ਇਤ ਉਤ੍ਤਰਮ੍ ਅਨ੍ਯਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪਦਵੀ ਕਾ ਨੁ ਕੀਦृਸ਼ੀ । ਕਥਂ ਚ ਪਾਤਨੀ ਭਵ੍ਯਾ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍ ਇਤਿ ਦੇਵਿ ਮੇ
ਇਥੋਂ ਅੱਗੇ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਹੈ? ਤੇ ਅੱਗੇ ਕਿਵੇਂ ਥੱਲੇ ਜਾਣਾ ਹੋਵੇਗਾ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਦੇਵੀ।
ਇਤ ਉਤ੍ਤਰਮ੍ ਅਗ੍ਰੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਪੁਟਕਰ੍ਪਰਮ੍ । ਯਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਾਦਯੋ ਨਾਮ ਧੂਲਿਲੇਸ਼ਾਸ੍ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਥੋਂ ਅੱਗੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਬਾਹਰਲਾ ਖੋਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ 'ਵਜਰ-ਧੂੜ' ਆਦਿ ਕਣ ਉਪਜਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਪ੍ਰਕਥਯਨ੍ਤ੍ਯੌ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕਰ੍ਪਰਮ੍ । ਭ੍ਰਮਰ੍ਯਾਵ੍ ਇਵ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਕੁਡ੍ਯਂ ਨਿਬਿਡਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਖੋਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਗੋਲ ਕੰਧ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਕ੍ਲੇषੇਨੈਵ ਤੇ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਗਤੇ ਗਗਨਾਦ੍ ਇਵ । ਨਿਸ਼੍ਚਯਤ੍ਵਂ ਹਿ ਯਦ੍ ਵਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ ਵਜ੍ਰਗਤਿ ਨੇਤਰਤ੍
ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਚੀਜ਼ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ।
ਨਿਰਾਵਰਣਵਿਜ੍ਞਾਨਾ ਸਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤਸ੍ ਤਤਃ । ਜਲਾਦ੍ਯਾਵਰਣਾਨ੍ ਪਾਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਸ੍ਯਾਤਿਭਾਸੁਰਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਰਹੀ, ਉਹ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਪਰਤ ਤੋਂ ਪਾਰ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਬਾਹਰਲੇ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਾਦ੍ ਅਣ੍ਡਾਦ੍ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਤੋਯਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਆਸ੍ਥਿਤਂ ਵੇष੍ਟਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ ਤ੍ਵਗ੍ ਇਵਾਕ੍ਸ਼ੋਟਪृष੍ਠਗਾ
ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਤੋਂ ਪਾਰ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਤੱਤ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਖਰੋਟ ਦੀ ਗਿਰੀ ਨੂੰ ਛਾਲ ਘੇਰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦਸ਼ਗੁਣੋ ਵਹ੍ਨਿਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦਸ਼ਗੁਣੋ ऽਨਿਲਃ । ਤਤੋ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਵ੍ਯੋਮ ਤਤਃ ਪਰਮਮ੍ ਅਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ ਅੱਗ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ ਹਵਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅੰਬਰ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਰਮਕੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਮਧ੍ਯਾਦ੍ਯਨ੍ਤਵਿਕਲ੍ਪਨਾਃ । ਨ ਕਾਸ਼੍ਚਨ ਸਮੁਦ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਨ੍ਧ੍ਯਾਪੁਤ੍ਰਕਥਾ ਇਵ
ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਵਿਚਕਾਰ, ਸ਼ੁਰੂ ਜਾਂ ਅੰਤ ਦੀ ਕੋਈ ਧਾਰਨਾ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਂਝ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ।
ਕੇਵਲਂ ਵਿਮਲਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਤਦ੍ ਅਨਾਦਿ ਗਤਭ੍ਰਮਮ੍ । ਆਦ੍ਯਨ੍ਤਮਧ੍ਯਰਹਿਤਂ ਮਹਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ਾਂਤ, ਆਦਿ ਰਹਿਤ, ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸ਼ੁਰੂ, ਅੰਤ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਆਕਲ੍ਪਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਬਲੇਨ ਸ਼ਿਵਾਪਤਿਸ਼੍ ਚੇਤ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਬਲਾਦ੍ ਗਰੁਡਕੇਤੁਰਥੋਤ੍ਪਤੇਸ਼੍ ਚੇਤ੍ । ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਨਤੋ ऽਵਲਭਤੇ ਵਿਮਲੇ ऽਮ੍ਬਰੇ ऽਨ੍ਤਮ੍ ਆਕਲ੍ਪਮ੍ ਏਕਜਵਗਾਮ੍ਯ੍ ਅਥ ਮਾਰੁਤੋ ऽਪਿ
ਜੇ ਉੱਚੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਜਾਂ ਗਰੁੜ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਅੰਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ-ਨੁੱਕੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਵੀ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਪ੍ਤੇਜਸਾਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਨਭਸ੍ਵਨ੍ਨਭਸੋਰ੍ ਅਪਿ । ਯਥੋਤ੍ਤਰਂ ਦਸ਼ਗੁਣਾਨ੍ ਅਤੀਤ੍ਯਾਵਰਕਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇੱਥੇ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਹਰ ਇੱਕ ਪਿਛਲੇ ਨੂੰ ਦਸ ਗੁਣਾ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਰਮਾਕਾਸ਼ਂ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਮਾਣਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਤਥਾ ਤਤਂ ਜਗਦ੍ ਇਦਂ ਯਥਾ ਤਤ੍ਰਾਣੁਮਾਤ੍ਰਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਰਵੋਚ ਆਕਾਸ਼ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕੇਵਲ ਇਕ ਰੇੜੀ ਹੋਵੇ।
ਤਾਦृਕ੍ਸ਼ਾਵਰਣਾਨ੍ ਸਰ੍ਗਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੇषੁ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਾ । ਕੋਟਿਸ਼ਸ੍ ਸ੍ਫੁਰਿਤਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਤ੍ਰਸਰੇਣੁਰ੍ ਇਵਾਤਪੇ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਵਿਚ ਐਸੇ ਪਰਦੇ ਵਾਲੇ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਹਨ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਧੂੜ ਦੇ ਕਣ ਲਮਕਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਕਾਸ਼ਮਹਾਮ੍ਭੋਧੌ ਮਹਾਸ਼ੂਨ੍ਯਤ੍ਵਵਾਰਿਣਿ । ਮਹਾਚਿਦ੍ਦ੍ਰਵਭਾਵੋਤ੍ਥਾਨ੍ ਬੁਦ੍ਬੁਦਾਨ੍ ਅਰ੍ਬੁਦਕ੍ਰਮਾਨ੍
ਵੱਡੇ ਆਕਾਸ਼-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਸੁੰਨਤਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਰਸ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹੋਏ ਬੁੱਲਬਲੇ ਤੇ ਝੁੰਡ ਵੇਖੇ।
ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਆਪਤਤੋ ऽਧਸ੍ਤਾਤ੍ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ ਚੋਪਰਿ ਗਚ੍ਛਤਃ । ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਗਤੀਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ ਸ੍ਤਬ੍ਧਾਨ੍ ਸ੍ਵਸਂਵਿਦਾ
ਕੁਝ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰੋਦਿਤਾ ਸਂਵਿਦ੍ ਯੇषਾਂ ਯੇषਾਂ ਯਥਾ ਯਥਾ । ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰੋਦਿਤਂ ਰੂਪਂ ਤੇषਾਂ ਤੇषਾਂ ਤਥਾ ਤਥਾ
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ-ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੇਤਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਥੇ-ਓਥੇ, ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚੈਵ ਤਤ੍ਰ ਨਾਮੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨਾਧੋ ਨ ਚ ਗਮਾਗਮਾਃ । ਅਨ੍ਯਦ੍ ਏਵ ਪਦਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਸ੍ਮਦ੍ਦੇਹਾਗਮਂ ਹਿ ਤਤ੍
ਉਥੇ ਨਾ ਉਪਰ ਹੈ, ਨਾ ਹੇਠਾਂ, ਨਾ ਆਉਣਾ ਜਾਂ ਜਾਣਾ। ਇਹ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੀ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਹੈ।
ਉਤ੍ਪਦ੍ਯੋਤ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਯਂ ਸਂਵਿਤ੍ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ । ਸ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪੈਸ਼੍ ਸ਼ਮਂ ਯਾਤਿ ਬਾਲਸਙ੍ਕਲ੍ਪਜਾਲਵਤ੍
ਉਥੇ ਚੇਤਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਾਂਗ।
ਕਿਮ੍ ਅਧਸ੍ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਕਿਮ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਕਿਂ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ ਤਤ੍ਰ ਭਾਸੁਰੇ । ਇਤਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਇਹੈਵ ਯਦਿ ਨ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਉਥੇ ਕੀ ਹੇਠਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਉਪਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੀ ਪਾਸੇ? ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਸਤਾਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਬ੍ਰਹਮਣ, ਜੇ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ।
ਸਸਰ੍ਵਾਵਰਣਾਨ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਮਹਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ऽਣ੍ਡਾਨਿ ਭਾਸਨ੍ਤੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਕੇਸ਼ੋਣ੍ਡੁਕੋ ਯਥਾ
ਇਸ ਵੱਡੇ, ਅੰਤ-ਰਹਿਤ ਵਿਸਤਾਰ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਰਤਾਂ ਵਾਲੇ ਅੰਡੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਛੋਟੇ ਬੁਲਬਲੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਅਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤਿ ਪਦਾਰ੍ਥਾਸ੍ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਯਤ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਭਾਗਂ ਤਦ੍ ਅਧਸ਼੍ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ
ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਧਰਤੀ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ 'ਹੇਠਾਂ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹੋਰ ਸਾਰਾ ਥਾਂ ਖਾਲੀ ਹੀ ਹੈ।
ਪਿਪੀਲਿਕਾਨਾਮ੍ ਭ੍ਰਮਤਾਂ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਵਰ੍ਤੁਲਲੋष੍ਟਕੇ । ਦਸ਼ਦਿਕ੍ਕਮ੍ ਅਧਃਪਾਦਾਃ ਪृष੍ਠਮ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਮ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੋਲ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਡਲੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਚੀਟੀਆਂ ਲਈ ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ — ਹੇਠਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਹਨ, ਉੱਤੇ ਪਿੱਠ — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦਿਸਾਵਾਂ ਬਣੀਆਂ ਹਨ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਵਲ੍ਮੀਕਜਾਲੇਨ ਕੇषਾਞ੍ਚਿਦ੍ ਧृਦਿ ਭੂਤਲਮ੍ । ਸੇਨ੍ਦ੍ਵਰ੍ਕਾਮਰਦੈਤ੍ਯੇਨ ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਵ੍ਯੋਮ ਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਕਈਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਚੀਟੀ ਦੇ ਬਿਲਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਸਾਫ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸਮ੍ਭੂਤਂ ਮਰੁਭੂਤੇਨ ਸਗ੍ਰਾਮਪੁਰਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਇਦਙ੍ਕਲ੍ਪਮ੍ ਅਲੂਨੇਨ ਪਕ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ੋਟਮ੍ ਇਵ ਤ੍ਵਚਾ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਹਾੜ ਹਨ, ਰੇਤ ਵਾਲੇ ਤੱਤ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਅਟੱਲ ਤੱਤ ਦੁਆਰਾ, ਪੱਕੀ ਹੜੜੀ ਦੇ ਛਿਲਕੇ ਵਾਂਗ, ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਥਾ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਵਨਾਭੋਗੇ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਿ ਕਰੇਣਵਃ । ਤਥਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਰਾਭੋਗੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਤ੍ਰਸਰੇਣਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਵਿਂਧਿਆ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਵਿਸਤਾਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤਸ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ ਚ ਤਤ੍ । ਤਚ੍ ਚ ਸਰ੍ਵਮਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਥਾ ਤਦ੍ ਅਣੁਕਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ; ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਕਣ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਬੋਧਮਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਰਮਾਲੋਕਵਾਰਿਧੌ । ਅਜਸ੍ਰਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਾਖ੍ਯਾਸ੍ ਤਰਙ੍ਗਕਾਃ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਪਰਮ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਉਠਦੀਆਂ ਤੇ ਮਿਟਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਨ੍ਤਸ਼੍ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਸਕਲ੍ਪਕ੍ਸ਼ਯਰਾਤ੍ਰਯਃ । ਤਰਙ੍ਗਾ ਇਵ ਤੋਯਾਬ੍ਧੌ ਪ੍ਰੋਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ੂਨ੍ਯਤਾਰ੍ਣਵੇ
ਕੁਝ ਲਹਿਰਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਖਾਲੀ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ; ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੁੰਨਤਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕੇषਾਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋ ਘਰ੍ਘਰਾਰਵਃ । ਨ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ऽਨ੍ਯੈਰ੍ ਨ ਚ ਜ੍ਞਾਤਸ੍ ਸ੍ਵਭਾਵਰਸਨਾਕੁਲੈਃ
ਕਈਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਚੱਕਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇੱਕ ਘਰਘਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਹੋਰ ਲੋਕ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਸੁਆਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਨਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਪ੍ਰਥਮਾਰਮ੍ਭੇषੂਦ੍ਬੁਭੂषਾ ਵਿਜृਮ੍ਭਤੇ । ਸਰ੍ਗਸਂਸਿਕ੍ਤਬੀਜਾਨਾਂ ਕੋਸ਼ੇ ऽਙ੍ਕੁਰਲਤਾ ਯਥਾ
ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਿਰਜਣ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਬੀਜ ਦੇ ਥੱਲੇ ਨਰਮ ਟਹਿਣੀ ਉਗਦੀ ਹੋਵੇ।