ਸੇਨਾਦ੍ਵਿਤਯਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਂ ਸੌਮ੍ਯਾਬ੍ਧਿਦ੍ਵਿਤਯੋਪਮਮ੍ । ਮਹਾਰਮ੍ਭਘਨਂ ਮਤ੍ਤਂ ਸ੍ਥਿਰਂ ਰਾਜਦ੍ਵਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਲਚਲ ਦੇ, ਦੋ ਮਿੱਠੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ, ਗਾੜ੍ਹੀਆਂ, ਮਸਤ ਤੇ ਡਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਗੂ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਯੁਦ੍ਧਸਜ੍ਜਂ ਸੁਸਨ੍ਨਦ੍ਧਸਿਦ੍ਧਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਮ੍ ਇਵਾਹੁਤਮ੍ । ਪੂਰ੍ਵਪ੍ਰਹਾਰਸਮ੍ਪਾਤਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਕ੍ਸ਼ਿਲਕ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਨਾਲ ਭੜਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਹਿਲੀ ਹਮਲੇ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਚਿੰਤਤ ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਸਨ।
ਉਦ੍ਯਤਾਮਲਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਧਾਰਾਸਾਰਬ੍ਰੁਡਜ੍ਜਨਮ੍ । ਕਚਤ੍ਪਰਸ਼੍ਵਧਪ੍ਰਾਸਭਿਣ੍ਡਿਪਾਲਰ੍ਦ੍ਧਿਸਙ੍ਕੁਲਮ੍
ਸਿਪਾਹੀ ਚਮਕਦੇ, ਨਿਕਲੀਆਂ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਤਲਵਾਰਾਂ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਚਮਕਦੇ ਕੁਹਾੜੇ, ਭਾਲੇ, ਗਦੀਆਂ ਤੇ ਡਾਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗਰੁਤ੍ਮਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਵਿਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਵਨਸਮ੍ਪਾਤਕਮ੍ਪਿਤਮ੍ । ਉਦ੍ਯਦ੍ਦਿਨਕਰਾਲੋਕਕਚਤ੍ਕਨਕਕਙ੍ਕਟਮ੍
ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੇ ਦੌੜਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਦੀਆਂ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੜਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਪਰਸ੍ਪਰਮੁਖਾਲੋਕਕੋਪਪ੍ਰੋਦ੍ਧਾਸਿਤਾਯੁਧਮ੍ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਬਦ੍ਧਦृष੍ਟਿਤ੍ਵਾਚ੍ ਚਿਤ੍ਰਭਿਤ੍ਤਾਵ੍ ਇਵਾਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਸੈਨਿਕ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿੱਤਰ ਦੀ ਭੀਤ 'ਤੇ ਬਣੀਆਂ ਹੋਣ।
ਲੇਖਾਮਰ੍ਯਾਦਯਾ ਦੀਰ੍ਘਬਦ੍ਧਯਾ ਸ੍ਥਾਪਿਤਸ੍ਥਿਤਿ । ਅਨਿਵਾਰ੍ਯਮਹਾਹਾਰ੍ਯਝਾਙ੍ਕਾਰਾਸ਼੍ਰੁਤਸਙ੍ਕਥਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੱਕੀ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੋਕਣਯੋਗ, ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲੀ ਸ਼ੋਰ ਮਚੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪੂਰ੍ਵਪ੍ਰਹਾਰਸ੍ਮਯਤਸ਼੍ ਚਿਰਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਦੁਨ੍ਦੁਭਿ । ਨਿਬਦ੍ਧਯੋਧਸਂਸ੍ਥਾਨਨਿਸ਼੍ਚਲਾਨੀਕਮਨ੍ਥਰਮ੍
ਸਵੇਰੇ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਡੰਗਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਚਿਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਥਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਮੰਦ-ਮੰਦ ਖੜੀਆਂ ਸਨ।
ਧਨੁਰ੍ਦ੍ਵਿਤਯਮਾਤ੍ਰਾਤ੍ਮਸ਼ੂਨ੍ਯਮਧ੍ਯੈਕਸੇਤੁਨਾ । ਵਿਭਕ੍ਤਂ ਕਲ੍ਪਵਾਤੇਨ ਮਤ੍ਤਮ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵਂ ਯਥਾ
ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਦੂਰੀ ਸੀ, ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਹੀ ਸਮੁੰਦਰ ਮਸਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਕਾਰ੍ਯਸਙ੍ਕਟਸਂਰਮ੍ਭਚਿਨ੍ਤਾਪਰਵਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਰਵਵਦ੍ਭੇਕਕਣ੍ਠਤ੍ਵਗ੍ਭਙ੍ਗੁਰਾਤੁਰਹृਦ੍ਗੁਹਮ੍
ਕਰਮ ਦੇ ਸੰਕਟ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਜਾ, ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਸੂਰਜ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਮੈਡਕ ਦੀ ਗਲੇ ਵਾਂਗ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਸਰ੍ਵਸ੍ਵਸਨ੍ਨ੍ਯਾਸਸੋਦ੍ਯੋਗਾਸਙ੍ਖ੍ਯਸੈਨਿਕਮ੍ । ਕਰ੍ਣਸ੍ਥਸਸ਼ਰਜ੍ਯੌਘਤ੍ਯਾਗੋਨ੍ਮੁਖਧਨੁਰ੍ਧਰਮ੍
ਅਣਗਿਣਤ ਸੈਨਿਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਤੱਕ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਈ, ਤੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਨ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹਨ।
ਪ੍ਰਹਾਰਪਾਤਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾਨਿਸ੍ਸ੍ਪਨ੍ਦਾਸਙ੍ਖ੍ਯਸੈਨਿਕਮ੍ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯੋਤ੍ਕਟਕਾਠਿਨ੍ਯਭਟਭ੍ਰੂਕੁਟਿਸਙ੍ਕਟਮ੍
ਅਣਗਿਣਤ ਸੈਨਿਕ, ਜੋ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਵਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਯੋਧਾ ਦੀ ਭੌਂਹ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਤੀਖੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ, ਹਰੇਕ ਯੋਧਾ ਕਠੋਰ ਤੇ ਤਣਾਅ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਪਰਸ੍ਪਰਾਂਸਸਙ੍ਘਟ੍ਟਕਟੁਟਾਙ੍ਕਾਰਕਙ੍ਕਟਮ੍ । ਵੀਰਯੋਧਦੁਰਾਧਰ੍षਭੀਰੁਪ੍ਰੋਜ੍ਝਿਤਕੋਟਰਮ੍
ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਰਕੜੀ ਆਵਾਜ਼, ਨਿਡਰ ਤੇ ਅਡੋਲ ਯੋਧੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਡਰ-ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਖਾਲੀ-ਖਾਲੀ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਮਿਥਸ੍ਸਂਸ੍ਥਾਨਕਾਲੋਕਮਾਤ੍ਰਸਨ੍ਦਿਗ੍ਧਜੀਵਿਤਮ੍ । ਸਮਸ੍ਤਾਙ੍ਗਰੁਹਾਸਕ੍ਤਪਾਂਸੁਵृਦ੍ਧਾਭਮਾਨਵਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਥਾਂ ਅਤੇ ਦਿੱਖ ਦੇ ਸਹਾਰੇ, ਅਣਸੁੱਧ ਅਤੇ ਅਣਕਿੱਲੀ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਆਦਮੀ ਹੋਣ।
ਪੂਰ੍ਵਪ੍ਰਹਾਰਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾਵ੍ਯਗ੍ਰਪ੍ਰਾਣਿਤਯਾ ਤਯਾ । ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਕਲ੍ਲੋਲਰਵਂ ਨਿਦ੍ਰਾਮੁਦ੍ਰਪੁਰੋਪਮਮ੍
ਉਹ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਵੇਖਣ ਕਰਕੇ ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ; ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੁਣ ਚੁੱਪ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਉਹ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਸ਼ਙ੍ਖਸਙ੍ਘਾਤਤੂਰ੍ਯਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਦੁਨ੍ਦੁਭਿ । ਭੂਤਲਾਵਸ਼ਸਂਲੀਨਸਰ੍ਵਪਾਂਸੁਪਯੋਧਰਮ੍
ਸੰਕ, ਢੋਲ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਅਤੇ ਡੰਡਾ ਦੀ ਗੂੰਜ ਮੰਦ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ; ਧਰਤੀ ਹਰ ਥਾਂ ਧੂੜ ਅਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪਲਾਯਨਪਰੈਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤਮ੍ ਅਙ੍ਗੁਲਮ੍ ਅਙ੍ਗੁਲਮ੍ । ਵਿਸਾਰਿਮਕਰਵ੍ਯੂਹਮਤ੍ਸ੍ਯਸਂਸ੍ਥਾਬ੍ਧਿਭਾਸੁਰਮ੍
ਭੱਜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਹਰ ਉਂਗਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ; ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਮਛਲੀ ਵਰਗੇ ਜੰਗੀ ਅਤੇ ਮਕਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਤਾਕਾਮਞ੍ਜਰੀਪੁਞ੍ਜਵੀਜਿਤਦ੍ਰੁਮਨਾਯਕਮ੍ । ਹਾਸ੍ਤਿਕੋਤ੍ਤਮ੍ਭਿਤਕਰਕਾਨਨੀਕृਤਖਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਝੰਡੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸੁੰਡਾਂ ਉਚੇ ਕਰਕੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਐਸਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਕੋਈ ਵਣ ਹੋਵੇ।
ਤਰਤ੍ਤਰਲਭਾਪੂਰਸਪਕ੍ਸ਼ਸਕਲਾਯੁਧਮ੍ । ਧਮਦ੍ ਧਮ੍ ਇਤਿ ਸ਼ਬ੍ਦੈਸ਼੍ ਚ ਸ਼੍ਵਾਸੋਤ੍ਥੈਰ੍ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਖਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਝਲਮਲ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ 'ਧਮਧ ਧਮ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹਵਾ ਭਰ ਗਈ ਸੀ। ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਆਸਮਾਨ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਕ੍ਰਵ੍ਯੂਹਕਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਸੁਭਟਾਸੁਰਮ੍ । ਗਰੁਡਵ੍ਯੂਹਸਂਰਮ੍ਭਵਿਵਲਨ੍ਨਾਗਸਞ੍ਚਯਮ੍
ਰਥਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨੇ ਬੁਰੇ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਲਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਕਤਾਰ ਦੀ ਹਲਚਲ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਯੇਨਵ੍ਯੂਹਾਵਿਭਿਨ੍ਨੋਗ੍ਰਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ੋਨ੍ਨਮਦ੍ਧ੍ਵਨਿ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਸ੍ਫੋਟਨਿष੍ਪੇषਪ੍ਰਪਤਚ੍ਛੂਰਵृਨ੍ਦਕਮ੍
ਸ਼ੇਨ ਦੀ ਕਤਾਰ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਟੁੱਟ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਲੜੀ ਉਲਝ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਟੱਕਰ ਤੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਵਿਧਵ੍ਯੂਹਵਿਨ੍ਯਾਸਮ੍ ਆਨ੍ਤਰਾਰਾਵਭੈਰਵਮ੍ । ਕਰਪ੍ਰਤੋਲਨੋਲ੍ਲਾਸਮਤ੍ਤਮੁਦ੍ਗਰਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਉਥੇ ਜੰਗ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅੰਦਰੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ। ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਭਾਰੀ ਗਦਾਂ ਹਲਾਉਣ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਹਾਲ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕृष੍ਣਾਯੁਧਾਂਸ਼ੁਜਾਲੇਨ ਸ਼੍ਯਾਮੀਕृਤਦਿਵਾਕਰਮ੍ । ਅਨਿਲਾਧੂਤਸ਼ਲ੍ਮੀਲਸ਼ੂਤ੍ਕਰਾਭਸ਼ਰਧ੍ਵਨਿ
ਕਾਲੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਕਾਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਰੇਸ਼ਮ-ਕਪਾਹ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਨੇਕਕਲ੍ਪਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਸਧਰ੍ਮਮ੍ ਇਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਲਯਾਨਿਲਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਮ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵਮ੍ ਇਵੋਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅਨੇਕਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਰਗਾ, ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਉਭਰ ਆਇਆ ਹੋਵੇ।
ਪਾਤਾਲਕੁਹਰਾਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਮ੍ ਅਨ੍ਧਕਾਰਮ੍ ਇਵੋਤ੍ਥਿਤਮ੍ । ਲੋਕਾਲੋਕਮ੍ ਇਵੋਨ੍ਮਤ੍ਤਨृਤ੍ਤਲੋਲਲਸਤ੍ਤਟਮ੍ । ਮਹਾਨਰਕਸਙ੍ਘਾਤਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾਵਨਿਮ੍ ਇਵੋਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਉਥਲੇ ਹਨੇਰੇ ਵਾਂਗ ਉਭਰਿਆ, ਜਗਤ ਤੇ ਅਜਗਤ ਦੀ ਹੱਦ ਦੇ ਪਾਗਲ ਨੱਚਣ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਨਰਕਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਉਭਰ ਆਏ ਹੋਣ।
ਆਲੋਲਕੁਨ੍ਤਮੁਸੁਲਾਸਿਪਰਸ਼੍ਵਧਾਂਸ਼ੁਸ਼੍ਯਾਮਾਯਮਾਨਮ੍ ਇਵ ਸਾਤਪਵਾਰਿਪੂਰੈਃ । ਏਕਾਰ੍ਣਵਂ ਭੁਵਨਕੋਸ਼ਮ੍ ਇਵਾਚਿਰੇਣ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਮ੍ ਅਗਾਧਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਪੂਰੈਃ
ਭਾਲਿਆਂ, ਗਦਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਦੀ ਗੁੰਜ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਇਕ ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਭਗਵਨ੍ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਏਤਨ੍ ਮੇ ਸਮਾਸੇਨ ਮਨਾਗ੍ ਵਦ । ਸ਼੍ਰੁਤਿਰ੍ ਆਹ੍ਲਾਦ੍ਯਤੇ ਸ਼੍ਰੋਤੁਰ੍ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਏਤਾਭਿਰ੍ ਉਕ੍ਤਿਭਿਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਯੁੱਧ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸੁਣਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕੰਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਥ ਖੇ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਦੇਵ੍ਯੌ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਂ ਤਦ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍ । ਵਿਮਾਨੇ ਕਲ੍ਪਿਤੇ ਕਾਨ੍ਤੇ ਰੁਦ੍ਧੇ ਰੁਰੁਹਤੁਸ੍ ਸ੍ਥਿਰੇ
ਫਿਰ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਯੁੱਧ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਬਣੇ-ਬਣਾਏ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਬੈਠ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਲੀਲੇਸ਼ਪ੍ਰਤਿਪਕ੍ਸ਼ਤਃ । ਤਾਮ੍ਯਨ੍ ਸੋਢੁਮ੍ ਅਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ ਸਨ੍ ਦੁਃਖਵ੍ਯਤਿਕਰਂ ਰਣੇ
ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਥੇ ਲੀਲਾ-ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਹੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਲਯਾਰ੍ਣਵਕਲ੍ਲੋਲ ਇਵੋਤ੍ਪਤ੍ਯੋਦ੍ਭਟੋ ਭਟਃ । ਜਹੌ ਸਾਨਾਵ੍ ਇਵ ਸ਼ਿਲਾਂ ਭਟਸ੍ਯੋਰਸਿ ਮੁਦ੍ਗਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਠੀ ਲਹਿਰ, ਇੱਕ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਯੋਧਾ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਗਦਾ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਪੱਥਰ ਡਿੱਗਦਾ ਹੋਵੇ।
ਅਥ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸਭਂ ਪ੍ਰਲਯਾਰ੍ਣਵਰਂਹਸਾ । ਸੇਨਯੋਸ਼੍ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਮ੍ਪਾਤਃ ਕਿਰਨ੍ਨ੍ ਅਨਲਵਿਦ੍ਯੁਤਃ
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦੋਨਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਝੜਪ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕਾਂ ਵਿੱਖਰ ਗਈਆਂ।