ਯਦ੍ ਅਮ੍ਬੁਦੈਰ੍ ਇਵੋਡ੍ਡੀਨਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵृਨ੍ਦੈਰ੍ ਨਭੋऽਙ੍ਗਨੇ । ਤਦ੍ ਦृष੍ਟਂ ਵੀਚਿਵਲਯੈਰ੍ ਲੋਲੈਃ ਪ੍ਲੁਤਮ੍ ਇਵਾਰ੍ਣਵੇ
ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਉੱਠ ਕੇ ਪੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਫੈਲ ਗਈ। ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ, ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਘੇਰਬੰਦੀ ਅਤੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਨਾਲ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਹੀ ਉੱਠ ਕੇ ਤੁਰ ਪਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਤਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਿਤਚ੍ਛਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਸ਼ਰੈਸ਼੍ ਸ਼ਲਭਨਿਰ੍ਭਰਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ ਕਾਕਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਂ ਦृष੍ਟਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਕਾਨਨਮ੍
ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਜੰਗਲ, ਸਫੈਦ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੌ ਚੰਦਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟਿਣਕਾ-ਟਿਣਕਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਕਾਂਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਲੀਨਾਸ਼੍ ਚੀਰਚਯਾਕ੍ਰਨ੍ਦਕਾਰਿਣਃ ਕੇਕਯਾਃ ਕृਤਾਃ । ਕਙ੍ਕੈਃ ਕਙ੍ਕਕੁਲਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੈਰ੍ ਵ੍ਯੋਮੋਚ੍ਛਲਿਤਮਸ੍ਤਕਾਃ
ਕੇਕਯਾ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਫਟ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਬਗਲਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਉੱਠ ਗਈਆਂ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਹਿਮਵਚ੍ਛੈਲਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਕਾਮਂ ਕਲਕਲਾਰਵੈਃ । ਅਙ੍ਗੈਰ੍ ਅਨਙ੍ਗਤਾਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਭੈਰਵੈਰ੍ ਇਵ ਗਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਭੈੜੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਕਾਸ਼ੈਰ੍ ਉਦ੍ਦੇਹਕਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਅਦृਸ਼੍ਯੈਰ੍ ਦਯਯਾ ਖਗੈਃ । ਨਿਰ੍ਧੂਤਪਕ੍ਸ਼ੈਃ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੈਃ ਪਵਨੈਰ੍ ਇਵ ਪਾਂਸਵਃ
ਕਾਂਸ ਦੇ ਪੌਦੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਝਟਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਹਵਾ ਨਾਲ ਧੂੜ ਉੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਨਿਰ੍ਧੂਤਾਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤਹੇਤਿਰਣਾਮ੍ਬਰਾਃ । ਨਨ੍ਦਨਾਨਨ੍ਦਨਿਰ੍ਮਾਤृ ਨਨृਤੁਰ੍ ਜਹਸੁਰ੍ ਜਗੁਃ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਨੰਦਨ ਦੇ ਸੁਖ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੱਚੇ, ਹੱਸੇ ਤੇ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪ੍ਰਕ੍ਵਣਤ੍ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਵਰ੍षਮ੍ ਉਪਾਗਤਮ੍ । ਸਾਲ੍ਵਬਾਣਾਨਿਲੋਦ੍ਧੂਤਮ੍ ਅਗਮਤ੍ ਪृषਦਾਕृਤਿਮ੍
ਘੰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਝੰਕਾਰਾਂ ਗੂੰਜੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ; ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡ ਕੇ, ਉਹ ਧੂੜ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਈ।
ਸ਼ੈਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਖਣ੍ਡਿਤਾਃ ਕੌਨ੍ਤਾ ਭ੍ਰਮਤ੍ਕੁਨ੍ਤੈਰ੍ ਵਿਘਟ੍ਟਿਤਾਃ । ਸ਼ਵੀਭੂਤਾ ਦਿਵਂ ਨੀਤਾ ਦृष੍ਟਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾ ਇਵ
ਕੌਰਵ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਏ ਅਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜੇ, ਮੁਰਦਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੀ ਝਲਕ ਹੋਵੇ।
ਧਰਾਧਰਣਧਰ੍ਮਿਣ੍ਯਾ ਧੀਰਯਾ ਵੀਰਸੇਨਯਾ । ਲੋਠਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਗਰਾਸ਼੍ ਚਲਨੋਲ੍ਲਾਸਮਾਤ੍ਰਤਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਵਿਰਲੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੁੰਝਾਰਪਣ ਨਾਲ ਓਹ ਥਰਥਰਾ ਗਈ।
ਉਦ੍ਦੇਹਕਾਃ ਪਞ੍ਚਨਦੈਰ੍ ਦਲਿਤਾ ਮਤ੍ਤਕਾਸ਼ਿਭਿਃ । ਕੁਨ੍ਤਦਨ੍ਤਕ੍ਸ਼ਤੋਦ੍ਦਾਮੈਃ ਪਦ੍ਮਾ ਇਵ ਮਤਙ੍ਗਜੈਃ
ਉਦੇਹਕ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਮੱਤ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਕੁੰਨਤਾਂ ਦੀ ਤੀਖੀ ਨੋਕ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਮਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੌਂਦ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਸਨ੍ਤਕਾਨੀਕੈਃ ਕृਤ੍ਤਾਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੈਰ੍ ਗਤਾ ਮਹੀਮ੍ । ਮਾਹਾਰ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰਕਚੋਤ੍ਕृਤ੍ਤਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕੁਸੁਮਿਤਾ ਇਵ
ਬ੍ਰਹਮਵਾਸੰਤਕ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਘੁੰਮਦੇ ਚਕਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਓਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਲੱਕੜਹਾਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਕਰਕ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭੋਕ੍ਕਾਣਕਾਨਨਂ ਲੂਨਂ ਕੁਠਾਰੈਰ੍ ਜਠਰੇਰਿਤੈਃ । ਪਤਦ੍ ਦਦਾਹ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥੋ ਭਦ੍ਰੇਸ਼ਸ਼੍ ਸ਼ਰਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਭੋਕਕਣਕ ਦਾ ਜੰਗਲ, ਜਠਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚਲਾਏ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ; ਜਦੋਂ ਓਹ ਡਿੱਗਿਆ, ਭਦਰੇਸ਼ ਨੇ ਨੇੜੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਓਹਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਸ਼ਯੋ ਵਨ੍ਦਿਲਾਲਾਨਲਗ੍ਨਾ ਜੀਰ੍ਣਮਤਙ੍ਗਜਾਃ । ਲਯਮ੍ ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਆਬੁਦ੍ਧਮ੍ ਇਦ੍ਧੇ ऽਗ੍ਨਾਵ੍ ਇਨ੍ਧਨਂ ਯਥਾ
ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹਾਥੀ, ਜੰਗ ਦੀ ਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਭੜਕਦੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਵਰ੍ਤਗਰ੍ਤੇषੁ ਭ੍ਰਮਿਤ੍ਵੌਣ੍ਡ੍ਰਾਸ੍ ਤृਣੋਪਮਾਃ । ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ ਵ੍ਯਸ੍ਤਮੂਰ੍ਧਾਨਃ ਪਾਤਾਲਾਨ੍ਤਂ ਪਲਾਯਿਤਾਃ
ਤ੍ਰਿਗਰਤਾ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਗੜ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ, ਘਾਸ ਦੇ ਤਣੇ ਵਾਂਗ ਬੇਮਤਲਬ ਹੋ ਗਏ; ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਵੱਖਰੇ ਕਰਕੇ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਤਾਲ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ।
ਮਨ੍ਦਾਨਿਲਾਚਲਾਮ੍ਭੋਧਿਭਾਸੁਰੇ ਮਾਗਧੇ ਬਲੇ । ਨਿਮਗ੍ਨਾ ਵਨ੍ਦਿਲਾ ਮਨ੍ਦਾਃ ਪਙ੍ਕੇ ਜੀਰ੍ਣਗਜਾ ਇਵ
ਮਾਗਧ ਦੇ ਹੌਲੇ, ਹਵਾ ਰਹਿਤ, ਪਹਾੜੀ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਯੋਧੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਥੱਕ ਕੇ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਹਾਥੀ ਕੀਚੜ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚੇਦਯਚ੍ ਚੇਤਨਾਂ ਜਹ੍ਨੁਸ੍ ਤਙ੍ਗਨਾਨਾਂ ਰਣਾਙ੍ਗਨੇ । ਪੁष੍ਪਾਣਾਂ ਪਥਿ ਸ਼ੀਰ੍ਣਾਨਾਂ ਸੌਕੁਮਾਰ੍ਯਮ੍ ਇਵਾਤਪਾਃ
ਜਹਨੂ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਖੋ ਲੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹ 'ਤੇ ਪਏ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਨਰਮੀ ਧੁੱਪ ਨਾਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕੋਸਲਾਃ ਪੌਰਵਾਰਾਵਮ੍ ਅਸਹਨ੍ਤੋ ऽਰ੍ਭਕਾ ਇਵ । ਤੇਰੁਰ੍ ਮੁਕ੍ਤਗਦਾਪ੍ਰਾਸਸ਼ਰਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਵृष੍ਟਯਃ
ਕੋਸਲ ਦੇ ਲੋਕ ਪੌਰਵਾਂ ਦੀ ਤੀਬਰ ਹਮਲਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਡਰ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਗਦਿਆਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਜਵਲੀਨ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਢਹਿ ਪਏ।
ਬਭੁਰ੍ ਭਲ੍ਲਨਿਕृਤ੍ਤਾਙ੍ਗਾ ਦ੍ਰਿਮਯੋ ਵਿਦ੍ਰੁਮਦ੍ਰੁਮਾਃ । ਇਵਾਦ੍ਰੌ ਵਿਦ੍ਰਵਤ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਤ੍ਰਸਾਨ੍ਦ੍ਰਾਸृਕ੍ਸ੍ਰਵਮੂਰ੍ਤਯਃ
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਲਾਲ ਮੋਤੀ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਗਾੜ੍ਹੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਨਾਰਾਚੌਘਾ ਮਹਾਹੇਤਿਮਾਰੁਤਾਧੂਤਮੂਰ੍ਤਯਃ । ਬਭ੍ਰਮੁਰ੍ ਭ੍ਰਮਰਾਨੀਕਭਾਸੁਰਾ ਜਲਧਾਵ੍ ਇਵ
ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਹੋਏ, ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਸ਼ਰਧਾਰਾਧਰਾਮੇਘਾਸ਼੍ ਸ਼ਰੋਰ੍ਣਾਪੂਰ੍ਣਮੇਚਕਾਃ । ਸ਼ਰਪਤ੍ਰਾਵृਤਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਭ੍ਰੇਮੁਰ੍ ਉਦ੍ਗਰ੍ਜਨਾ ਜਵਾਃ
ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਬੱਦਲ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਝੱਗ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਤੇ ਕੰਬਦੇ ਰਹੇ।
ਵਨਰਾਜ੍ਯੋ ਜਵਾਜ੍ ਜੀਰ੍ਣਾਃ ਕਟਕਸ੍ਥਲਜਨ੍ਤਵਃ । ਅਤ੍ਰੁਟਨ੍ ਪਰਮਾਕृष੍ਟਾਃ ਪੇਲਵਾ ਇਵ ਤਨ੍ਤਵਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਚੇ ਧਾਗੇ ਖਿੱਚ ਕੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਰਥੇषੂਰ੍ਧ੍ਵਸ੍ਥਚਕ੍ਰੇषੁ ਨਿਖਾਤੋਨ੍ਮਗ੍ਨਮੂਰ੍ਧਸੁ । ਨਿਪੇਤੁਰ੍ ਜਨਸਙ੍ਘਾਤਾ ਮੇਘਾ ਇਵ ਵਨਾਦ੍ਰਿषੁ
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਖੜੇ ਸਨ ਤੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਪਰ ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਚ ਦੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਜੰਗਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ।
ਸਾਲਤਾਲਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਨਤਾਲਵਨਂ ਘਨਮ੍ । ਭੁਜਾਵਕਰ੍ਤਨਂ ਚਾਸੀਦ੍ ਉਤ੍ਤਾਲਸ੍ਥਾਣੁਕਾਨਨਮ੍
ਸਾਲ ਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਜੰਗਲ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਢੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਤਣੇ ਵਾਲਾ ਵਣ ਸੀ।
ਨਨਨ੍ਦੁਰ੍ ਨਨ੍ਦਨੋਦ੍ਯਾਨਸੁਨ੍ਦਰ੍ਯੋ ਮਤ੍ਤਯੌਵਨਾਃ । ਵਨੋਪਵਨਦੇਸ਼ੇषੁ ਮੇਰੋਰ੍ ਵੀਰਵਰਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਮਸਤ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਉਪਵਨ ਵਿਚ, ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਛਾਂ 'ਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਾਵਤ੍ ਤਾਰਾਰਵਂ ਰੇਜੇ ਸੈਨ੍ਯਕਾਨਨਮ੍ ਉਨ੍ਨਤਮ੍ । ਯਾਵਨ੍ ਨ ਪਰਪਕ੍ਸ਼ੇਣ ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਕਲ੍ਪਾਨਲੌਜਸਾ
ਉੱਚਾ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦਾ ਜੰਗਲ ਜੰਗ ਦੇ ਨਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਦ ਤਕ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਲਪਾਂਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਘੇਰ ਨਾ ਲਿਆ।
ਛਿਨ੍ਨਾਨ੍ ਪਿਸ਼ਾਚਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਹੂਨਾਪਹृਤਹੇਤਯਃ । ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਯਯੁਃ ਕਰ੍ਣਾਨ੍ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਾਸ੍ ਤਰ੍ਣਕਾ ਇਵ
ਕੁਝ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਹੂਣਾਂ ਨੇ ਲੈ ਲਏ ਤੇ ਪਿਸਾਚਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਕਰਨਾ ਤੇ ਦਸ਼ਾਰਨਾ ਵੱਲ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ।
ਜਹੁਰ੍ ਭਗ੍ਨਸ੍ਵਰਾਃ ਕਾਨ੍ਤਿਂ ਤਾਜਿਕਾਜਿਜਨੌਜਸਾ । ਕਾਸ਼ਯਃ ਕਮਲਾਨੀਵ ਸ਼ੁष੍ਕਸ੍ਰੋਤਸ੍ਸ੍ਵਿਨੋਜਸਾ
ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਤਾਜਿਕ ਫੌਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਵਾਜ਼ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਤੇ ਚਮਕ ਗੁਆ ਚੁੱਕੇ, ਸੁੱਕੀ ਧਾਰ ਵਿਚ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮੁਰਝਾ ਗਏ।
ਭੁਖਾਰਾ ਮੇਖਲੈਃ ਕੀਰ੍ਣਾਸ਼੍ ਸ਼ਰਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਮੁਦ੍ਗਰੈਃ । ਵਿਦ੍ਰੁਤਾ ਨਰਕੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਃ ਕਾਰ੍ਕੋਟਸ੍ਥਲਨਾਮਨਿ
ਤੀਰ, ਬੇਲਟਾਂ, ਬਾਣ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ ਤੇ ਕਰਕੋਟਾ ਨਰਕ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਕੌਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਸ੍ਥਸ੍ ਤਵਸੈਸ਼੍ ਛਦ੍ਮਯੋਧਿਭਿਰ੍ ਆਵृਤਾਃ । ਗੁਣਾ ਇਵ ਖਲਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਗਤਾ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮ੍ ਅਸ਼ਕ੍ਤਤਾਮ੍
ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੜਾਕੂ ਬਣ ਕੇ ਆਏ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਗੁਣ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਦਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਰਿਮਯੋ ਵਟਧਾਨਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਦਾਯ ਮਸ੍ਤਕਮ੍ । ਭਲ੍ਲੈਃ ਪਲਾਯ੍ਯਾਸ਼ੁ ਗਤਾ ਵਿਲੂਨਕਮਲਾ ਇਵ
ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਹੇਠ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਡਾ ਲਏ ਅਤੇ ਫ਼ੌਰਨ ਭੱਜ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਜ਼ਾ ਕਮਲ ਤੋੜ ਕੇ ਲੈ ਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।