ਵਨਰਾਜ੍ਯੋ ਜਵਾਜ੍ ਜੀਰ੍ਣਾਃ ਕਟਕਸ੍ਥਲਜਨ੍ਤਵਃ । ਅਤ੍ਰੁਟਨ੍ ਪਰਮਾਕृष੍ਟਾਃ ਪੇਲਵਾ ਇਵ ਤਨ੍ਤਵਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਚੇ ਧਾਗੇ ਖਿੱਚ ਕੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਰਥੇषੂਰ੍ਧ੍ਵਸ੍ਥਚਕ੍ਰੇषੁ ਨਿਖਾਤੋਨ੍ਮਗ੍ਨਮੂਰ੍ਧਸੁ । ਨਿਪੇਤੁਰ੍ ਜਨਸਙ੍ਘਾਤਾ ਮੇਘਾ ਇਵ ਵਨਾਦ੍ਰਿषੁ
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਖੜੇ ਸਨ ਤੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਪਰ ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਚ ਦੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਜੰਗਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ।
ਸਾਲਤਾਲਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਨਤਾਲਵਨਂ ਘਨਮ੍ । ਭੁਜਾਵਕਰ੍ਤਨਂ ਚਾਸੀਦ੍ ਉਤ੍ਤਾਲਸ੍ਥਾਣੁਕਾਨਨਮ੍
ਸਾਲ ਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਜੰਗਲ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਢੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਤਣੇ ਵਾਲਾ ਵਣ ਸੀ।
ਨਨਨ੍ਦੁਰ੍ ਨਨ੍ਦਨੋਦ੍ਯਾਨਸੁਨ੍ਦਰ੍ਯੋ ਮਤ੍ਤਯੌਵਨਾਃ । ਵਨੋਪਵਨਦੇਸ਼ੇषੁ ਮੇਰੋਰ੍ ਵੀਰਵਰਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਮਸਤ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਉਪਵਨ ਵਿਚ, ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਛਾਂ 'ਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਾਵਤ੍ ਤਾਰਾਰਵਂ ਰੇਜੇ ਸੈਨ੍ਯਕਾਨਨਮ੍ ਉਨ੍ਨਤਮ੍ । ਯਾਵਨ੍ ਨ ਪਰਪਕ੍ਸ਼ੇਣ ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਕਲ੍ਪਾਨਲੌਜਸਾ
ਉੱਚਾ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦਾ ਜੰਗਲ ਜੰਗ ਦੇ ਨਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਦ ਤਕ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਲਪਾਂਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਘੇਰ ਨਾ ਲਿਆ।
ਛਿਨ੍ਨਾਨ੍ ਪਿਸ਼ਾਚਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਹੂਨਾਪਹृਤਹੇਤਯਃ । ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਯਯੁਃ ਕਰ੍ਣਾਨ੍ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਾਸ੍ ਤਰ੍ਣਕਾ ਇਵ
ਕੁਝ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਹੂਣਾਂ ਨੇ ਲੈ ਲਏ ਤੇ ਪਿਸਾਚਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਕਰਨਾ ਤੇ ਦਸ਼ਾਰਨਾ ਵੱਲ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ।
ਜਹੁਰ੍ ਭਗ੍ਨਸ੍ਵਰਾਃ ਕਾਨ੍ਤਿਂ ਤਾਜਿਕਾਜਿਜਨੌਜਸਾ । ਕਾਸ਼ਯਃ ਕਮਲਾਨੀਵ ਸ਼ੁष੍ਕਸ੍ਰੋਤਸ੍ਸ੍ਵਿਨੋਜਸਾ
ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਤਾਜਿਕ ਫੌਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਵਾਜ਼ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਤੇ ਚਮਕ ਗੁਆ ਚੁੱਕੇ, ਸੁੱਕੀ ਧਾਰ ਵਿਚ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮੁਰਝਾ ਗਏ।
ਭੁਖਾਰਾ ਮੇਖਲੈਃ ਕੀਰ੍ਣਾਸ਼੍ ਸ਼ਰਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਮੁਦ੍ਗਰੈਃ । ਵਿਦ੍ਰੁਤਾ ਨਰਕੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਃ ਕਾਰ੍ਕੋਟਸ੍ਥਲਨਾਮਨਿ
ਤੀਰ, ਬੇਲਟਾਂ, ਬਾਣ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ ਤੇ ਕਰਕੋਟਾ ਨਰਕ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਕੌਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਸ੍ਥਸ੍ ਤਵਸੈਸ਼੍ ਛਦ੍ਮਯੋਧਿਭਿਰ੍ ਆਵृਤਾਃ । ਗੁਣਾ ਇਵ ਖਲਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਗਤਾ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮ੍ ਅਸ਼ਕ੍ਤਤਾਮ੍
ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੜਾਕੂ ਬਣ ਕੇ ਆਏ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਗੁਣ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਦਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਰਿਮਯੋ ਵਟਧਾਨਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਦਾਯ ਮਸ੍ਤਕਮ੍ । ਭਲ੍ਲੈਃ ਪਲਾਯ੍ਯਾਸ਼ੁ ਗਤਾ ਵਿਲੂਨਕਮਲਾ ਇਵ
ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਹੇਠ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਡਾ ਲਏ ਅਤੇ ਫ਼ੌਰਨ ਭੱਜ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਜ਼ਾ ਕਮਲ ਤੋੜ ਕੇ ਲੈ ਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਿਥਸ੍ ਸਾਰਸ੍ਵਤਾਦਿਤ੍ਯਾ ਆਦਿਨਾਨ੍ਤਂ ਕृਤਾਜਯਃ । ਪਣ੍ਡਿਤਾ ਇਵ ਵਾਦੇषੁ ਨੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਨ ਪਰਾਜਿਤਾਃ
ਸਾਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਆਦਿਤਿਆ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਵਾਦ ਵਿਚ ਨਾ ਘਬਰਾਏ, ਨਾ ਹੀ ਹਾਰੇ।
ਕਵਾਟਾਃ ਖਰ੍ਵਿਤਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਵਾਟਧਾਨੈਃ ਪਰਾਵृਤਾਃ । ਤੇਜਃ ਪਰਮਮ੍ ਆਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਯ ਇਵੇਨ੍ਧਨੈਃ
ਦਰਵਾਜੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਮਲਬੇ ਅਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਦ ਹੋ ਗਏ। ਉੱਚਾ ਤੇਜ ਉਭਰ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਲੱਕੜ ਦੇ ਠੰਢੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਅੱਗ।
ਕਿਯਦਾਖ੍ਯਾਯਤ ਏਤਜ੍ ਜਿਹ੍ਵਾਨਿਚਯੈਃ ਕਿਲਾਲਮ੍ ਆਕੁਲਿਤਮ੍ । ਵਾਸੁਕਿਰ੍ ਅਪਿ ਵਰ੍ਣਯਿਤੁਂ ਨ ਸਮਰ੍ਥੋ ਰਣਵਰਂ ਨਾਮ
ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਿੰਨੀ ਦੱਸ ਸਕੀਏ, ਜਦੋਂ ਜੀਭਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲਾਲ ਲਾਲ ਥੁੱਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਵਾਸੁਕੀ ਵੀ ਮੈਦਾਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮ੍ ਅਤ੍ਯਾਕੁਲੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਾਸ੍ਫੋਟਭਟਸਙ੍ਕਟੇ । ਆਦਿਨਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਸਂਰੁਦ੍ਧੇ ਰਟਤ੍ਕਠਿਨਕਙ੍ਕਟੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਲਝਣ ਭਰੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਭੜਕਦੇ ਸੂਰਮੇ ਤੇ ਹਲਚਲ ਹੈ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਕੋਈ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਤੇ ਕਠੋਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਵਹਨ੍ਤੀषੂਤ੍ਪਤਨ੍ਤੀषੁ ਪਤਨ੍ਤੀष੍ਵ੍ ਅਸ਼੍ਮਵृष੍ਟਿषੁ । ਨਦੀषੁ ਕ੍ਸ਼ੇਪਣੋਤ੍ਥਾਸੁ ਚਟਤ੍ਕੇਤ੍ਵਬ੍ਜਪਙ੍ਕ੍ਤਿषੁ
ਜਿੱਥੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਚੜ੍ਹ ਰਹੇ, ਕੁਝ ਡਿੱਗ ਰਹੇ, ਕੁਝ ਉੱਡ ਰਹੇ ਹਨ; ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਲਟੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਤੇ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਖਿਲੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ।
ਮਿਥਃ ਫਲਾਗ੍ਰਟਙ੍ਕੋਤ੍ਥਵਹ੍ਨਿਸ਼ੀਕਰਿਣੀਸੁ ਖੇ । ਆਯਾਨ੍ਤੀषੁ ਪਤਨ੍ਤੀषੁ ਦੂਰਂ ਸ਼ਰਨਦੀषੁ ਚ
ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਫਲਾਂ, ਨੋਕਾਂ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਾਲ; ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ, ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ।
ਵਹਲ੍ਲੂਨਸ਼ਿਰਃਪਦ੍ਮਚਕ੍ਰਾਵਰ੍ਤੈਸ੍ ਤਰਙ੍ਗਿਤੈਃ । ਖਾਰ੍ਣਵੇ ਪੂਰਿਤੇ ਹੇਤਿਵृਨ੍ਦਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀਗਣੈਃ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸਿਰ, ਪੈਰ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਮੀਰਣਰਣਦ੍ਵਾਰਿਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਚੂਰ੍ਣਘਨੈਰ੍ ਘਨੈਃ । ਸਦਾਹਾਙ੍ਗੇषੁ ਸਿਦ੍ਧੇषੁ ਕਪਿਕਚ੍ਛਵ੍ਯਥਾਪ੍ਰਦੈਃ
ਜੰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ 'ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਬੱਦਲ ਸਦਾ ਹੀ ਸਿਦ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਤੇ ਕਛਵਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਅष੍ਟਭਾਗਦਸ਼ਾਸ਼ੇषਂ ਪ੍ਰਤਾਪਮਧੁਰਾਕृਤਿਃ । ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਘਾਤੌਜਸਾ ਵੀਰ ਇਵਾਹਸ੍ ਤਨੁਤਾਂ ਯਯੌ
ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਚਮਕ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਿੱਸਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ, ਬਹਾਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਮਿੱਠੀ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਥੱਕ ਕੇ ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ਼੍ਵੇਨ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਾਗ੍ਰਹੇਤਿਸਙ੍ਘਾਤਦੀਪ੍ਤਯਃ । ਦਿਨੇਸ਼ੇਨ ਸਮਂ ਸੇਨਾ ਯਯੁਰ੍ ਮਨ੍ਦਪ੍ਰਤਾਪਤਾਮ੍
ਘੋੜੇ ਥੱਕ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਅੱਗੇਲੇ ਹਥਿਆਰ ਟੁੱਟ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਚਮਕ ਮੰਦ ਹੋ ਗਈ ਸੀ; ਫੌਜਾਂ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਮੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਅਥ ਸੇਨਾਧਿਨਾਥਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ । ਦੂਤਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਦਤ੍ਤਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਂਹ੍ਰਿਯਤਾਮ੍ ਇਤਿ
ਫਿਰ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੂਤ ਭੇਜੇ, ਕਿ 'ਲੜਾਈ ਮੁਕਾ ਲਈ ਜਾਵੇ।'
ਤਤਸ਼੍ ਸ਼੍ਰਮਵਸ਼ਾਨ੍ ਮਨ੍ਦਪਤ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮੈਃ । ਰਣਸਂਹਰਣਂ ਕਾਲੇ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਏਵੋਰਰੀਕृਤਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਥਕਾਵਟ ਕਰਕੇ, ਤੀਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ ਚਲਾਏ ਗਏ, ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਲੜਾਈ ਰੋਕਣ 'ਤੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਮਹਾਰਥੋਤ੍ਤੁਙ੍ਗਕੇਤੁਪ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਕृਤਾਸ੍ਪਦਮ੍ । ਬਲਯੋਰ੍ ਆਰੁਰੋਹੈਕ ਏਕੋ ਯੋਧੋ ਧ੍ਰੁਵੋ ਯਥਾ
ਫਿਰ ਵੱਡੀਆਂ ਰਥਾਂ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਦੇ ਕੋਨੇ 'ਤੇ, ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਇਕ ਨਿਸਚਲ ਯੋਧਾ ਅਕੈਲਾ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਅਂਸ਼ੁਕਂ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਰ੍ਵਦਿਙ੍ਮਣ੍ਡਲੇਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਦ੍ਯਾਮ੍ ਏਵ ਦੀਰ੍ਘਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਵਂਸ਼ੁਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਂਹ੍ਰਿਯਤਾਮ੍ ਇਤਿ
ਉਹ ਨੇ ਇਕ ਚਾਦਰ ਲਹਿਰਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਿੱਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਲੰਮੇ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਂਗ, ਲੜਾਈ ਰੋਕਣ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦੁਨ੍ਦੁਭਯਸ਼੍ ਸ਼ੇਮੁਃ ਪ੍ਰਤਿਧ੍ਵਨਿਤਦਿਙ੍ਮੁਖਾਃ । ਮਹਾਪ੍ਰਲਯਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤੌ ਪੁष੍ਕਰਾਵਰ੍ਤਕਾ ਇਵ
ਫਿਰ ਨਗਾਰੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਿਟ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੰਡੇ ਵਿੱਚ ਘੂਮਣ ਵਾਲੇ ਭੰਵੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਰਾਦਿਹੇਤਿਸਰਿਤੋ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਗਗਨਸ੍ਥਲੇ । ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਸ਼੍ ਸ਼ੋषਮ੍ ਆਗਨ੍ਤੁਂ ਸ਼ਾਰਦ੍ਯਸ੍ ਸਰਿਤੋ ਯਥਾ
ਅਸਤਰਾਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੌੜੀਆਂ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਹੁਣ ਸੁੱਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਰਿਆ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੋਧਦੋਰ੍ਦ੍ਰੁਮਸਞ੍ਚਾਰਸ੍ ਤਨੁਤਾਮ੍ ਆਯਯੌ ਸ਼ਨੈਃ । ਭੂਕਮ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਵਨਸ੍ਪਨ੍ਦ ਇਵਾਵਾਤ ਇਵਾਰ੍ਣਵਃ
ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਹਲਚਲ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਘੱਟ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਭੂਚਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਕੰਪਣ ਜਾਂ ਹਵਾ ਰੁਕਣ 'ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ।
ਵਿਨਿਰ੍ਗਨ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਰਣਾਰਣ੍ਯਾਦ੍ ਬਲਦ੍ਵਯਮ੍ । ਵਾਰਿਪੂਰਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਕਂ ਪ੍ਰਲਯੈਕਾਰ੍ਣਵਾਦ੍ ਇਵ
ਦੋਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਮਨ੍ਦਰਕ੍ਸ਼ੀਰਸਮੁਦ੍ਰਵਲਨਾਕੁਲਮ੍ । ਸੈਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਮਦਾਵਰ੍ਤਂ ਸ਼ਨੈਸ੍ ਸਾਮ੍ਯਮ੍ ਉਪਾਯਯੌ
ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਉਲਟੇ ਹੋਏ ਦੁਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਫੌਜ ਬੜੀ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਸੀ, ਪਰ ਆਹਿਸਤਾ ਆਹਿਸਤਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆ ਗਈ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰਮੇਣਾਸੀਨ੍ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਵਿਕਟੋਦਰਭੀषਣਮ੍ । ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਪੀਤਾਰ੍ਣਵਵਚ੍ ਛੂਨ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਰਣਾਙ੍ਗਨਮ੍
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਮੌਤ ਦੀ ਖਾਲੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਪੇਟ ਵਾਂਗ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਗਸਤਿਆ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।