ਆਸੀਦ੍ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਵਂਸ਼ੋਤ੍ਥੋ ਰਾਜਾ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ । ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਕੁਨ੍ਦਰਥੋ ਨਾਮ ਦੋਸ਼੍ਛਾਯਾਚ੍ਛਾਦਿਤਾਵਨਿਃ
ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੁੰਦਰਥ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰਿਆਸਤ ਕਮੀਆਂ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਭੂਦ੍ ਇਨ੍ਦੁਵਦਨਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਦ੍ਰਰਥਾਭਿਧਃ । ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਰਥਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਬृਹਦ੍ਰਥਃ
ਉਸ ਦੇ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਮੁੱਖ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਭਦਰਰਥ ਸੀ। ਭਦਰਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵਰਥ ਸੀ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਸਿਨ੍ਧੁਰਥਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਰਥਸ੍ ਸੁਤਃ । ਤਸ੍ਯ ਕਾਮਰਥਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਰਥਃ
ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਿੰਧੁਰਥ ਸੀ। ਸਿੰਧੁਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੈਲਰਥ ਸੀ। ਸ਼ੈਲਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਾਮਰਥ ਸੀ। ਕਾਮਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਰਥ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਰਥਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਕਲਾਰਥਃ । ਤਸ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਰਥਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨਭੋਰਥਃ
ਮਹਾਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਨੁਰਥ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਨੁਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਲਾਰਥ ਸੀ। ਕਲਾਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੂਰ੍ਯਰਥ ਸੀ। ਸੂਰ੍ਯਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਭੋਰਥ ਸੀ।
ਅਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਤ੍ਪ੍ਰਭੁਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪੂਰ੍ਣਾਮਲਦ੍ਯੁਤੇਃ । ਅਮृਤਾਪੂਰਿਤਰਥਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ੍ਯੇਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ
ਇਹ ਮੇਰੇ ਮਾਲਕ ਨਭੋਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਪੂਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਥ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ।
ਮਹਦ੍ਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯਸਮ੍ਭਾਰੈਰ੍ ਵਿਦੂਰਥ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਜਾਤੋ ਮਾਤੁਸ੍ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਯਾ ਗੌਰ੍ਯਾ ਗੁਹ ਇਵਾਪਰਃ
ਇਹ ਵਿਦੂਰਥਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਇਕੱਠ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਸੁਮਿਤਰਾ, ਜੋ ਗੌਰੀ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਹਾ ਵਾਂਗ ਦੂਜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲਏ।
ਪਿਤਾਸ੍ਯ ਦਸ਼ਵਰ੍षਸ੍ਯ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਨਂ ਗਤਃ । ਪਾਲਯਤ੍ਯ੍ ਏष ਭੂਪੀਠਂ ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਜਦ ਉਹ ਦਸ ਸਾਲ ਦੇ ਸਨ, ਰਾਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖੁਦ ਜੰਗਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਹ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ sambhal ਰਹੇ ਹਨ।
ਭਵਨ੍ਤ੍ਯਾਵ੍ ਅਦ੍ਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਫਲਿਤੇ ਸੁਕृਤਦ੍ਰੁਮੇ । ਦੇਵ੍ਯੌ ਦੀਰ੍ਘਤਪਃਕ੍ਲੇਸ਼ਸ਼ਤਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਅੱਜ, ਜਦ ਪੁੰਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੇ ਫਲ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਦੋ ਰਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਕਠਿਨ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹੀ ਹੋ, ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ ਹੋ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਅਯਂ ਵਸੁਧਾਧੀਸ਼ੋ ਵਿਦੂਰਥ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਅਦ੍ਯ ਯੁष੍ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਪਰਾਂ ਪਾਵਨਤਾਂ ਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਿਦੂਰਥਾ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਸ੍ਥਿਤੇ ਤੂष੍ਣੀਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣ੍ਯ੍ ਅਵਨਿਪੇ ਤਥਾ । ਕृਤਾਞ੍ਜਲੌ ਨਤਮੁਖੇ ਬਦ੍ਧਪਦ੍ਮਾਸਨੇ ऽਵਨੌ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਦਮ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਏ।
ਰਾਜਨ੍ ਸ੍ਮਰ ਵਿਵੇਕੇਨ ਪੂਰ੍ਵਜਾਤਿਮ੍ ਇਮਾਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਵਦਨ੍ਤੀ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਤਂ ਕਰੇਣ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਛਲੀ ਜਨਮ ਨੂੰ ਸੋਝੀ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰ—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਅਥ ਹਾਰ੍ਦਤਮੋਮਾਯਾ ਪਦ੍ਮਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਆਯਯੌ । ਸਵਿਕਾਸਂ ਚ ਹृਦਯਂ ਜ੍ਞਪ੍ਤਿਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਅਥਾਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜ ਗਿਆ।
ਸਸ੍ਮਾਰ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਫੁਰਦ੍ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਅਨ੍ਯਦੇਹੈਕਰਾਜਤ੍ਵਂ ਲੀਲਾਵਿਲਸਿਤਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਇਕੱਲੀ ਰਾਜਗਦੀ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਭਰੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਈਆਂ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜ੍ਞਪ੍ਤਿਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਲੀਲਾਯਤ੍ਨਵਿਜृਮ੍ਭਿਤਮ੍ । ਆਤ੍ਮੋਦਨ੍ਤਂ ਬਭੂਵਾਸਾਵ੍ ਉਹ੍ਯਮਾਨ ਇਵਾਰ੍ਣਵੇ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਯਤਨ ਦੀ ਖੇਡ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਜਾਣ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚਾਤ੍ਮਨਿ ਸਂਸਾਰੇ ਬਤ ਮਾਯੇਯਮ੍ ਆਤਤਾ । ਪਰਿਜ੍ਞਾਤਾ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਦੇਵ੍ਯੋਰ੍ ਇਹ ਮਯਾਧੁਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ।
ਹੇ ਦੇਵ੍ਯੌ ਕਿਮ੍ ਇਦਂ ਨਾਮ ਦਿਨਮ੍ ਏਕਂ ਮृਤਸ੍ਯ ਮੇ । ਗਤਮ੍ ਅਦ੍ਯੇਹ ਯਾਤਾਨਿ ਵਯੋ ਵਰ੍षਾਣਿ ਸਪ੍ਤਤਿਃ
ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਕੀ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਇੱਕ ਹੀ ਦਿਨ ਲੰਘਿਆ ਹੈ? ਪਰ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਦੇ ਸਤੱਤਰ ਸਾਲ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਬਾਲ੍ਯਂ ਤਾਰੁਣ੍ਯਂ ਮਿਤ੍ਰਬਨ੍ਧੁਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍
ਮੈਂ ਕਈ ਕੰਮ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਰਦਾਦਾ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ, ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ-ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਰਾਜਨ੍ ਮृਤਿਮਹਾਮੋਹਮੂਰ੍ਛਾਯਾਸ੍ ਸਮਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਂਲ੍ ਲੋਕਾਨ੍ਤਰੇ ऽਤੀਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਮੁਹੂਰ੍ਤਕੇ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੌਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭੁੱਲ ਅਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜੋ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਗृਹੇ ऽਥਾਸ੍ਮਿਨ੍ ਨੈਵ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯ੍ ਅਥ ਵਚ੍ਮਿ ਤੇ । ਅਯਂ ਤਸ੍ਯ ਗृਹਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰ੍ ਵ੍ਯੋਮਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਕਿਲ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਾਂ ਇਸ ਘਰ ਵਿਚ—ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਉਸ ਘਰ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਥਾਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਗਿਰਿਗ੍ਰਾਮਕਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਗृਹੇ ऽਨ੍ਤਰ੍ ਭੂਪਮਣ੍ਡਪਃ । ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰ੍ ਇਦਮ੍ ਆਭਾਤਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਚ ਜਗਦ੍ਗृਹਮ੍
ਪਹਾੜੀ ਪਿੰਡ ਦੇ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਦਾ ਮੰਡਪ ਹੈ। ਉਸ ਅੰਦਰ ਇਹ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਇਕ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਘਰ ਵੀ ਹੈ।
ਕਿਲ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਗੇਹਾਨ੍ਤਰ੍ ਜੀਵਸ੍ ਤੇ ਮਦ੍ਵਰਾਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਸ੍ਯ ਭੂਪੀਠਂ ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ ਚ ਨਿਜਮਣ੍ਡਪਃ
ਮੇਰੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਹੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਥੇ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਮੰਡਪ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਚ ਗृਹਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰ੍ ਇਦਂ ਸਂਸਾਰਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਤਤ੍ਰੈਵੇਦਂ ਤਵ ਗृਹਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਆਰਮ੍ਭਮਨ੍ਥਰਮ੍
ਉਸੇ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਹੈ। ਉਥੇ ਹੀ ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਘਰ ਹੈ, ਜੋ ਆਰੰਭ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਚੇਤਸਿ ਤਵ ਨਿਰ੍ਮਲਾਕਾਸ਼ਨਿਰ੍ਮਲੇ । ਪ੍ਰਤਿਭਾਸਾਗਤਮ੍ ਇਦਂ ਵ੍ਯਵਹਾਰਭ੍ਰਮਂ ਤਤਮ੍
ਉਸੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ, ਜੋ ਸਾਫ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਨਿਰਮਲ ਹੈ, ਇਹ ਸੰਸਾਰਕ ਭਟਕਣ ਦੀ ਛਬੀ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਯਥੇਦਂ ਨਾਮ ਮੇ ਜਨ੍ਮ ਤਥੇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਂ ਮਮ । ਏਤਨ੍ਨਾਮਾਨ ਏਤੇ ਮੇ ਪੁਰਾਭੂਵਨ੍ ਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਵੀ ਮੇਰਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਹਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਜਾਤੋ ऽਹਮ੍ ਅਭਵਂ ਬਾਲੋ ਦਸ਼ਵਰ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਮੇ ਪਿਤਾ । ਪਰਿਵ੍ਰਾਡ੍ ਵਿਪਿਨਂ ਯਾਤ ਇਹ ਰਾਜ੍ਯੇ ऽਭਿषਿਚ੍ਯ ਮਾਮ੍
ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਦਸ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ 'ਤੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬਠਾ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ਦਿਗ੍ਵਿਜਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਅਕਣ੍ਟਕਮ੍ । ਅਮੀਭਿਰ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਪੌਰੈਃ ਪਾਲਯਾਮਿ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਚੌਂਫੇਰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਰਾਜ ਵਿਚੋਂ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਜ੍ਞਕ੍ਰਿਯਾਕ੍ਰਮਵਤੋ ਧਰ੍ਮੇ ਪਾਲਯਤਃ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਵਯਸਸ੍ ਸਮਤੀਤਾਨਿ ਮਮ ਵਰ੍षਾਣਿ ਸਪ੍ਤਤਿਃ
ਯਜਨ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਦੇ ਸੱਤ ਜਾ ਸਾਲ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਇਦਂ ਪਰਬਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਮ ਦਾਰੁਣਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵੇਦਮ੍ ਆਯਾਤੋ ਗृਹਮ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਹੁਣ ਵੈਰੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਆ ਗਈ। ਲੜਾਈ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਘਰ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ।
ਇਮੇ ਦੇਵ੍ਯੌ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮਮੈਤੇ ਪੂਜਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਪੂਜਿਤਾ ਹਿ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਦੇਵਤਾਸ੍ ਸ੍ਵਂ ਸਮੀਹਿਤਮ੍
ਇਹ ਦੋਨੋ ਦੇਵੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੋਈਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਦਾਤ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮਮੇਯਮ੍ ਏਤਯੋਰ੍ ਏਕਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਜਾਤਿਸ੍ਮृਤਿਪ੍ਰਦਮ੍ । ਇਹ ਦਤ੍ਤਵਤੀ ਦੇਵੀ ਭਾਬ੍ਜਸ੍ਯੇਵ ਵਿਕਾਸਨਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮੇਰੀ ਹੈ—ਇਹ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਇਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਨੂੰ ਖਿੜਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।