ਚਕ੍ਰਸ਼ੂਲਭੁਸੁਣ੍ਡਰ੍ष੍ਟਿਪ੍ਰਾਸਾਯੁਧਸਮਾਕੁਲੌ । ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਵੀਰਾਣਾਂ ਪਰਿਵਾਰਿਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਹਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਚਕਰ, ਭਾਲਾ, ਗਦਾ, ਬਾਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਸਨ।
ਵਿਚਰਨ੍ਤੌ ਯਥਾਕਾਮਂ ਮਣ੍ਡਲੇ ਵਿਤਤਾਵਨੌ । ਸਚੀਤ੍ਕਾਰਮਹਾਚਕ੍ਰਪਿष੍ਟਾਨੇਕਮृਤਾਮृਤੌ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ, ਜਿੱਥੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਚਕਰਾਂ ਦੀ ਘਸਮਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ।
ਤਰਨ੍ਤੌ ਰਕ੍ਤਸਰਿਤੋ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਲੀਲਯਾ । ਕੇਸ਼ਸ਼ੇਵਲਸਞ੍ਛਨ੍ਨਚਕ੍ਰਰਕ੍ਤਜਲਾਰ੍ਦ੍ਰਕੌ
ਉਹ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਕਰ ਲਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਵਾਲਾਂ ਤੇ ਆਂਤਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਹਚ੍ਚਕ੍ਰਾਹਤਿਕ੍ਸ਼ੋਭਪਾਤਿਤਾਕੁਲਵਾਰਣੌ । ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਝਣਤ੍ਕਾਰਰਣਤ੍ਕੂਵਰਕੋਟਰੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਚਕਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀਆਂ ਹਿਲਦੇ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਮਣੀਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਅਤੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਜੋੜਿਆਂ ਦੀ ਖੜਕ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।
ਵਾਤਾਹਤਪਤਾਕਾਗ੍ਰਪਟਤ੍ਪਟਪਟਾਰਵੌ । ਅਨੁਯਾਤੌ ਮਹਾਵੀਰੈਰ੍ ਭੂਰਿਭਿਰ੍ ਭੀਤਸੈਨਿਕੈਃ
ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੰਡੇ ਝਲਦੇ ਹੋਏ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਿਪਾਹੀ ਚਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭਾਰਾਨ੍ ਦਧਦ੍ਭਿਃ ਕੁਨ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਧਨੁषਾਮ੍ ਅਪਿ । ਸ਼ਕ੍ਤੀਨਾਂ ਪ੍ਰਾਸਸ਼ਙ੍ਕੂਨਾਂ ਚਕ੍ਰਾਣਾਂ ਕਚਤਾਂ ਰੁਚਾ
ਉਹ ਭਾਰੀ ਭਾਰੀ ਭਾਲੇ, ਤੀਰ, ਧਨੁ, ਬਰਛੇ, ਕਟਾਰੀਆਂ, ਸੂਈਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਲੈ ਕੇ ਚਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਤੌ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਆਵृਤ੍ਯ ਮਣ੍ਡਲੈਰ੍ ਭੂਰਿਮਣ੍ਡਲੈਃ । ਉਭੌ ਵ੍ਯਤਿਬਭੂਵਾਤੇ ਸਂਮੁਖਾਵ੍ ਆਯੁਧਾਮ੍ਬੁਦੌ
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੀਆਂ ਘੇਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਕੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨਾਰਾਚਧਾਰਾਨਿਕਰਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਕਰਕਾਘਨੌ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮ੍ ਅਭਿਗਰ੍ਜਨ੍ਤੌ ਮਤ੍ਤਾਬ੍ਧਿਜਲਦਾਵ੍ ਇਵ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਪਾਂਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗਰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਗਲ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ।
ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਹਰਤੋਰ੍ ਬਾਣਾਨ੍ ਵਸੁਧਾ ਨਰਸਿਂਹਯੋਃ । ਪਾषਾਣਮੁਸੁਲਾਕਾਰਾ ਵ੍ਯੋਮਵਿਸ੍ਤਾਰਿਣੋ ऽਭਵਨ੍
ਉਹ ਦੋਨੋ ਸਿੰਘ-ਵਾਂਗ ਜੰਗੀ ਜਦ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪਥਰਾਂ ਤੇ ਗੰਡਾਸਿਆਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਏ।
ਕਰਵਾਲਫਲਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ ਮੁਦ੍ਗਰਾਨਨਕਾਃ ਪਰੇ । ਸ਼ਿਤਚਕ੍ਰਮੁਖਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਤ੍ ਪਰਸ਼ੁਵਕ੍ਤ੍ਰਕਾਃ
ਕੁਝ ਤੀਰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਹਥੌੜਿਆਂ ਤੇ ਗੁੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ। ਕੁਝ ਤੀਰ ਤੇਜ਼ ਚੱਕਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਂਗ।
ਕੇਚਿਚ੍ ਛਕ੍ਤਿਮੁਖਾ ਬਾਣਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਰਮੁਖਾ ਅਪਿ । ਕੇਚਿਤ੍ ਕੁਨ੍ਤੋਗ੍ਰਫਲਕਾ ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ ਤਥਾ
ਕੁਝ ਤੀਰ ਬਰਛੀਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਕੁਝ ਰੇਜ਼ਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼। ਕੁਝ ਤੀਰ ਬਾਣਾਂ ਦੇ ਨੋਕ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਹੋਰ ਅਰਧ ਚੰਦ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਂਗ।
ਸਿਂਹੋਪਲਮੁਖਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਚ੍ ਛੂਲਸ਼ਿਖਾਮੁਖਾਃ । ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਵਦਨਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਸ੍ਥੂਲਾ ਇਵ ਮਹਾਸ਼ਿਲਾਃ
ਕੁਝ ਤੀਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਕੁਝ ਤੀਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਨੋਕ ਵਾਂਗ। ਹੋਰ ਕੁਝ ਤੀਰ ਤਿੰਨ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਮੋਟੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਲਯਪਵਨਪਾਤਿਤਾਃ ਸ਼ਿਲੌਘਾ ਇਵ ਵਿਚਰਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖਾਸ੍ ਤਦਾ ਸ੍ਮ । ਪ੍ਰਮਿਲਿਤਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਤਯੋਸ੍ ਤਦਾਨੀਂ ਪ੍ਰਲਯਵਿਜृਮ੍ਭਿਤਸਿਨ੍ਧੁਸਂਭ੍ਰਮੇਣ
ਕਲਪਾਂਤ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡ ਰਹੀਆਂ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਚੌਂਕਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਆਖਰੀ ਹਲਚਲ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜਾ ਪੁਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਿਨ੍ਧੁਮ੍ ਉਦ੍ਧੁਰਕਨ੍ਧਰਮ੍ । ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਤਪਨਾਭੇਨ ਕੋਪੇਨ ਵਿਤਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਰਾਜਾ, ਉੱਚੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੱਧ-ਦਿਨ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਧਨੁਰ੍ ਆਸ੍ਫਾਲਯਾਮ੍ ਆਸ ਪਰਿਰਾਵਿਤਦਿਙ੍ਮੁਖਮ੍ । ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਪਵਨਾਸ੍ਫੋਟ ਇਵਾਮਰਗਿਰੇਸ੍ ਤਟਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜ ਉਠੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਕਲਪਾਂਤ ਦੀ ਹਵਾ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਵੇ।
ਵਿਸਸਰ੍ਜੋਰ੍ਜਿਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਅਰ੍ਕਃ ਕਰਾਨ੍ ਇਵ । ਤੂਣੀਰਰਜਨੀਬਦ੍ਧਾਸ਼੍ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖਪਰਮ੍ਪਰਾਃ
ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੂਣੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਛੱਡੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੇਰੇ ਦਾ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕ ਏਵ ਵਿਨਿਰ੍ਯਾਤਿ ਗੁਣਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰੋ ਮਹਾਨ੍ । ਸਹਸ੍ਰਂ ਪਤਤਿ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਗਚ੍ਛਨ੍ ਪਤਤਿ ਲਕ੍ਸ਼ਸ਼ਃ
ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੀਰ ਨਿਕਲਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਡਦਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਤੀਰ ਵਗਦੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਸਿਨ੍ਧੋਰ੍ ਅਪਿ ਤਥੈਵਾਸੀਚ੍ ਛਕ੍ਤਿਰ੍ ਲਾਘਵਮ੍ ਏਵ ਚ । ਰਵੇਰ੍ ਆਨਨਸਾਮ੍ਯਂ ਵੈ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਧਾਨੁष੍ਕਤਾ ਤਯੋਃ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਮੁਸੁਲਾ ਨਾਮ ਤੇ ਬਾਣਾ ਮੁਸੁਲਾਕृਤਯੋ ऽਮ੍ਬਰਮ੍ । ਛਾਦਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਉਨ੍ਨਾਦਾਃ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਗਿਰਯੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ ਮੁਸਲਾ ਕਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਗੱਡੇ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਸਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਢੱਕ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪਹਾੜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਣ।
ਰੇਜੁਃ ਕਨਕਨਾਰਾਚਰਾਜਯੋ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਤਸ੍ਯ ਤਾਃ । ਸ਼ਰਵ੍ਯਾਃ ਕਲ੍ਪਵਾਤਾਰ੍ਤਾਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯ ਇਵ ਤਾਰਕਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਨੁਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਤੂਫਾਨ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਣ।
ਵਿਦੂਰਥਾਚ੍ ਛਰਾਸਾਰਾ ਅਜਸ੍ਰਮ੍ ਅਭਿਨਿਰ੍ਯਯੁਃ । ਅਬ੍ਧੇਰ੍ ਇਵ ਪਯਃਪੂਰਾਸ੍ ਸੂਰ੍ਯਾਦ੍ ਇਵ ਮਰੀਚਯਃ
ਵਿਦੂਰਥ ਵਲੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਵਗਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਚਣ੍ਡਪਵਨੋਦ੍ਧੂਤਪੁष੍ਪਾਣੀਵ ਮਹਾਤਰੋਃ । ਅਯਃਪਿਣ੍ਡਾਦ੍ ਇਵੋਤ੍ਤਪ੍ਤਤਾਡਿਤਾਃ ਕਣਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜਾਂ ਗਰਮ ਲੋਹੇ 'ਤੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਉੱਡੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਉਡਦੇ ਗਏ।
ਧਾਰਾਃ ਪਯੋਮੁਚ ਇਵ ਸ਼ੀਕਰਾ ਇਵ ਨਿਰ੍ਝਰਾਤ੍ । ਤਤ੍ਪੁਰਾਗ੍ਨਿਮਹਾਦਾਹਾਤ੍ ਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਾ ਇਵ ਭਾਸ੍ਵਰਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਤੋਂ ਵਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਝਰਨੇ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ, ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਤਯੋਸ਼੍ ਚਟਚਟਾਸ੍ਫੋਟਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ ਕੋਦਣ੍ਡਯੋਰ੍ ਦ੍ਵਯੋਃ । ਬਲਦ੍ਵਯਮ੍ ਅਭੂਤ੍ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾਮੂਕਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤ ਇਵਾਮ੍ਬੁਧਿਃ
ਦੋਨਾਂ ਕਮਾਨਾਂ ਦੀ ਚਟਚਟ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਦੋਨਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਮਾਸ਼ਾ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਵਹਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸ਼ਰਾਪੂਰਾ ਗਙ੍ਗਾਪੂਰ ਇਵਾਮ੍ਬਰੇ । ਸਿਨ੍ਧੋਰ੍ ਅਭਿਮੁਖਂ ਯਕ੍ਸ਼ਘਰ੍ਘਰਾਰਵਰਂਹਸਃ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਗੰਗਾ ਦੀ ਵਗਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਉਠੀ, ਜੋ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਚਤ੍ਕਨਕਨਾਰਾਚਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣ੍ਯ੍ ਅਨਾਰਤਮ੍ । ਵਹਚ੍ਛਵਸ਼ਵਾਸ਼ਬ੍ਦਂ ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ ਧਨੁਰ੍ ਅਮ੍ਬੁਦਾਤ੍
ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਤੋਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੇਅੰਤ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਚੀਖਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗਰਜ।
ਬਾਣਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀਪੂਰਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਸਿਨ੍ਧੁਪੂਰਣੇ । ਵਾਤਾਯਨਾਤ੍ ਤਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਲੀਲਾ ਤਤ੍ਪੁਰਵਾਸਿਨੀ
ਵਿੰਡੋ ਵਿਚੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਗਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰਾਣੀ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵیکھ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤੇਨ ਬਾਣਸਮੂਹੇਨ ਜਯਮ੍ ਆਸ਼ਙ੍ਕ੍ਯ ਭਰ੍ਤਰਿ । ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਆਨਨ੍ਦਵਿਕਸਨ੍ਮੁਖਪਙ੍ਕਜਾ
ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਇਸ ਜਥੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਜਯ ਦੇਵਿ ਜਯਤ੍ਯ੍ ਏष ਨਾਥੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਵਿਲੋਕਯ । ਕਿਲਾਨੇਨ ਸ਼ਰੌਘੇਨ ਮੇਰੁਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਏਤਿ ਚੂਰ੍ਣਤਾਮ੍
ਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ! ਸਾਡਾ ਸਵਾਮੀ ਜਿੱਤ ਗਿਆ—ਵੇਖੋ! ਇਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵੀ ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ।
ਤਸ੍ਯਾਮ੍ ਏਵਂ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਘਨਸ੍ਨੇਹਰਵਾਕੁਲਮ੍ । ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਵ੍ਯਗ੍ਰਯੋਰ੍ ਦੇਵ੍ਯੋਰ੍ ਹਸਨ੍ਤ੍ਯੋਰ੍ ਮਾਨੁषਂ ਹृਦਾ
ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੋਨੋਂ ਦੇਵੀਆਂ ਹੱਸਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਲਾਈ ਹੋਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਮਮਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।