ਕਾਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਵਸਾਤਾਸ਼੍ ਚ ਛਿਨ੍ਨਾਸ੍ ਸਾਮ੍ਬਵਤੀਜਨੈਃ । ਭੂਮੌ ਨਿਪਤਿਤਾਸ੍ ਸਨ੍ਤੋ ਮਥਿਤਾ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣੈਃ
ਕਾਸ਼ਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾਵਸਾਤਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬਵਤੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਤੇ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੌਂਦ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੂਰਾ ਦਸ਼ਪੁਰਾਸ਼੍ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਨਿਕृਤ੍ਤੋਦਾਰਕਨ੍ਧਰਾਃ । ਤਾਰਕ੍ਸ਼ਤਿਭਿਰ੍ ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਯੋਜਿਤਾ ਯੋਜਨੇ ਹ੍ਰਦੇ
ਦਸ਼ਪੁਰ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਤੇ ਗਲ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਤਾਰਕਸ਼ਤੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਸੀ।
ऋष੍ਯਕਾਰੁਰੁਕਚ੍ਛਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੈਵ੍ਯਸ਼ਙ੍ਕੁਸ਼ਤਾਙ੍ਕਿਤਾਃ । ਪਙ੍ਕਿਲੇ ਪਙ੍ਕਤਾਂ ਯਾਤਾ ਭੂਤਲੇ ਸੈਨ੍ਯਮਰ੍ਦਨੈਃ
ਰਿਸ਼ਯਕ, ਕਾਰੂਰੁਕ ਤੇ ਕੱਛਾ ਯੋਧਿਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ੈਵਿਆ ਤੇ ਸ਼ੰਕੂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਏ। ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੌਂਦ ਦਿੱਤਾ।
ਵਨਵਾਸੋਪਗਿਰਯੋ ऽਨਿਲਯੇ ਨਿਲਯਾਰ੍ਥਿਨਃ । ਪਰਿਤਃ ਪਰਿਧਾਵਨ੍ਤਃ ਪਤਿਤਾ ਯਮੁਨਾਹ੍ਰਦੇ
ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੱਭ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਤੇ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਦੌੜਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਆਖਰਕਾਰ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਦੀਰ੍ਣੋਦਰਵਿਨਿਰ੍ਯਾਤਸ੍ਵਾਨ੍ਤ੍ਰਤਨ੍ਤ੍ਰੀਨਿਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਃ । ਰਾਤ੍ਰਿਕਾਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸਞ੍ਚਾਰਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚੈਸ਼੍ ਚਰ੍ਵਿਤਾ ਨਿਸ਼ਿ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੇਟਾਂ ਚਿਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅੰਦਰਲੇ ਅੰਗ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ ਸਨ। ਰਾਤ ਦੇ ਸੁੰਨ ਹੋਏ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਵਿਚ, ਉਹ ਲਾਸ਼ਾਂ ਪਿਸਾਚਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਚਬਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ।
ਉਦ੍ਰਵੈਰ੍ ਭਦ੍ਰਗਿਰਿਭਿਸ੍ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਾਧ੍ਵਨਿ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ । ਕ੍ਸ਼ੋਣੀਗਰ੍ਤੇषੁ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਰਸਲਾਃ ਕਮਲਾ ਇਵ
ਕਈ ਜੰਗ ਵਿਚ ਭਦਰਗਿਰੀ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਖੱਡਿਆਂ ਵਿਚ ਸੁੱਟੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡੇ ਪੋਖਰ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਣ।
ਵਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯੇਵ ਦ੍ਰਵਦ੍ਰਕ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਰਾਵਿਤਮਹਾਰਥਾਃ । ਦਣ੍ਡਕਾਨ੍ਤ੍ਰਾਨਿਲੋਦ੍ਧੂਤਾ ਹੇਹਯਾ ਹਰਿਣਾ ਇਵ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਪਿਘਲਦਾ ਹੋਇਆ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਭੱਜ ਕੇ ਵਿਖੇੜੇ ਗਏ, ਦੰਡਕ ਦੇ ਜੰਗਲੀ ਹਵਾ ਵੱਲੋਂ ਉਡਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਹੇਹਯਾ ਹਰੀ ਵੱਲੋਂ ਉਡਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹੋਣ।
ਦਨ੍ਤਿਦਨ੍ਤਵਿਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾ ਦਾਰਦਾ ਦਲਿਤਾਰਯਃ । ਨੀਤਾ ਰਕ੍ਤਮਹਾਨਦ੍ਯਾ ਦ੍ਰੁਮਾਣਾਂ ਪਲ੍ਲਵਾ ਇਵ
ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਕੇ, ਉਹ ਲਹੂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਵਿਚ ਲੱਤਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ।
ਨਾਰਾਚੈਸ਼੍ ਚਰ੍ਵਿਤਾਸ਼੍ ਚੀਨਾ ਜੀਰ੍ਣਜਰ੍ਜਰਜੀਵਿਤਾਃ । ਜਹੁਰ੍ ਜਲਨਿਧੌ ਦੇਹਾਨ੍ ਭਾਰਭੂਤਾਨ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਬੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਥੱਕੀ ਤੇ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਚੀਨ ਦੇ ਯੋਧੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਲਈ ਭਾਰ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਗਏ।
ਕਰ੍ਣਾਟਸੁਭਟੋਡ੍ਡੀਨਕੁਨ੍ਤਕਰ੍ਤਿਤਕਨ੍ਦਰਾਃ । ਤੇਰੁਰ੍ ਆਭੀਰਸ਼ੂਰਾਃ ਖੇ ਤਾਰਕਾਨਿਕਰਾ ਇਵ
ਕਰਨਾਟਕ ਤੇ ਓਡੀਨਾ ਦੇ ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਛੇਦੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਆਭੀਰ ਦੇ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਮਰ ਗਏ।
ਕਰੀਨ੍ਦ੍ਰਮਕਰਵ੍ਯੂਹਰਂਹਸਾਹਤਹੇਤਯਃ । ਕੇਸ਼ਾਕੇਸ਼ਿਕृਤਾਰਮ੍ਭਾ ਵਿਨੇਮੁਰ੍ ਦਸ਼ਕਾਸ਼੍ ਸ਼ਕਾਃ
ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੱਲੇ ਸ਼ਕਾ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਹਮਲੇ ਨੇ ਥੱਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੰਝ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਗਏ।
ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਾਦ੍ ਆਸ਼ਨਿਰ੍ ਮੁਕ੍ਤਸ਼ृਙ੍ਖਲਾ ਜਾਲਭੀਰਵਃ । ਨਿਲੀਨਾ ਰਕ੍ਤਜਮ੍ਬਾਲੇ ਵੈਤਸ੍ਤਾਸ੍ ਤਿਮਯੋ ਯਥਾ
ਦਸ਼ਾਰਣਾ ਤੋਂ ਵਿਦਯੁਤ, ਆਪਣੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਤੋੜ ਕੇ, ਭੈਰਵ ਦੇ ਜਾਲ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਲਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਵੈਤਸਤਾਂ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗੂਰ੍ਜਰਾਨੀਕਨਾਸ਼ੇਨ ਗੂਰ੍ਜਰੀਕੇਸ਼ਲੁਞ੍ਛਨਮ੍ । ਵਿਹਿਤਂ ਤਙ੍ਗਨੋਤ੍ਤੁਙ੍ਗਸ਼ਿਤਸ਼ਙ੍ਕੁਸ਼ਤੇਰਣੈਃ
ਗੂਰਜਰ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਗੂਰਜਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਤੰਗਣੇ ਦੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਗਏ।
ਸਿषਿਚੁਸ਼੍ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਕਾषੋਦ੍ਯਦ੍ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ ਦ੍ਯੌਨਿਰ੍ਗਤਾ ਦ੍ਰਵਾਤ੍ । ਸ਼ਰਧਾਰਾਵਨਾਨੀਵ ਮੀਨਹੇਤਿਪ੍ਰਦਾਮ੍ਬੁਦਾਤ੍
ਹਥਿਆਰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਮਤਲਬੀ ਤਬਾਹੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।
ਭੁਸੁਣ੍ਡੀਮਣ੍ਡਲੋਦ੍ਦ੍ਯੋਤਸ਼੍ਯਾਮਾਰ੍ਕੋਤ੍ਪਾਤਭੀਰੁषੁ । ਆਭੀਰੇष੍ਵ੍ ਅਰਯਃ ਪੇਤੁਰ੍ ਗੋਗਣਾ ਹਰਿਤੇष੍ਵ੍ ਇਵ
ਭੁਸੁਣਡੀ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਕਾਲੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਉਡਾਣ ਤੋਂ ਆਭੀਰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵੈਰੀ ਐਸੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਘਾਹ 'ਤੇ ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਾਨ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਕਾਨ੍ਤਾਙ੍ਗੀ ਨਗ੍ਨਾ ਤਙ੍ਗਨਵਾਹਿਨੀ । ਭੁਕ੍ਤਾ ਗੌਡਭਟੇਨਾਙ੍ਗਨਖਕੇਸ਼ਨਿਕਰ੍षਣੈਃ
ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਨੰਗੀਆਂ ਤੰਗਣੇ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੰਗਣੇ ਦੀ ਦਰਿਆ ਗੌੜਾ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਜਾੜੀ ਗਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਖ ਤੇ ਵਾਲ ਖਿੱਚ ਲਏ।
ਰਣਦ੍ਗਗਨਗਾਸਜ੍ਜਚਕ੍ਰਿਚਕ੍ਰਵਿਕਰ੍ਤਨੈਃ । ਤਙ੍ਗਨਾਃ ਕਣਸ਼ਃ ਕੀਰ੍ਣਾਃ ਕਙ੍ਕਗृਦ੍ਧ੍ਰੇषੁ ਰੁਦ੍ਰਕੈਃ
ਤੰਗਣਾਂ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਉੱਡਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਗੂੰਜਦਾਰ, ਕੱਟਣ ਵਾਲੀ ਘੁੰਮਣੀ ਚੱਕੀ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਕਾਂ ਅਤੇ ਗਿੜ੍ਹ, ਜੋ ਰੁਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਗਏ।
ਲਗੁਡਾਲੋਡਨੋਡ੍ਡੀਨਂ ਗੌਡਂ ਗੁਡਗੁਡਾਰਵਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਾਨ੍ਧਾਰਗਾਵੋਗ੍ਰੇ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਪ੍ਰਮਿਤਾ ਇਵ
ਗੌੜਾਂ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਲਾਠੀਆਂ ਹਲਾਉਂਦੇ ਤੇ ਉੱਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣ ਕੇ ਗਾਂਧਾਰ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਡਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਣੀਆਂ ਹੋਣ, ਭੱਜ ਗਈਆਂ।
ਆਕਾਸ਼ਗਾਰ੍ਣਵਪ੍ਰਖ੍ਯੋ ਵਹਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰਕਦਮ੍ਬਕਃ । ਅਕਰੋਦ੍ ਪਾਰਸੀਕਾਨਾਂ ਘਨਨੈਸ਼ਤਮੋਭ੍ਰਮਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ, ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਢੇਰ, ਪਾਰਸੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਗਾੜ੍ਹਾ ਹਨੇਰਾ ਕਰ ਗਿਆ।
ਮਨ੍ਦਰਾਹਨਨੋਡ੍ਡੀਨਖਸ੍ਥਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸੁਨ੍ਦਰੇ । ਵਨਾਲੀਵਾਯੁਧਾਨ੍ਯ੍ ਆਸਞ੍ ਛਤ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਾਲੇਯਸਾਨੁਨਿ
ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਣ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ, ਬਰਫੀਲੇ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ ਪਸਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਯਦ੍ ਅਮ੍ਬੁਦੈਰ੍ ਇਵੋਡ੍ਡੀਨਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵृਨ੍ਦੈਰ੍ ਨਭੋऽਙ੍ਗਨੇ । ਤਦ੍ ਦृष੍ਟਂ ਵੀਚਿਵਲਯੈਰ੍ ਲੋਲੈਃ ਪ੍ਲੁਤਮ੍ ਇਵਾਰ੍ਣਵੇ
ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਉੱਠ ਕੇ ਪੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਫੈਲ ਗਈ। ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ, ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਘੇਰਬੰਦੀ ਅਤੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਨਾਲ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਹੀ ਉੱਠ ਕੇ ਤੁਰ ਪਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਤਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਿਤਚ੍ਛਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਸ਼ਰੈਸ਼੍ ਸ਼ਲਭਨਿਰ੍ਭਰਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ ਕਾਕਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਂ ਦृष੍ਟਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਕਾਨਨਮ੍
ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਜੰਗਲ, ਸਫੈਦ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੌ ਚੰਦਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟਿਣਕਾ-ਟਿਣਕਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਕਾਂਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਲੀਨਾਸ਼੍ ਚੀਰਚਯਾਕ੍ਰਨ੍ਦਕਾਰਿਣਃ ਕੇਕਯਾਃ ਕृਤਾਃ । ਕਙ੍ਕੈਃ ਕਙ੍ਕਕੁਲਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੈਰ੍ ਵ੍ਯੋਮੋਚ੍ਛਲਿਤਮਸ੍ਤਕਾਃ
ਕੇਕਯਾ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਫਟ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਬਗਲਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਉੱਠ ਗਈਆਂ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਹਿਮਵਚ੍ਛੈਲਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਕਾਮਂ ਕਲਕਲਾਰਵੈਃ । ਅਙ੍ਗੈਰ੍ ਅਨਙ੍ਗਤਾਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਭੈਰਵੈਰ੍ ਇਵ ਗਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਭੈੜੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਕਾਸ਼ੈਰ੍ ਉਦ੍ਦੇਹਕਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਅਦृਸ਼੍ਯੈਰ੍ ਦਯਯਾ ਖਗੈਃ । ਨਿਰ੍ਧੂਤਪਕ੍ਸ਼ੈਃ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੈਃ ਪਵਨੈਰ੍ ਇਵ ਪਾਂਸਵਃ
ਕਾਂਸ ਦੇ ਪੌਦੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਝਟਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਹਵਾ ਨਾਲ ਧੂੜ ਉੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਨਿਰ੍ਧੂਤਾਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤਹੇਤਿਰਣਾਮ੍ਬਰਾਃ । ਨਨ੍ਦਨਾਨਨ੍ਦਨਿਰ੍ਮਾਤृ ਨਨृਤੁਰ੍ ਜਹਸੁਰ੍ ਜਗੁਃ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਨੰਦਨ ਦੇ ਸੁਖ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੱਚੇ, ਹੱਸੇ ਤੇ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪ੍ਰਕ੍ਵਣਤ੍ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਵਰ੍षਮ੍ ਉਪਾਗਤਮ੍ । ਸਾਲ੍ਵਬਾਣਾਨਿਲੋਦ੍ਧੂਤਮ੍ ਅਗਮਤ੍ ਪृषਦਾਕृਤਿਮ੍
ਘੰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਝੰਕਾਰਾਂ ਗੂੰਜੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ; ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡ ਕੇ, ਉਹ ਧੂੜ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਈ।
ਸ਼ੈਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਖਣ੍ਡਿਤਾਃ ਕੌਨ੍ਤਾ ਭ੍ਰਮਤ੍ਕੁਨ੍ਤੈਰ੍ ਵਿਘਟ੍ਟਿਤਾਃ । ਸ਼ਵੀਭੂਤਾ ਦਿਵਂ ਨੀਤਾ ਦृष੍ਟਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾ ਇਵ
ਕੌਰਵ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਏ ਅਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜੇ, ਮੁਰਦਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੀ ਝਲਕ ਹੋਵੇ।
ਧਰਾਧਰਣਧਰ੍ਮਿਣ੍ਯਾ ਧੀਰਯਾ ਵੀਰਸੇਨਯਾ । ਲੋਠਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਗਰਾਸ਼੍ ਚਲਨੋਲ੍ਲਾਸਮਾਤ੍ਰਤਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਵਿਰਲੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੁੰਝਾਰਪਣ ਨਾਲ ਓਹ ਥਰਥਰਾ ਗਈ।
ਉਦ੍ਦੇਹਕਾਃ ਪਞ੍ਚਨਦੈਰ੍ ਦਲਿਤਾ ਮਤ੍ਤਕਾਸ਼ਿਭਿਃ । ਕੁਨ੍ਤਦਨ੍ਤਕ੍ਸ਼ਤੋਦ੍ਦਾਮੈਃ ਪਦ੍ਮਾ ਇਵ ਮਤਙ੍ਗਜੈਃ
ਉਦੇਹਕ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਮੱਤ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਕੁੰਨਤਾਂ ਦੀ ਤੀਖੀ ਨੋਕ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਮਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੌਂਦ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।