ਗੋਰ੍ ਅਰ੍ਥੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਚ ਸਨ੍ਮਤਿਃ । ਸ਼ਰਣਾਗਤਯਤ੍ਨੇਨ ਮृਤਸ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਿਭੂषਣਮ੍
ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਲਈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਪਾਲ੍ਯ ਸ੍ਵਦੇਸ਼ੈਕਪਾਲਨੀਯਸ੍ਥਿਤਿਂ ਸਦਾ । ਰਾਜਾ ਮृਤਸ੍ ਤਦਰ੍ਥਂ ਯਸ੍ ਸ ਵੀਰੋ ਵੀਰਲੋਕਭਾਕ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਰਾਜਾ ਇਸ ਲਈ ਜਾਨ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਸੂਰਮਾ ਹੈ ਤੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਜੋਪਦ੍ਰਵਨਿष੍ਠਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ऽਥਵਾ ਪ੍ਰਭੋਃ । ਅਰ੍ਥੇਨ ਯੇ ਮृਤਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤੇ ਵੈ ਨਿਰਯਗਾਮਿਨਃ
ਜਿਹੜਾ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਸਾਹਿਬ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਯਥਾ ਤਥਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਦ੍ ਇਮਾਂ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ । ਨਾਸ਼ਯੇਯੁਰ੍ ਅਲਂ ਮਤ੍ਤਾ ਯੇਨ ਲੋਕਭਯੋਜ੍ਝਿਤਾਃ
ਜੇ ਜੰਗ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ ਤਬਾਹੀ ਲਿਆਂਦੇ ਲੋਕ ਇਸ ਕਾਇਦੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕ ਡਰ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਹਤਸ਼੍ ਸ਼ੂਰਸ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਧਮੋਕ੍ਤਯਃ । ਧਰ੍ਮ੍ਯੋ ਯੋਦ੍ਧਾ ਭਵੇਚ੍ ਛੂਰ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਬਹਾਦਰ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੀਚ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸੱਚਾ ਬਹਾਦਰ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਹੈ।
ਸਦਾਚਾਰਵਤਾਮ੍ ਅਰ੍ਥੇ ਖਡ੍ਗਧਾਰਾਂ ਸਹਨ੍ਤਿ ਯੇ । ਤੇ ਸ਼ੂਰਾ ਇਤਿ ਕਥ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ੇषਾ ਡਿਮ੍ਬਾਹਵਾਹਤਾਃ
ਜੋ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧਾਰ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਬਹਾਦਰ ਕਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸਿਰਫ ਢਾਲ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਮ੍ ਅਰ੍ਥੇ ਰਣਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਕਣ੍ਠਿਤਾਸ਼ਯਾਃ । ਸੁਰੀਭੂਤਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਦਯਿਤੋਤ੍ਕਾਸ੍ ਸੁਰਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਜੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹਨ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀਆਂ ਖੜੀਆਂ ਹਨ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀਮਧੁਰਮਨ੍ਥਰਗੀਤਗਰ੍ਭਂ ਮਨ੍ਦਾਰਮਾਲ੍ਯਵਲਨਾਕੁਲਮਾਨਿਨੀਕਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਕਾਨ੍ਤਸੁਰਸਿਦ੍ਧਵਿਮਾਨਪਙ੍ਕ੍ਤਿ ਵ੍ਯੋਮੋਤ੍ਸਵੇ ਰਚਿਤਸ਼ੋਭਮ੍ ਇਵੋਲ੍ਲਲਾਸ
ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਮੇਲਾ ਐਸਾ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਮੰਦਰਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਅਹੰਕਾਰੀ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਹੌਲੀ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਥ ਵੀਰਵਰੋਤ੍ਕਣ੍ਠਨृਤ੍ਯਦਪ੍ਸਰਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਲੀਲਾ ਵਿਲੋਕਯਾਮ੍ ਆਸ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਵਿਦ੍ਯਾਨ੍ਵਿਤਾਵਨੌ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਲੀਲਾ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸੁਰਾष੍ਟ੍ਰਮਣ੍ਡਲੇ ਭਰ੍ਤृਪਾਲਿਤੇ ਵਨਮਾਲਿਤੇ । ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਵਿਤਤਾਰਣ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਕਾਸ਼ਭੀषਣੇ
ਸੁਰਾਠਰ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਭਰਤ੍ਰਪਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲੀ ਇਲਾਕਾ ਸੀ ਜੋ ਦੂਜੇ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਸੇਨਾਦ੍ਵਿਤਯਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਂ ਸੌਮ੍ਯਾਬ੍ਧਿਦ੍ਵਿਤਯੋਪਮਮ੍ । ਮਹਾਰਮ੍ਭਘਨਂ ਮਤ੍ਤਂ ਸ੍ਥਿਰਂ ਰਾਜਦ੍ਵਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਲਚਲ ਦੇ, ਦੋ ਮਿੱਠੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ, ਗਾੜ੍ਹੀਆਂ, ਮਸਤ ਤੇ ਡਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਗੂ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਯੁਦ੍ਧਸਜ੍ਜਂ ਸੁਸਨ੍ਨਦ੍ਧਸਿਦ੍ਧਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਮ੍ ਇਵਾਹੁਤਮ੍ । ਪੂਰ੍ਵਪ੍ਰਹਾਰਸਮ੍ਪਾਤਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਕ੍ਸ਼ਿਲਕ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਨਾਲ ਭੜਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਹਿਲੀ ਹਮਲੇ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਚਿੰਤਤ ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਸਨ।
ਉਦ੍ਯਤਾਮਲਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਧਾਰਾਸਾਰਬ੍ਰੁਡਜ੍ਜਨਮ੍ । ਕਚਤ੍ਪਰਸ਼੍ਵਧਪ੍ਰਾਸਭਿਣ੍ਡਿਪਾਲਰ੍ਦ੍ਧਿਸਙ੍ਕੁਲਮ੍
ਸਿਪਾਹੀ ਚਮਕਦੇ, ਨਿਕਲੀਆਂ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਤਲਵਾਰਾਂ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਚਮਕਦੇ ਕੁਹਾੜੇ, ਭਾਲੇ, ਗਦੀਆਂ ਤੇ ਡਾਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗਰੁਤ੍ਮਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਵਿਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਵਨਸਮ੍ਪਾਤਕਮ੍ਪਿਤਮ੍ । ਉਦ੍ਯਦ੍ਦਿਨਕਰਾਲੋਕਕਚਤ੍ਕਨਕਕਙ੍ਕਟਮ੍
ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੇ ਦੌੜਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਦੀਆਂ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੜਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਪਰਸ੍ਪਰਮੁਖਾਲੋਕਕੋਪਪ੍ਰੋਦ੍ਧਾਸਿਤਾਯੁਧਮ੍ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਬਦ੍ਧਦृष੍ਟਿਤ੍ਵਾਚ੍ ਚਿਤ੍ਰਭਿਤ੍ਤਾਵ੍ ਇਵਾਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਸੈਨਿਕ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿੱਤਰ ਦੀ ਭੀਤ 'ਤੇ ਬਣੀਆਂ ਹੋਣ।
ਲੇਖਾਮਰ੍ਯਾਦਯਾ ਦੀਰ੍ਘਬਦ੍ਧਯਾ ਸ੍ਥਾਪਿਤਸ੍ਥਿਤਿ । ਅਨਿਵਾਰ੍ਯਮਹਾਹਾਰ੍ਯਝਾਙ੍ਕਾਰਾਸ਼੍ਰੁਤਸਙ੍ਕਥਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੱਕੀ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੋਕਣਯੋਗ, ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲੀ ਸ਼ੋਰ ਮਚੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪੂਰ੍ਵਪ੍ਰਹਾਰਸ੍ਮਯਤਸ਼੍ ਚਿਰਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਦੁਨ੍ਦੁਭਿ । ਨਿਬਦ੍ਧਯੋਧਸਂਸ੍ਥਾਨਨਿਸ਼੍ਚਲਾਨੀਕਮਨ੍ਥਰਮ੍
ਸਵੇਰੇ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਡੰਗਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਚਿਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਥਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਮੰਦ-ਮੰਦ ਖੜੀਆਂ ਸਨ।
ਧਨੁਰ੍ਦ੍ਵਿਤਯਮਾਤ੍ਰਾਤ੍ਮਸ਼ੂਨ੍ਯਮਧ੍ਯੈਕਸੇਤੁਨਾ । ਵਿਭਕ੍ਤਂ ਕਲ੍ਪਵਾਤੇਨ ਮਤ੍ਤਮ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵਂ ਯਥਾ
ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਦੂਰੀ ਸੀ, ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਹੀ ਸਮੁੰਦਰ ਮਸਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਕਾਰ੍ਯਸਙ੍ਕਟਸਂਰਮ੍ਭਚਿਨ੍ਤਾਪਰਵਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਰਵਵਦ੍ਭੇਕਕਣ੍ਠਤ੍ਵਗ੍ਭਙ੍ਗੁਰਾਤੁਰਹृਦ੍ਗੁਹਮ੍
ਕਰਮ ਦੇ ਸੰਕਟ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਜਾ, ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਸੂਰਜ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਮੈਡਕ ਦੀ ਗਲੇ ਵਾਂਗ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਸਰ੍ਵਸ੍ਵਸਨ੍ਨ੍ਯਾਸਸੋਦ੍ਯੋਗਾਸਙ੍ਖ੍ਯਸੈਨਿਕਮ੍ । ਕਰ੍ਣਸ੍ਥਸਸ਼ਰਜ੍ਯੌਘਤ੍ਯਾਗੋਨ੍ਮੁਖਧਨੁਰ੍ਧਰਮ੍
ਅਣਗਿਣਤ ਸੈਨਿਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਤੱਕ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਈ, ਤੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਨ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹਨ।
ਪ੍ਰਹਾਰਪਾਤਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾਨਿਸ੍ਸ੍ਪਨ੍ਦਾਸਙ੍ਖ੍ਯਸੈਨਿਕਮ੍ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯੋਤ੍ਕਟਕਾਠਿਨ੍ਯਭਟਭ੍ਰੂਕੁਟਿਸਙ੍ਕਟਮ੍
ਅਣਗਿਣਤ ਸੈਨਿਕ, ਜੋ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਵਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਯੋਧਾ ਦੀ ਭੌਂਹ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਤੀਖੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ, ਹਰੇਕ ਯੋਧਾ ਕਠੋਰ ਤੇ ਤਣਾਅ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਪਰਸ੍ਪਰਾਂਸਸਙ੍ਘਟ੍ਟਕਟੁਟਾਙ੍ਕਾਰਕਙ੍ਕਟਮ੍ । ਵੀਰਯੋਧਦੁਰਾਧਰ੍षਭੀਰੁਪ੍ਰੋਜ੍ਝਿਤਕੋਟਰਮ੍
ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਰਕੜੀ ਆਵਾਜ਼, ਨਿਡਰ ਤੇ ਅਡੋਲ ਯੋਧੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਡਰ-ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਖਾਲੀ-ਖਾਲੀ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਮਿਥਸ੍ਸਂਸ੍ਥਾਨਕਾਲੋਕਮਾਤ੍ਰਸਨ੍ਦਿਗ੍ਧਜੀਵਿਤਮ੍ । ਸਮਸ੍ਤਾਙ੍ਗਰੁਹਾਸਕ੍ਤਪਾਂਸੁਵृਦ੍ਧਾਭਮਾਨਵਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਥਾਂ ਅਤੇ ਦਿੱਖ ਦੇ ਸਹਾਰੇ, ਅਣਸੁੱਧ ਅਤੇ ਅਣਕਿੱਲੀ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਆਦਮੀ ਹੋਣ।
ਪੂਰ੍ਵਪ੍ਰਹਾਰਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾਵ੍ਯਗ੍ਰਪ੍ਰਾਣਿਤਯਾ ਤਯਾ । ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਕਲ੍ਲੋਲਰਵਂ ਨਿਦ੍ਰਾਮੁਦ੍ਰਪੁਰੋਪਮਮ੍
ਉਹ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਵੇਖਣ ਕਰਕੇ ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ; ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੁਣ ਚੁੱਪ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਉਹ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਸ਼ਙ੍ਖਸਙ੍ਘਾਤਤੂਰ੍ਯਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਦੁਨ੍ਦੁਭਿ । ਭੂਤਲਾਵਸ਼ਸਂਲੀਨਸਰ੍ਵਪਾਂਸੁਪਯੋਧਰਮ੍
ਸੰਕ, ਢੋਲ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਅਤੇ ਡੰਡਾ ਦੀ ਗੂੰਜ ਮੰਦ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ; ਧਰਤੀ ਹਰ ਥਾਂ ਧੂੜ ਅਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪਲਾਯਨਪਰੈਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤਮ੍ ਅਙ੍ਗੁਲਮ੍ ਅਙ੍ਗੁਲਮ੍ । ਵਿਸਾਰਿਮਕਰਵ੍ਯੂਹਮਤ੍ਸ੍ਯਸਂਸ੍ਥਾਬ੍ਧਿਭਾਸੁਰਮ੍
ਭੱਜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਹਰ ਉਂਗਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ; ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਮਛਲੀ ਵਰਗੇ ਜੰਗੀ ਅਤੇ ਮਕਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਤਾਕਾਮਞ੍ਜਰੀਪੁਞ੍ਜਵੀਜਿਤਦ੍ਰੁਮਨਾਯਕਮ੍ । ਹਾਸ੍ਤਿਕੋਤ੍ਤਮ੍ਭਿਤਕਰਕਾਨਨੀਕृਤਖਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਝੰਡੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸੁੰਡਾਂ ਉਚੇ ਕਰਕੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਐਸਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਕੋਈ ਵਣ ਹੋਵੇ।
ਤਰਤ੍ਤਰਲਭਾਪੂਰਸਪਕ੍ਸ਼ਸਕਲਾਯੁਧਮ੍ । ਧਮਦ੍ ਧਮ੍ ਇਤਿ ਸ਼ਬ੍ਦੈਸ਼੍ ਚ ਸ਼੍ਵਾਸੋਤ੍ਥੈਰ੍ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਖਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਝਲਮਲ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ 'ਧਮਧ ਧਮ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹਵਾ ਭਰ ਗਈ ਸੀ। ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਆਸਮਾਨ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਕ੍ਰਵ੍ਯੂਹਕਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਸੁਭਟਾਸੁਰਮ੍ । ਗਰੁਡਵ੍ਯੂਹਸਂਰਮ੍ਭਵਿਵਲਨ੍ਨਾਗਸਞ੍ਚਯਮ੍
ਰਥਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨੇ ਬੁਰੇ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਲਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਕਤਾਰ ਦੀ ਹਲਚਲ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਯੇਨਵ੍ਯੂਹਾਵਿਭਿਨ੍ਨੋਗ੍ਰਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ੋਨ੍ਨਮਦ੍ਧ੍ਵਨਿ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਸ੍ਫੋਟਨਿष੍ਪੇषਪ੍ਰਪਤਚ੍ਛੂਰਵृਨ੍ਦਕਮ੍
ਸ਼ੇਨ ਦੀ ਕਤਾਰ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਟੁੱਟ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਲੜੀ ਉਲਝ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਟੱਕਰ ਤੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।