ਤਮ੍ ਏਵ ਮਣ੍ਡਪਾਕਾਸ਼ਕੋਣਕਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮਾਤ੍ਰਕਮ੍ । ਚਤੁਸ੍ਸਮੁਦ੍ਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਭੂਤਲਂ ਸੋ ऽਨੁਭੂਤਵਾਨ੍
ਉਹੀ ਮੰਡਪ ਦਾ ਖੋਹ, ਉਹੀ ਖਾਲੀ ਥਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਵਜੋਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ।
ਆਕਾਸ਼ਾਤ੍ਮਨਿ ਭੂਪੀਠੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਦ੍ ਰਾਜਪਤ੍ਤਨਮ੍ । ਰਾਜਸਦ੍ਮਾਨੁਭਵਤਿ ਸ ਚ ਸਾ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਰੁਨ੍ਧਤੀ
ਆਕਾਸ਼ ਰੂਪ ਧਰਤੀ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਉਹ ਤੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਰਾਜ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਲੀਲਾਭਿਧਾਨਾ ਸਞ੍ਜਾਤਾ ਤਯਾ ਚ ਜ੍ਞਪ੍ਤਿਰ੍ ਅਰ੍ਚਿਤਾ । ਜ੍ਞਪ੍ਤ੍ਯਾ ਸਹ ਸਮੁਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਖਮ੍ ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਨੋਰਮਮ੍
ਉਥੇ ਲੀਲਾ ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਗਿਆਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਅਜੀਬ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡ ਗਈ।
ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇ ਨਭਸਿ ਸਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਗृਹੋਦਰੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਾਨ੍ਤਰਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਗਿਰਿਂ ਵਾਸਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਇੱਕ ਹੱਥ ਦੇ ਪਾਸਲੇ ਜਿਤਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ, ਉਹ ਇਕ ਹੋਰ ਬ੍ਰਹਮੰਡ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਮਹਲ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਾਤ੍ ਪਰਿਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਆਯਯੌ । ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਤ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਥਾ ਤਲ੍ਪਗਤਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਪਲੰਗ ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਭਾਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਏਵੈਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਮਾਤ੍ਰਕਮ੍ । ਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਨ ਸਂਸਾਰੋ ਨ ਕੁਡ੍ਯਾਦਿ ਨ ਦੂਰਤਾ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਹੈ, ਕੇਵਲ ਅਕਾਸ਼ ਹੀ ਹੈ; ਨਾ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹੈ, ਨਾ ਸੰਸਾਰ, ਨਾ ਕੰਧਾਂ, ਨਾ ਦੂਰੀ।
ਸ੍ਵਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਏਵ ਕਚਤਿ ਤਯੋਸ੍ ਤਾਦृਙ੍ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਵਾਸਨਾਮਾਤ੍ਰਸੋਲ੍ਲੇਖਂ ਕ੍ਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਕ੍ਵ ਸਂਸृਤਿਃ
ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਮਨ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਉਹ ਮਨਮੋਹਣ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਿਰਫ ਵਾਸਨਾ ਦੀ ਝਲਕ ਤੋਂ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਤੇ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਨਿਰਾਵਰਣਮ੍ ਏਵੇਦਂ ਜ੍ਞਪ੍ਤ੍ਯਾਕਾਸ਼ਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਕਮ੍ । ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਸ੍ਵਚਿਤ੍ਤੇਨੋਨ੍ਨੀਤਂ ਸ੍ਪਨ੍ਦਯੁਕ੍ਤ੍ਯੇਵ ਮਾਰੁਤਃ
ਇਹ ਗਿਆਨ ਦਾ ਅਕਾਸ਼ ਬਿਲਕੁਲ ਖੁੱਲਾ ਤੇ ਅੰਤਹੀਨ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਭਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਵਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਹੈ।
ਚਿਦਾਕਾਸ਼ਮ੍ ਅਜਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਹਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਚਿਤ੍ਤ੍ਵਾਜ੍ ਜਗਦ੍ ਇਵਾਭਾਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨਿ
ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਅਕਾਸ਼ ਨਾ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਮਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਪਜਦਾ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯੇਨ ਬੁਦ੍ਧਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯੈਤਦ੍ ਆਕਾਸ਼ਾਦ੍ ਅਪਿ ਸ਼ੂਨ੍ਯਕਮ੍ । ਨ ਬੁਦ੍ਧਂ ਯੇਨ ਤਸ੍ਯੈਤਦ੍ ਵਜ੍ਰਸਾਰਾਚਲੋਪਮਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਖਾਲੀ ਹੈ; ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ।
ਗृਹ ਏਵ ਯਥਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਨਗਰਂ ਭਾਤਿ ਭਾਸ੍ਵਰਮ੍ । ਤਥੈਤਦ੍ ਅਸਦ੍ ਏਵਾਨ੍ਤਸ਼੍ ਚਿਦ੍ਧਾਤੌ ਭਾਤਿ ਭਾਸ੍ਵਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਝੂਠਾ ਸੰਸਾਰ ਚਿੱਤ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਮਰੁਜਲੇ ऽਮ੍ਬੁਤ੍ਵਂ ਕਟਕਤ੍ਵਂ ਚ ਹੇਮਨਿ । ਅਸਤ੍ ਸਦ੍ ਇਵ ਭਾਤੀਦਂ ਤਥਾ ਦृਸ਼੍ਯਤ੍ਵਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ
ਜਿਵੇਂ ਮਿਰਾਗ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਕੜਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਝੂਠਾ ਸੰਸਾਰ ਸੱਚਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਤਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮ੍ ਆਕਲਯਨ੍ਤ੍ਯੌ ਤੇ ਲਲਨੇ ਲਲਨਾਕृਤੀ । ਗृਹਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਯਯਤੁਰ੍ ਬਾਹ੍ਯਂ ਚਾਰੁਚਙ੍ਕ੍ਰਮਣਕ੍ਰਮੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਨੋ ਕੁੜੀਆਂ ਸੋਚਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਆਕਰਤੀ ਨਾਲ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀਆਂ ਤੇ ਸੁਹਣੇ, ਹੌਲੇ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਚੱਲ ਪਈਆਂ।
ਅਦृਸ਼੍ਯੇ ਗ੍ਰਾਮਲੋਕੇਨ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੇ ਪੁਰੋ ਗਿਰਿਮ੍ । ਚੁਮ੍ਬਿਤਾਕਾਸ਼ਕੁਹਰਂ ਸਂਸ੍ਪ੍ਰ੍ष੍ਟਾਦਿਤ੍ਯਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਅਣਦਿੱਖੇ ਰਹੇ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਤੱਕਦੀਆਂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਸਮਾਨ ਨੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਤੇ ਚੋਟੀਆਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਛੂਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਾਖਿਲੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਵਿਚਿਤ੍ਰਵਨਕਮ੍ਬਲਮ੍ । ਨਾਨਾਨਿਰ੍ਝਰਨਿਰ੍ਧੂਤਕੂਜਦ੍ਵਨਵਿਹਙ੍ਗਮਮ੍
ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਵਣਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਝਰਨਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੰਛੀ ਚਹਚਹਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਞ੍ਜਰੀਪੁਞ੍ਜਪਿਞ੍ਜਰਾਮ੍ਬੁਦਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਅਭ੍ਰਕਚ੍ਛਗੁਲੁਚ੍ਛਾਗ੍ਰਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਖਗਸਾਰਵਮ੍
ਉਥੇ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ, ਕੇਸਰ ਰੰਗ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਬੱਦਲ, ਤੇ ਮੀਕਾ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਸਨ।
ਸਾਰਵਞ੍ਜੁਲਵਿਸ੍ਤਾਰਗੁਪ੍ਤਾਖਿਲਸਰਿਤ੍ਤਟਮ੍ । ਅਸਮਾਪ੍ਤਸ਼ਿਲਾਸ਼੍ਵਭ੍ਰਲਤਾਨਰ੍ਤਨਮਾਰੁਤਮ੍
ਸਾਰਵੰਜੁਲਾ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਲੁਕ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਹਵਾ ਅਧੂਰੇ ਪੱਥਰਾਂ, ਖੱਡਾਂ ਤੇ ਨੱਚਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪੁष੍ਪਾਭ੍ਰਪਿਹਿਤਾਕਾਸ਼ਕੋਸ਼ਕੁਟ੍ਟਕਵਾਰਿਦਮ੍ । ਪਤਦ੍ਦੀਰ੍ਘਸਰਿਤ੍ਸ੍ਰੋਤਸ੍ਸਿਤਮੁਕ੍ਤਾਕਲਾਪਕਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੇ ਬੱਦਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਜਲ ਦੇ ਖੱਡਿਆਂ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਦਕਿ ਲੰਬੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਲੈ ਕੇ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਚਲਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਵਨਵ੍ਯੂਹਵਾਤਘਟ੍ਟਿਤਦਿਕ੍ਤਟਮ੍ । ਨਾਨਾਵਨਾਕੁਲੋਪਾਨ੍ਤਚ੍ਛਾਯਾਸਤਤਸ਼ੀਤਲਮ੍
ਹਵਾ ਚਲਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਉਥੇ ਹਲਚਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਦੀਆਂ ਘਣੀਆਂ ਛਾਂਵਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੰਡੀ ਪਵਨ ਦਿੰਦੀ ਸਨ।
ਅਥ ਤੇ ਲਲਨੇ ਤਤ੍ਰ ਤਦਾ ਦਦृਸ਼ਤੁਸ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਤਂ ਗਿਰਿਗ੍ਰਾਮਕਂ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਸ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਣ੍ਡਮ੍ ਇਵ ਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਸ ਪਹਾੜੀ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਕੋਈ ਸਵਰਗ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਥੱਲੇ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਵਹਤ੍ਪ੍ਰਣਾਲੀਪਟਲਂ ਪੂਰ੍ਣਪੁष੍ਕਰਿਣੀਜਲਮ੍ । ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਕੁਰੁਕੁਚੈਃ ਕੂਜਤ੍ ਸੁषਿਰਸ਼੍ਵਭ੍ਰਕਚ੍ਛਲਮ੍
ਨਾਲੀਆਂ ਤੇ ਚੋਟੀਆਂ ਲਾਟਾਂ ਭਰੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੋਖਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵਹਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਵਕਰੇ ਬਿੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਖੱਡਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਗਰ੍ਜਦ੍ਗੋਵृਨ੍ਦਹੁਙ੍ਕਾਰਕਰਾਲਾਖਿਲਕੁਞ੍ਜਕਮ੍ । ਗੁਞ੍ਜਾਗੁਲ੍ਮਕषਣ੍ਡਾਢ੍ਯਂ ਸਚ੍ਛਾਯਘਨਮਾਰੁਤਮ੍
ਗਊਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਬਾਗਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਭੰਭਣ ਤੇ ਘਣੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਛਾਂਵਾਂ ਤੇ ਮੋਟੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਹੋਇਆ।
ਦੁष੍ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਰ੍ਕਕਿਰਣਂ ਪृਥਙ੍ ਨੀਹਾਰਧੂਸਰਮ੍ । ਉਦਞ੍ਚਨ੍ਮਞ੍ਜਰੀਪੁਞ੍ਜਜਟਾਲਵਿਸ਼ਿਖਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਹੀ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਧੁੰਦ ਅਤੇ ਧੂੜ ਨੇ ਰਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ ਹੈ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਥਾਨ ਛਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸ਼ਿਲਾਫਲਹਕਸ੍ਫਾਰਪ੍ਰੋਚ੍ਛਲਚ੍ਛੁਕ੍ਲਨਿਰ੍ਝਰੈਃ । ਸ੍ਮਾਰਿਤਾਚਲਨਿਰ੍ਧੂਤਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਧਿਜਲਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਚਿੱਟੀਆਂ ਝਰਨਾਂ ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਚਟਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਹੋਵੇ।
ਫਲਮਾਲਾਮਹਾਭਾਰਭਾਸੁਰੈਰ੍ ਅਜਿਰਦ੍ਰੁਮੈਃ । ਆਨੀਯ ਪੁष੍ਪਸਮ੍ਭਾਰਂ ਤਿष੍ਠਦ੍ਭਿਰ੍ ਇਵ ਸਙ੍ਕੁਲਮ੍
ਅੰਗਣੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਾਰੀ ਗੁੱਚਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਤਰਤ੍ਤਰਲਝਾਙ੍ਕਾਰਕਾਰਿਮਾਰੁਤਕਮ੍ਪਿਤੈਃ । ਕੀਰ੍ਣਪੁष੍ਪਮਹਾਵृष੍ਟਿਂ ਦ੍ਰੁਮੈਰ੍ ਇਵ ਰਸਾਕੁਲੈਃ
ਤੇਜ਼ ਤੇ ਕੰਪਦੇ ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਝੰਕਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦਰੱਖਤ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਰਖਾ ਵੰਞ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਸ਼ਙ੍ਕਿਤਸ਼ਿਲਾਕੂਟਸ੍ਰਵਦਬ੍ਬਿਨ੍ਦੁਝਾਙ੍ਕृਤੈਃ । ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕृਤਰਵਂ ਗੁਪ੍ਤੈਰ੍ ਅਸ਼ਙ੍ਕੈਸ਼੍ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤੈਃ ਖਗੈਃ
ਚਟਾਨਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬੂੰਦ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਕੁਝ ਪੰਛੀ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕੁਝ ਪੰਛੀ ਲੁਕ ਕੇ, ਕੁਝ ਸਾਵਧਾਨ ਹੋ ਕੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਉਤ੍ਫਾਲਲਹਰੀਪ੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼ੀਕਰਾਸ੍ਵਾਦਨਾਕੁਲੈਃ । ਨਦ੍ਯਾਮ੍ ਉਡ੍ਡਯਨਾਵਰ੍ਤਵृਤ੍ਤਿਭਿਰ੍ ਵਿਹਗੈਰ੍ ਵृਤਮ੍
ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉੱਠਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਛਿੜਕੇ ਨੂੰ ਚੱਖਣ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਨਾਲ, ਪੰਛੀ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਭੰਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨਦੀ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਾਲਤਾਲਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਕਾਕਾਲੋਕਨਸ਼ਙ੍ਕਿਤੈਃ । ਬਾਲੈਃ ਪ੍ਰਗੋਪਿਤਾਮਿਕ੍ਸ਼ਾਖਣ੍ਡਂ ਜੀਰ੍ਣਸ੍ਵਭੂਪ੍ਤਕੈਃ
ਉੱਚੀਆਂ ਤਾਲੀਆਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਬੱਚੇ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੱਬ ਕੇ ਸੁੱਟੀ ਗੰਨੇ ਦੀਆਂ ਟੁਕੜੀਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ।
ਪੁष੍ਪਸ਼ੇਖਰਸਮ੍ਭਾਰਵਸਨਗ੍ਰਾਮਬਾਲਕਮ੍ । ਕਦਮ੍ਬਨਿਮ੍ਬਜਮ੍ਬੀਰਗਹਨੋਪਾਨ੍ਤਸ਼ੀਤਲਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਬੱਚੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਕਦੰਬ, ਨਿੰਬ ਤੇ ਜਾਮੁਨ ਦੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਠੰਡੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹਨ।