ਰਣੇ ਦੇਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਮੇ ਪਤਿਃ । ਅਨੇਨੈਵ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਯਾਮ੍ ਏਤਦਙ੍ਗਨਾ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਕੇ ਉਥੇ ਹੋਵਾਂ।
ਏਵਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਯਾਵਿਘ੍ਨਂ ਪੂਜਿਤਾਸ੍ਮਿ ਸੁਤੇ ਚਿਰਮ੍ । ਅਨਨ੍ਯਭਾਵਯਾ ਦੇਵਿ ਪੁष੍ਪਧੂਪਸਪਰ੍ਯਯਾ
ਇਹੀ ਹੋਵੇ; ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਇਕਾਗਰ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਤੇ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ।
ਅਥ ਤਦ੍ਦੇਸ਼ਲੀਲਾਯਾਂ ਫੁਲ੍ਲਾਯਾਂ ਤਦ੍ਵਰੋਦਯਾਤ੍ । ਪੂਰ੍ਵਲੀਲਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਦੇਵੀਂ ਸਨ੍ਦੇਹਲੁਲਿਤਾਸ਼ਯਾ
ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਲੀਲਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਫੁੱਲੀ, ਜਦੋਂ ਵਰ ਮਿਲਣ ਕਾਰਨ ਉਹ ਚੜ੍ਹੀ। ਪੁਰਾਣੀ ਲੀਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸੰਦੇਹ ਨਾਲ ਡੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯੇ ਸਤ੍ਯਕਾਮਾਸ੍ ਸਤ੍ਯੈਕਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਿਣਃ । ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਾਸ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵਾਸ਼ੁ ਤੇषਾਂ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੱਚੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਿਰਫ਼ ਸਚ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਹੋ—ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਛੇਤੀ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਤੇਨੈਵ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਕਿਮ੍ ਅਰ੍ਥਂ ਨਾਹਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਿ । ਲੋਕਾਨ੍ਤਰਮ੍ ਇਮਂ ਨੀਤਾ ਤਂ ਗਿਰਿਗ੍ਰਾਮਕਂ ਚ ਵਾ
ਉਸੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਹੋਰ ਲੋਕ ਜਾਂ ਉਸ ਪਹਾੜੀ ਪਿੰਡ 'ਚ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲੈ ਗਈ?
ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ ਅਹਂ ਕਰੋਮਿ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਸਰ੍ਵਂ ਸਮ੍ਪਾਦਯਤ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਸ੍ਵਯਂ ਜੀਵਸ੍ ਸਮੀਹਿਤਮ੍
ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ; ਹਰ ਜੀਵ ਆਪਣੀ ਚਾਹਤ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਛੇਤੀ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਹਿ ਸਰਲੇ ਜ੍ਞਪ੍ਤਿਸ੍ ਸਂਵਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾਧਿਦੇਵਤਾ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਮ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਚਿਚ੍ਛਕ੍ਤਿਰ੍ ਜੀਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ
ਸਧਾਰਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਹੀ ਸੂਧ ਚੇਤਨਾ ਹਾਂ, ਚੇਤਨ ਦੇਵੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿਚ ਮੈਂ ਚੇਤਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹਾਂ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਤੀ।
ਜੀਵਸ੍ਯੋਦੇਤ੍ਯ੍ ਅਹਂਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਯਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਯਥਾ ਯਥਾ । ਭਾਤਿ ਤਤ੍ਫਲਦਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਤਥਾ ਤਥਾ
ਹਰ ਜੀਵ ਵਿਚ 'ਮੈਂ' ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਭਰਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਾਂ ਸਮਾਰਾਧਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਜੀਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ ਤਥੋਦਿਤਾ । ਯਥਾ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਦੇਹਾਸ੍ਯਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਮੀਤਿ ਚਿਰਂ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਜੀਵ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗ ਕੇ ਮੇਰੀ ਸਿੱਘਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਸੋਚਦੀ ਹੈ 'ਮੈਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹਾਂ।'
ਤੇਨ ਤੇਨ ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਾ । ਤਯਾ ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾਮਲਂ ਭਾਵਂ ਨੀਤਾਸਿ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ; ਉਸ ਸਾਫ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਨਿਰਮਲ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹੈ।
ਅਨਯੈਵਂ ਭਾਵਨਯਾ ਬੋਧਿਤਾਸ੍ਮਿ ਚਿਰਂ ਯਦਾ । ਤਮ੍ ਏਵਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਤੀ ਤਦਾ ਸ੍ਵਚਿਤਿਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਇਸੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਜਦ ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਚਿਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹੀ ਲਕੜੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਯਥੋਦੇਤਿ ਸ੍ਵਚਿਤ੍ਪ੍ਰਯਤਨਂ ਚਿਰਮ੍ । ਫਲਂ ਦਦਾਤਿ ਕਾਲੇਨ ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਤਥਾ ਤਥਾ
ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਯਤਨ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਠਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪੋ ਵਾ ਦੇਵਤਾ ਵਾਪਿ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੈਵ ਚਿਦ੍ ਅਵ੍ਯਯਾ । ਫਲਂ ਦਦਾਤ੍ਯ੍ ਅਥ ਸ੍ਵੈਰਂ ਨਭਃਫਲਨਿਪਾਤਵਤ੍
ਚਾਹੇ ਉਹ ਤਪ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ, ਅਟੱਲ ਚਿਤ ਹੀ ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਲ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਆਪਣਾ ਫਲ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸਂਵਿਦ੍ਦ੍ਯੋਤਨਾਦ੍ ਅਨ੍ਯਨ੍ ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ ਕਦਾਚਨ । ਫਲਂ ਭਵਤਿ ਤੇਨਾਸ਼ੁ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਆਪਣੀ ਚਿਤ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਕਦੇ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਂਦੇ ਹੋ, ਐਸਾ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਫਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਦ੍ਭਾਵ ਏਵ ਨਨੁ ਸਰ੍ਵਗਤੋ ऽਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਯਸ਼੍ ਚੇਤਤਿ ਪ੍ਰਯਤਤੇ ਚ ਤਦ੍ ਏਤਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੀਃ । ਰਮ੍ਯਂ ਨ ਰਮ੍ਯਮ੍ ਅਥਵੇਤਿ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਯਤ੍ ਪਾਵਨਂ ਤਦ੍ ਅਵਬੁਧ੍ਯ ਤਦ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਆਸ੍ਸ੍ਵ
ਕੀ ਇਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਕਿ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਹਾਲਤ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੋਚਦੀ ਤੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਉਹ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣੋ ਤੇ ਉਸ ਅੰਦਰ ਟਿਕੇ ਰਹੋ।
ਏਵਂ ਸਙ੍ਕਥਯਨ੍ਤੀषੁ ਤਾਸੁ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗृਹੋਦਰੇ । ਵਿਦੂਰਥਃ ਕਿਮ੍ ਅਕਰੋਨ੍ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਕੁਪਿਤੋ ਗृਹਾਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਵਿਦੂਰਥ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਵਿਦੂਰਥਸ੍ ਸ੍ਵਸਦਨਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ । ਪਰਿਵਾਰੇਣ ਮਹਤਾ ऋਕ੍ਸ਼ੌਘੇਨੈਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ
ਵਿਦੂਰਥ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਸਰ੍ਵਾਵਯਵੋ ਲਗ੍ਨਹਾਰਵਿਭੂषਣਃ । ਮਹਾਜਯਜਯਾਰਾਵੈਸ੍ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਉਹ ਹਰ ਅੰਗ 'ਤੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਗਲ ਵਿਚ ਹਾਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਨਿਕਲਿਆ।
ਸਮਾਦਿਸ਼ਨ੍ ਯੋਧਗਣਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ ਮਣ੍ਡਲਸਂਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ । ਆਲੋਕਯਨ੍ ਵੀਰਰਣਾਨ੍ ਆਰੁਰੋਹ ਨृਪੋ ਰਥਮ੍
ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਫੌਜ ਦੀ ਕਤਾਰਾਂ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵਿਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਭੂਤਾਗਾਰਸਮਾਕਾਰਂ ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਪਤਾਕਾਪੁਞ੍ਜਕਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਦ੍ਯੁਵਿਮਾਨਮ੍ ਇਵਾਗਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਰਗਾ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਲਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਝੰਡਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਸਮਾਨੀ ਵਾਹਨ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਭਿਤ੍ਤਿਪਰਿਸ੍ਰੋਤਃਪ੍ਰਪਤਤ੍ਕਾਞ੍ਚਨਾਙ੍ਕੁਰਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਾਝਣਝਣਤ੍ਕਾਰਚਾਰੁਵਿਦ੍ਰੁਮਕੂਵਰਮ੍
ਚੰਦਨੀ ਕੰਧਾਂ ਦੇ ਨੀਰਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਹਿਰੀ ਟਾਹਣੀਆਂ ਝੜਦੀਆਂ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀਆਂ ਮੰਜੀਠ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵੈਰ੍ ਲਕ੍ਸ਼ਣੋਪੇਤੈਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੈਰ੍ ਧਵਲੈਃ ਕृਸ਼ੈਃ । ਜਵੋਨ੍ਨਯਨਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਦ੍ਭਿਃ ਖੁਰਾਨ੍ ਇਵ
ਚੰਗੇ, ਚਿੱਟੇ, ਪਤਲੇ, ਸੁਭਾਗਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖੁਰਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ।
ਵਾਯੂਨ੍ ਅਪੀਵ ਸਹਜਾਨ੍ ਅਸਹਦ੍ਭਿਰ੍ ਗਤਿਕ੍ਰਮੈਃ । ਪ੍ਰੋਜ੍ਝਦ੍ਭਿਰ੍ ਇਵ ਪਸ਼੍ਚਾਰ੍ਧਮ੍ ਆਪਿਬਦ੍ਭਿਰ੍ ਇਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਹ ਘੋੜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਦੌੜ ਹਵਾ ਨਾਲ ਵੀ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪੀ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਯੋਜਿਤੈਰ੍ ਇਵ ਸਂਪੂਰ੍ਣੈਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰੈਸ਼੍ ਚਾਮਰਦੀਪ੍ਤਿਭਿਃ । ਅਸ਼੍ਵੈਰ੍ ਅष੍ਟਭਿਰ੍ ਆਬਦ੍ਧਮ੍ ਆਸ਼ਾਪੂਰਕਹੇषਿਤੈਃ
ਉਹ ਰਥ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਠ ਚੰਨਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਠ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੋਵੇ।
ਅਥੋਦਭੂਤ੍ ਤਦੋਦ੍ਦਾਮਨਾਗਾਭ੍ਰਰਵਨਿਰ੍ਭਰਃ । ਸ਼ੈਲਭਿਤ੍ਤਿਪ੍ਰਤਿਧ੍ਵਾਨਦਾਰੁਣੋ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਧ੍ਵਨਿਃ
ਫਿਰ ਉਥੇ ਡੰਗਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਜੀ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗਰਜ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ ਸੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ 'ਤੇ ਟਕਰਾਉਂਦੀ ਹੋਈ।
ਮਤ੍ਤਸੈਨਿਕਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤੈਃ ਕਲਕਲਾਰਵੈਃ । ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਨਿਧ੍ਵਾਨੈਰ੍ ਹੇਤਿਸਙ੍ਘਟ੍ਟਟਾਙ੍ਕृਤੈਃ
ਮਸਤ ਫੌਜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਉਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਧਨੁਸ਼੍ਚਟਚਟਾਸ਼ਬ੍ਦੈਸ਼੍ ਸ਼ਰਸ਼ੀਤ੍ਕਾਰਗਾਯਨੈਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਾਂਸਨਿष੍ਪਿष੍ਟਕਵਚੌਘਝਣਜ੍ਝਣੈਃ
ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਟਕ-ਟਕ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਸੀਟੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ, ਤੇ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੇ ਬਚਾਓ ਵਾਲੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਝਣ-ਝਣ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿਚ ਰਲ ਗਈਆਂ।
ਜ੍ਵਲਦਗ੍ਨਿਟਣਤ੍ਕਾਰੈਰ੍ ਆਰ੍ਤਿਮਤ੍ਕ੍ਰਨ੍ਦਨਾਰਵੈਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਭਟਾਹ੍ਵਾਨੈਰ੍ ਬਨ੍ਦੀਵਿਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਰੋਦਨੈਃ
ਜਲਦੇ ਅੱਗ ਦੀ ਟਣ-ਟਣ, ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਰਲਾਹਟ, ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰ, ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਉਲਝਣ ਭਰੀ ਰੋਣ-ਧੋਣ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਿਲਾਘਨੀਕृਤਾਸ਼ੇषਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕੁਹਰੋ ਧ੍ਵਨਿਃ । ਹਸ੍ਤਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਭਵਦ੍ਭੀਮੋ ਦਸ਼ਾਸ਼ਾਕੁਞ੍ਜਪੂਰਕਃ
ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਹਥੀਂ ਫੜੀ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼, ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਗੜੀ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਖੋਖਲੇ ਵਿਚ ਭਰ ਗਈ, ਤੇ ਦਸਾਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੋਦਪਤਦ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਪਥਪੀਵਰਰੋਧਕਮ੍ । ਰਜੋਨਿਭੇਨ ਭੂਪੀਠਮ੍ ਅਮ੍ਬਰੋਡ੍ਡਯਨੋਨ੍ਮੁਖਮ੍
ਫਿਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗੁੱਝ ਉਠਿਆ ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਧੂੜ ਵਾਂਗ ਕਾਲੀ ਛਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।