ਮਹਾਪ੍ਰਲਯਸਮ੍ਪਤ੍ਤੌ ਸੂਰ੍ਯਾਰ੍ਚਿਰ੍ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਸ਼੍ਰਯਾਃ । ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਗਲਿਤੁਂ ਕੇਚਿਤ੍ ਤਾਪੇ ਹਿਮਕਣਾ ਯਥਾ
ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਕੁਝ ਜੀਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਵਿਖੇਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਹਿਮ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਘਲਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਆਕਲ੍ਪਂ ਨਿਪਤਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਕੇਚਿਦ੍ ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਭੂਮਯਃ । ਯਾਵਦ੍ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਤਥਾਸਂਵਿਨ੍ਮਯਾਃ ਕਿਲ
ਕੁਝ, ਆਪਣੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਨਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਕਲਪ ਭਰ ਡਿੱਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਵਿਖੇਰ ਕੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤਬ੍ਧਾ ਏਵ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇषੋਣ੍ਡੁਕਮ੍ ਇਵਾਮ੍ਬਰੇ । ਵਾਯੋਸ੍ ਸ੍ਪਨ੍ਦਾ ਇਵਾਭਾਨ੍ਤਿ ਤਥਾਪ੍ਰੋਦਿਤਸਮ੍ਪਦਃ
ਕਈ ਲੋਕ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਕੇਸ ਦਾ ਗੋਲਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਹਵਾ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਐਸੇ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆਚਾਰਾਦ੍ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਮ੍ ਅਨ੍ਯ ਏਵਾਨ੍ਯਥੋਦਿਤਃ । ਆਰਮ੍ਭੋ ਵਿਤਤੋ ऽਨ੍ਯੇषਾਮ੍ ਅਨਿਤ੍ਥਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਕ੍ਰਮਃ
ਵੈਦਿਕ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਵੱਖਰਾ ਰਾਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਲੰਬੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਲੜੀ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਕੇਚਿਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਪੁਰੁषਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਵਿष੍ਣ੍ਵਾਦਿਸਰ੍ਗਪਾਃ । ਕੇਚਿਚ੍ ਚਾਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਜਾਨਾਥਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ ਨਿਰ੍ਨਾਥਜਨ੍ਤਵਃ
ਕਈ ਜੀਵ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਦਿ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਕੁਝ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਬਿਨਾ ਮਾਲਕ ਦੇ ਜੀਵ ਹਨ।
ਕੇਚਿਦ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰਸਰ੍ਗੇਸ਼ਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਤਿਰ੍ਯਙ੍ਮਯਾਨ੍ਤਰਾਃ । ਕੇਚਿਦ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵਾਪੂਰ੍ਣਾ ਜਲੇਤਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਕਈ ਲੋਕ ਅਜੀਬ ਰਚਨਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਕੁਝ ਪਸ਼ੂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਕੁਝ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਕੇਚਿਚ੍ ਛਿਲਾਙ੍ਗਨਿष੍ਪਿਣ੍ਡਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕ੍ਰਿਮਿਪਥਾਨ੍ਤਰਾਃ । ਕੇਚਿਦ੍ ਦੇਵਮਯਾ ਏਵ ਕੇਚਿਨ੍ ਨਰਮਯਾਨ੍ਤਰਾਃ
ਕੁਝ ਜੀਵ ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਧਾਤੂ ਦੇ ਗੋਲੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਅਧ-ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਕੇਚਿਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਾਨ੍ਧਕਾਰਾਢ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾਸ਼ੀਲਿਤਜਨ੍ਤਵਃ । ਕੇਚਿਨ੍ ਮषਕਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾ ਉਡੁਮ੍ਬਰਫਲਸ਼੍ਰਿਯਃ
ਕੁਝ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਐਸੇ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਫਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਪਈ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਨ੍ਤਰਾਃ ਕੇਚਿਚ੍ ਛੂਨ੍ਯਸ੍ਪਨ੍ਦਾਤ੍ਮਜਨ੍ਤਵਃ । ਸਰ੍ਗੇਣ ਤਾਦृਸ਼ੇਨਾਨ੍ਯੇ ਪੂਰ੍ਣਾ ਯੇ ऽਸ੍ਮਦ੍ਧਿਯਾਮ੍ ਇਹ । ਕਲ੍ਪਨਾਮ੍ ਅਪਿ ਨਾਯਾਨ੍ਤਿ ਵ੍ਯੋਮਮੂਕਾਚਲਾ ਇਵ
ਕੁਝ ਜੀਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੰਦਰੋਂ ਖਾਲੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਖਾਮੋਸ਼ ਖਾਲੀਪਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ। ਹੋਰ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਐਸੇ ਖਾਲੀਪਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਚੁੱਪ ਪਹਾੜ।
ਤਾਦृਗਨ੍ਤਰਮ੍ ਏਤੇषਾਂ ਮਹਾਕਾਸ਼ਂ ਤਤਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਆਜੀਵਿਤਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਦ੍ਭਿਰ੍ ਵਿष੍ਣ੍ਵਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਯਨ੍ ਨ ਦੀਯਤੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਖਾਲੀਪਨ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹਾਂ ਅਕਾਸ਼, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਮ੍ ਅਣ੍ਡਗੋਲਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਃ ਕਡ੍ਢਕਰਤ੍ਨਵਤ੍ । ਭੂਤਾਕृष੍ਟਿਕਰੋ ਭਾਗਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ ਸ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ
ਹਰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਖਾਸੀਅਤ ਨਾਲ ਚੁੰਬਕ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰਤਨ ਲੋਹੇ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ ਸਰ੍ਗਵਿਭਵੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਧਿਯਾਮ੍ ਅਵਿषਯਸ੍ ਤਤਃ । ਤਜ੍ਜਗਤ੍ਕਥਨੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਨ ਮਮਾਸ੍ਤਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਜੋ ਮੂਲ ਉਪਜ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਜਗਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਭੀਮਾਨ੍ਧਕਾਰਗਹਨੇ ਸੁਮਹਤ੍ਯ੍ ਅਰਣ੍ਯੇ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਦਰ੍ਸ਼ਿਤਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਏਵ ਮਤ੍ਤਾਃ । ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਯਥਾ ਪ੍ਰਵਿਤਤੇ ਪਰਮਾਮ੍ਬਰੇ ऽਨ੍ਤਰ੍ ਏਵਂ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਿ ਸੁਬਹੂਨਿ ਮਹਾਜਗਨ੍ਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਯਕਸ਼ ਵੱਡੇ, ਘਣੇ ਹਨੇਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਨੱਚਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਵੱਡੇ ਜਗਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮ੍ ਆਕਲਯਨ੍ਤ੍ਯੌ ਤੇ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਜਗਤੋ ਨਿਜਮ੍ । ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਦਦृਸ਼ਤੁਰ੍ ਝਗਿਤੀਵ ਵਿਨਿਦ੍ਰਿਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਗਤ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਥਿਤਪੁष੍ਪਭਰਾਪੂਰ੍ਣਮਹਾਰਾਜਮਹਾਸ਼ਵਮ੍ । ਸ਼ਵਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੋਪਵਿष੍ਟਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਲੀਲਾਸ਼ਰੀਰਕਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲਾਸ਼ ਵੇਖੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਲਾਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਮਨ ਦੀ ਖੇਡ ਤੋਂ ਬਣੀ ਸੁਖਮ ਕਾਇਆ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਘਨਰਾਤ੍ਰਿਤਯਾਲ੍ਪਾਲ੍ਪਮਹਾਨਿਦ੍ਰਜਨਾਕੁਲਮ੍ । ਧੂਪਚਨ੍ਦਨਕਰ੍ਪੂਰਕੁਙ੍ਕੁਮਾਮੋਦਮਨ੍ਥਰਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਤਿੰਨ ਗੂੜ੍ਹੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਧੂਪ, ਚੰਦਨ, ਕਪੂਰ ਤੇ ਕੁੰਗੂਮ ਦੀ ਮਹਿਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ ਭਰ੍ਤੁਸ੍ ਸਂਸਾਰਂ ਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਆਦृਤਾ । ਪਪਾਤ ਲੀਲਾ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਦੇਹੇਨਾਤ੍ਰੈਵ ਤਨ੍ਨਭਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਮੁੜ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਲੀਲਾ ਆਪਣੇ ਸੰਕਲਪ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਇਥੇ ਹੀ ਉਸ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਭਰ੍ਤृਸਙ੍ਕਲ੍ਪਸਂਸਾਰਂ ਕਞ੍ਚਿਦ੍ ਆਤਤਮ੍ । ਸਂਸਾਰਾਵਰਣਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕਰ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸੰਕਲਪ ਤੋਂ ਬਣੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਰਦੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਦੇ ਖੋਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਅੰਦਰ ਗਈ।
ਪ੍ਰਾਪ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਪੁਨਰ੍ ਆਵਰਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮਣ੍ਡਪਂ ਸ੍ਫਾਰਂ ਤਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤਥਾ ਜਵਾਤ੍
ਉਹ ਮਾਤਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਫਿਰ ਵੱਡਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਮੰਡਪ, ਜੋ ਹੁਣ ਮੁੜ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਈ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭਰ੍ਤृਸਙ੍ਕਲ੍ਪਜਗਜ੍ ਜਮ੍ਬਾਲਪਲ੍ਵਲਮ੍ । ਸਾ ਹਂਸੀ ਸ਼ੈਲਕਮਲਂ ਤਮੋਜਲਦਪਙ੍ਕਿਲਮ੍
ਉਹ ਹੰਸ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੋਚ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ, ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਕਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਗੰਦਲੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜੀ ਕਮਲ ਵਾਂਗ, ਇਕ ਮੈਲੇ ਜੰਬਾਲਾ ਪਲਵਲ ਵਜੋਂ ਵੇਖਿਆ।
ਦੇਵ੍ਯੌ ਵਿਵਿਸ਼ਤੁਸ੍ ਤਤ੍ ਤੇ ਵ੍ਯੋਮ ਵ੍ਯੋਮਾਤ੍ਮਕੇ ਜਗਤ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੇ ऽਨ੍ਤਰ੍ ਯਥਾ ਪਕ੍ਵਮृਦੁਬਿਲ੍ਵਂ ਪਿਪੀਲਿਕੇ
ਦੋਵੇਂ ਦੇਵੀਆਂ ਉਸ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਬਣੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਐਸੇ ਵੜ ਗਈਆਂ ਜਿਵੇਂ ਪੀਲੀ ਹੋਈ ਬੇਲ ਵਿੱਚ ਪੀਪਾ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਚੀਟੀ ਵੜਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਲੋਕਾਨ੍ਤਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਰੀਨ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਤੀਤ੍ਯ ਤੇ । ਪ੍ਰਾਪਤੁਰ੍ ਭੂਤਲਂ ਸ਼ੈਲਮਣ੍ਡਲਾਮ੍ਭੋਧਿਸਙ੍ਕੁਲਮ੍
ਉਥੇ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਗੋਲਕ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ।
ਮੇਰੁਣਾਲਙ੍ਕृਤਂ ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪਂ ਨਵਦਲੋਦਰਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਥ ਭਾਰਤੇ ਵਰ੍षੇ ਲੀਲਾਨਾਥਸ੍ਯ ਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਧਰਤੀ ਨੌ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਭਾਰਤ ਦੇਸ ਵਿੱਚ ਲੀਲਾ ਦੇ ਪਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਣ੍ਡਲੇ ਮਣ੍ਡਿਤਾਵਨੌ । ਚਕ੍ਰੇ ऽਵਸ੍ਕਨ੍ਦਨਂ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸੀਮਾਨ੍ਤੋਦ੍ਰਿਕ੍ਤਭੂਮਿਪਃ
ਉਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਇਕ ਰਾਜਾ ਜਿਸ ਦੀ ਹੱਦਾਂ ਤੱਕ ਰਿਆਸਤ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿੱਤ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇਨ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਸਂਰਮ੍ਭਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਪਾਗਤੈਃ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਭੂਤੈਸ੍ ਤਦ੍ ਵ੍ਯੋਮ ਬਭੂਵਾਤ੍ਯਨ੍ਤਸਙ੍ਕਟਮ੍
ਉਸ ਜੰਗ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਆਸਮਾਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਗਤੇ ਤੇ ਤੁ ਦੇਵ੍ਯੌ ਦਦृਸ਼ਤੁਰ੍ ਨਭਃ । ਨਭਸ਼੍ਚਰਗਣਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਮ੍ਬੁਦੈਰ੍ ਇਵ ਮਾਲਿਤਮ੍
ਦੋ ਰਾਣੀਆਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਈਆਂ ਅਤੇ ਉਨਾਂ ਨੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਗਨ੍ਧਰ੍ਵਗਣਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸ਼ੂਰਗ੍ਰਹਣਸਂਰਬ੍ਧਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਾਪ੍ਸਰੋਵृਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਰਕ੍ਤਮਾਂਸਮੁਖੋਨ੍ਨृਤ੍ਯਦ੍ਭੂਤਰਕ੍ਸ਼ਃਪਿਸ਼ਾਚਕਮ੍ । ਵृष੍ਟਿਪੁष੍ਪਭਰਾਪੂਰ੍ਣਹਸ੍ਤਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਙ੍ਗਨਮ੍
ਉਥੇ ਭੂਤ, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਪਿਸਾਚ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਲਾਲ ਰਕਤ ਤੇ ਮਾਸ ਲੈ ਕੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਵੇਤਾਲਯਕ੍ਸ਼ਕੁਮ੍ਭਾਣ੍ਡੈਰ੍ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਾਲੋਕਨਸਾਦਰੈਃ । ਆਯੁਧਾਪਾਤਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਗृਹੀਤਾਦ੍ਰਿਤਟੈਰ੍ ਵृਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਵੇਤਾਲ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਕੁੰਭਾਂਡਾ ਦੁੰਦ ਦੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਫੜੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਮਾਰ੍ਗਨਭੋਭਾਗਵਿਦ੍ਰਵਦ੍ਭੂਤਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਰ੍ਹਸ਼ੂਰਾਨਯਨਵ੍ਯਗ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਭਟਭਾਸੁਰਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਉਡਾਣ ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਭੱਜਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।