ਬਲਾਦ੍ ਆਕृष੍ਟਕਰ੍ਣਾਨਾਂ ਧਨੁषਾਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षਿਣਾਮ੍ । ਬृਹਤਾਂ ਮਤ੍ਤਮਤ੍ਤਾਨਾਂ ਕੁਞ੍ਜਰਾਣਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖਿੱਚੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਵੱਡੇ, ਮਸਤ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਧੁਨ ਵੀ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪੁਰੇ ਚਟਚਟਾਸ੍ਫੋਟੈਰ੍ ਵੇਲ੍ਲਤਾਂ ਜਾਤਵੇਦਸਾਮ੍ । ਪੌਰਾਣਾਂ ਦਗ੍ਧਦਾਰਾਣਾਂ ਮਹਾਹਲਹਲਾਰਵੈਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਚਟਚਟ ਕਰਦੀਆਂ ਉਠ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਧਮਾਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਨਾਗਰਿਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅੱਗ 'ਚ ਸੜ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੁਖ ਭਰੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਰਤਾਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਖਣ੍ਡਾਨਾਂ ष੍ਵਕ੍ਕਾਰਕਠਿਨਾਰਵਮ੍ । ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਨਾਂ ਪਰਿਸ੍ਪਨ੍ਦਾਦ੍ ਧ੍ਵਗਧ੍ਵਗਿਤਿ ਚਾਰ੍ਚਿषਾਮ੍
ਅੱਗ ਦੇ ਟੁਕੜੇ, ਆਪਣੀ ਕਠੋਰ ਚਟਚਟ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਉੱਠ ਰਹੇ ਸਨ। ਲਪਟਾਂ ਜਲਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, 'ਧਵਗ-ਧਵਗ' ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਅਥ ਵਾਤਾਯਨਾਦ੍ ਦੇਵ੍ਯੌ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਰਾਜਾ ਵਿਦੂਰਥਃ । ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰੋਨ੍ਨਮਨ੍ਨਾਦਂ ਮਹਾਨਿਸ਼ਿ ਮਹਾਪੁਰਮ੍
ਫਿਰ, ਵਿੰਡੋ ਵਿੱਚੋਂ, ਦੋ ਰਾਣੀਆਂ, ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਵਿਦੂਰਥ ਨੇ ਮਹਾਂਰਾਤੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਉਠਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਲਯਾਨਿਲਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਪੂਰ੍ਣੈਕਾਰ੍ਣਵਰਂਹਸਾ । ਪੂਰ੍ਣਂ ਪਰਬਲੇਨੋਗ੍ਰਹੇਤਿਮੇਘਤਰਙ੍ਗਿਣਾ
ਉਹ ਥਾਂ ਇਕ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਹਵਾ ਨੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਵਹ੍ਨਿਵਿਗਲਨ੍ਦੇਹਭੂਧਰਭਾਸੁਰੈਃ । ਦਹ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਾਜ੍ਵਾਲਾਜਾਲੈਰ੍ ਅਮ੍ਬਰਪੂਰਕੈਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਵਿਘਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਲਪਟਾਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਮੁष੍ਟਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯਮਹਾਮੇਘਗਰ੍ਜਸਨ੍ਤਰ੍ਜਨੋਰ੍ਜਿਤੈਃ । ਘੋਰਂ ਕਲਕਲਾਰਾਵੈਰ੍ ਮਾਂਸਲੈਰ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਜਲ੍ਪਿਤੈਃ
ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਸ਼ੋਰ ਭਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜੀ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਸੀਕ ਜਪਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਪੁष੍ਕਰਾਵਰ੍ਤਸਙ੍ਕਾਸ਼ਧੂਮਾਭ੍ਰਪਿਹਿਤਾਮ੍ਬਰਮ੍ । ਪ੍ਰੋਡ੍ਡੀਨਹੇਮਾਭ੍ਰਨਿਭਜ੍ਵਾਲਾਪੁਞ੍ਜੈਰ੍ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਪੋਖਰ ਦੀਆਂ ਘੁੰਮਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਰਦੁਲ੍ਮੁਕਖਣ੍ਡੋਘਤਾਰਾਤਰਲਿਤਾਮ੍ਬਰਮ੍ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਦੇਹਸਦ੍ਮੌਘਪ੍ਰਜ੍ਵਲਜ੍ਜ੍ਵਾਲਨਾਕੁਲਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਤੂਟਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਉਲਕਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਗਿਣਤੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਹਤਸੈਨ੍ਯਪੁਰਾਪਾਤਧੂਤਾਙ੍ਗਾਰਾਭ੍ਰਕੋਟਰਮ੍ । ਕਰ੍ਕਸ਼ਾਕ੍ਰਨ੍ਦਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਲੋਕਪੂਰੋਗ੍ਰਗਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ ਸੀ, ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਤੇ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕृਸ਼ਾਨੁਕਣਨਾਰਾਚਨਿਰਨ੍ਤਰਤਰਾਮ੍ਬਰਮ੍ । ਬृਹਦਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਜਾਲਲੁਠਦ੍ਦਗ੍ਧਪੁਰੋਤ੍ਕਰਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਬੇਅੰਤ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਉਡਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਜੰਗਲ, ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਲੁੱਟ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਰਣਦ੍ਦ੍ਵਿਰਦਸਙ੍ਘਟ੍ਟਕੁਟ੍ਟਿਤੋਦ੍ਭਟਸਦ੍ਭਟਮ੍ । ਵਿਦ੍ਰਵਤ੍ਤਸ੍ਕਰਚ੍ਛੇਦਮਾਰ੍ਗਕੀਰ੍ਣਮਹਾਧਨਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਭੱਜਦੇ ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਵਿਆਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਙ੍ਗਾਰਰਾਸ਼ਿਨਿਪਤਨ੍ਨਰਨਾਰ੍ਯੁਗ੍ਰਰੋਦਨਮ੍ । ਸ੍ਫੁਟਚ੍ਚਟਚਟਾਸ਼ਬ੍ਦਪ੍ਰਲੁਠਤ੍ਪ੍ਲੁष੍ਟਕਾष੍ਟਕਮ੍
ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੀ ਵੜ੍ਹ ਪੈਣ ਨਾਲ ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਲੱਕੜ ਦੀ ਚਟਚਟ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਿਪੁਲਾਲਾਤਚਕ੍ਰੌਘਸ਼ਤਸੂਰ੍ਯਨਭਸ੍ਤਲਮ੍ । ਅਙ੍ਗਾਰਸ਼ਿਖਰਾਕੀਰ੍ਣਸਮਸ੍ਤਵਸੁਧਾਤਲਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਆਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਸੂਰਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਸਾਰੀ ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੇ ਟੀਲੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦਗ੍ਧਾਗ੍ਨਿਕਾष੍ਠਕ੍ਰੇਙ੍ਕਾਰਰਣਜ੍ਜ੍ਵਲਨਵੈਣਿਕਮ੍ । ਦਗ੍ਧਜਨ੍ਤੁਪਰਾਕ੍ਰਨ੍ਦਰੁਦਤ੍ਸਕਲਸੈਰਿਭਮ੍
ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਲੱਕੜ ਦੀ ਚਟਚਟ ਵਾਜ਼ ਵੀਂਨਾ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਸਾੜੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਾਰੇ ਜੰਤੂਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੀਆਂ ਰੋਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉੱਠ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਪਟਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਰਾਜਸ੍ਤ੍ਰੀਵृਦ੍ਧੋਤ੍ਸਨ੍ਨਹृਤਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸਕਲਗ੍ਰਸਨਾਰਮ੍ਭਸੋਦ੍ਯੋਗਾਗ੍ਨਿਮਹਾਸ਼ਿਖਮ੍
ਰਾਜਿਆਂ, ਰਾਣੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਰੋਟੀ ਜੋ ਪਟ ਤੇ ਰੱਖੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਕਟਚ੍ਛਾਕ੍ਕਾਰਦੁਕ੍ਕਾਰਕਠਿਨਾਗ੍ਨਿਰਣਦ੍ਗृਹਮ੍ । ਅਨਨ੍ਤਜਨ੍ਤੁਭੋਜ੍ਯਾਨ੍ਨਵਹ੍ਨਿਮੁਕ੍ਤੇਨ੍ਧਨਸ੍ਪृਹਮ੍
ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੀ ਕਰਕੜੀ ਤੇ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਲਪਟਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਈਂਧਨ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ, ਅਣਗਿਣਤ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਖਾਣ ਨੂੰ ਲਲਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਅਥ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਗਿਰੋ ਰਾਜਾ ਵਿਦੂਰਥਃ । ਯੋਧਾਨਾਂ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ ਅਭਿਧਾਵਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਵਿਦੂਰਥ ਨੇ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਦੌੜਦੇ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ ਚੀਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਾ ਮਤ੍ਤਮਰੁਦ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਸ੍ਥਾਨ੍ ਅਙ੍ਗਾਰਗृਹਪਾਦਪਾਨ੍ । ਰਣਤ੍ਖਗਵਰਲੀਨਜ੍ਵਲਨਾਨ੍ ਪਾਤਯਨ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਹਾਏ! ਪਾਗਲ ਹਵਾ ਉਪਰ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗ ਦੇ ਅੰਗਾਰੇ ਸੁੱਟ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਟਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਸਬ ਕੁਝ ਜਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਹਾ ਖਡ੍ਗਧਾਰਾ ਪ੍ਰਾਲੇਯਸ਼ੀਤਾ ਦੇਹੇषੁ ਦਨ੍ਤਿਨਾਮ੍ । ਲਗ੍ਨਾ ਮਨਸ੍ਸੁ ਮਹਤਾਮ੍ ਇਵ ਵਿਜ੍ਞਾਨਸੂਕ੍ਤਯਃ
ਹਾਏ! ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਬਰਫ ਵਾਂਗ ਠੰਡੀ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਪੱਕੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਹਾ ਤਾਤ ਹੇਤਯੋ ਲਗ੍ਨਾਸ੍ ਤਰੁਣੀਕਵਰੀਤृਣੇ । ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁष੍ਕਪਰ੍ਣੌਘਾ ਇਵ ਵੀਰਾਨਲੇਰਿਤਾਃ
ਹਾਏ ਪਿਤਾ ਜੀ! ਮੌਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਨਰਮ ਘਾਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੁਕ ਕੇ ਪਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਵਿਰਲੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਸੜਦੇ ਹੋਣ।
ਆਵਰ੍ਤਵਰ੍ਤਿਨੀ ਦੀਰ੍ਘਾ ਵਹਤ੍ਯ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਤਰਙ੍ਗਿਨੀ । ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਧੂਮਯਮੁਨਾ ਵ੍ਯੋਮਗਙ੍ਗਾਂ ਪ੍ਰਧਾਵਤਿ
ਇੱਕ ਲੰਮੀ, ਘੁੰਮਦੀ, ਉੱਤੇ ਵਹਿੰਦੀ ਧੂੰਏਂ ਦੀ ਦਰਿਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਸਮਾਨ ਦੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਧੂੰਏਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਵਹਦੁਲ੍ਮੁਕਕਾष੍ਟੌਰ੍ਧ੍ਵਗਾਮਿਨੀ ਧੂਮਨਿਮ੍ਨਗਾ । ਵੈਮਾਨਿਕਾਨ੍ ਅਨ੍ਧਯਤਿ ਪਸ਼੍ਯਾਗ੍ਨਿਕਣਬੁਦ੍ਬੁਦਾ
ਜਲਦੇ ਲੱਕੜਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਧੂੰਏਂ ਦੀ ਦਰਿਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ; ਵੇਖੋ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੇ ਚਿੰਗਾਰੇ ਤੇ ਬੁੱਬਲੇ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਸ੍ਯ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਜਾਮਾਤਾ ਤਨਯਸ੍ ਸੁਤਾ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਦ੍ਮਨਿ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾ ਦਗ੍ਧੈषਾਮ੍ ਅਨ੍ਤਮ੍ ਇਚ੍ਛਤਿ
ਇਸ ਦੇ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਜਮਾਈ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧੀ — ਇਹ ਸਭ ਇਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ ਹਨ; ਹੁਣ ਅੱਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਕੀ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਹਾ ਹਾ ਹਾ ਗਚ੍ਛ ਭੋਸ਼੍ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਙ੍ਗਾਰਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਇਤਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਪਤਿਤੁਂ ਸੁਮੇਰੋਸ਼੍ ਸ਼ਿਖਰਂ ਯਥਾ
ਹਾਏ! ਹਾਏ! ਹਾਏ! ਭਾਈ, ਇਸ ਅੰਗਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਨਿਕਲੋ; ਇਹ ਢਹਿ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਅਹੋ ਸ਼ਰਸ਼ਿਲਾਸ਼ਕ੍ਤਿਕੁਨ੍ਤਪ੍ਰਾਸਾਸਿਹੇਤਯਃ । ਜ੍ਵਾਲਾਸਨ੍ਧ੍ਯਭ੍ਰਪਟਲਂ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸ਼ਲਭਾ ਇਵ
ਅਫ਼ਸੋਸ! ਤੀਰ, ਪੱਥਰ, ਭਾਲੇ, ਬਰਛੇ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ — ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਅੱਗ ਤੇ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਐਂਝ ਪਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹੇਤਿਪ੍ਰਵਾਹਾ ਜ੍ਵਲਨਂ ਨਭਸ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਹੋ । ਵਡਵਾਨਲਮ੍ ਉਜ੍ਜ੍ਵਾਲਮ੍ ਅਰ੍ਣਃਪੂਰਾ ਇਵਾਰ੍ਣਵਾਤ੍
ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਝੋਕੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਧੂਮਾਯਨ੍ਤੇ ਮਹਾਭ੍ਰਾਣਿ ਜ੍ਵਾਲਾਸ਼ਿਖਰਕੋਟਿषੁ । ਸਰਸਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਸ਼ੁष੍ਯਨ੍ਤਿ ਹृਦਯਾਨੀਵ ਰਾਗਿਨਾਮ੍
ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਦੇ ਕੋਣਾਂ ਉੱਤੇ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵੀ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਗੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਲਾਨਤ੍ਵਰੁषੈਵੈਤਾ ਦਨ੍ਤਿਭਿਰ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ । ਸ੍ਫੁਟਤ੍ਕਟਕਟਾਰਾਵਂ ਪਾਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕृਤਪੀਤ੍ਕृਤੈਃ
ਹੇਠਾਂ ਲਾਈਆਂ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟੁੱਟਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚਟਕਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਾਥੀ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੂਰਾ ਖਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਹੁਣ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਰਹੇ ਹਨ।
ਪ੍ਲੁष੍ਟਪੁष੍ਪਫਲਸ੍ਕਨ੍ਧਗਨ੍ਧਸ਼੍ਰੀਕਾ ਗृਹਦ੍ਰੁਮਾਃ । ਗਤਾ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਸਰ੍ਵਸ੍ਵਾ ਗृਹਸ੍ਥਾ ਇਵ ਦੀਨਤਾਮ੍
ਘਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਹੁਣ ਸੜ ਕੇ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਖੋਹ ਕੇ ਸੁੰਨੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਉਹਨਾਂ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਗਵਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।