ਅਨਯੈਵਂ ਭਾਵਨਯਾ ਬੋਧਿਤਾਸ੍ਮਿ ਚਿਰਂ ਯਦਾ । ਤਮ੍ ਏਵਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਤੀ ਤਦਾ ਸ੍ਵਚਿਤਿਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਇਸੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਜਦ ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਚਿਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹੀ ਲਕੜੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਯਥੋਦੇਤਿ ਸ੍ਵਚਿਤ੍ਪ੍ਰਯਤਨਂ ਚਿਰਮ੍ । ਫਲਂ ਦਦਾਤਿ ਕਾਲੇਨ ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਤਥਾ ਤਥਾ
ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਯਤਨ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਠਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪੋ ਵਾ ਦੇਵਤਾ ਵਾਪਿ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੈਵ ਚਿਦ੍ ਅਵ੍ਯਯਾ । ਫਲਂ ਦਦਾਤ੍ਯ੍ ਅਥ ਸ੍ਵੈਰਂ ਨਭਃਫਲਨਿਪਾਤਵਤ੍
ਚਾਹੇ ਉਹ ਤਪ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ, ਅਟੱਲ ਚਿਤ ਹੀ ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਲ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਆਪਣਾ ਫਲ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸਂਵਿਦ੍ਦ੍ਯੋਤਨਾਦ੍ ਅਨ੍ਯਨ੍ ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ ਕਦਾਚਨ । ਫਲਂ ਭਵਤਿ ਤੇਨਾਸ਼ੁ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਆਪਣੀ ਚਿਤ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਕਦੇ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਂਦੇ ਹੋ, ਐਸਾ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਫਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਦ੍ਭਾਵ ਏਵ ਨਨੁ ਸਰ੍ਵਗਤੋ ऽਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਯਸ਼੍ ਚੇਤਤਿ ਪ੍ਰਯਤਤੇ ਚ ਤਦ੍ ਏਤਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੀਃ । ਰਮ੍ਯਂ ਨ ਰਮ੍ਯਮ੍ ਅਥਵੇਤਿ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਯਤ੍ ਪਾਵਨਂ ਤਦ੍ ਅਵਬੁਧ੍ਯ ਤਦ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਆਸ੍ਸ੍ਵ
ਕੀ ਇਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਕਿ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਹਾਲਤ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੋਚਦੀ ਤੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਉਹ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣੋ ਤੇ ਉਸ ਅੰਦਰ ਟਿਕੇ ਰਹੋ।
ਏਵਂ ਸਙ੍ਕਥਯਨ੍ਤੀषੁ ਤਾਸੁ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗृਹੋਦਰੇ । ਵਿਦੂਰਥਃ ਕਿਮ੍ ਅਕਰੋਨ੍ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਕੁਪਿਤੋ ਗृਹਾਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਵਿਦੂਰਥ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਵਿਦੂਰਥਸ੍ ਸ੍ਵਸਦਨਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ । ਪਰਿਵਾਰੇਣ ਮਹਤਾ ऋਕ੍ਸ਼ੌਘੇਨੈਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ
ਵਿਦੂਰਥ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਸਰ੍ਵਾਵਯਵੋ ਲਗ੍ਨਹਾਰਵਿਭੂषਣਃ । ਮਹਾਜਯਜਯਾਰਾਵੈਸ੍ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਉਹ ਹਰ ਅੰਗ 'ਤੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਗਲ ਵਿਚ ਹਾਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਨਿਕਲਿਆ।
ਸਮਾਦਿਸ਼ਨ੍ ਯੋਧਗਣਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ ਮਣ੍ਡਲਸਂਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ । ਆਲੋਕਯਨ੍ ਵੀਰਰਣਾਨ੍ ਆਰੁਰੋਹ ਨृਪੋ ਰਥਮ੍
ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਫੌਜ ਦੀ ਕਤਾਰਾਂ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵਿਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਭੂਤਾਗਾਰਸਮਾਕਾਰਂ ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਪਤਾਕਾਪੁਞ੍ਜਕਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਦ੍ਯੁਵਿਮਾਨਮ੍ ਇਵਾਗਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਰਗਾ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਲਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਝੰਡਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਸਮਾਨੀ ਵਾਹਨ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਭਿਤ੍ਤਿਪਰਿਸ੍ਰੋਤਃਪ੍ਰਪਤਤ੍ਕਾਞ੍ਚਨਾਙ੍ਕੁਰਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਾਝਣਝਣਤ੍ਕਾਰਚਾਰੁਵਿਦ੍ਰੁਮਕੂਵਰਮ੍
ਚੰਦਨੀ ਕੰਧਾਂ ਦੇ ਨੀਰਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਹਿਰੀ ਟਾਹਣੀਆਂ ਝੜਦੀਆਂ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀਆਂ ਮੰਜੀਠ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵੈਰ੍ ਲਕ੍ਸ਼ਣੋਪੇਤੈਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੈਰ੍ ਧਵਲੈਃ ਕृਸ਼ੈਃ । ਜਵੋਨ੍ਨਯਨਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਦ੍ਭਿਃ ਖੁਰਾਨ੍ ਇਵ
ਚੰਗੇ, ਚਿੱਟੇ, ਪਤਲੇ, ਸੁਭਾਗਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖੁਰਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ।
ਵਾਯੂਨ੍ ਅਪੀਵ ਸਹਜਾਨ੍ ਅਸਹਦ੍ਭਿਰ੍ ਗਤਿਕ੍ਰਮੈਃ । ਪ੍ਰੋਜ੍ਝਦ੍ਭਿਰ੍ ਇਵ ਪਸ਼੍ਚਾਰ੍ਧਮ੍ ਆਪਿਬਦ੍ਭਿਰ੍ ਇਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਹ ਘੋੜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਦੌੜ ਹਵਾ ਨਾਲ ਵੀ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪੀ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਯੋਜਿਤੈਰ੍ ਇਵ ਸਂਪੂਰ੍ਣੈਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰੈਸ਼੍ ਚਾਮਰਦੀਪ੍ਤਿਭਿਃ । ਅਸ਼੍ਵੈਰ੍ ਅष੍ਟਭਿਰ੍ ਆਬਦ੍ਧਮ੍ ਆਸ਼ਾਪੂਰਕਹੇषਿਤੈਃ
ਉਹ ਰਥ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਠ ਚੰਨਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਠ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੋਵੇ।
ਅਥੋਦਭੂਤ੍ ਤਦੋਦ੍ਦਾਮਨਾਗਾਭ੍ਰਰਵਨਿਰ੍ਭਰਃ । ਸ਼ੈਲਭਿਤ੍ਤਿਪ੍ਰਤਿਧ੍ਵਾਨਦਾਰੁਣੋ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਧ੍ਵਨਿਃ
ਫਿਰ ਉਥੇ ਡੰਗਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਜੀ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗਰਜ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ ਸੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ 'ਤੇ ਟਕਰਾਉਂਦੀ ਹੋਈ।
ਮਤ੍ਤਸੈਨਿਕਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤੈਃ ਕਲਕਲਾਰਵੈਃ । ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਨਿਧ੍ਵਾਨੈਰ੍ ਹੇਤਿਸਙ੍ਘਟ੍ਟਟਾਙ੍ਕृਤੈਃ
ਮਸਤ ਫੌਜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਉਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਧਨੁਸ਼੍ਚਟਚਟਾਸ਼ਬ੍ਦੈਸ਼੍ ਸ਼ਰਸ਼ੀਤ੍ਕਾਰਗਾਯਨੈਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਾਂਸਨਿष੍ਪਿष੍ਟਕਵਚੌਘਝਣਜ੍ਝਣੈਃ
ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਟਕ-ਟਕ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਸੀਟੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ, ਤੇ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੇ ਬਚਾਓ ਵਾਲੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਝਣ-ਝਣ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿਚ ਰਲ ਗਈਆਂ।
ਜ੍ਵਲਦਗ੍ਨਿਟਣਤ੍ਕਾਰੈਰ੍ ਆਰ੍ਤਿਮਤ੍ਕ੍ਰਨ੍ਦਨਾਰਵੈਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਭਟਾਹ੍ਵਾਨੈਰ੍ ਬਨ੍ਦੀਵਿਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਰੋਦਨੈਃ
ਜਲਦੇ ਅੱਗ ਦੀ ਟਣ-ਟਣ, ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਰਲਾਹਟ, ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰ, ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਉਲਝਣ ਭਰੀ ਰੋਣ-ਧੋਣ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਿਲਾਘਨੀਕृਤਾਸ਼ੇषਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕੁਹਰੋ ਧ੍ਵਨਿਃ । ਹਸ੍ਤਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਭਵਦ੍ਭੀਮੋ ਦਸ਼ਾਸ਼ਾਕੁਞ੍ਜਪੂਰਕਃ
ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਹਥੀਂ ਫੜੀ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼, ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਗੜੀ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਖੋਖਲੇ ਵਿਚ ਭਰ ਗਈ, ਤੇ ਦਸਾਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੋਦਪਤਦ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਪਥਪੀਵਰਰੋਧਕਮ੍ । ਰਜੋਨਿਭੇਨ ਭੂਪੀਠਮ੍ ਅਮ੍ਬਰੋਡ੍ਡਯਨੋਨ੍ਮੁਖਮ੍
ਫਿਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗੁੱਝ ਉਠਿਆ ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਧੂੜ ਵਾਂਗ ਕਾਲੀ ਛਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਰ੍ਭਵਾਸਮ੍ ਇਵਾਪਨ੍ਨਂ ਤੇਨਾਸੀਤ੍ ਤਨ੍ਮਹਾਪੁਰਮ੍ । ਮੂਰ੍ਖਤ੍ਵਂ ਯੌਵਨੇਨੇਵ ਘਨਤਾਮ੍ ਆਯਯੌ ਤਮਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਹਨੇਰਾ ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਮੂਰਖਤਾ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਹੋਰ ਗਾੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਦੀਪੌਘਾ ਦਿਵਸੇਨੇਵ ਤਾਰਕਾਃ । ਆਯਯੁਰ੍ ਬਲਮ੍ ਆਲੋਲਾ ਨੈਸ਼ਭੂਤਪਰਮ੍ਪਰਾਃ
ਕਿਤੇ-ਕਿਤੇ ਦੀਵੇ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੁਕ ਗਏ; ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਚਲਚਲ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ ਤਨ੍ਮਹਾਯੁਦ੍ਧਂ ਦ੍ਵੇ ਲੀਲੇ ਸਾ ਕੁਮਾਰਿਕਾ । ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਦ੍ਧृਦਯੇਨੈਤਾ ਦੇਵੀਦਤ੍ਤਮਹਾਦृਸ਼ਾ
ਉਹ ਦੋ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਦੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਵੱਡੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸ਼ੇਮੁਰ੍ ਅਥ ਗੇਹੇषੁ ਪ੍ਰੋਦ੍ਯਤ੍ਕਟਕਟਾਰਵਾਃ । ਏਕਾਰ੍ਣਵਪਯਃਪੂਰੈਰ੍ ਵਾਡਵਾ ਇਵ ਵਹ੍ਨਯਃ
ਫਿਰ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਭੜਕ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਰੈਸ੍ ਸੇਨਾਂ ਸਮਾਕਰ੍षਨ੍ ਰਾਜਾ ਪਰਬਲਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਵਿਵੇਸ਼ ਪਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰੋਡ੍ਡੀਨੋ ਮੇਰੁਰ੍ ਏਕਮ੍ ਇਵਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਪਾਸੇ ਵੜ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਅਥੋਦਭੂਦ੍ ਗੁਣਧ੍ਵਾਨਸ਼੍ ਚਟਚ੍ਚਟਦ੍ ਇਤਿ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ । ਰਚਿਤਾਤ੍ਮਮਯਾਮ੍ਭੋਦਾਸ੍ ਤੇਰੁਸ਼੍ ਸ਼ਰਪਰਮ੍ਪਰਾਃ
ਫਿਰ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵੱਖਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਚਟਚਟ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਬਣੀ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ, ਇੱਕ ਜਹਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਈ।
ਯਯੁਰ੍ ਅਮ੍ਬਰਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨਾਨਾਹੇਤਿਵਿਹਙ੍ਗਮਾਃ । ਪ੍ਰਸਸ੍ਰੁਰ੍ ਅਲਮ੍ ਆਸ਼ਾਸੁ ਮਿਹਿਕਾਸ਼੍ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਦੀਪ੍ਤਯਃ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਏ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਧੁੰਦ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਈ।
ਬਭ੍ਰਮੁਸ਼੍ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਙ੍ਘਟ੍ਟਜ੍ਵਲਨਾ ਉਲ੍ਮੁਕਾਗ੍ਨਿਵਤ੍ । ਜਗਰ੍ਜੁਸ਼੍ ਸ਼ਰਧਾਰੌਘਾਨ੍ ਵਰ੍षਨ੍ਤੋ ਵੀਰਵਾਰਿਦਾਃ
ਹਥਿਆਰ ਟਕਰਾਉਣ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੇ ਉਲੂਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ; ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜਾਂ ਦੀਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਗੱਜੀਆਂ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਰ੍ਹਾ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਿਲੇਗੁਃ ਕਙ੍ਕਵਤ੍ਕ੍ਰੂਰਾ ਵੀਰਾਙ੍ਗੇषੁ ਚ ਹੇਤਯਃ । ਪੇਤੁਃ ਪਟਪਟਾਰਾਵਂ ਹੇਤਿਨਿष੍ਪਿष੍ਟਯੋ ऽਮ੍ਬਰੇ
ਕਰੂਣ ਤੀਰ, ਗਿਦ੍ਹਾ ਵਾਂਗ, ਵਿਰਲੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਤੇ ਵੱਜੇ; ਕੁਝ ਤੀਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਕੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਚਟਕਦੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ ਸ਼ਮਂ ਤਮਾਂਸ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਵਲਨਦੀਪਕੈਃ । ਬਭੂਵੁਰ੍ ਅਖਿਲਾਸ੍ ਸੇਨਾ ਨਵਨਾਰਾਚਰੋਮਸ਼ਾਃ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਜਲਦੀ ਮਿਟ ਗਿਆ; ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਵੀਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਨਰਮ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਜਾਪੀ।