ਯਥਾ ਤਰਙ੍ਗਾ ਜਲਧੌ ਤਥੇਮਾਸ੍ ਸृष੍ਟਯਃ ਪਰੇ । ਉਤ੍ਪਤ੍ਯੋਤ੍ਪਤ੍ਯ ਲੀਯਨ੍ਤੇ ਰਜਾਂਸੀਵ ਮਹਾਨਿਲੇ
ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਉਠਦੀਆਂ ਤੇ ਵਾਪਸ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਉਠਦੀ ਤੇ ਵਾਪਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਧੂੜ ਉਠਦੀ ਤੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਮਯਾਭਾਸੇ ਮਿਥ੍ਯਾਤ੍ਵਮ੍ ਅਹਮਾਤ੍ਮਕੇ । ਮृਗਤृष੍ਣਾਜਲਰਯੇ ਕੇਵਾਸ੍ਥਾ ਸਰ੍ਗਭਸ੍ਮਨਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਭ੍ਰਮ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਇਹ ਆਤਮ-ਭਾਵ ਝੂਠਾ ਹੈ; ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੁਆਹ 'ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਆਸ ਕਰੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਯਸ਼੍ ਚ ਨ ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਯਾਸ੍ ਤਾਸ੍ ਤਾ ਏਵ ਪਰਂ ਪਦਮ੍ । ਘਨੇ ਤਮਸਿ ਯਕ੍ਸ਼ਾਭਾ ਤਮ ਏਵ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ਕਾਃ
ਉਥੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਭ੍ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗੂੜ੍ਹ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਪਰਛਾਈਆਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਹਨੇਰਾ ਹੀ ਹੈ, ਯਕਸ਼ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਜ੍ ਜਨ੍ਮ ਮृਤਿਰ੍ ਮੋਹੋ ਵ੍ਯੋਮਾਹਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਦਂ ਤਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਚ੍ ਚ ਮਹਾਕਲ੍ਪਸ਼ਾਨ੍ਤੌ ਯਦ੍ ਅਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਭ੍ਰਮ, ਆਕਾਸ਼, 'ਮੈਂ', 'ਤੂੰ' ਤੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ—ਜੋ ਕੁਝ ਮਹਾ-ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ।
ਨਾਤਸ੍ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਇਦਂ ਦृष੍ਟਂ ਨ ਚਾਸਤ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ । ਦ੍ਵਯਮ੍ ਏਵੈਤਦ੍ ਅਥ ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਮ੍ਭਵਤ੍
ਇਹ ਜੋ ਅਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਇਹ ਨਾ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਚ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝੂਠ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਅਜਿਹਾਂ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ।
ਆਕਾਸ਼ਪਰਮਾਣ੍ਵਨ੍ਤਰ੍ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਦੇਰ੍ ਅਣੁਕੇ ऽਪਿ ਵਾ । ਜੀਵਾਣੁਰ੍ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰੇਦਂ ਜਗਦ੍ ਵੇਤ੍ਤਿ ਨਿਜਂ ਵਪੁਃ
ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕੇ ਹਿੱਸੇ ਜਾਂ ਪਦਾਰਥ ਦੇ ਅਣੂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜਿੰਦ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਔष੍ਣ੍ਯਂ ਯਥਾ ਵੇਤ੍ਤਿ ਨਿਜਭਾਵਕ੍ਰਮੋਦਿਤਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਤੀਦਂ ਤਥੈਵਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਭੂਤਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਚਿਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਆਪਣੀ ਤਪਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਤ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੀ ਰੂਪ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯਾਤਪੇ ਗੇਹੇ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਤ੍ਰਸਰੇਣਵਃ । ਤਥੇਮੇ ਪਰਮਾਕਾਸ਼ੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਤ੍ਰਸਰੇਣਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਧੂੜ ਦੇ ਕਣ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਪਰਮ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਧੂੜ ਦੇ ਕਣਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਯਥਾ ਵਾਯੌ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ ਸ੍ਪਨ੍ਦ ਆਮੋਦਸ਼੍ ਸ਼ੈਤ੍ਯਮ੍ ਅਮ੍ਬਰੇ । ਪਿਣ੍ਡਗ੍ਰਹਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਤਥਾ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਪਰੇ
ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕੰਪਨ, ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਠੰਡਕ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਪਕੜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਭਾਵਾਭਾਵਗ੍ਰਹੋਤ੍ਸਰ੍ਗਸ੍ਥੂਲਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਚਰਾਚਰਾਃ । ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਸ੍ਯਾਵਯਵੈਰ੍ ਭਾਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ ਈਦृਸ਼ੈਃ
ਹੋਣਾ-ਨਾ ਹੋਣਾ, ਫੜਨਾ-ਛੱਡਨਾ, ਮੋਟਾ-ਪਤਲਾ, ਚਲਣ ਵਾਲਾ-ਅਟੱਲ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਾਲਾਤ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਹੀ ਗੁਣ ਹਨ।
ਸਾਕਾਰਸ੍ਯੇਵ ਬੋਧਾਯ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਭਵਤਾਧੁਨਾ । ਅਨਨ੍ਯਾਸ੍ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਸ੍ ਤੇ ਸ੍ਯੁਸ੍ ਤਰੋਰ੍ ਅਵਯਵਾ ਇਵ
ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਦੇ ਅੰਗ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਣ ਲਈ ਤੂੰ ਹੁਣ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਨਾ ਸਮਝ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਹੀ ਅੰਗ ਹਨ।
ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਇਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਨਿਜਭਾਵਕ੍ਰਮੋਦਿਤਮ੍ । ਰਿਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਸ਼ਬ੍ਦਾਰ੍ਥੈਰ੍ ਅਨਨ੍ਯਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਅਤੇ 'ਸੰਸਾਰ' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅਰਥ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਨ ਤਤ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਨ ਚਾਸਤ੍ਯਂ ਰਜ੍ਜ੍ਵਾਂ ਸਰ੍ਪਭ੍ਰਮੋਪਮਮ੍ । ਮਿਥ੍ਯਾਨੁਭੂਤਿਤਸ੍ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਅਸਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਹ ਨਾ ਤਾਂ ਸੱਚ ਹੈ, ਨਾ ਝੂਠ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੀ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਦਾ ਭਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਲਤ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਜਾਂ ਝੂਠ ਕੇਵਲ ਜਾਂਚਣ 'ਤੇ ਹੀ ਸਮਝ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਮਂ ਕਾਰਣਂ ਵਿਤ੍ਤ੍ਵਾਜ੍ ਜੀਵਤ੍ਵਮ੍ ਇਵ ਵੇਤ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍ । ਅਤਸ੍ ਤਦ੍ ਏਵਾਨੁਭਵਞ੍ ਜੀਵਤ੍ਵਂ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਜਦੋਂ ਪਰਮ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਜੀਉਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੇਵਲ ਉਸ ਅਨੁਭਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਸਲ ਅਹਿਸਾਸ ਸਾਫ਼ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਂ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਸਤ੍ਯਂ ਵਾ ਖੇ ऽਪਿ ਭਾਤਮ੍ ਇਦਂ ਜਗਤ੍ । ਰਞ੍ਜਯਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਜੀਵਾਣੁਂ ਸ੍ਵੋਤ੍ਥਾਭਿਰ੍ ਅਨੁਭੂਤਿਭਿਃ
ਚਾਹੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਝੂਠ, ਇਹ ਜਗਤ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਅਨੁਭਵਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਾਤਮਾ ਨੂੰ ਰੰਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁਭੂਤਯ ਏਤਾਸ੍ ਤੁ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਾਨੁਭੂਤਿਤਃ । ਅਪੂਰ੍ਵਾਨੁਭਵਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸਮਾਸ਼੍ ਚੈਵਾਸਮਾਸ਼੍ ਚ ਤਾਃ
ਇਹ ਅਨੁਭਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਪਿਛਲੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਹਨ, ਕੁਝ ਨਵੇਂ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਵੱਖਰੇ ਹਨ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਤਾ ਏਵ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਏਵ ਸਮਾ ਅਪਿ । ਕਚਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸਤ੍ਯਾਸ੍ ਸਤ੍ਯਾਭਾ ਜੀਵਾਕਾਸ਼ੇ ऽਨੁਭੂਤਯਃ
ਕਦੇ ਕਿਤੇ, ਉਹੀ ਤਜਰਬੇ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੱਖਰੇ। ਜੀਵ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤਜਰਬੇ ਕਦੇ ਝੂਠੇ, ਕਦੇ ਸੱਚੇ ਹੋ ਕੇ ਤੁਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਕੁਲਾਸ੍ ਤਤ੍ਸਮਾਚਾਰਾਸ੍ ਤਜ੍ਜਨ੍ਮਾਨਸ੍ ਤਦੀਹਿਤਾਃ । ਤ ਏਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਪੌਰਾਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਨੇ ਭਵਨ੍ਤਿ ਵਃ
ਉਹੀ ਪਰਿਵਾਰ, ਉਹੀ ਰਿਵਾਜ, ਉਹੀ ਜਨਮ, ਉਹੀ ਇਰਾਦੇ—ਇਹੀ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਬੁਧੀ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਸਲਾਹਕਾਰ ਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਚੈਵਾਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਅਲਂ ਸਤ੍ਯਾ ਦੇਸ਼ਕਾਲੇਹਿਤੈਸ੍ ਸਮਾਃ । ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਾਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਯਾ ਇਤਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਸਥਾਨ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਚਮਕ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਰਾਜਾਤ੍ਮਨਿ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਪ੍ਰਤਿਭੋਦੇਤਿ ਸਨ੍ਮਯੀ । ਤਥਾਨ੍ਵ੍ ਅਗਗ੍ਰਗੋਦੇਤਿ ਸਤ੍ਯੈਵ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ੍ਵਰੇ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਤਮ-ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਚਮਕ ਵਿਚ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਉਭਰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਚ ਦੀ ਚਮਕ ਚੇਤਨਾ ਵਿਚ ਜਾਗਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਚ੍ਛੀਲਾ ਤ੍ਵਤ੍ਸਮਾਚਾਰਾ ਤ੍ਵਤ੍ਕੁਲਾ ਤ੍ਵਦ੍ਵਪੁष੍ਮਯੀ । ਇਤਿ ਲੀਲੇਯਮ੍ ਆਭਾਤਿ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਜਾ
ਤੇਰੇ ਆਚਰਨ, ਤੇਰੀ ਚਾਲ, ਤੇਰਾ ਪਰਵਾਰ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਗੇ ਸਂਵਿਦਾਦਰ੍ਸ਼ੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਤਿ । ਯਾਦृਸ਼ੀ ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਤਥੋਦੇਤਿ ਨਿਰਨ੍ਤਰਾ
ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਉਭਰਦੀ ਹੈ; ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਉਹ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਲਗਾਤਾਰ ਜਾਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਜੀਵਾਕਾਸ਼ਸ੍ਯ ਯਾਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਾ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਕਚਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸਾ ਬਹਿਃ ਖੇ ਚਿਦਾਦਰ੍ਸ਼ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਾਦ੍ ਇਯਂ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਜੀਵ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਬਾਹਰ ਖੜੀ ਹੋਈ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਹੋਈ ਤਸਵੀਰ ਵਾਂਗ ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਏषਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਮ੍ਬਰਮ੍ ਅਹਂ ਭੁਵਨਂ ਧਰਾਦਿ ਰਾਜੇਤਿ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਜਮ੍ ਏਵ ਵਿਭਾਤਮਾਤ੍ਰਮ੍ । ਚਿਦ੍ਵ੍ਯੋਮ ਬਿਲ੍ਵਜਠਰਂ ਵਿਦੁਰ੍ ਅਙ੍ਗ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਂ ਚੇਤਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਲਮ੍ ਆਸ੍ਸ੍ਵ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤੇਹ
ਇਹ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਹਾਂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਧਰਤੀ ਆਦਿ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਅਜਨਮਾ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਪਿਆਰੇ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਅਕਾਸ਼ ਬੇਲ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਪੇਟ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਥੇ ਜਿਵੇਂ ਹੈਂ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਰਹੋ।
ਵਿਦੂਰਥਸ੍ ਤੇ ਭਰ੍ਤੈष ਤਨੁਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਣਾਙ੍ਗਨੇ । ਤਦ੍ ਏਵਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਾਦृਗਾਤ੍ਮਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਵਿਦੂਰਥਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਉਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਲੀਲਾ ਸਾ ਤਤ੍ਪੁਰਾਸ੍ਪਦਾ । ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਹ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਵਿਹਿਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੀਲਾ ਆਪਣੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਫਿਰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬਚਨ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦੇਵੀ ਭਗਵਤੀ ਜ੍ਞਪ੍ਤਿਰ੍ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਮਯਾਰ੍ਚਿਤਾ । ਸ੍ਵਪ੍ਨੇषੁ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਵਿ ਸਾ ਦਦਾਤਿ ਨਿਸ਼ਾਸੁ ਮੇ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਿਆ ਹੈ, ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਾ ਯਾਦृਗ੍ ਏਵ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਤਾਦृਗ੍ ਏਵ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਮ੍ਬਿਕੇ । ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਕृਪਣਕਾਰੁਣ੍ਯਾਦ੍ ਵਰਂ ਦੇਹਿ ਵਰਾਨਨੇ
ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਸਦੀ ਹੈਂ। ਹੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਮਾਤਾ, ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਦਿੰ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਦਾ ਜ੍ਞਪ੍ਤਿਸ੍ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਨਾਮ੍ । ਇਦਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਾਂ ਲੀਲਾਂ ਤਤ੍ਪੁਰਾਸ੍ਪਦਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਅਤੇ ਲੀਲਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ।
ਅਨਨ੍ਯਯਾ ਭਾਵਨਯਾ ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਮ੍ ਅਜੀਰ੍ਣਯਾ । ਪਰਿਤੁष੍ਟਾਸ੍ਮਿ ਤੇ ਵਤ੍ਸੇ ਗृਹਾਣਾਭੀਪ੍ਸਿਤਂ ਵਰਮ੍
ਤੇਰੀ ਅਟੱਲ ਤੇ ਜੀਵਨ ਭਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜੀ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ; ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਵਰ ਲੈ ਲੈ।