ਸਦ੍ਯਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰਸ਼੍ਸ਼੍ਵਭ੍ਰਮਜ੍ਜਤ੍ਕਙ੍ਕਕੁਲਾਕੁਲਾਃ । ਕਬਨ੍ਧਾਃ ਪਸ਼੍ਯ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਾਲੋਤ੍ਤਾਲਾ ਰਣਾਙ੍ਗਨੇ
ਵੇਖੋ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਜ਼ਾ ਕੱਟੀਆਂ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ, ਉੱਤੇ ਗਿੱਧਾਂ ਤੇ ਗਿੱਟੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਬਿਨਾ ਸਿਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਾਗਲ ਵਾਂਗ ਨੱਚ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਝਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਗੀਰ੍ਵਾਣਗਣਗੋष੍ਠੀषੁ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਸਙ੍ਕਥਾ ਮਿਥਃ । ਵਦ ਲੋਕਾਨ੍ਤਰਂ ਵੀਰਾਃ ਕਥਂ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੇ ਕੁਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਰਚਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ: 'ਦੱਸੋ, ਇਹ ਜੰਗੀ ਕਿਹੜੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਣਗੇ? ਕੌਣ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ?'
ਨਿਗਿਰਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਗਤਾਸ੍ ਸੇਨਾਸ੍ ਸ੍ਰਵਨ੍ਤੀਰ੍ ਇਵ ਸਾਗਰਾਃ । ਸਮਤ੍ਸ੍ਯਮਕਰਵ੍ਯੂਹਾ ਅਹੋ ਨੁ ਵਿषਮਾ ਭਟਾਃ
ਜੋ ਫੌਜਾਂ ਆਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ — ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸਿਪਾਹੀ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਕਟੇषੁ ਕਰਿਣਾਂ ਕੀਰ੍ਣਾ ਧਾਰਾਨਾਰਾਚਰਾਸ਼ਯਃ । ਪਤਿਤਾ ਇਵ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਸ਼੍ ਸ਼ृਙ੍ਗਸਙ੍ਘੇषੁ ਵृष੍ਟਯਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਪਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਮੀਂਹ ਪੈ ਕੇ ਪਾਣੀ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਹਾ ਕੁਨ੍ਤੇਨ ਸ਼ਿਰੋ ਨੀਤਂ ਮਮੇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਤਃ । ਸ਼ਿਰ ਆਨੀਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਖੇ ਖਗੇਨੇਵ ਵਾਸ਼ਿਤਮ੍
ਹਾਏ, ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਬਾਣ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ! — ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸਿਰ ਹੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ: 'ਸਿਰ ਲੈ ਗਿਆ।'
ਯਨ੍ਤ੍ਰਪਾषਾਣਵਰ੍षੇਣ ਯੇਨਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਪਰਿषਿਞ੍ਚਤਿ । ਸੇਨਾਸ੍ਯਾਂ ਸ਼ृਙ੍ਖਲਾਜਾਲਵਲਨਾ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਬਲਾਤ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਮਸ਼ੀਨੀ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਭਿੱਜਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜੰਜੀਰਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਸੁੱਟੋ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਮਗ੍ਰਤੋ ਮੂਢਾਨ੍ ਨਯਤਾਰ੍ਧਮृਤਾਨ੍ ਨਰਾਨ੍ । ਨਿਜਾਨ੍ ਪਾਦਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਮੈਤਾਨ੍ ਮਾਰਯਤਾਧਮਾਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਟਕੇ ਹੋਏ, ਅੱਧੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਤੂੰ — ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਰਾ — ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇ।
ਧਮ੍ਮਿਲ੍ਲਵਲਨਾਵ੍ਯਗ੍ਰੇ ਘਨੋਤ੍ਕਣ੍ਠਾਪ੍ਸਰੋਗਣੇ । ਭਟੋ ਦਿਵ੍ਯਸ਼ਰੀਰੇਣ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਲੋਕ੍ਯਤਾਮ੍
ਸੁਰਗ ਦੀਆਂ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਯੋਧਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸਰੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਆ ਗਿਆ ਹੈ — ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ।
ਫੁਲ੍ਲਹੇਮਾਰਵਿਨ੍ਦਾਸੁ ਚ੍ਛਾਯਾਸ਼ੀਤਜਲਾਨਿਲੈਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਨਦ੍ਯਾਸ੍ ਤਟੀष੍ਵ੍ ਏਵਂ ਦੂਰਾਯਾਤਂ ਵਿਲੋਕਯ
ਸੁਰਗ ਦੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕੰਵਲਾਂ ਵਿਚ, ਠੰਡੀ ਛਾਂ ਅਤੇ ਹੌਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਦੂਰੋਂ ਕੋਈ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਵੇਖੋ।
ਵਿਵਿਧਾਯੁਧਸਙ੍ਘਟ੍ਟਖਣ੍ਡਿਤੋਗ੍ਰਾਦ੍ਰਿਕੋਟਯਃ । ਖੇ ਚਰਨ੍ਤ੍ਯੋ ਝਣਤ੍ਕਾਰੈਃ ਪ੍ਰਮृਤਾਸ੍ ਤਾਰਕਾ ਇਵ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਤਾਰੇ।
ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸ਼ੂਨ੍ਯਨਦੀਵਾਹੇ ਵਹਤ੍ਸਾਯਕਵਾਰਿਣਿ । ਚਕ੍ਰਾਵਰ੍ਤਿਨਿ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਗਿਰਯੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਣੁਪਙ੍ਕਤਾਮ੍
ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਖਾਲੀ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਪਾਣੀ ਵਜੋਂ ਤੀਰ ਹਨ ਅਤੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਛੋਟੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭ੍ਰਮਦ੍ਭਿਰ੍ ਗ੍ਰਹਮਾਰ੍ਗੇषੁ ਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ ਵੀਰਭੂਭृਤਾਮ੍ । ਆਯੁਧਾਂਸ਼ੁਲਤਾਨਾਲਲਗ੍ਨਾਸਿਦਲਕਣ੍ਟਕੈਃ
ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਵਿਰਾਂ ਦੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸਿਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਨੁੱਕ ਅਤੇ ਕਾਂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਛੇਦੇ ਹੋਏ, ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਕੇਤੁਪਟ੍ਟਮृਣਾਲਾਙ੍ਕਤਲੈਰ੍ ਲਗ੍ਨਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ । ਵਹਦ੍ਵਾਤਲਲਤ੍ਪਦ੍ਮਂ ਨਭਃ ਪਦ੍ਮਸਰਃ ਕृਤਮ੍
ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮृਤਮਾਤਙ੍ਗਸਙ੍ਘਾਤੇ ਗਿਰਾਵ੍ ਇਵ ਪਿਪੀਲਿਕਾਃ । ਭੀਰਵਃ ਪਰਿਲੀਯਨ੍ਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਪੁਂਵਕ੍ਸ਼ਸੀਵ ਵਾ
ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ, ਡਰਪੋਕ ਔਰਤਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਚੀਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਪੂਰ੍ਵੋਤ੍ਤਮਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਕਾਨ੍ਤਸਙ੍ਗਮਸ਼ਂਸਿਨਃ । ਵਾਨ੍ਤਿ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮ੍ ਅਲਕੋਲ੍ਲਾਸਿਨੋ ऽਨਿਲਾਃ
ਵਿਦਿਆਧਰ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਲੀਆਂ ਵੱਲਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਖੇਡਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਹਣੇ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਛਤ੍ਤ੍ਰੇषੂਡ੍ਡੀਯ ਯਾਤੇषੁ ਛਿਨ੍ਨੇषੁ ਵ੍ਯੋਮਚਨ੍ਦ੍ਰਿਕਾਮ੍ । ਇਨ੍ਦੁਨੈਤ੍ਯ ਯਸ਼ੋਮੂਰ੍ਤ੍ਯਾ ਕृਤਾ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਤਪਤ੍ਰਤਾ
ਜਦੋਂ ਛਤਰੀਆਂ ਉੱਡ ਜਾਂਦੀਆਂ ਤੇ ਫਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ, ਚੰਦ ਦੀ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਮੂਰਤੀ ਨਾਲ, ਸੁੱਚੀ ਛਤਰੀ ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਟੋ ਮਰਣਮੂਰ੍ਛਾਨ੍ਤੇ ਨਿਮੇषੇਣਾਮਰਂ ਵਪੁਃ । ਸ੍ਵਕਲ੍ਪਸ਼ਿਲ੍ਪਿਰਚਿਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨਪੁਰਂ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਮਰਨ ਦੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਮੁਕਦੀ ਹੈ, ਯੋਧਾ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਬਣੀ ਅਮਰ ਦੇਹ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਬਣਾਏ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਲਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਚਕ੍ਰਾਣਾਂ ਵृष੍ਟਯੋ ਮੁਕ੍ਤਮੁष੍ਟਯਃ । ਵ੍ਯੋਮਾਬ੍ਧੌ ਮਤ੍ਸ੍ਯਮਕਰਕੁਲੀਰਾਸ਼੍ ਸ਼ੂਰਵਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਭਾਲੇ, ਬਰਛੇ, ਤੀਰ ਤੇ ਚਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਸਾਤਾਂ ਅਸਮਾਨੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀਆਂ, ਸ਼ਰਕਾਂ ਤੇ ਘੜਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਡਟ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਹਨ, ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ।
ਸ਼ਰੋਤ੍ਕृਤ੍ਤਪਤਚ੍ਛਤ੍ਤ੍ਰਕਲਹਂਸੈਰ੍ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍ । ਭਾਤਿ ਸਞ੍ਚਿਤਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਬਿਮ੍ਬਲਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ ਇਵਾਵृਤਮ੍
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਆਸਮਾਨ ਐਸਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੇ ਚੰਦਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਢੱਕ ਲਏ ਹੋਣ।
ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਗਗਨੋਡ੍ਡੀਨੈਸ਼੍ ਚਾਮਰੈਸ਼੍ ਚਾਰੁਘਰ੍ਘਰੈਃ । ਵਾਤਾਵਧੂਤਸਾਰਾਵਤਰਙ੍ਗਨਿਕਰਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਆਸਮਾਨ ਉੱਡਦੇ ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਘੁੰਘਰੂ ਵਾਲੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਸਫੈਦ ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਤੇ ऽਤਿਦਲਿਤਾਸ਼੍ ਛਤ੍ਤ੍ਰਚਾਮਰਕੇਤਵਃ । ਆਕਾਸ਼ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਯਸ਼ਸ਼੍ ਸ਼ਾਲਿਲਵਾ ਇਵ
ਉਹ ਛਤਰੀਆਂ, ਪੰਖੇ ਤੇ ਝੰਡੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਪਏ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਰਫ਼ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਿੱਖਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਹਦ੍ਭਿਰ੍ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨ੍ਯ੍ ਅਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯੈਃ ਪਸ਼੍ਯ ਨੀਤਾ ਸ਼ਰੈਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਵृष੍ਟਿਰ੍ ਉਪਾਯਾਨ੍ਤੀ ਸਸ੍ਯਸ਼੍ਰੀਸ਼੍ ਸ਼ਲਭੈਰ੍ ਇਵ
ਦੇਖੋ, ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਈ ਹੋਈ ਬਰਛਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨੂੰ ਟिड਼ੀਆਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਏषਾ ਪ੍ਰਸृਤਦੋਰ੍ਦਣ੍ਡਭਟਖਡ੍ਗਚ੍ਛਨਤ੍ਕृਤਿਃ । ਕਠਿਨਾਤ੍ ਕਙ੍ਕਟਾਜ੍ ਜਾਤਾ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ ਏਵੋਗ੍ਰਹੁਙ੍ਕृਤਿਃ
ਇਹ ਮੌਤ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੇ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਤੇ ਕੜੀ ਬਕਤਰ ਦੀ ਝਣਕਾਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈ।
ਹੇਤਿਕਲ੍ਪਾਨਿਲਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਾ ਦਨ੍ਤਨਿਰ੍ਝਰਵਾਰਯਃ । ਜਨਤਾਕ੍ਸ਼ਯਕਾਲੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਗ੍ਨਨਾਗਾ ਨਗਾ ਇਵ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਨਾਲ ਵਹੇ ਹੋਏ, ਟੁੱਟੇ ਦੰਦਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਲਹੂ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੀ ਘੜੀ 'ਚ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਪਏ ਹਨ।
ਸਚਕ੍ਰਨਾਥਸੂਤਾਸ਼੍ਵਂ ਵ੍ਯੂਹਰਕ੍ਤਮਹਾਹ੍ਰਦੇ । ਹਾ ਹਾ ਧਿਗ੍ ਬ੍ਰੁਡਿਤਂ ਭ੍ਰष੍ਟਂ ਵਿਨष੍ਟਂ ਰਥਪਤ੍ਤਨਮ੍
ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਯੋਧੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ—all ਲਾਲ ਰਕਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ ਹਨ। 'ਹਾਏ ਹਾਏ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਢਹਿ ਗਈ'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਠਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਟੁਕਙ੍ਕਟਕੁਟ੍ਟਾਕਖਡ੍ਗਸਙ੍ਘਟ੍ਟਟਾਙ੍ਕृਤੈਃ । ਕਾਲਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਨृਤ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਰਣੇ ਵੀਣੇਵ ਵਾਦ੍ਯਤੇ
ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਕਾਲ ਰਾਤੀ ਜੰਗਲੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੱਚ ਰਹੀ ਹੈ। ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਕਠੋਰ ਟਕਰਾਅ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੀਣਾ ਦੀ ਧੁਨ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ।
ਨਰੇਭਾਸ਼੍ਵਸ਼ਵਾਦ੍ਰਿਭ੍ਯੋ ਯੇ ਚ੍ਯੁਤਾ ਰਕ੍ਤਨਿਰ੍ਝਰਾਃ । ਪਸ਼੍ਯ ਤਦ੍ਬਿਨ੍ਦੁਸਿਕ੍ਤੇਨ ਵਾਯੁਨਾਰੁਣਿਤਾ ਦਿਸ਼ਃ
ਮਨੁੱਖ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਤੋਂ ਰਕਤ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਾਹੀ ਨੇ ਚੁੱਕ ਲੀਆਂ ਹਨ। ਵੇਖੋ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਹ ਬੂੰਦਾਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪੈ ਗਈਆਂ ਹਨ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਂਸ਼ੁਜਲਧੇਰ੍ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਕਾਲੀਚਿਕੁਰਮੇਚਕੀ । ਸ਼ਰਕੋਰਕਭਾਰਸ੍ਰਗ੍ ਘੇਮਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ ਇਵੋਮ੍ਭਿਤਾ
ਅਸਲਹਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਕਾਲੀ ਦੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਕੌਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮੀਂਹ ਭਰੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਅਨਨ੍ਤਰਕ੍ਤਸਂਰਕ੍ਤਸੇਨਾਵਨਿਭਿਰ੍ ਆਯੁਧੈਃ । ਭੁਵਨਂ ਭਾਤ੍ਯ੍ ਅਤਿਜ੍ਵਾਲਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਲੋਕਮ੍ ਇਵਾਕੁਲਮ੍
ਤਾਜ਼ਾ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਭੁਸੁਣ੍ਡੀਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼ੂਲਾਸਿਮੁਸੁਲਪ੍ਰਾਸਵृष੍ਟਯਃ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਚ੍ਛੇਦਭੇਦਾਭ੍ਯਾਂ ਕਣਪ੍ਰਕਰਤਾਮ੍ ਇਤਾਃ
ਭੁਸੁੰਡ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮੀਟੀਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੱਢਣ ਤੇ ਟੁੱਟਣ ਕਰਕੇ, ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ।