ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਮ੍ ਅਣ੍ਡਗੋਲਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਃ ਕਡ੍ਢਕਰਤ੍ਨਵਤ੍ । ਭੂਤਾਕृष੍ਟਿਕਰੋ ਭਾਗਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ ਸ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ
ਹਰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਖਾਸੀਅਤ ਨਾਲ ਚੁੰਬਕ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰਤਨ ਲੋਹੇ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ ਸਰ੍ਗਵਿਭਵੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਧਿਯਾਮ੍ ਅਵਿषਯਸ੍ ਤਤਃ । ਤਜ੍ਜਗਤ੍ਕਥਨੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਨ ਮਮਾਸ੍ਤਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਜੋ ਮੂਲ ਉਪਜ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਜਗਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਭੀਮਾਨ੍ਧਕਾਰਗਹਨੇ ਸੁਮਹਤ੍ਯ੍ ਅਰਣ੍ਯੇ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਦਰ੍ਸ਼ਿਤਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਏਵ ਮਤ੍ਤਾਃ । ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਯਥਾ ਪ੍ਰਵਿਤਤੇ ਪਰਮਾਮ੍ਬਰੇ ऽਨ੍ਤਰ੍ ਏਵਂ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਿ ਸੁਬਹੂਨਿ ਮਹਾਜਗਨ੍ਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਯਕਸ਼ ਵੱਡੇ, ਘਣੇ ਹਨੇਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਨੱਚਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਵੱਡੇ ਜਗਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮ੍ ਆਕਲਯਨ੍ਤ੍ਯੌ ਤੇ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਜਗਤੋ ਨਿਜਮ੍ । ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਦਦृਸ਼ਤੁਰ੍ ਝਗਿਤੀਵ ਵਿਨਿਦ੍ਰਿਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਗਤ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਥਿਤਪੁष੍ਪਭਰਾਪੂਰ੍ਣਮਹਾਰਾਜਮਹਾਸ਼ਵਮ੍ । ਸ਼ਵਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੋਪਵਿष੍ਟਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਲੀਲਾਸ਼ਰੀਰਕਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲਾਸ਼ ਵੇਖੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਲਾਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਮਨ ਦੀ ਖੇਡ ਤੋਂ ਬਣੀ ਸੁਖਮ ਕਾਇਆ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਘਨਰਾਤ੍ਰਿਤਯਾਲ੍ਪਾਲ੍ਪਮਹਾਨਿਦ੍ਰਜਨਾਕੁਲਮ੍ । ਧੂਪਚਨ੍ਦਨਕਰ੍ਪੂਰਕੁਙ੍ਕੁਮਾਮੋਦਮਨ੍ਥਰਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਤਿੰਨ ਗੂੜ੍ਹੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਧੂਪ, ਚੰਦਨ, ਕਪੂਰ ਤੇ ਕੁੰਗੂਮ ਦੀ ਮਹਿਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ ਭਰ੍ਤੁਸ੍ ਸਂਸਾਰਂ ਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਆਦृਤਾ । ਪਪਾਤ ਲੀਲਾ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਦੇਹੇਨਾਤ੍ਰੈਵ ਤਨ੍ਨਭਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਮੁੜ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਲੀਲਾ ਆਪਣੇ ਸੰਕਲਪ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਇਥੇ ਹੀ ਉਸ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਭਰ੍ਤृਸਙ੍ਕਲ੍ਪਸਂਸਾਰਂ ਕਞ੍ਚਿਦ੍ ਆਤਤਮ੍ । ਸਂਸਾਰਾਵਰਣਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕਰ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸੰਕਲਪ ਤੋਂ ਬਣੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਰਦੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਦੇ ਖੋਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਅੰਦਰ ਗਈ।
ਪ੍ਰਾਪ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਪੁਨਰ੍ ਆਵਰਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮਣ੍ਡਪਂ ਸ੍ਫਾਰਂ ਤਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤਥਾ ਜਵਾਤ੍
ਉਹ ਮਾਤਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਫਿਰ ਵੱਡਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਮੰਡਪ, ਜੋ ਹੁਣ ਮੁੜ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਈ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭਰ੍ਤृਸਙ੍ਕਲ੍ਪਜਗਜ੍ ਜਮ੍ਬਾਲਪਲ੍ਵਲਮ੍ । ਸਾ ਹਂਸੀ ਸ਼ੈਲਕਮਲਂ ਤਮੋਜਲਦਪਙ੍ਕਿਲਮ੍
ਉਹ ਹੰਸ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੋਚ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ, ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਕਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਗੰਦਲੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜੀ ਕਮਲ ਵਾਂਗ, ਇਕ ਮੈਲੇ ਜੰਬਾਲਾ ਪਲਵਲ ਵਜੋਂ ਵੇਖਿਆ।
ਦੇਵ੍ਯੌ ਵਿਵਿਸ਼ਤੁਸ੍ ਤਤ੍ ਤੇ ਵ੍ਯੋਮ ਵ੍ਯੋਮਾਤ੍ਮਕੇ ਜਗਤ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੇ ऽਨ੍ਤਰ੍ ਯਥਾ ਪਕ੍ਵਮृਦੁਬਿਲ੍ਵਂ ਪਿਪੀਲਿਕੇ
ਦੋਵੇਂ ਦੇਵੀਆਂ ਉਸ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਬਣੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਐਸੇ ਵੜ ਗਈਆਂ ਜਿਵੇਂ ਪੀਲੀ ਹੋਈ ਬੇਲ ਵਿੱਚ ਪੀਪਾ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਚੀਟੀ ਵੜਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਲੋਕਾਨ੍ਤਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਰੀਨ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਤੀਤ੍ਯ ਤੇ । ਪ੍ਰਾਪਤੁਰ੍ ਭੂਤਲਂ ਸ਼ੈਲਮਣ੍ਡਲਾਮ੍ਭੋਧਿਸਙ੍ਕੁਲਮ੍
ਉਥੇ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਗੋਲਕ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ।
ਮੇਰੁਣਾਲਙ੍ਕृਤਂ ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪਂ ਨਵਦਲੋਦਰਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਥ ਭਾਰਤੇ ਵਰ੍षੇ ਲੀਲਾਨਾਥਸ੍ਯ ਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਧਰਤੀ ਨੌ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਭਾਰਤ ਦੇਸ ਵਿੱਚ ਲੀਲਾ ਦੇ ਪਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਣ੍ਡਲੇ ਮਣ੍ਡਿਤਾਵਨੌ । ਚਕ੍ਰੇ ऽਵਸ੍ਕਨ੍ਦਨਂ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸੀਮਾਨ੍ਤੋਦ੍ਰਿਕ੍ਤਭੂਮਿਪਃ
ਉਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਇਕ ਰਾਜਾ ਜਿਸ ਦੀ ਹੱਦਾਂ ਤੱਕ ਰਿਆਸਤ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿੱਤ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇਨ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਸਂਰਮ੍ਭਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਪਾਗਤੈਃ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਭੂਤੈਸ੍ ਤਦ੍ ਵ੍ਯੋਮ ਬਭੂਵਾਤ੍ਯਨ੍ਤਸਙ੍ਕਟਮ੍
ਉਸ ਜੰਗ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਆਸਮਾਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਗਤੇ ਤੇ ਤੁ ਦੇਵ੍ਯੌ ਦਦृਸ਼ਤੁਰ੍ ਨਭਃ । ਨਭਸ਼੍ਚਰਗਣਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਮ੍ਬੁਦੈਰ੍ ਇਵ ਮਾਲਿਤਮ੍
ਦੋ ਰਾਣੀਆਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਈਆਂ ਅਤੇ ਉਨਾਂ ਨੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਗਨ੍ਧਰ੍ਵਗਣਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸ਼ੂਰਗ੍ਰਹਣਸਂਰਬ੍ਧਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਾਪ੍ਸਰੋਵृਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਰਕ੍ਤਮਾਂਸਮੁਖੋਨ੍ਨृਤ੍ਯਦ੍ਭੂਤਰਕ੍ਸ਼ਃਪਿਸ਼ਾਚਕਮ੍ । ਵृष੍ਟਿਪੁष੍ਪਭਰਾਪੂਰ੍ਣਹਸ੍ਤਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਙ੍ਗਨਮ੍
ਉਥੇ ਭੂਤ, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਪਿਸਾਚ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਲਾਲ ਰਕਤ ਤੇ ਮਾਸ ਲੈ ਕੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਵੇਤਾਲਯਕ੍ਸ਼ਕੁਮ੍ਭਾਣ੍ਡੈਰ੍ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਾਲੋਕਨਸਾਦਰੈਃ । ਆਯੁਧਾਪਾਤਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਗृਹੀਤਾਦ੍ਰਿਤਟੈਰ੍ ਵृਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਵੇਤਾਲ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਕੁੰਭਾਂਡਾ ਦੁੰਦ ਦੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਫੜੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਮਾਰ੍ਗਨਭੋਭਾਗਵਿਦ੍ਰਵਦ੍ਭੂਤਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਰ੍ਹਸ਼ੂਰਾਨਯਨਵ੍ਯਗ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਭਟਭਾਸੁਰਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਉਡਾਣ ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਭੱਜਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ਼ੂਰਾਰ੍ਥਾਲਙ੍ਕृਤੋਤ੍ਤੁਙ੍ਗਲੋਕਪਾਲਾਗ੍ਰ੍ਯਵਾਰਣਮ੍ । ਆਗਚ੍ਛਚ੍ਛੂਰਸਙ੍ਘਾਤਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਨ੍ਮੁਖਚਾਰਣਮ੍
ਸੁਰਮਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਾਸਤੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਆਏ, ਜਦੋਂ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਚਾਰਣ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ੂਰੋਤ੍ਸੁਕਾਮਰਸ੍ਤ੍ਰੈਣਕਟਾਕ੍ਸ਼ੇਕ੍ਸ਼ਿਤਸਦ੍ਭਟਮ੍ । ਆਹੋਪੁਰੁषਿਕਾਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾਮੋਟਨੋਦ੍ਭਟਮ੍
ਬਹਾਦਰ ਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਤੀਖੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਨਾਲ਼ ਹੀ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਈ।
ਆਸਨ੍ਨਭੀਮਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਕਿਂਵਦਨ੍ਤੀਪਰਮ੍ਪਰਮ੍ । ਲੀਲਾਹਾਸਵਿਲਾਸੋਤ੍ਕਸੁਨ੍ਦਰੀਧੂਤਚਾਮਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਨੇੜੇ ਸੀ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਥੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਖੇਡ-ਮਸਤੀ ਤੇ ਹਾਸੇ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ ਚਮਰ ਹਿਲਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਧਰ੍ਮ੍ਯਪਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਗ੍ਰ੍ਯਮੁਨਿਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਸ੍ਤਵਮ੍ । ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਨੇਕਲੋਕੇਸ਼ਵਨਿਤਾਨਵਸਂਸ੍ਤਵਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਪੱਖ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਵੇਂ ਸਤਕਾਰ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵੀਰਦੋਰ੍ਮਣ੍ਡਲਾਸ਼੍ਲੇषਲਮ੍ਪਟਸ੍ਤ੍ਰੀਗਣਾਕਰਮ੍ । ਸ਼ੁਕ੍ਲੇਨ ਸ਼ੂਰਯਸ਼ਸਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰੀਕृਤਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵਿਰਲੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੀ ਸੁਚੱਜੀ ਤੇ ਚਿੱਟੀ ਮਹਿਮਾ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੀ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਰਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਭਗਵਞ੍ ਸ਼ੂਰਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਕੀਦृਸ਼ਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਭਟਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ऽਲਙ੍ਕਰਣਂ ਕਸ੍ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਕੋ ਵਾ ਡਿਮ੍ਬਾਹਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਹੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਜੀ, 'ਬਹਾਦਰ' ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਯੋਧਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ḍimbāha ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਕੌਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਾਚਾਰਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭੋਰ੍ ਅਰ੍ਥੇਨ ਯੋ ਰਣੇ । ਮृਤੋ ऽਥਵਾ ਜਯੀ ਵਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ ਸ਼ੂਰਲੋਕਭਾਕ੍
ਜੋ ਯੋਧਾ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਖਾਤਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਬਹਾਦਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਤੁ ਨਿਕृਤ੍ਤਾਙ੍ਗੋ ਰਣੇ ਯੋ ਮृਤਿਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਡਿਮ੍ਬਾਹਵਹਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ ਸ ਨਰੋ ਨਰਕਾਸ੍ਪਦਮ੍
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਅੰਗ-ਅੰਗ ਕੱਟਵਾ ਕੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ḍimbāha ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸਞ੍ਚਾਰਵृਤ੍ਤੇਨਾਰ੍ਥੇਨ ਯੁਧ੍ਯਤੇ । ਯੋ ਨਰਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਮृਤਸ੍ਯ ਨਿਰਯੋ ऽਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਲਈ ਲੜਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਉਲਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਤਹੀਣ ਨਰਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਸਮ੍ਭਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਲੋਕਾਚਾਰਾਨੁਵृਤ੍ਤਿਮਾਨ੍ । ਯੁਧ੍ਯਤੇ ਤਾਦृਸ਼ਸ੍ਯੈਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ੂਰਸ੍ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਕਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਿਵਾਜਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ ਲੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੱਚਾ ਸੂਰਮਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।