਾਨ੍ਧਕਾਰੋ ਵਵृਧੇ ਕृष੍ਣਾਭ੍ਰਜਠਰੋਪਮਃ
ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਘਣੇ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇਰਾ ਪੈ ਗਿਆ; ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਦੇ ਪੇਟ ਵਾਂਗ ਵਧ ਗਿਆ।
ਰੋਦੋਰਨ੍ਧ੍ਰੇ ਪ੍ਰਵਿਸृਤ ਏਕਾਰ੍ਣਵ ਇਵਾਭਵਤ੍ । ਮਤ੍ਸ੍ਯਾ ਇਵਾਭਵਞ੍ ਸ਼ੈਲਾਸ੍ ਤਾਰਾਸ਼੍ ਚ ਮਣਯੋ ऽਭਵਨ੍
ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚਲੇ ਰਾਹੀਂ ਪਸਰ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਹਾੜ ਮੱਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਤਾਰੇ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਨ੍ਧਕਾਰਃ ਪ੍ਰਵਵृਧੇ ਮषੀਪਙ੍ਕਾਰ੍ਣਵੋਪਮਃ । ਕਜ੍ਜਲਾਚਲਸਮ੍ਭਾਰੋ ਧੁਤਃ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਰੈਰ੍ ਅਪਿ
ਹਨੇਰਾ ਵਧ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਸੀ ਦੀ ਚਿਕੜ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਕਾਜਲ ਵਰਗਾ ਇਹ ਡੇਰ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਈ ਯੁੱਗ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਅਨ੍ਧਕੂਪੇ ਨਿਪਤਿਤਾ ਇਵਾਸਨ੍ ਸਕਲਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤ ਇਵ ਸਂਸ਼ੇਮੁਰ੍ ਵ੍ਯਵਹਾਰਾ ਦਿਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸਾਰੀਆਂ ਲੋੜੀਂਦੇ ਲੋਕ ਐਵੇਂ ਲੱਗੇ ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਖੱਡ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਏ ਹੋਣ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇ ਕੰਮਕਾਜ ਠੱਪ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਜਗਤ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਵਿਦੂਰਥੋ ऽਥ ਮਾਰ੍ਤਾਣ੍ਡਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮਣ੍ਡਪੇ । ਦਦਾਵ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪੁष੍ਟਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਚੇष੍ਟਿਤਃ
ਫਿਰ ਵਿਦੂਰਥ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ ਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਗੁੰਬਦ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਅਥੋਦਿਤਸ੍ ਤਮੋऽਮ੍ਭੋਧਿਮ੍ ਅਰ੍ਕਾਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ਗਭਸ੍ਤਿਭਿਃ । ਅਪਿਬਤ੍ ਕृष੍ਣਮ੍ ਅਮ੍ਭੋਦਂ ਸ਼ਰਤ੍ਕਾਲ ਇਵਾਮਲਃ
ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਸੁੱਥਰਾ ਅਗਸਤ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਕਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪੀ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਧਕਾਰਾਮ੍ਬਰੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਵਿਰੇਜੁਰ੍ ਅਮਲਾ ਦਿਸ਼ਃ । ਭੂਪਤੇਃ ਪੁਰਤਃ ਕਾਨ੍ਤਾ ਇਵ ਰਮ੍ਯਪਯੋਧਰਾਃ
ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਫ਼ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਐਸੀਆਂ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ ਜਿਵੇਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਖੜੀਆਂ ਹੋਣ।
ਯਯੁਃ ਪ੍ਰਕਟਤਾਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਅਖਿਲਾ ਵਨਰਾਜਯਃ । ਲੋਭਕਜ੍ਜਲਜਾਲੇਨ ਮੁਕ੍ਤਾ ਇਵ ਸਤਾਂ ਧਿਯਃ
ਸਾਰੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਲਾਲਚ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਥ ਕੋਪਾਕੁਲਸ੍ ਸਿਨ੍ਧੂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਭਯਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਉਦੀਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋਦਿਤਸ਼ਰਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਬਾਲ ਖਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਰਾਕਸ਼ਸ-ਅਸਤਰ, ਜੋ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਉਦਗੁਰ੍ ਭੀषਣਾ ਦਿਗ੍ਭ੍ਯਸ੍ ਸਰੁषੋ ਵਨਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ । ਪਾਤਾਲਗਜਹੂਙ੍ਕਾਰਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾ ਇਵ ਮਹਾਰ੍ਣਵਾਃ
ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ ਉੱਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਉਥਲ ਪਥਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਪਿਲੋਰ੍ਧ੍ਵਜਟਾਧੂਮ੍ਰਾਸ੍ ਸ੍ਫੁਟਚ੍ਚਟਚਟਾਰਵਾਃ । ਅਗ੍ਨਯੋ ਲੇਲਿਹਾਨੋਗ੍ਰਜਿਹ੍ਵਾ ਅਰ੍ਦ੍ਰੇਨ੍ਧਨਾ ਇਵ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੀਲੀ ਉੱਪਰ ਉਠੀ ਜਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਧੂੰਆਂ ਉੱਠ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚਟਾਕ ਚਟਾਕ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਅੱਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਜੀਭਾਂ ਨਾਲ ਚੁੰਘ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗੀਲੇ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਸਾਵਰ੍ਤਵृਤ੍ਤਯੋ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਭੀਮਡਕ੍ਕਾਰਟਾਙ੍ਕृਤਾਃ । ਅਗ੍ਨਿਦਾਹਮਹਾਧੂਮਵਿਪੁਲਾ ਇਵ ਸੋਲ੍ਮੁਕਾਃ
ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਡੰਢੀ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਅੱਗ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਧੂੰਆਂ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਬਿਸਾਙ੍ਕੁਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮੁਖਪਙ੍ਕਜਦੇਹਕਾਃ । ਉਤ੍ਥਿਤਾ ਲੋਮਨਿਰ੍ਯਾਤਦੁष੍ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲਜਟਾ ਇਵ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸਨ ਪਰ ਦੰਦ ਉੱਗ ਆਏ ਸਨ, ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਐਸੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਭੜਕਦੀ ਜਟਾਂ ਉੱਠ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਨਿਗਿਰਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤੋ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਸ੍ ਤਰ੍ਜਿਤਾਸ਼ਯਾਃ । ਜਟੋਜ੍ਜ੍ਵਾਲਿਤਡਿਤ੍ਪੁਞ੍ਜਜਲਦਾਸ੍ ਸਜਲਾ ਇਵ
ਉਹ ਨਿਗਲਦੇ ਹੋਏ, ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ, ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਜਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚਮਕਦੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਭਰੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਤਸ੍ਮਿਂਲ੍ ਲੀਲਾਨਾਥੋ ਵਿਦੂਰਥਃ । ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਦੁष੍ਟਭੂਤਨਿਵਾਰਣਮ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਲੀਲਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਿਦੂਰਥ ਨੇ, ਮੰਦਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਉਦੀਰ੍ਯਮਾਣ ਏਵਾਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਰਾਜੇ ਤੁ ਰਾਜਯਃ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ੇਮੁਸ੍ ਤਾ ਅਨ੍ਧਕਾਰਾ ਇਵੋਦਯੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਟੋਲ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਮृष੍ਟਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨੀਕਮ੍ ਅਭਵਦ੍ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ । ਸ਼ਰਦੀਵ ਗਤਾਮ੍ਭੋਦਂ ਵ੍ਯੋਮ ਨਿਰ੍ਮਲਮ੍ ਆਬਭੌ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਸਾਫ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਆਸਮਾਨ autumn ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਹਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ ਮੁਮੋਚਾਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਜ੍ਵਲਿਤਾਮ੍ਬਰਮ੍ । ਜਜ੍ਵਲੁਃ ਕਕੁਭਸ੍ ਤੇਨ ਕਲ੍ਪਾਗ੍ਨਿਵਲਿਤਾ ਇਵ
ਫਿਰ ਸਿੰਧੂ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਐਸਾ ਸੜ ਗਈਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕਲਪਾਂਤ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।
ਧੂਮਾਮ੍ਬੁਦਭਰਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਬਭੂਵੁਸ੍ ਸਕਲਾ ਦਿਸ਼ਃ । ਗਗਨਪ੍ਰੋਤ੍ਥਪਾਤਾਲਤਿਮਿਰਾਕੁਲਿਤਾ ਇਵ
ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਧੂੰਏਂ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਘਣੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਹੋਣ।
ਬਭੁਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲਿਤਾਕਾਰਾ ਗਿਰਯਃ ਕਾਞ੍ਚਨਾ ਇਵ । ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਨਵਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਚਣ੍ਪਕੌਘਵਨਾ ਇਵ
ਪਹਾੜਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਬਾਗਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝੇ ਖਿਲੇ ਹੋਏ ਹੋਣ।
ਯਯੁਰ੍ ਵ੍ਯੋਮਾਦ੍ਰਿਦਿਕ੍ਕੁਞ੍ਜਾ ਜ੍ਵਾਲਾਜਾਲਜਟਾਲਤਾਮ੍ । ਕੁਙ੍ਕੁਮੇਨੋਤ੍ਸਵੇ ਮृਤ੍ਯੋਸ੍ ਸਮਾਲਬ੍ਧਾ ਇਵਾਸृਜਾ
ਅਸਮਾਨ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੇ ਕੇਸਰ ਵਾਲੇ ਤਿਉਹਾਰ ਵਿੱਚ ਲਹੂ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਜ੍ਵਲਿਤਾ ਜਨਤਾਨ੍ਤੈਕਸ਼ਙ੍ਕਿਨਾਸਨ੍ਨਭਸ੍ਸ੍ਪृਸ਼ਾ । ਸਹਸ੍ਰਾਕृਤਿਨੋਰ੍ ਵੇਣਵਲਿਤਾ ਇਵ ਸਾਗਰਾਃ
ਲੋਕ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਸਨ, ਅਜਿਹੇ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਾਂਸਰੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਮੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਣ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਰਿਪੁਂ ਪੁਨਰ੍ ਅਸੌ ਯਥਾ ਪ੍ਰਹਰਤੇ ਤਥਾ । ਵਾਰੁਣਂ ਵਿਸਸਰ੍ਜਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਦੂਰਥਃ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੁੜ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਦੂਰਥ ਨੇ ਵਾਰੁਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ।
ਆਯਯੁਸ੍ ਸਲਿਲਾਪੂਰਾਸ੍ ਤਮਃਪੂਰਾ ਇਵਾਭਿਤਃ । ਅਧਸ੍ਤਾਦ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਤੋ ਦਿਗ੍ਭ੍ਯੋ ਦ੍ਰਵਰੂਪਾ ਇਵਾਦ੍ਰਯਃ
ਪਾਣੀ ਦੇ ਹੜ੍ਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਢੇਰ ਹੋਣ; ਪਹਾੜ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉੱਤੇ ਵਗਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਬਣ ਗਏ ਹੋਣ।
ਭਾਗਾ ਇਵ ਸ਼ਰਦ੍ਵ੍ਯੋਮ੍ਨੋ ਦ੍ਰੁਤਪਾਤਾ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਾਃ । ਮਹਾਰ੍ਣਵਾ ਇਵੋਰ੍ਧ੍ਵਸ੍ਥਾਃ ਕੁਲਸ਼ੈਲਸ਼ਿਲਾ ਇਵ
ਉਹ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਉੱਚੇ ਖੜੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਜਾਂ ਪਹਾੜੀ ਲੜੀਆਂ ਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਤਮਾਲੌਘਾ ਇਵੋਡ੍ਡੀਨਾਸ੍ ਸਞ੍ਚਿਤਾ ਇਵ ਰਾਤ੍ਰਯਃ । ਕਜ੍ਜਲੌਘਾ ਇਵੋਦ੍ਧੂਤਾ ਲੋਕਾਲੋਕ ਇਵੋਤ੍ਤਟਃ
ਉਹ ਉਠੇ ਹੋਏ ਤਮਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਡਾਈ ਹੋਈ ਕਾਜਲ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਲੋਕਾਲੋਕ ਦੀ ਹੱਦ ਵਾਂਗ।
ਰਸਾਤਲਗੁਹਾਭੋਗਾ ਇਵ ਵ੍ਯੋਮਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ । ਮਹਾਘੁਰਘੁਰਾਰਾਵਰਂਹੋਬृਂਹਿਤਮੂਰ੍ਤਯਃ
ਉਹ ਰਸਾਤਲ ਦੀ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀ ਗੁਫਾ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਅਸਮਾਨ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਕਾਲ਼ੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਹਾਂ ਗੁੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਾਪਾਗ੍ਨਿਸਨ੍ਤਤਿਲਤਾਂ ਸਾ ਚਚਾਮਾਮ੍ਬੁਸਂਹਤਿਃ । ਭੁਵਨਵ੍ਯਾਪਿਨੀ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਮ੍ ਆਸ਼ੁ ਕृष੍ਣੇਵ ਯਾਮਿਨੀ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਢੇਰ, ਤਾਪ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਲਤਾ ਵਾਂਗ, ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਘੇਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਦਿਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਸਨ੍ਤਤਿਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਪੂਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਭੂਤਲਮ੍ । ਜਲਸ਼੍ਰੀਸ੍ ਸਨ੍ਤਤਂ ਦੇਹਂ ਨਿਰ੍ਦ੍ਰਵਵ੍ਯਕ੍ਤਿਮ੍ ਈਯੁषੀ
ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਹਿੰਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਰਲਤਾ ਗੁਆ ਕੇ, ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।