ਕੇਚਿਚ੍ ਛਕ੍ਤਿਮੁਖਾ ਬਾਣਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਰਮੁਖਾ ਅਪਿ । ਕੇਚਿਤ੍ ਕੁਨ੍ਤੋਗ੍ਰਫਲਕਾ ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ ਤਥਾ
ਕੁਝ ਤੀਰ ਬਰਛੀਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਕੁਝ ਰੇਜ਼ਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼। ਕੁਝ ਤੀਰ ਬਾਣਾਂ ਦੇ ਨੋਕ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਹੋਰ ਅਰਧ ਚੰਦ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਂਗ।
ਸਿਂਹੋਪਲਮੁਖਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਚ੍ ਛੂਲਸ਼ਿਖਾਮੁਖਾਃ । ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਵਦਨਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਸ੍ਥੂਲਾ ਇਵ ਮਹਾਸ਼ਿਲਾਃ
ਕੁਝ ਤੀਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਕੁਝ ਤੀਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਨੋਕ ਵਾਂਗ। ਹੋਰ ਕੁਝ ਤੀਰ ਤਿੰਨ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਮੋਟੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਲਯਪਵਨਪਾਤਿਤਾਃ ਸ਼ਿਲੌਘਾ ਇਵ ਵਿਚਰਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖਾਸ੍ ਤਦਾ ਸ੍ਮ । ਪ੍ਰਮਿਲਿਤਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਤਯੋਸ੍ ਤਦਾਨੀਂ ਪ੍ਰਲਯਵਿਜृਮ੍ਭਿਤਸਿਨ੍ਧੁਸਂਭ੍ਰਮੇਣ
ਕਲਪਾਂਤ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡ ਰਹੀਆਂ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਚੌਂਕਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਆਖਰੀ ਹਲਚਲ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜਾ ਪੁਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਿਨ੍ਧੁਮ੍ ਉਦ੍ਧੁਰਕਨ੍ਧਰਮ੍ । ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਤਪਨਾਭੇਨ ਕੋਪੇਨ ਵਿਤਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਰਾਜਾ, ਉੱਚੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੱਧ-ਦਿਨ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਧਨੁਰ੍ ਆਸ੍ਫਾਲਯਾਮ੍ ਆਸ ਪਰਿਰਾਵਿਤਦਿਙ੍ਮੁਖਮ੍ । ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਪਵਨਾਸ੍ਫੋਟ ਇਵਾਮਰਗਿਰੇਸ੍ ਤਟਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜ ਉਠੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਕਲਪਾਂਤ ਦੀ ਹਵਾ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਵੇ।
ਵਿਸਸਰ੍ਜੋਰ੍ਜਿਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਅਰ੍ਕਃ ਕਰਾਨ੍ ਇਵ । ਤੂਣੀਰਰਜਨੀਬਦ੍ਧਾਸ਼੍ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖਪਰਮ੍ਪਰਾਃ
ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੂਣੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਛੱਡੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੇਰੇ ਦਾ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕ ਏਵ ਵਿਨਿਰ੍ਯਾਤਿ ਗੁਣਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰੋ ਮਹਾਨ੍ । ਸਹਸ੍ਰਂ ਪਤਤਿ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਗਚ੍ਛਨ੍ ਪਤਤਿ ਲਕ੍ਸ਼ਸ਼ਃ
ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੀਰ ਨਿਕਲਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਡਦਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਤੀਰ ਵਗਦੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਸਿਨ੍ਧੋਰ੍ ਅਪਿ ਤਥੈਵਾਸੀਚ੍ ਛਕ੍ਤਿਰ੍ ਲਾਘਵਮ੍ ਏਵ ਚ । ਰਵੇਰ੍ ਆਨਨਸਾਮ੍ਯਂ ਵੈ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਧਾਨੁष੍ਕਤਾ ਤਯੋਃ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਮੁਸੁਲਾ ਨਾਮ ਤੇ ਬਾਣਾ ਮੁਸੁਲਾਕृਤਯੋ ऽਮ੍ਬਰਮ੍ । ਛਾਦਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਉਨ੍ਨਾਦਾਃ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਗਿਰਯੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ ਮੁਸਲਾ ਕਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਗੱਡੇ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਸਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਢੱਕ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪਹਾੜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਣ।
ਰੇਜੁਃ ਕਨਕਨਾਰਾਚਰਾਜਯੋ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਤਸ੍ਯ ਤਾਃ । ਸ਼ਰਵ੍ਯਾਃ ਕਲ੍ਪਵਾਤਾਰ੍ਤਾਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯ ਇਵ ਤਾਰਕਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਨੁਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਤੂਫਾਨ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਣ।
ਵਿਦੂਰਥਾਚ੍ ਛਰਾਸਾਰਾ ਅਜਸ੍ਰਮ੍ ਅਭਿਨਿਰ੍ਯਯੁਃ । ਅਬ੍ਧੇਰ੍ ਇਵ ਪਯਃਪੂਰਾਸ੍ ਸੂਰ੍ਯਾਦ੍ ਇਵ ਮਰੀਚਯਃ
ਵਿਦੂਰਥ ਵਲੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਵਗਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਚਣ੍ਡਪਵਨੋਦ੍ਧੂਤਪੁष੍ਪਾਣੀਵ ਮਹਾਤਰੋਃ । ਅਯਃਪਿਣ੍ਡਾਦ੍ ਇਵੋਤ੍ਤਪ੍ਤਤਾਡਿਤਾਃ ਕਣਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜਾਂ ਗਰਮ ਲੋਹੇ 'ਤੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਉੱਡੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਉਡਦੇ ਗਏ।
ਧਾਰਾਃ ਪਯੋਮੁਚ ਇਵ ਸ਼ੀਕਰਾ ਇਵ ਨਿਰ੍ਝਰਾਤ੍ । ਤਤ੍ਪੁਰਾਗ੍ਨਿਮਹਾਦਾਹਾਤ੍ ਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਾ ਇਵ ਭਾਸ੍ਵਰਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਤੋਂ ਵਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਝਰਨੇ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ, ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਤਯੋਸ਼੍ ਚਟਚਟਾਸ੍ਫੋਟਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ ਕੋਦਣ੍ਡਯੋਰ੍ ਦ੍ਵਯੋਃ । ਬਲਦ੍ਵਯਮ੍ ਅਭੂਤ੍ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾਮੂਕਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤ ਇਵਾਮ੍ਬੁਧਿਃ
ਦੋਨਾਂ ਕਮਾਨਾਂ ਦੀ ਚਟਚਟ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਦੋਨਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਮਾਸ਼ਾ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਵਹਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸ਼ਰਾਪੂਰਾ ਗਙ੍ਗਾਪੂਰ ਇਵਾਮ੍ਬਰੇ । ਸਿਨ੍ਧੋਰ੍ ਅਭਿਮੁਖਂ ਯਕ੍ਸ਼ਘਰ੍ਘਰਾਰਵਰਂਹਸਃ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਗੰਗਾ ਦੀ ਵਗਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਉਠੀ, ਜੋ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਚਤ੍ਕਨਕਨਾਰਾਚਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣ੍ਯ੍ ਅਨਾਰਤਮ੍ । ਵਹਚ੍ਛਵਸ਼ਵਾਸ਼ਬ੍ਦਂ ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ ਧਨੁਰ੍ ਅਮ੍ਬੁਦਾਤ੍
ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਤੋਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੇਅੰਤ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਚੀਖਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗਰਜ।
ਬਾਣਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀਪੂਰਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਸਿਨ੍ਧੁਪੂਰਣੇ । ਵਾਤਾਯਨਾਤ੍ ਤਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਲੀਲਾ ਤਤ੍ਪੁਰਵਾਸਿਨੀ
ਵਿੰਡੋ ਵਿਚੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਗਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰਾਣੀ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵیکھ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤੇਨ ਬਾਣਸਮੂਹੇਨ ਜਯਮ੍ ਆਸ਼ਙ੍ਕ੍ਯ ਭਰ੍ਤਰਿ । ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਆਨਨ੍ਦਵਿਕਸਨ੍ਮੁਖਪਙ੍ਕਜਾ
ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਇਸ ਜਥੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਜਯ ਦੇਵਿ ਜਯਤ੍ਯ੍ ਏष ਨਾਥੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਵਿਲੋਕਯ । ਕਿਲਾਨੇਨ ਸ਼ਰੌਘੇਨ ਮੇਰੁਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਏਤਿ ਚੂਰ੍ਣਤਾਮ੍
ਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ! ਸਾਡਾ ਸਵਾਮੀ ਜਿੱਤ ਗਿਆ—ਵੇਖੋ! ਇਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵੀ ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ।
ਤਸ੍ਯਾਮ੍ ਏਵਂ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਘਨਸ੍ਨੇਹਰਵਾਕੁਲਮ੍ । ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਵ੍ਯਗ੍ਰਯੋਰ੍ ਦੇਵ੍ਯੋਰ੍ ਹਸਨ੍ਤ੍ਯੋਰ੍ ਮਾਨੁषਂ ਹृਦਾ
ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੋਨੋਂ ਦੇਵੀਆਂ ਹੱਸਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਲਾਈ ਹੋਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਮਮਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਚ੍ ਛਰਾਰ੍ਣਵਮ੍ ਆਮਤ੍ਤਮ੍ ਅਪਿਬਤ੍ ਸਿਨ੍ਧੁਵਾਡਵਃ । ਸ਼ਰੋष੍ਮਣਾਪ੍ਯ੍ ਅਗਮ੍ਯੇਨ ਜਹ੍ਨੁਰ੍ ਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀਮ੍ ਇਵ
ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਸਿੰਧੂ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਪੀ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਹਨੂ ਨਦੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ ਸੀ।
ਬਾਣਵਰ੍षੇਣ ਸਕਲਂ ਸਾਯਕੌਘਂ ਘਨਂ ਘਨਮ੍ । ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਧਃਕृਤ੍ਵਾ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਗਗਨਾਰ੍ਣਵੇ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਗਾੜ੍ਹੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾ ਦੀਪਸ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਪਰਿਜ੍ਞਾਯਤੇ ਗਤਿਃ । ਤਸ੍ਯ ਸਾਯਕਸਙ੍ਘਸ੍ਯ ਨ ਵਿਜ੍ਞਾਤਾ ਤਥਾ ਗਤਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਬੁਝੇ ਹੋਏ ਦੀਵੇ ਦੀ ਹਿਲਚਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਕਿੱਥੇ ਗਈ, ਇਹ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਆਈ।
ਤਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾਯਕਾਸਾਰਂ ਸ੍ਵਸ਼ਰਾਮ੍ਬੁਧਰਂ ਘਨਮ੍ । ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਪ੍ਰਸਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਰਚ੍ਛਵਸ਼ਵਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਘਣਾ ਬੱਦਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਮੁਰਦੇ ਵੀ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਿਦੂਰਥਸ੍ ਤਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਵ੍ਯਧਮਤ੍ ਸਾਯਕੋਤ੍ਤਮੈਃ । ਸਾਮਾਨ੍ਯਜਲਦਂ ਮਤ੍ਤਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਪਵਨੋ ਯਥਾ
ਵਿਦੂਰਥ ਨੇ ਵੀ ਉਹ ਬੱਦਲ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਿਆਂ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਆਮ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਉਡਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਕृਤਪ੍ਰਤਿਕृਤੈਰ੍ ਏਵਂ ਬਾਣਵਰ੍षੈਰ੍ ਮਹੀਪਤੀ । ਵ੍ਯਰ੍ਥੀਕृਤੈਰ੍ ਅਨਯਤਾਂ ਪ੍ਰਹਾਰਮ੍ ਅਵਿਰਾਮਿਣੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਹਰ ਵਾਰੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਿਕੰਮੇ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਲਗਾਤਾਰ ਜੰਗ ਚਲਦੀ ਰਹੀ।
ਅਥਾਦਦੇ ਮੋਹਨਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੌਹृਦਾਤ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤੇਨ ਯਯੁਰ੍ ਲੋਕਾ ਵਿਨਾ ਮੋਹਂ ਵਿਦੂਰਥਮ੍
ਫਿਰ ਸਿੰਧੁ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਤਰਤਾ ਕਰਕੇ ਮੋਹ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਦੂਰਥ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ।
ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਮ੍ਬਰਾ ਮੂਕਾ ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ । ਮृਤਾ ਇਵਾਭਵਨ੍ ਯੋਧਾਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਨ੍ਯਸ੍ਤਾ ਇਵਾਥਵਾ
ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਕਪੜੇ ਛੱਡ ਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਉਦਾਸੀ ਛਾ ਗਈ। ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਜਿਹੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਬਣੇ ਹੋਣ।
ਯਾਵਦ੍ ਵਿਦੂਰਥਰਥੋ ਮੋਹੇਨਾਯਾਤਿ ਮਨ੍ਦਤਾਮ੍ । ਤਾਵਦ੍ ਵਿਦੂਰਥੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਬੋਧਾਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਉਪਾਦਧੇ
ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਿਦੂਰਥ ਦਾ ਰਥ ਹੌਲੀ ਹੋਇਆ ਰਿਹਾ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਰਾਜਾ ਵਿਦੂਰਥ ਨੇ ਜਾਗਰਤੀ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਬੋਧਮ੍ ਆਪਨ੍ਨਾ ਪ੍ਰਜਾ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਇਵਾਬ੍ਜਿਨੀ । ਵਿਦੂਰਥੇ ऽਭਵਤ੍ ਸਿਨ੍ਧੁਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋਤ੍ਕ ਇਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਫਿਰ ਜਿਵੇਂ ਸਵੇਰੇ ਕਮਲ ਖਿੜਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗ ਆ ਗਈ। ਵਿਦੂਰਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੋਵੇ।