ਅਯਮ੍ ਆਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਪੁष੍ਪਲਤਾਵਲਨਸੁਨ੍ਦਰਃ । ਲਲਦ੍ਗੁਲੁਚ੍ਛਕਚ੍ਛਨ੍ਨਗਵਾਕ੍ਸ਼ੋ ਗृਹਮਣ੍ਡਪਃ
ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਘਰ ਦਾ ਮੰਡਪ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਖਿੜਕੀ ਉੱਤੇ ਲਟਕਦੇ ਡਾਲੀਆਂ ਦੀ ਛਾਂ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਮੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਜੀਵਾਕਾਸ਼ਲਵਾਕृਤਿਃ । ਚਤੁਸ੍ਸਮੁਦ੍ਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਮੇਖਲਾਯਾ ਭੁਵਃ ਪਤਿਃ
ਇੱਥੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਸ਼ਕਲ ਜੀਵਨ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਇਕ ਕਣ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਆਸ੍ਮृਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਏਤੇਨ ਕਿਲਾਸੀਦ੍ ਅਭਿਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ । ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ੍ਯਾਮ੍ ਇਵ ਰਾਜੇਤਿ ਤੀਵ੍ਰਸਂਵੇਗਧਰ੍ਮਿਣਾ
ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜੋਰ ਨਾਲ ਚਾਹਿਆ ਸੀ — 'ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ' — ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਬਹੁਤ ਤੀਬਰ ਸੀ।
ਦਿਨੈਰ੍ ਅष੍ਟਭਿਰ੍ ਏਵਾਸੌ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਮृਦ੍ਧਿਮਤ੍ । ਚਿਰਕਾਲਪ੍ਰਤ੍ਯਯਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਿ
ਹੇ ਸਰਵੋਚ ਮਹਿਲਾ, ਕੇਵਲ ਅੱਠ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਉਸ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰਾਸੌ ਭਰ੍ਤृਜੀਵੋ ਮੇ ਗृਹੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸ੍ਥਿਤੋ ਨृਪਃ । ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਖੇ ਯਥਾ ਵਾਯੁਰ੍ ਆਮੋਦੋ ਵਾ ਯਥਾਨਿਲੇ
ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਅਦਿੱਖ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜਾਂ ਸੁਗੰਧ ਹਵਾ ਵਿਚ ਲੁਕੀ ਹੋਵੇ।
ਇਹੈਵਾਙ੍ਗੁष੍ਠਮਾਤ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਤਦ੍ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨੀਵ ਪਦਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਮਦ੍ਭਰ੍ਤृਰਾਜ੍ਯਂ ਮਮ ਤੁ ਗਤਂ ਯੋਜਨਕੋਟਿਤਾਮ੍
ਇੱਥੇ ਹੀ, ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨੀ ਥਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਰਾਜ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਆਵਾਂ ਖਮ੍ ਏਵ ਤਤ੍ ਖਂ ਚ ਭਰ੍ਤृਰਾਜ੍ਯਂ ਮਮੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਪੂਰ੍ਣਂ ਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ ਸ਼ੈਲਾਨਾਮ੍ ਅਹੋ ਮਾਯੇਯਮ੍ ਆਤਤਾ
ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪ ਹੀ ਆਕਾਸ਼ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਵੀ ਆਕਾਸ਼ ਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਲਕਾ। ਪਰ ਉਹ ਰਾਜ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮਾਇਆ ਕਿੰਨੀ ਅਜੀਬ ਹੈ!
ਤਦ੍ ਦੇਵਿ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਨਿਕਟਂ ਪੁਨਰ੍ ਗਨ੍ਤੁਂ ਮਮੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਤਦ੍ ਏਹਿ ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਵਃ ਕਿਂ ਦੂਰਂ ਵ੍ਯਵਸਾਯਿਨਾਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਆ, ਅਸੀਂ ਉੱਥੇ ਚੱਲੀਏ—ਜੋ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਨਿਸਚੈ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਦੂਰੀ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਤਾ ਦੇਵੀਂ ਸਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਸ਼ੁ ਮਣ੍ਡਪਮ੍ । ਵਿਹਙ੍ਗੀਵ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪੁਪ੍ਲੁਵੇ ऽਸਿਨਿਭਂ ਨਭਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਉਹ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਲਵਾਰ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਈ।
ਭਿਨ੍ਨਾਞ੍ਜਨਚਯਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਸੌਮ੍ਯੈਕਾਰ੍ਣਵਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਨਾਰਾਯਣਾਙ੍ਗਸਦृਸ਼ਂ ਭृਙ੍ਗਪृष੍ਠਾਮਲਛਵਿਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਕਾਲੀ ਸੁਰਮਾ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਫਟਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਇੱਕ ਹੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਨਰਮ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਂਗ, ਭੌਂਰੇ ਦੀ ਪਿੱਠ ਦੀ ਸੁਤਵੰਤੀ ਚਮਕ ਨਾਲ।
ਮੇਘਮਾਰ੍ਗਮ੍ ਅਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਾਤਸ੍ਕਨ੍ਧਾਵਨਿਂ ਤਥਾ । ਸੌਰਂ ਮਾਰ੍ਗਮ੍ ਅਥਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਾਰ੍ਗਮ੍ ਅਤੀਤ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਈ, ਹਵਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਲੰਘ ਗਈ। ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਚੰਦ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਧ੍ਰੁਵਮਾਰ੍ਗੋਤ੍ਤਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਾਧ੍ਯਾਨਾਂ ਮਾਰ੍ਗਮ੍ ਏਵ ਚ । ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸਮਤੀਤ੍ਯੋਰ੍ਵੀਮ੍ ਉਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਹ ਧ੍ਰੂ ਤਾਰੇ ਦੇ ਉੱਤਰ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਈ, ਸਾਧਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਵੀ ਲੰਘ ਗਈ। ਸਿੱਧਿਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਲੰਘ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਨ੍ਤਰੇ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁषਿਤਾਨਾਂ ਚ ਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਗੋਲੋਕਂ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਚ ਪਿਤृਲੋਕਮ੍ ਅਤੀਤ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਲੋਕ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੀ, ਤੁਸ਼ਿਤ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੀ ਗਈ, ਗੋ-ਲੋਕ, ਸ਼ਿਵ-ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈ।
ਵਿਦੇਹਾਨਾਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੂਰਮ੍ ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਦੂਰਗਮ੍ । ਦੂਰਾਦ੍ ਦੂਰਤਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਰੁਦ੍ਧਾ ਬਭੂਵ ਸਾ
ਉਹ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਦੂਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਦੂਰ ਚਲੀ ਗਈ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਰੋਕ ਆ ਗਈ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਆਲੋਕਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਮਤੀਤਂ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍ । ਯਾਵਨ੍ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਤਾਰਾਦ੍ਯ੍ ਆਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਧਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਜਦ ਤਕ ਹੇਠਾਂ ਕੁਝ ਵੀ—ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਤਾਰੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ—ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਤਮਸ੍ ਸ੍ਤਿਮਿਤਗਮ੍ਭੀਰਮ੍ ਆਸ਼ਾਕੁਹਰਪੂਰਕਮ੍ । ਏਕਾਰ੍ਣਵੋਦਰਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਸ਼ਿਲੋਦਰਘਨਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੂੜ੍ਹਾ ਤੇ ਠਹਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਨੇਰਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਖਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਾਂਗ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਾਂਗ ਗਾੜ੍ਹਾ ਤੇ ਘਣਾ ਸੀ।
ਤਦ੍ ਦੇਵਿ ਭਾਸ੍ਕਰਾਦੀਨਾਂ ਕ੍ਵਾਧਸ੍ ਤੇਜੋ ਗਤਂ ਵਦ । ਸ਼ਿਲਾਜਠਰਨਿਸ੍ਸ੍ਪਨ੍ਦਂ ਮੁष੍ਟਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਤਮਃ ਕੁਤਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਦੱਸੋ, ਸੂਰਜ ਆਦਿ ਦੀ ਚਮਕ ਹੇਠਾਂ ਕਿੱਥੇ ਗਈ? ਇਹ ਹਨੇਰਾ, ਜੋ ਪੱਥਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹੈ ਤੇ ਮੋਢੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ?
ਏਤਾਵਤੀਮ੍ ਇਮਾਂ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਃ ਪਦਵੀਮ੍ ਆਗਤਾਸਿ ਭੋਃ । ਅਰ੍ਕਾਦੀਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਤੇਜਾਂਸਿ ਯਤੋ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਏਵ ਨੋ
ਤੁਸੀਂ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਇਹ ਪਹੁੰਚ ਤੇ ਰਾਹ ਤੱਕ ਆ ਗਏ ਹੋ; ਇੱਥੇ ਸੂਰਜ ਆਦਿ ਦੀ ਚਮਕ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ।
ਯਥਾ ਮਹਾਨ੍ਧਕੂਪਾਧਃ ਖਦ੍ਯੋਤੋ ਨਾਵਲੋਕ੍ਯਤੇ । ਪृष੍ਠਗੇਨ ਤਥੇਹਾਤੋ ਨਾਧਸ੍ ਸੂਰ੍ਯੋ ऽਵਲੋਕ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਗਹਿਰੀ ਹਨੇਰੀ ਕੂਹ ਵਿੱਚ ਤਲ ਤੋਂ ਜੁਗਨੂ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਥੋਂ ਹੇਠਾਂ ਪਿੱਛੋਂ ਸੂਰਜ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ।
ਅਹੋ ਨੁ ਪਦਵੀਮ੍ ਏਤਾਂ ਦੂਰਾਮ੍ ਆਵਾਮ੍ ਉਪਾਗਤੇ । ਸੂਰ੍ਯੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਧੋ ऽਣੁਕਣਵਨ੍ ਨ ਮਨਾਗ੍ ਅਪਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਵਾਹ, ਅਸੀਂ ਇੰਨੀ ਦੂਰ ਆ ਗਏ ਹਾਂ ਕਿ ਹੇਠਾਂ ਸੂਰਜ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿੱਕਾ ਬਿੰਦੂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਜਰਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਇਤ ਉਤ੍ਤਰਮ੍ ਅਨ੍ਯਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪਦਵੀ ਕਾ ਨੁ ਕੀਦृਸ਼ੀ । ਕਥਂ ਚ ਪਾਤਨੀ ਭਵ੍ਯਾ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍ ਇਤਿ ਦੇਵਿ ਮੇ
ਇਥੋਂ ਅੱਗੇ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਹੈ? ਤੇ ਅੱਗੇ ਕਿਵੇਂ ਥੱਲੇ ਜਾਣਾ ਹੋਵੇਗਾ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਦੇਵੀ।
ਇਤ ਉਤ੍ਤਰਮ੍ ਅਗ੍ਰੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਪੁਟਕਰ੍ਪਰਮ੍ । ਯਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਾਦਯੋ ਨਾਮ ਧੂਲਿਲੇਸ਼ਾਸ੍ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਥੋਂ ਅੱਗੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਬਾਹਰਲਾ ਖੋਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ 'ਵਜਰ-ਧੂੜ' ਆਦਿ ਕਣ ਉਪਜਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਪ੍ਰਕਥਯਨ੍ਤ੍ਯੌ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕਰ੍ਪਰਮ੍ । ਭ੍ਰਮਰ੍ਯਾਵ੍ ਇਵ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਕੁਡ੍ਯਂ ਨਿਬਿਡਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਖੋਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਗੋਲ ਕੰਧ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਕ੍ਲੇषੇਨੈਵ ਤੇ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਗਤੇ ਗਗਨਾਦ੍ ਇਵ । ਨਿਸ਼੍ਚਯਤ੍ਵਂ ਹਿ ਯਦ੍ ਵਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ ਵਜ੍ਰਗਤਿ ਨੇਤਰਤ੍
ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਚੀਜ਼ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ।
ਨਿਰਾਵਰਣਵਿਜ੍ਞਾਨਾ ਸਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤਸ੍ ਤਤਃ । ਜਲਾਦ੍ਯਾਵਰਣਾਨ੍ ਪਾਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਸ੍ਯਾਤਿਭਾਸੁਰਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਰਹੀ, ਉਹ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਪਰਤ ਤੋਂ ਪਾਰ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਬਾਹਰਲੇ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਾਦ੍ ਅਣ੍ਡਾਦ੍ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਤੋਯਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਆਸ੍ਥਿਤਂ ਵੇष੍ਟਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ ਤ੍ਵਗ੍ ਇਵਾਕ੍ਸ਼ੋਟਪृष੍ਠਗਾ
ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਤੋਂ ਪਾਰ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਤੱਤ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਖਰੋਟ ਦੀ ਗਿਰੀ ਨੂੰ ਛਾਲ ਘੇਰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦਸ਼ਗੁਣੋ ਵਹ੍ਨਿਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦਸ਼ਗੁਣੋ ऽਨਿਲਃ । ਤਤੋ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਵ੍ਯੋਮ ਤਤਃ ਪਰਮਮ੍ ਅਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ ਅੱਗ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ ਹਵਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅੰਬਰ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਰਮਕੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਮਧ੍ਯਾਦ੍ਯਨ੍ਤਵਿਕਲ੍ਪਨਾਃ । ਨ ਕਾਸ਼੍ਚਨ ਸਮੁਦ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਨ੍ਧ੍ਯਾਪੁਤ੍ਰਕਥਾ ਇਵ
ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਵਿਚਕਾਰ, ਸ਼ੁਰੂ ਜਾਂ ਅੰਤ ਦੀ ਕੋਈ ਧਾਰਨਾ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਂਝ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ।
ਕੇਵਲਂ ਵਿਮਲਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਤਦ੍ ਅਨਾਦਿ ਗਤਭ੍ਰਮਮ੍ । ਆਦ੍ਯਨ੍ਤਮਧ੍ਯਰਹਿਤਂ ਮਹਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ਾਂਤ, ਆਦਿ ਰਹਿਤ, ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸ਼ੁਰੂ, ਅੰਤ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਆਕਲ੍ਪਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਬਲੇਨ ਸ਼ਿਵਾਪਤਿਸ਼੍ ਚੇਤ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਬਲਾਦ੍ ਗਰੁਡਕੇਤੁਰਥੋਤ੍ਪਤੇਸ਼੍ ਚੇਤ੍ । ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਨਤੋ ऽਵਲਭਤੇ ਵਿਮਲੇ ऽਮ੍ਬਰੇ ऽਨ੍ਤਮ੍ ਆਕਲ੍ਪਮ੍ ਏਕਜਵਗਾਮ੍ਯ੍ ਅਥ ਮਾਰੁਤੋ ऽਪਿ
ਜੇ ਉੱਚੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਜਾਂ ਗਰੁੜ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਅੰਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ-ਨੁੱਕੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਵੀ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।