ਸਾਕਾਰਸ੍ਯੇਵ ਬੋਧਾਯ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਭਵਤਾਧੁਨਾ । ਅਨਨ੍ਯਾਸ੍ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਸ੍ ਤੇ ਸ੍ਯੁਸ੍ ਤਰੋਰ੍ ਅਵਯਵਾ ਇਵ
ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਦੇ ਅੰਗ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਣ ਲਈ ਤੂੰ ਹੁਣ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਨਾ ਸਮਝ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਹੀ ਅੰਗ ਹਨ।
ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਇਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਨਿਜਭਾਵਕ੍ਰਮੋਦਿਤਮ੍ । ਰਿਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਸ਼ਬ੍ਦਾਰ੍ਥੈਰ੍ ਅਨਨ੍ਯਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਅਤੇ 'ਸੰਸਾਰ' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅਰਥ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਨ ਤਤ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਨ ਚਾਸਤ੍ਯਂ ਰਜ੍ਜ੍ਵਾਂ ਸਰ੍ਪਭ੍ਰਮੋਪਮਮ੍ । ਮਿਥ੍ਯਾਨੁਭੂਤਿਤਸ੍ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਅਸਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਹ ਨਾ ਤਾਂ ਸੱਚ ਹੈ, ਨਾ ਝੂਠ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੀ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਦਾ ਭਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਲਤ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਜਾਂ ਝੂਠ ਕੇਵਲ ਜਾਂਚਣ 'ਤੇ ਹੀ ਸਮਝ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਮਂ ਕਾਰਣਂ ਵਿਤ੍ਤ੍ਵਾਜ੍ ਜੀਵਤ੍ਵਮ੍ ਇਵ ਵੇਤ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍ । ਅਤਸ੍ ਤਦ੍ ਏਵਾਨੁਭਵਞ੍ ਜੀਵਤ੍ਵਂ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਜਦੋਂ ਪਰਮ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਜੀਉਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੇਵਲ ਉਸ ਅਨੁਭਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਸਲ ਅਹਿਸਾਸ ਸਾਫ਼ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਂ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਸਤ੍ਯਂ ਵਾ ਖੇ ऽਪਿ ਭਾਤਮ੍ ਇਦਂ ਜਗਤ੍ । ਰਞ੍ਜਯਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਜੀਵਾਣੁਂ ਸ੍ਵੋਤ੍ਥਾਭਿਰ੍ ਅਨੁਭੂਤਿਭਿਃ
ਚਾਹੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਝੂਠ, ਇਹ ਜਗਤ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਅਨੁਭਵਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਾਤਮਾ ਨੂੰ ਰੰਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁਭੂਤਯ ਏਤਾਸ੍ ਤੁ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਾਨੁਭੂਤਿਤਃ । ਅਪੂਰ੍ਵਾਨੁਭਵਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸਮਾਸ਼੍ ਚੈਵਾਸਮਾਸ਼੍ ਚ ਤਾਃ
ਇਹ ਅਨੁਭਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਪਿਛਲੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਹਨ, ਕੁਝ ਨਵੇਂ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਵੱਖਰੇ ਹਨ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਤਾ ਏਵ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਏਵ ਸਮਾ ਅਪਿ । ਕਚਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸਤ੍ਯਾਸ੍ ਸਤ੍ਯਾਭਾ ਜੀਵਾਕਾਸ਼ੇ ऽਨੁਭੂਤਯਃ
ਕਦੇ ਕਿਤੇ, ਉਹੀ ਤਜਰਬੇ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੱਖਰੇ। ਜੀਵ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤਜਰਬੇ ਕਦੇ ਝੂਠੇ, ਕਦੇ ਸੱਚੇ ਹੋ ਕੇ ਤੁਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਕੁਲਾਸ੍ ਤਤ੍ਸਮਾਚਾਰਾਸ੍ ਤਜ੍ਜਨ੍ਮਾਨਸ੍ ਤਦੀਹਿਤਾਃ । ਤ ਏਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਪੌਰਾਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਨੇ ਭਵਨ੍ਤਿ ਵਃ
ਉਹੀ ਪਰਿਵਾਰ, ਉਹੀ ਰਿਵਾਜ, ਉਹੀ ਜਨਮ, ਉਹੀ ਇਰਾਦੇ—ਇਹੀ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਬੁਧੀ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਸਲਾਹਕਾਰ ਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਚੈਵਾਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਅਲਂ ਸਤ੍ਯਾ ਦੇਸ਼ਕਾਲੇਹਿਤੈਸ੍ ਸਮਾਃ । ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਾਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਯਾ ਇਤਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਸਥਾਨ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਚਮਕ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਰਾਜਾਤ੍ਮਨਿ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਪ੍ਰਤਿਭੋਦੇਤਿ ਸਨ੍ਮਯੀ । ਤਥਾਨ੍ਵ੍ ਅਗਗ੍ਰਗੋਦੇਤਿ ਸਤ੍ਯੈਵ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ੍ਵਰੇ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਤਮ-ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਚਮਕ ਵਿਚ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਉਭਰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਚ ਦੀ ਚਮਕ ਚੇਤਨਾ ਵਿਚ ਜਾਗਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਚ੍ਛੀਲਾ ਤ੍ਵਤ੍ਸਮਾਚਾਰਾ ਤ੍ਵਤ੍ਕੁਲਾ ਤ੍ਵਦ੍ਵਪੁष੍ਮਯੀ । ਇਤਿ ਲੀਲੇਯਮ੍ ਆਭਾਤਿ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਜਾ
ਤੇਰੇ ਆਚਰਨ, ਤੇਰੀ ਚਾਲ, ਤੇਰਾ ਪਰਵਾਰ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਗੇ ਸਂਵਿਦਾਦਰ੍ਸ਼ੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਤਿ । ਯਾਦृਸ਼ੀ ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਤਥੋਦੇਤਿ ਨਿਰਨ੍ਤਰਾ
ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਉਭਰਦੀ ਹੈ; ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਉਹ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਲਗਾਤਾਰ ਜਾਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਜੀਵਾਕਾਸ਼ਸ੍ਯ ਯਾਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਾ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਕਚਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸਾ ਬਹਿਃ ਖੇ ਚਿਦਾਦਰ੍ਸ਼ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਾਦ੍ ਇਯਂ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਜੀਵ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਬਾਹਰ ਖੜੀ ਹੋਈ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਹੋਈ ਤਸਵੀਰ ਵਾਂਗ ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਏषਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਮ੍ਬਰਮ੍ ਅਹਂ ਭੁਵਨਂ ਧਰਾਦਿ ਰਾਜੇਤਿ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਜਮ੍ ਏਵ ਵਿਭਾਤਮਾਤ੍ਰਮ੍ । ਚਿਦ੍ਵ੍ਯੋਮ ਬਿਲ੍ਵਜਠਰਂ ਵਿਦੁਰ੍ ਅਙ੍ਗ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਂ ਚੇਤਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਲਮ੍ ਆਸ੍ਸ੍ਵ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤੇਹ
ਇਹ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਹਾਂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਧਰਤੀ ਆਦਿ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਅਜਨਮਾ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਪਿਆਰੇ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਅਕਾਸ਼ ਬੇਲ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਪੇਟ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਥੇ ਜਿਵੇਂ ਹੈਂ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਰਹੋ।
ਵਿਦੂਰਥਸ੍ ਤੇ ਭਰ੍ਤੈष ਤਨੁਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਣਾਙ੍ਗਨੇ । ਤਦ੍ ਏਵਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਾਦृਗਾਤ੍ਮਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਵਿਦੂਰਥਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਉਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਲੀਲਾ ਸਾ ਤਤ੍ਪੁਰਾਸ੍ਪਦਾ । ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਹ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਵਿਹਿਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੀਲਾ ਆਪਣੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਫਿਰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬਚਨ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦੇਵੀ ਭਗਵਤੀ ਜ੍ਞਪ੍ਤਿਰ੍ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਮਯਾਰ੍ਚਿਤਾ । ਸ੍ਵਪ੍ਨੇषੁ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਵਿ ਸਾ ਦਦਾਤਿ ਨਿਸ਼ਾਸੁ ਮੇ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਿਆ ਹੈ, ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਾ ਯਾਦृਗ੍ ਏਵ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਤਾਦृਗ੍ ਏਵ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਮ੍ਬਿਕੇ । ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਕृਪਣਕਾਰੁਣ੍ਯਾਦ੍ ਵਰਂ ਦੇਹਿ ਵਰਾਨਨੇ
ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਸਦੀ ਹੈਂ। ਹੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਮਾਤਾ, ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਦਿੰ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਦਾ ਜ੍ਞਪ੍ਤਿਸ੍ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਨਾਮ੍ । ਇਦਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਾਂ ਲੀਲਾਂ ਤਤ੍ਪੁਰਾਸ੍ਪਦਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਅਤੇ ਲੀਲਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ।
ਅਨਨ੍ਯਯਾ ਭਾਵਨਯਾ ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਮ੍ ਅਜੀਰ੍ਣਯਾ । ਪਰਿਤੁष੍ਟਾਸ੍ਮਿ ਤੇ ਵਤ੍ਸੇ ਗृਹਾਣਾਭੀਪ੍ਸਿਤਂ ਵਰਮ੍
ਤੇਰੀ ਅਟੱਲ ਤੇ ਜੀਵਨ ਭਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜੀ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ; ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਵਰ ਲੈ ਲੈ।
ਰਣੇ ਦੇਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਮੇ ਪਤਿਃ । ਅਨੇਨੈਵ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਯਾਮ੍ ਏਤਦਙ੍ਗਨਾ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਕੇ ਉਥੇ ਹੋਵਾਂ।
ਏਵਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਯਾਵਿਘ੍ਨਂ ਪੂਜਿਤਾਸ੍ਮਿ ਸੁਤੇ ਚਿਰਮ੍ । ਅਨਨ੍ਯਭਾਵਯਾ ਦੇਵਿ ਪੁष੍ਪਧੂਪਸਪਰ੍ਯਯਾ
ਇਹੀ ਹੋਵੇ; ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਇਕਾਗਰ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਤੇ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ।
ਅਥ ਤਦ੍ਦੇਸ਼ਲੀਲਾਯਾਂ ਫੁਲ੍ਲਾਯਾਂ ਤਦ੍ਵਰੋਦਯਾਤ੍ । ਪੂਰ੍ਵਲੀਲਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਦੇਵੀਂ ਸਨ੍ਦੇਹਲੁਲਿਤਾਸ਼ਯਾ
ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਲੀਲਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਫੁੱਲੀ, ਜਦੋਂ ਵਰ ਮਿਲਣ ਕਾਰਨ ਉਹ ਚੜ੍ਹੀ। ਪੁਰਾਣੀ ਲੀਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸੰਦੇਹ ਨਾਲ ਡੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯੇ ਸਤ੍ਯਕਾਮਾਸ੍ ਸਤ੍ਯੈਕਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਿਣਃ । ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਾਸ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵਾਸ਼ੁ ਤੇषਾਂ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੱਚੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਿਰਫ਼ ਸਚ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਹੋ—ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਛੇਤੀ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਤੇਨੈਵ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਕਿਮ੍ ਅਰ੍ਥਂ ਨਾਹਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਿ । ਲੋਕਾਨ੍ਤਰਮ੍ ਇਮਂ ਨੀਤਾ ਤਂ ਗਿਰਿਗ੍ਰਾਮਕਂ ਚ ਵਾ
ਉਸੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਹੋਰ ਲੋਕ ਜਾਂ ਉਸ ਪਹਾੜੀ ਪਿੰਡ 'ਚ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲੈ ਗਈ?
ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ ਅਹਂ ਕਰੋਮਿ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਸਰ੍ਵਂ ਸਮ੍ਪਾਦਯਤ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਸ੍ਵਯਂ ਜੀਵਸ੍ ਸਮੀਹਿਤਮ੍
ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ; ਹਰ ਜੀਵ ਆਪਣੀ ਚਾਹਤ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਛੇਤੀ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਹਿ ਸਰਲੇ ਜ੍ਞਪ੍ਤਿਸ੍ ਸਂਵਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾਧਿਦੇਵਤਾ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਮ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਚਿਚ੍ਛਕ੍ਤਿਰ੍ ਜੀਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ
ਸਧਾਰਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਹੀ ਸੂਧ ਚੇਤਨਾ ਹਾਂ, ਚੇਤਨ ਦੇਵੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿਚ ਮੈਂ ਚੇਤਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹਾਂ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਤੀ।
ਜੀਵਸ੍ਯੋਦੇਤ੍ਯ੍ ਅਹਂਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਯਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਯਥਾ ਯਥਾ । ਭਾਤਿ ਤਤ੍ਫਲਦਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਤਥਾ ਤਥਾ
ਹਰ ਜੀਵ ਵਿਚ 'ਮੈਂ' ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਭਰਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਾਂ ਸਮਾਰਾਧਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਜੀਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ ਤਥੋਦਿਤਾ । ਯਥਾ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਦੇਹਾਸ੍ਯਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਮੀਤਿ ਚਿਰਂ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਜੀਵ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗ ਕੇ ਮੇਰੀ ਸਿੱਘਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਸੋਚਦੀ ਹੈ 'ਮੈਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹਾਂ।'
ਤੇਨ ਤੇਨ ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਾ । ਤਯਾ ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾਮਲਂ ਭਾਵਂ ਨੀਤਾਸਿ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ; ਉਸ ਸਾਫ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਨਿਰਮਲ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹੈ।