ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸ਼ੂਨ੍ਯਨਦੀਵਾਹੇ ਵਹਤ੍ਸਾਯਕਵਾਰਿਣਿ । ਚਕ੍ਰਾਵਰ੍ਤਿਨਿ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਗਿਰਯੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਣੁਪਙ੍ਕਤਾਮ੍
ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਖਾਲੀ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਪਾਣੀ ਵਜੋਂ ਤੀਰ ਹਨ ਅਤੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਛੋਟੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭ੍ਰਮਦ੍ਭਿਰ੍ ਗ੍ਰਹਮਾਰ੍ਗੇषੁ ਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ ਵੀਰਭੂਭृਤਾਮ੍ । ਆਯੁਧਾਂਸ਼ੁਲਤਾਨਾਲਲਗ੍ਨਾਸਿਦਲਕਣ੍ਟਕੈਃ
ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਵਿਰਾਂ ਦੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸਿਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਨੁੱਕ ਅਤੇ ਕਾਂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਛੇਦੇ ਹੋਏ, ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਕੇਤੁਪਟ੍ਟਮृਣਾਲਾਙ੍ਕਤਲੈਰ੍ ਲਗ੍ਨਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ । ਵਹਦ੍ਵਾਤਲਲਤ੍ਪਦ੍ਮਂ ਨਭਃ ਪਦ੍ਮਸਰਃ ਕृਤਮ੍
ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮृਤਮਾਤਙ੍ਗਸਙ੍ਘਾਤੇ ਗਿਰਾਵ੍ ਇਵ ਪਿਪੀਲਿਕਾਃ । ਭੀਰਵਃ ਪਰਿਲੀਯਨ੍ਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਪੁਂਵਕ੍ਸ਼ਸੀਵ ਵਾ
ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ, ਡਰਪੋਕ ਔਰਤਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਚੀਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਪੂਰ੍ਵੋਤ੍ਤਮਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਕਾਨ੍ਤਸਙ੍ਗਮਸ਼ਂਸਿਨਃ । ਵਾਨ੍ਤਿ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮ੍ ਅਲਕੋਲ੍ਲਾਸਿਨੋ ऽਨਿਲਾਃ
ਵਿਦਿਆਧਰ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਲੀਆਂ ਵੱਲਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਖੇਡਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਹਣੇ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਛਤ੍ਤ੍ਰੇषੂਡ੍ਡੀਯ ਯਾਤੇषੁ ਛਿਨ੍ਨੇषੁ ਵ੍ਯੋਮਚਨ੍ਦ੍ਰਿਕਾਮ੍ । ਇਨ੍ਦੁਨੈਤ੍ਯ ਯਸ਼ੋਮੂਰ੍ਤ੍ਯਾ ਕृਤਾ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਤਪਤ੍ਰਤਾ
ਜਦੋਂ ਛਤਰੀਆਂ ਉੱਡ ਜਾਂਦੀਆਂ ਤੇ ਫਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ, ਚੰਦ ਦੀ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਮੂਰਤੀ ਨਾਲ, ਸੁੱਚੀ ਛਤਰੀ ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਟੋ ਮਰਣਮੂਰ੍ਛਾਨ੍ਤੇ ਨਿਮੇषੇਣਾਮਰਂ ਵਪੁਃ । ਸ੍ਵਕਲ੍ਪਸ਼ਿਲ੍ਪਿਰਚਿਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨਪੁਰਂ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਮਰਨ ਦੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਮੁਕਦੀ ਹੈ, ਯੋਧਾ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਬਣੀ ਅਮਰ ਦੇਹ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਬਣਾਏ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਲਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਚਕ੍ਰਾਣਾਂ ਵृष੍ਟਯੋ ਮੁਕ੍ਤਮੁष੍ਟਯਃ । ਵ੍ਯੋਮਾਬ੍ਧੌ ਮਤ੍ਸ੍ਯਮਕਰਕੁਲੀਰਾਸ਼੍ ਸ਼ੂਰਵਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਭਾਲੇ, ਬਰਛੇ, ਤੀਰ ਤੇ ਚਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਸਾਤਾਂ ਅਸਮਾਨੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀਆਂ, ਸ਼ਰਕਾਂ ਤੇ ਘੜਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਡਟ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਹਨ, ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ।
ਸ਼ਰੋਤ੍ਕृਤ੍ਤਪਤਚ੍ਛਤ੍ਤ੍ਰਕਲਹਂਸੈਰ੍ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍ । ਭਾਤਿ ਸਞ੍ਚਿਤਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਬਿਮ੍ਬਲਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ ਇਵਾਵृਤਮ੍
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਆਸਮਾਨ ਐਸਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੇ ਚੰਦਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਢੱਕ ਲਏ ਹੋਣ।
ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਗਗਨੋਡ੍ਡੀਨੈਸ਼੍ ਚਾਮਰੈਸ਼੍ ਚਾਰੁਘਰ੍ਘਰੈਃ । ਵਾਤਾਵਧੂਤਸਾਰਾਵਤਰਙ੍ਗਨਿਕਰਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਆਸਮਾਨ ਉੱਡਦੇ ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਘੁੰਘਰੂ ਵਾਲੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਸਫੈਦ ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਤੇ ऽਤਿਦਲਿਤਾਸ਼੍ ਛਤ੍ਤ੍ਰਚਾਮਰਕੇਤਵਃ । ਆਕਾਸ਼ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਯਸ਼ਸ਼੍ ਸ਼ਾਲਿਲਵਾ ਇਵ
ਉਹ ਛਤਰੀਆਂ, ਪੰਖੇ ਤੇ ਝੰਡੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਪਏ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਰਫ਼ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਿੱਖਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਹਦ੍ਭਿਰ੍ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨ੍ਯ੍ ਅਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯੈਃ ਪਸ਼੍ਯ ਨੀਤਾ ਸ਼ਰੈਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਵृष੍ਟਿਰ੍ ਉਪਾਯਾਨ੍ਤੀ ਸਸ੍ਯਸ਼੍ਰੀਸ਼੍ ਸ਼ਲਭੈਰ੍ ਇਵ
ਦੇਖੋ, ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਈ ਹੋਈ ਬਰਛਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨੂੰ ਟिड਼ੀਆਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਏषਾ ਪ੍ਰਸृਤਦੋਰ੍ਦਣ੍ਡਭਟਖਡ੍ਗਚ੍ਛਨਤ੍ਕृਤਿਃ । ਕਠਿਨਾਤ੍ ਕਙ੍ਕਟਾਜ੍ ਜਾਤਾ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ ਏਵੋਗ੍ਰਹੁਙ੍ਕृਤਿਃ
ਇਹ ਮੌਤ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੇ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਤੇ ਕੜੀ ਬਕਤਰ ਦੀ ਝਣਕਾਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈ।
ਹੇਤਿਕਲ੍ਪਾਨਿਲਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਾ ਦਨ੍ਤਨਿਰ੍ਝਰਵਾਰਯਃ । ਜਨਤਾਕ੍ਸ਼ਯਕਾਲੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਗ੍ਨਨਾਗਾ ਨਗਾ ਇਵ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਨਾਲ ਵਹੇ ਹੋਏ, ਟੁੱਟੇ ਦੰਦਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਲਹੂ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੀ ਘੜੀ 'ਚ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਪਏ ਹਨ।
ਸਚਕ੍ਰਨਾਥਸੂਤਾਸ਼੍ਵਂ ਵ੍ਯੂਹਰਕ੍ਤਮਹਾਹ੍ਰਦੇ । ਹਾ ਹਾ ਧਿਗ੍ ਬ੍ਰੁਡਿਤਂ ਭ੍ਰष੍ਟਂ ਵਿਨष੍ਟਂ ਰਥਪਤ੍ਤਨਮ੍
ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਯੋਧੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ—all ਲਾਲ ਰਕਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ ਹਨ। 'ਹਾਏ ਹਾਏ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਢਹਿ ਗਈ'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਠਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਟੁਕਙ੍ਕਟਕੁਟ੍ਟਾਕਖਡ੍ਗਸਙ੍ਘਟ੍ਟਟਾਙ੍ਕृਤੈਃ । ਕਾਲਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਨृਤ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਰਣੇ ਵੀਣੇਵ ਵਾਦ੍ਯਤੇ
ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਕਾਲ ਰਾਤੀ ਜੰਗਲੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੱਚ ਰਹੀ ਹੈ। ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਕਠੋਰ ਟਕਰਾਅ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੀਣਾ ਦੀ ਧੁਨ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ।
ਨਰੇਭਾਸ਼੍ਵਸ਼ਵਾਦ੍ਰਿਭ੍ਯੋ ਯੇ ਚ੍ਯੁਤਾ ਰਕ੍ਤਨਿਰ੍ਝਰਾਃ । ਪਸ਼੍ਯ ਤਦ੍ਬਿਨ੍ਦੁਸਿਕ੍ਤੇਨ ਵਾਯੁਨਾਰੁਣਿਤਾ ਦਿਸ਼ਃ
ਮਨੁੱਖ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਤੋਂ ਰਕਤ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਾਹੀ ਨੇ ਚੁੱਕ ਲੀਆਂ ਹਨ। ਵੇਖੋ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਹ ਬੂੰਦਾਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪੈ ਗਈਆਂ ਹਨ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਂਸ਼ੁਜਲਧੇਰ੍ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਕਾਲੀਚਿਕੁਰਮੇਚਕੀ । ਸ਼ਰਕੋਰਕਭਾਰਸ੍ਰਗ੍ ਘੇਮਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ ਇਵੋਮ੍ਭਿਤਾ
ਅਸਲਹਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਕਾਲੀ ਦੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਕੌਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮੀਂਹ ਭਰੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਅਨਨ੍ਤਰਕ੍ਤਸਂਰਕ੍ਤਸੇਨਾਵਨਿਭਿਰ੍ ਆਯੁਧੈਃ । ਭੁਵਨਂ ਭਾਤ੍ਯ੍ ਅਤਿਜ੍ਵਾਲਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਲੋਕਮ੍ ਇਵਾਕੁਲਮ੍
ਤਾਜ਼ਾ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਭੁਸੁਣ੍ਡੀਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼ੂਲਾਸਿਮੁਸੁਲਪ੍ਰਾਸਵृष੍ਟਯਃ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਚ੍ਛੇਦਭੇਦਾਭ੍ਯਾਂ ਕਣਪ੍ਰਕਰਤਾਮ੍ ਇਤਾਃ
ਭੁਸੁੰਡ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮੀਟੀਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੱਢਣ ਤੇ ਟੁੱਟਣ ਕਰਕੇ, ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ।
ਅਕ੍ਸ਼ੋਭੈਕਪ੍ਰਹਰਣਾਦ੍ ਅਬੁਦ੍ਧਾਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਸਂਰਮ੍ਭਾਣ੍ਵੇषਣਪ੍ਰਜ੍ਞਂ ਰਣਂ ਸੁਪ੍ਤਮ੍ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸਿਰਫ਼ ਅਡੋਲਤਾ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਤੋਂ ਬੇਖ਼ਬਰ, ਲੜਾਈ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੀ ਖੋਜ ਵਾਲੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਵਰਗੀ ਖੜੀ ਸੀ।
ਅਨਨ੍ਯਸ਼ਬ੍ਦਾਵਿਰਤਹਤਹੇਤਿਝਣਝਣੈਃ । ਗਾਯਤੀਵ ਕ੍ਸ਼ਯਕ੍ਸ਼ੋਭਮੁਦਿਤੋ ਰਣਭੈਰਵਃ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਰੁਕ ਨ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਟਕਰਾਅ ਅਤੇ ਵੱਜਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਲੜਾਈ ਦਾ ਭੈੜਾ ਰੂਪ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਨਾਸ਼ ਤੇ ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਗਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਹਤਹੇਤ੍ਯਗ੍ਰਚੂਰ੍ਣਪੂਰ੍ਣੋ ਰਣਾਰ੍ਣਵਃ । ਵਾਲੁਕਾਮਯ ਏਵਾਭੂਚ੍ ਛਿਨ੍ਨਚ੍ਛਤ੍ਤ੍ਰਤਰਙ੍ਗਕਃ
ਜੰਗ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਟੁੱਟੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੇਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਟੁੱਟੇ ਛਤਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਅਤਿਰਭਸਰਸਦ੍ਵਿਦਾਰਿਤੂਰ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਰਵਪੂਰਿਤਲੋਕਪਾਲਲੋਕਃ । ਰਣਗਿਰਿਰ੍ ਅਯਮ੍ ਉਗ੍ਰਪਕ੍ਸ਼ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਵਿਸृਤਨृਤ੍ਤ ਇਵਾਮ੍ਬਰੇ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ
ਇਹ ਜੰਗ ਦਾ ਪਹਾੜ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਭਿਆਨਕ, ਟੁੱਟੇ ਤੁਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲੀ ਨਾਚ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਹਾ ਹਾ ਧਿਕ੍ ਪ੍ਰਵਿਕਟਕਙ੍ਕਟਾਟਨੋਦ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰੋਡ੍ਡੀਨਪ੍ਰਕਟਤਡਿਚ੍ਛਟਾਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਃ । ਕ੍ਰੇਙ੍ਕਾਰਸ੍ਫੁਰਿਤਗੁਣੇਰਿਤਾ ਰਣਨ੍ਤੋ ਨਾਰਾਚਾਸ਼੍ ਸ਼ਿਖਰਿਸ਼ਿਲਾਭਿਦੋ ਵਹਨ੍ਤਿ
ਹਾਏ! ਹਾਏ! ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਡਰਾਉਣੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਜਲਦੇ ਤੀਰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਦੀ ਹੋਈ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਛਿਨ੍ਨੇਚ੍ਛਾ ਚ੍ਛਮ੍ ਇਤਿ ਨ ਯਾਵਦ੍ ਅਙ੍ਗਭਙ੍ਗਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਜ੍ਵਲਦਨਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ ਪृषਤ੍ਕਾਃ । ਤਾਵਦ੍ ਦ੍ਰਾਗ੍ ਦ੍ਰੁਤਮ੍ ਇਤ ਏਹਿ ਮਿਤ੍ਰ ਯਾਮੋ ਯਾਮੋ ऽਯਂ ਪ੍ਰਵਹਤਿ ਵਾਸਰਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਥਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦੇ ਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣਾ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦੇ, ਚਲੋ ਦੋਸਤ, ਇੱਥੋਂ ਤੁਰ ਚਲੋ—ਇਹ ਚੌਥਾ ਦਿਨ ਵੀ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਥ ਪ੍ਰੋਡ੍ਡਯਨੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਤੁਰਙ੍ਗਮਤਰਙ੍ਗਕਃ । ਉਤ੍ਤਾਣ੍ਡਵ ਇਵਾਮਤ੍ਤੋ ਬਭੂਵ ਸ ਰਣਾਰ੍ਣਵਃ
ਫਿਰ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਇਕ ਪਾਗਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਗਲੀ ਨੱਚ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਛਤ੍ਤ੍ਰਦਿਣ੍ਡੀਰਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼ਿਤੇषੁਸ਼ਫਰੋਤ੍ਕਰਃ । ਅਸ਼੍ਵੇਭਸੈਨ੍ਯੋਲ੍ਲਲਨਕਲ੍ਲੋਲਾਕੁਲਕੋਟਰਃ
ਢਾਲਾਂ ਤੇ ਡੌਲਾਂ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਨੋਕਾਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਹਲਚਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਾਨਾਯੁਧਨਦੀਨੀਤਸੈਨ੍ਯਾਵਰ੍ਤਵਿਵृਤ੍ਤਿਮਾਨ੍ । ਮਤ੍ਤਹਸ੍ਤਿਘਟਾਪੀਠਚਲਾਚਲਕੁਲਾਕੁਲਃ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਅਤੇ ਚਲਦੇ-ਅਚਲਦੇ ਦਲਾਂ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਗੁੰਜਦਾ ਸੀ।
ਕਚਚ੍ਚਕ੍ਰਸ਼ਤਾਵਰ੍ਤਵृਤ੍ਤਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼ਿਰਸ੍ਤृਣਃ । ਧੂਲੀਜਲਧਰਾਪੀਤਭ੍ਰਮਤ੍ਖਡ੍ਗਪ੍ਰਭਾਜਲਃ
ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਸੈਂਕੜੇ ਪਹੀਿਆਂ ਦੀ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਏ ਘਾਹ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧੂੜ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਝਲਮਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।