ਮੇਘਮਾਰ੍ਗਮ੍ ਅਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਾਤਸ੍ਕਨ੍ਧਾਵਨਿਂ ਤਥਾ । ਸੌਰਂ ਮਾਰ੍ਗਮ੍ ਅਥਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਾਰ੍ਗਮ੍ ਅਤੀਤ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਈ, ਹਵਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਲੰਘ ਗਈ। ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਚੰਦ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਧ੍ਰੁਵਮਾਰ੍ਗੋਤ੍ਤਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਾਧ੍ਯਾਨਾਂ ਮਾਰ੍ਗਮ੍ ਏਵ ਚ । ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸਮਤੀਤ੍ਯੋਰ੍ਵੀਮ੍ ਉਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਹ ਧ੍ਰੂ ਤਾਰੇ ਦੇ ਉੱਤਰ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਈ, ਸਾਧਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਵੀ ਲੰਘ ਗਈ। ਸਿੱਧਿਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਲੰਘ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਨ੍ਤਰੇ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁषਿਤਾਨਾਂ ਚ ਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਗੋਲੋਕਂ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਚ ਪਿਤृਲੋਕਮ੍ ਅਤੀਤ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਲੋਕ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੀ, ਤੁਸ਼ਿਤ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੀ ਗਈ, ਗੋ-ਲੋਕ, ਸ਼ਿਵ-ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈ।
ਵਿਦੇਹਾਨਾਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੂਰਮ੍ ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਦੂਰਗਮ੍ । ਦੂਰਾਦ੍ ਦੂਰਤਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਰੁਦ੍ਧਾ ਬਭੂਵ ਸਾ
ਉਹ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਦੂਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਦੂਰ ਚਲੀ ਗਈ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਰੋਕ ਆ ਗਈ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਆਲੋਕਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਮਤੀਤਂ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍ । ਯਾਵਨ੍ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਤਾਰਾਦ੍ਯ੍ ਆਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਧਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਜਦ ਤਕ ਹੇਠਾਂ ਕੁਝ ਵੀ—ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਤਾਰੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ—ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਤਮਸ੍ ਸ੍ਤਿਮਿਤਗਮ੍ਭੀਰਮ੍ ਆਸ਼ਾਕੁਹਰਪੂਰਕਮ੍ । ਏਕਾਰ੍ਣਵੋਦਰਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਸ਼ਿਲੋਦਰਘਨਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੂੜ੍ਹਾ ਤੇ ਠਹਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਨੇਰਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਖਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਾਂਗ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਾਂਗ ਗਾੜ੍ਹਾ ਤੇ ਘਣਾ ਸੀ।
ਤਦ੍ ਦੇਵਿ ਭਾਸ੍ਕਰਾਦੀਨਾਂ ਕ੍ਵਾਧਸ੍ ਤੇਜੋ ਗਤਂ ਵਦ । ਸ਼ਿਲਾਜਠਰਨਿਸ੍ਸ੍ਪਨ੍ਦਂ ਮੁष੍ਟਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਤਮਃ ਕੁਤਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਦੱਸੋ, ਸੂਰਜ ਆਦਿ ਦੀ ਚਮਕ ਹੇਠਾਂ ਕਿੱਥੇ ਗਈ? ਇਹ ਹਨੇਰਾ, ਜੋ ਪੱਥਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹੈ ਤੇ ਮੋਢੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ?
ਏਤਾਵਤੀਮ੍ ਇਮਾਂ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਃ ਪਦਵੀਮ੍ ਆਗਤਾਸਿ ਭੋਃ । ਅਰ੍ਕਾਦੀਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਤੇਜਾਂਸਿ ਯਤੋ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਏਵ ਨੋ
ਤੁਸੀਂ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਇਹ ਪਹੁੰਚ ਤੇ ਰਾਹ ਤੱਕ ਆ ਗਏ ਹੋ; ਇੱਥੇ ਸੂਰਜ ਆਦਿ ਦੀ ਚਮਕ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ।
ਯਥਾ ਮਹਾਨ੍ਧਕੂਪਾਧਃ ਖਦ੍ਯੋਤੋ ਨਾਵਲੋਕ੍ਯਤੇ । ਪृष੍ਠਗੇਨ ਤਥੇਹਾਤੋ ਨਾਧਸ੍ ਸੂਰ੍ਯੋ ऽਵਲੋਕ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਗਹਿਰੀ ਹਨੇਰੀ ਕੂਹ ਵਿੱਚ ਤਲ ਤੋਂ ਜੁਗਨੂ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਥੋਂ ਹੇਠਾਂ ਪਿੱਛੋਂ ਸੂਰਜ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ।
ਅਹੋ ਨੁ ਪਦਵੀਮ੍ ਏਤਾਂ ਦੂਰਾਮ੍ ਆਵਾਮ੍ ਉਪਾਗਤੇ । ਸੂਰ੍ਯੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਧੋ ऽਣੁਕਣਵਨ੍ ਨ ਮਨਾਗ੍ ਅਪਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਵਾਹ, ਅਸੀਂ ਇੰਨੀ ਦੂਰ ਆ ਗਏ ਹਾਂ ਕਿ ਹੇਠਾਂ ਸੂਰਜ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿੱਕਾ ਬਿੰਦੂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਜਰਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਇਤ ਉਤ੍ਤਰਮ੍ ਅਨ੍ਯਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪਦਵੀ ਕਾ ਨੁ ਕੀਦृਸ਼ੀ । ਕਥਂ ਚ ਪਾਤਨੀ ਭਵ੍ਯਾ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍ ਇਤਿ ਦੇਵਿ ਮੇ
ਇਥੋਂ ਅੱਗੇ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਹੈ? ਤੇ ਅੱਗੇ ਕਿਵੇਂ ਥੱਲੇ ਜਾਣਾ ਹੋਵੇਗਾ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਦੇਵੀ।
ਇਤ ਉਤ੍ਤਰਮ੍ ਅਗ੍ਰੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਪੁਟਕਰ੍ਪਰਮ੍ । ਯਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਾਦਯੋ ਨਾਮ ਧੂਲਿਲੇਸ਼ਾਸ੍ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਥੋਂ ਅੱਗੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਬਾਹਰਲਾ ਖੋਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ 'ਵਜਰ-ਧੂੜ' ਆਦਿ ਕਣ ਉਪਜਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਪ੍ਰਕਥਯਨ੍ਤ੍ਯੌ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕਰ੍ਪਰਮ੍ । ਭ੍ਰਮਰ੍ਯਾਵ੍ ਇਵ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਕੁਡ੍ਯਂ ਨਿਬਿਡਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਖੋਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਗੋਲ ਕੰਧ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਕ੍ਲੇषੇਨੈਵ ਤੇ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਗਤੇ ਗਗਨਾਦ੍ ਇਵ । ਨਿਸ਼੍ਚਯਤ੍ਵਂ ਹਿ ਯਦ੍ ਵਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ ਵਜ੍ਰਗਤਿ ਨੇਤਰਤ੍
ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਚੀਜ਼ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ।
ਨਿਰਾਵਰਣਵਿਜ੍ਞਾਨਾ ਸਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤਸ੍ ਤਤਃ । ਜਲਾਦ੍ਯਾਵਰਣਾਨ੍ ਪਾਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਸ੍ਯਾਤਿਭਾਸੁਰਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਰਹੀ, ਉਹ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਪਰਤ ਤੋਂ ਪਾਰ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਬਾਹਰਲੇ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਾਦ੍ ਅਣ੍ਡਾਦ੍ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਤੋਯਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਆਸ੍ਥਿਤਂ ਵੇष੍ਟਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ ਤ੍ਵਗ੍ ਇਵਾਕ੍ਸ਼ੋਟਪृष੍ਠਗਾ
ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਤੋਂ ਪਾਰ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਤੱਤ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਖਰੋਟ ਦੀ ਗਿਰੀ ਨੂੰ ਛਾਲ ਘੇਰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦਸ਼ਗੁਣੋ ਵਹ੍ਨਿਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦਸ਼ਗੁਣੋ ऽਨਿਲਃ । ਤਤੋ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਵ੍ਯੋਮ ਤਤਃ ਪਰਮਮ੍ ਅਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ ਅੱਗ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ ਹਵਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅੰਬਰ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਰਮਕੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਮਧ੍ਯਾਦ੍ਯਨ੍ਤਵਿਕਲ੍ਪਨਾਃ । ਨ ਕਾਸ਼੍ਚਨ ਸਮੁਦ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਨ੍ਧ੍ਯਾਪੁਤ੍ਰਕਥਾ ਇਵ
ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਵਿਚਕਾਰ, ਸ਼ੁਰੂ ਜਾਂ ਅੰਤ ਦੀ ਕੋਈ ਧਾਰਨਾ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਂਝ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ।
ਕੇਵਲਂ ਵਿਮਲਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਤਦ੍ ਅਨਾਦਿ ਗਤਭ੍ਰਮਮ੍ । ਆਦ੍ਯਨ੍ਤਮਧ੍ਯਰਹਿਤਂ ਮਹਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ਾਂਤ, ਆਦਿ ਰਹਿਤ, ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸ਼ੁਰੂ, ਅੰਤ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਆਕਲ੍ਪਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਬਲੇਨ ਸ਼ਿਵਾਪਤਿਸ਼੍ ਚੇਤ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਬਲਾਦ੍ ਗਰੁਡਕੇਤੁਰਥੋਤ੍ਪਤੇਸ਼੍ ਚੇਤ੍ । ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਨਤੋ ऽਵਲਭਤੇ ਵਿਮਲੇ ऽਮ੍ਬਰੇ ऽਨ੍ਤਮ੍ ਆਕਲ੍ਪਮ੍ ਏਕਜਵਗਾਮ੍ਯ੍ ਅਥ ਮਾਰੁਤੋ ऽਪਿ
ਜੇ ਉੱਚੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਜਾਂ ਗਰੁੜ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਅੰਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ-ਨੁੱਕੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਵੀ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਪ੍ਤੇਜਸਾਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਨਭਸ੍ਵਨ੍ਨਭਸੋਰ੍ ਅਪਿ । ਯਥੋਤ੍ਤਰਂ ਦਸ਼ਗੁਣਾਨ੍ ਅਤੀਤ੍ਯਾਵਰਕਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇੱਥੇ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਹਰ ਇੱਕ ਪਿਛਲੇ ਨੂੰ ਦਸ ਗੁਣਾ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਰਮਾਕਾਸ਼ਂ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਮਾਣਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਤਥਾ ਤਤਂ ਜਗਦ੍ ਇਦਂ ਯਥਾ ਤਤ੍ਰਾਣੁਮਾਤ੍ਰਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਰਵੋਚ ਆਕਾਸ਼ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕੇਵਲ ਇਕ ਰੇੜੀ ਹੋਵੇ।
ਤਾਦृਕ੍ਸ਼ਾਵਰਣਾਨ੍ ਸਰ੍ਗਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੇषੁ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਾ । ਕੋਟਿਸ਼ਸ੍ ਸ੍ਫੁਰਿਤਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਤ੍ਰਸਰੇਣੁਰ੍ ਇਵਾਤਪੇ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਵਿਚ ਐਸੇ ਪਰਦੇ ਵਾਲੇ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਹਨ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਧੂੜ ਦੇ ਕਣ ਲਮਕਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਕਾਸ਼ਮਹਾਮ੍ਭੋਧੌ ਮਹਾਸ਼ੂਨ੍ਯਤ੍ਵਵਾਰਿਣਿ । ਮਹਾਚਿਦ੍ਦ੍ਰਵਭਾਵੋਤ੍ਥਾਨ੍ ਬੁਦ੍ਬੁਦਾਨ੍ ਅਰ੍ਬੁਦਕ੍ਰਮਾਨ੍
ਵੱਡੇ ਆਕਾਸ਼-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਸੁੰਨਤਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਰਸ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹੋਏ ਬੁੱਲਬਲੇ ਤੇ ਝੁੰਡ ਵੇਖੇ।
ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਆਪਤਤੋ ऽਧਸ੍ਤਾਤ੍ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ ਚੋਪਰਿ ਗਚ੍ਛਤਃ । ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਗਤੀਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ ਸ੍ਤਬ੍ਧਾਨ੍ ਸ੍ਵਸਂਵਿਦਾ
ਕੁਝ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰੋਦਿਤਾ ਸਂਵਿਦ੍ ਯੇषਾਂ ਯੇषਾਂ ਯਥਾ ਯਥਾ । ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰੋਦਿਤਂ ਰੂਪਂ ਤੇषਾਂ ਤੇषਾਂ ਤਥਾ ਤਥਾ
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ-ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੇਤਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਥੇ-ਓਥੇ, ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚੈਵ ਤਤ੍ਰ ਨਾਮੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨਾਧੋ ਨ ਚ ਗਮਾਗਮਾਃ । ਅਨ੍ਯਦ੍ ਏਵ ਪਦਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਸ੍ਮਦ੍ਦੇਹਾਗਮਂ ਹਿ ਤਤ੍
ਉਥੇ ਨਾ ਉਪਰ ਹੈ, ਨਾ ਹੇਠਾਂ, ਨਾ ਆਉਣਾ ਜਾਂ ਜਾਣਾ। ਇਹ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੀ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਹੈ।
ਉਤ੍ਪਦ੍ਯੋਤ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਯਂ ਸਂਵਿਤ੍ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ । ਸ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪੈਸ਼੍ ਸ਼ਮਂ ਯਾਤਿ ਬਾਲਸਙ੍ਕਲ੍ਪਜਾਲਵਤ੍
ਉਥੇ ਚੇਤਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਾਂਗ।
ਕਿਮ੍ ਅਧਸ੍ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਕਿਮ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਕਿਂ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ ਤਤ੍ਰ ਭਾਸੁਰੇ । ਇਤਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਇਹੈਵ ਯਦਿ ਨ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਉਥੇ ਕੀ ਹੇਠਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਉਪਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੀ ਪਾਸੇ? ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਸਤਾਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਬ੍ਰਹਮਣ, ਜੇ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ।
ਸਸਰ੍ਵਾਵਰਣਾਨ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਮਹਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ऽਣ੍ਡਾਨਿ ਭਾਸਨ੍ਤੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਕੇਸ਼ੋਣ੍ਡੁਕੋ ਯਥਾ
ਇਸ ਵੱਡੇ, ਅੰਤ-ਰਹਿਤ ਵਿਸਤਾਰ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਰਤਾਂ ਵਾਲੇ ਅੰਡੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਛੋਟੇ ਬੁਲਬਲੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।