ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਯੇਨ ਭੂਯੋ ਯੇਨ ਨ ਸ਼ੋਚ੍ਯਤੇ । ਪਰਾਯਾ ਨਿਰ੍ਵृਤੇਸ੍ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਤ੍ ਤਜ੍ ਜੀਵਿਤਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਜੀਵਨ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਦਾ ਦਰਜਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਸੱਚਾ ਜੀਵਨ ਹੈ।
ਤਰਵੋ ऽਪਿ ਹਿ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਸ ਜੀਵਤਿ ਮਨੋ ਯਸ੍ਯ ਮਨਨੇਨ ਨ ਜੀਵਤਿ
ਦਰਖ਼ਤ, ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਸੋਚਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ।
ਜਾਤਾਸ੍ ਤ ਏਵ ਜਗਤਿ ਜਨ੍ਤਵਸ੍ ਸਾਧੁਜੀਵਿਤਾਃ । ਯੇ ਪੁਨਰ੍ ਨੇਹ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ੇषਾ ਜਾਨੀਤ ਗਰ੍ਦਭਾਃ
ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਲੋਕ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਚੰਗਾ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ; ਬਾਕੀ ਜੋ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਧੇ ਸਮਝੋ।
ਭਾਰੋ ऽਵਿਵੇਕਿਨਸ਼੍ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਭਾਰੋ ਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਰਾਗਿਣਃ । ਅਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਚ ਮਨੋ ਭਾਰੋ ਭਾਰੋ ऽਨਾਤ੍ਮਵਿਦੋ ਵਪੁਃ
ਜੋ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸ਼ਾਸਤਰ ਭਾਰ ਹੈ; ਜੋ ਲਾਲਚੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਗਿਆਨ ਭਾਰ ਹੈ; ਬੇਚੈਨ ਮਨ ਭਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਆਤਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਰੀਰ ਭਾਰ ਹੈ।
ਰੂਪਮ੍ ਆਯੁਰ੍ ਮਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਅਹਙ੍ਕਾਰਸ੍ ਤਥੇਹਿਤਮ੍ । ਭਾਰੋ ਭਾਰਧਰਸ੍ਯੇਵ ਸਰ੍ਵਂ ਦੁਃਖਾਯ ਦੁਰ੍ਧਿਯਃ
ਸਰੀਰ ਦਾ ਰੂਪ, ਉਮਰ, ਮਨ, ਬੁਧੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਕਰਮ—ਇਹ ਸਭ ਮੂਰਖਾਂ ਲਈ ਭਾਰ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਭਾਰ ਢੋਣ ਵਾਲੇ ਲਈ; ਇਹ ਸਭ ਦੁਖ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮਨਃਪੂਰ੍ਣਮ੍ ਆਪਦਾਂ ਪਰਮਾਸ੍ਪਦਮ੍ । ਨੀਡੋ ਰੋਗਵਿਹਙ੍ਗਾਨਾਮ੍ ਆਯੁਰ੍ ਆਯਾਸਨਂ ਦृਢਮ੍
ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ; ਉਮਰ ਰੋਗਾਂ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੀਮਾਰੀ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ ਘਰ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਖੇਦਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸ਼ਨੈਰ੍ ਅਲਮ੍ ਅਨਾਰਤਮ੍ । ਆਸ਼੍ਵ੍ ਏਵ ਜਨ੍ਮਨਸ਼੍ ਸ਼੍ਵਭ੍ਰਂ ਕਾਲੇਨ ਵਿਨਿਖਨ੍ਯਤੇ
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਥਕਾਵਟ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕੇ, ਸਮਾਂ ਜਨਮ ਦੀ ਖੱਡ ਨੂੰ ਖੋਦਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜੇ ਦੀ ਕਬਰ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਰੀਰਬਿਲਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੈਰ੍ ਵਿषਦਾਹਪ੍ਰਦਾਯਿਭਿਃ । ਰੋਗੈਰ੍ ਨਿਪੀਯਤੇ ਰੌਦ੍ਰੈਰ੍ ਵ੍ਯਾਲੈਰ੍ ਇਵ ਵਨਾਨਿਲਃ
ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਖੋਖਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਜਲਣ ਵਾਲੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਭਿਆਨਕ ਰੋਗਾਂ ਨੇ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਹਵਾ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਸੁਵਾਨੈਰ੍ ਅਵਚ੍ਛੇਦਂ ਤੁਚ੍ਛੈਰ੍ ਅਨ੍ਤਰਵਾਸਿਭਿਃ । ਦੁਃਖੈਰ੍ ਆਕृष੍ਯਤੇ ਕ੍ਰੂਰੈਰ੍ ਘੁਣੈਰ੍ ਇਵ ਜਰਦ੍ਦ੍ਰੁਮਃ
ਇਹ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ, ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਪਰ ਕਠੋਰ ਦੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਾ ਰੁੱਖ ਘੁਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨੂਨਂ ਨਿਗਿਰਣਾਯਾਸ਼ੁ ਘਨਗਰ੍ਵਮ੍ ਅਨਾਰਤਮ੍ । ਆਖੁਰ੍ ਮਾਰ੍ਜਾਰਕੇਣੇਵ ਮਰਣੇਨਾਵਲੋਕ੍ਯਤੇ
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਮੌਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘਮੰਡ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਿੱਲੀ ਉਸ ਨੂੰ ਫ਼ੌਰਨ ਨਿਗਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ।
ਗਰ੍ਵਾਦਿਗੁਣਗਰ੍ਭਿਣ੍ਯਾ ਸ਼ੂਨ੍ਯਯਾਸ਼ਕ੍ਤਿਵਸ਼੍ਯਯਾ । ਅਨ੍ਨਂ ਮਹਾਸ਼ਨੇਨੇਵ ਜਰਸਾ ਪਰਿਜੀਰ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਖਾਣ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਘਮੰਡ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਖਾਲੀ ਤੇ ਬੇਅਸਰ ਸਰੀਰ ਵੀ ਕ੍ਰਮਸ਼: ਝੁੰਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਿਨੈਃ ਕਤਿਪਯੈਰ੍ ਏਵ ਪਰਿਜ੍ਞਾਯ ਗਤਾਦਰਮ੍ । ਦੁਰ੍ਜਨਸ੍ ਸਜ੍ਜਨੇਨੇਵ ਯੌਵਨੇਨਾਵਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਕੁਝ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਮਾੜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਨਾਸ਼ਸੁਹृਦਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਰਾਮਰਣਬਨ੍ਧੁਨਾ । ਰੂਪਂ ਸ਼ਿਡ੍ਗਵਰੇਣੇਵ ਕृਤਾਨ੍ਤੇਨਾਭਿਲष੍ਯਤੇ
ਸੁਧਾਰ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ-ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਇਹ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਹਰ ਪੰਛੀ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥਿਰਤਯਾ ਸੁਖਹਾਰਿਤਯਾ ਤਯਾ ਸਤਤਮ੍ ਉਜ੍ਝਿਤਮ੍ ਉਤ੍ਤਮ ਫਲ੍ਗੁ ਚ । ਜਗਤਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਥਾ ਗੁਣਵਰ੍ਜਿਤਂ ਮਰਣਮਾਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਆਯੁਰ੍ ਇਦਂ ਯਥਾ
ਇਹ ਜੀਵਨ, ਜੋ ਅਸਥਿਰ ਹੈ ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਨੇ ਸੁਖ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੇ ਤੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਇੰਨਾ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਤੇ ਮੌਤ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਆਯੁ।
ਮੁਧੈਵਾਭ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤੋ ਮੋਹਾਨ੍ ਮੁਧੈਵ ਪਰਿਵਰ੍ਧਤੇ । ਮਿਥ੍ਯਾਮਯੇਨ ਭੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਦੁਰਹਙ੍ਕਾਰਸ਼ਤ੍ਰੁਣਾ
ਮੂੜਤਾਪ ਵਿੱਚ ਮੋਹ ਉਠਦਾ ਤੇ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਝੂਠੇ ਤੇ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਅਹੰਕਾਰ, ਜੋ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਹਙ੍ਕਾਰਵਸ਼ਾਦ੍ ਏਵ ਦੋषਕੋਸ਼ਃ ਕਦਰ੍ਥਨਾਮ੍ । ਦਦਾਤਿ ਦੀਨਦੀਨਾਨਾਂ ਸਂਸਾਰੋ ਵਿਵਿਧਾਕृਤਿਃ
ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਗਲਤੀਆਂ ਦਾ ਢੇਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਦਾ ਹੈ; ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਅਹਙ੍ਕਾਰਵਸ਼ਾਦ੍ ਆਪਦ੍ ਅਹਙ੍ਕਾਰਾਦ੍ ਦੁਰਾਧਯਃ । ਅਹਙ੍ਕਾਰਵਸ਼ਾਦ੍ ਈਹਾਪ੍ਯ੍ ਅਹਙ੍ਕਾਰੋ ਮਹਾਮਯਃ
ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਹੀ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਹੀ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜਤਨ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਅਹੰਕਾਰ ਵੱਡਾ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਮ੍ ਅਹਙ੍ਕਾਰਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪਰਮਂ ਚਿਰਵੈਰਿਣਮ੍ । ਨ ਭੁਞ੍ਜੇ ਨ ਪਿਬਾਮ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਭਃ ਕਿਮ੍ ਉ ਭੋਗਾਨ੍ ਭਜੇ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਅਹੰਕਾਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਭੋਗਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਛੱਡੋ ਹੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਸਂਸਾਰਰਜ੍ਜੁਰ੍ ਆਦੀਰ੍ਘਾ ਮਮ ਚੇਤਸਿ ਮੋਹਿਨੀ । ਤਤਾਹਙ੍ਕਾਰਦੋषੇਣ ਕਿਰਾਤੇਨੇਵ ਵਾਗੁਰਾ
ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਲੰਮੀ ਰੱਸੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਖਾਮੀ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵਲੋਂ ਫੈਲਾਈ ਹੋਈ ਜਾਲ।
ਯਾਨਿ ਦੁਃਖਾਨਿ ਦੀਰ੍ਘਾਣਿ ਵਿषਮਾਣਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ । ਅਹਙ੍ਕਾਰਾਤ੍ ਪ੍ਰਸੂਤਾਨਿ ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਗਾਤ੍ ਖਦਿਰਾ ਇਵ
ਜੋ ਵੀ ਲੰਬੇ, ਕਠਿਨ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਖਦੀਰ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਮੇਨ੍ਦੋਸ੍ ਸੈਂਹਿਕੇਯਾਸ੍ਯਂ ਗੁਣਪਦ੍ਮਮਹਾਸ਼ਨਿਮ੍ । ਜ੍ਞਾਨਮੇਘਸ਼ਰਤ੍ਕਾਲਮ੍ ਅਹਙ੍ਕਾਰਂ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਚੰਦ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ-ਮੁਖੀ ਬਿਜਲੀ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਪਤਝੜ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਾਹਂ ਰਾਮੋ ਨ ਮੇ ਵਾਞ੍ਛਾ ਭਾਵੇषੁ ਚ ਨ ਮੇ ਮਨਃ । ਸ਼ਾਨ੍ਤ ਆਸਿਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਜਿਨੋ ਯਥਾ
ਨਾ ਮੈਂ ਰਾਮ ਹਾਂ, ਨਾ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਨਾ ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਾਵਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਿਆਨੀ।
ਅਹਙ੍ਕਾਰਵਸ਼ਾਦ੍ ਯਦ੍ ਯਨ੍ ਮਯਾ ਭੁਕ੍ਤਂ ਕृਤਂ ਹृਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਤੁ ਤਦ੍ ਅਵਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਏਵ ਵਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਹਙ੍ਕਾਰਰਿਕ੍ਤਤਾ
ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਅਧੀਨ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਂ ਖਾਧਾ, ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਝੂਠ ਹੈ; ਅਸਲੀਅਤ ਤਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਅਹਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਚੇਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਅਹਮ੍ ਆਪਦਿ ਦੁਃਖਿਤਃ । ਸਮ੍ਪਤ੍ਸੁ ਸੁਖਿਤਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਨਹਙ੍ਕਾਰਿਤਾਧਨਃ
ਜੇ 'ਮੈਂ' ਦੀ ਸੋਚ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼; ਇਸ ਲਈ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਹੀ ਅਸਲ ਦੌਲਤ ਹੈ।
ਅਹਙ੍ਕਾਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮੁਨੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮਨਾਸ੍ ਤਥਾ । ਅਵਤਿष੍ਠੇ ਗਤੋਦ੍ਵੇਗੋ ਭੋਗੌਘੇ ऽਭਙ੍ਗੁਰਾਸ੍ਪਦਮ੍
ਹਉਮੈ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੇ ਮুনি, ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਸੁਖ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਨਾਜੁਕ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਯਾਵਦ੍ ਅਹਙ੍ਕਾਰਵਾਰਿਦਃ ਪ੍ਰਵਿਜृਮ੍ਭਤੇ । ਤਾਵਦ੍ ਵਿਕਾਸਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਤृष੍ਣਾਕੁਟਜਮਞ੍ਜਰੀ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਹਉਮੈ ਦਾ ਬੱਦਲ ਫੈਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਗੁੱਚੀ ਖਿੜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਹਙ੍ਕਾਰਘਨੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਤृष੍ਣਾਨਵਤਡਿਲ੍ਲਤਾ । ਸ਼ਾਨ੍ਤਦੀਪਸ਼ਿਖਾਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਕ੍ਵਾਪਿ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਜਦ ਹਉਮੈ ਦਾ ਗਾੜਾ ਬੱਦਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਬੇਸਾਹਾਰ ਲਤਾ, ਬੁਝੇ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੋਅ ਵਾਂਗ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਹਙ੍ਕਾਰਮਹਾਵਿਨ੍ਧ੍ਯੇ ਮਨੋਮਤ੍ਤਮਤਙ੍ਗਜਃ । ਵਿਸ੍ਫੂਰ੍ਜਤਿ ਘਨਾਸ੍ਫੋਟੈਸ੍ ਸ੍ਤਨਿਤੈਰ੍ ਇਵ ਵਾਰਿਦਃ
ਹਉਮੈ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਧੁੰਮ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਦੇਹਮਹਾਦਰ੍ਯਾਂ ਘਨਾਹਙ੍ਕਾਰਕੇਸਰੀ । ਯੋ ऽਯਮ੍ ਉਲ੍ਲਸਤਿ ਸ੍ਫਾਰਂ ਤੇਨੇਦਂ ਜਗਦ੍ ਆਤਤਮ੍
ਇਸ ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਗਾੜੀ ਹਉਮੈ ਦਾ ਸ਼ੇਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤृष੍ਣਾਤਨ੍ਤੁਲਵਪ੍ਰੋਤਾ ਬਹੁਜਨ੍ਮਪਰਮ੍ਪਰਾ । ਅਹਙ੍ਕਾਰੋਗ੍ਰਸ਼ਿਡ੍ਗੇਨ ਕਣ੍ਠੇ ਮੁਕ੍ਤਾਵਲੀ ਕृਤਾ
ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਤੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਅਨੇਕ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ, ਹਉਮੈ ਦੇ ਤੀਖੇ ਕਾਂਡੇ ਨਾਲ ਗਲ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।