ਕਲ੍ਲੋਲਾਕੁਲਕਚ੍ਛਾਸੁ ਲਸਦ੍ਗੁਲੁਗੁਲਾਸੁ ਚ । ਵੇਲਾਵਨਗੁਹਾਸ੍ਵ੍ ਅਬ੍ਧੇਸ਼੍ ਚਿਰਂ ਕੂਰ੍ਮਤਯਾ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਬਨਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕਛੂਏ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿਆ।
ਨਲਿਨੀਨਾਲਦੋਲਾਸੁ ਦੋਲਨਂ ਸਰਸਾਨਿਲਮ੍ । ਚਲਤ੍ਪਤ੍ਤ੍ਰਸਜਾਲਾਸੁ ਰਾਜਹਂਸਤਯਾ ਕृਤਮ੍
ਕੰਵਲ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਝੂਲਦੇ ਹੋਏ, ਝੀਲ ਦੀ ਹਲਕੀ ਹਵਾ ਵਿਚ, ਹਿਲਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਰਾਜ ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਖੇਡਿਆ।
ਸ਼ਾਦ੍ਵਲੀਦਲਦੋਲਾਨਾਮ੍ ਆਨ੍ਦੋਲਨਵਿਨਿਦ੍ਰਤਾਮ੍ । ਮषਕਸ੍ਯ ਮਯਾਲੋਕ੍ਯ ਦੀਨਂ ਮषਿਕਯਾ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਘਾਹ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਝੂਲਣੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮੱਛਰ ਆਪਣੀ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਬੇਬਸ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਤਰਤ੍ਤਾਰਤਰਙ੍ਗਾਸੁ ਚਞ੍ਚਦ੍ਵੀਚ੍ਯਗ੍ਰਚੁਮ੍ਬਨੈਃ । ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ੈਲਸ੍ਰਵਨ੍ਤੀषੁ ਜਲਵਞ੍ਜੁਲਬਾਲਯਾ
ਕੰਪਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਨੱਚਦੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਛੂਹੇ ਨਾਲ, ਪਹਾੜੀ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚ ਜਲ ਬੇਲ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮਨ੍ਦਾਰਮਨ੍ਦਿਰੇ ਮਦਨਾਤੁਰਃ । ਪਤਿਤਃ ਪਾਦਯੋਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਕੁਮਾਰਕਃ
ਗੰਧਮਾਦਨ ਤੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਮਹਲਾਂ ਵਿਚ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਨੌਜਵਾਨ ਇਸ਼ਕ ਵਿਚ ਡੂਬ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਕੀਰ੍ਣਕਰ੍ਪੂਰਪੂਤੇषੁ ਤਲ੍ਪੇषੁ ਵ੍ਯਸਨਾਤੁਰਾ । ਚਿਰਂ ਵਿਲੁਲਿਤਾਸ੍ਮੀਨ੍ਦੋਰ੍ ਬਿਮ੍ਬੇष੍ਵ੍ ਇਵ ਸ਼ਸ਼ਿਪ੍ਰਭਾ
ਤੜਪ ਵਿਚ ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰ ਕਪੂਰ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ ਵਿਛੋਣਿਆਂ 'ਤੇ ਪਿਆ ਰਹਿਆ, ਤੇ ਆਇਨੇ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ 'ਤੇ ਚੰਨਣੀ ਵਾਂਗ ਲਹਿਰਾਂ ਮਾਰਦਾ ਰਹਿਆ।
ਯੋਨਿष੍ਵ੍ ਅਨੇਕਵਿਧਦੁਃਖਸ਼ਤਾਨ੍ਵਿਤਾਸੁ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਮਯੋਨ੍ਨਮਨਸਨ੍ਨਮਨਾਕੁਲਾਙ੍ਗ੍ਯਾ । ਸਂਸਾਰਦੀਰ੍ਘਸਰਿਤਸ਼੍ ਚਲਯਾ ਲਹਰ੍ਯਾ ਦੁਰ੍ਵਾਰਵਾਤਹਰਿਣੀਸਰਣਕ੍ਰਮੇਣ
ਕਈ ਵੰਨਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜਣਨੀਆਂ ਵਿਚ ਬੇਹਿਸਾਬ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਟਕਦਾ ਤੇ ਉਠਦਾ-ਬੈਠਦਾ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੰਗਾਂ ਉਲਝੀਆਂ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਲੰਮੀ ਦਰਿਆ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਲਹਿਰ ਵਿਚ ਵਹਿ ਗਿਆ, ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਹਵਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਵਜ੍ਰਾਙ੍ਗਸਾਰਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕੁਡ੍ਯਾਨ੍ ਨਿਬਿਡਮਣ੍ਡਲਾਤ੍ । ਕੋਟਿਯੋਜਨਸਂਵਿष੍ਟਾਤ੍ ਕਥਂ ਤੇ ਨਿਰ੍ਗਤੇ ਉਭੇ
ਵਜਰਾਂਗ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੇਂਦਰ ਤੋਂ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੀ ਗਾੜ੍ਹੀ ਕੰਧ ਤੋਂ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਯੋਜਨ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕਿਵੇਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ?
ਕ੍ਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਕ੍ਵ ਤਦ੍ਭਿਤ੍ਤਿਃ ਕ੍ਵਾਤ੍ਰਾਸੌ ਵਜ੍ਰਸਾਰਤਾ । ਕਿਲਾਵਸ਼੍ਯਂ ਸ੍ਥਿਤੇ ਦੇਵ੍ਯਾਵ੍ ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਵਰਾਮ੍ਬਰੇ
ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕੰਧ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਦੇਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜ ਮਹਲ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਹੀ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹੋ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਗਿਰਿਗ੍ਰਾਮੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵਾਲਯਾਮ੍ਬਰੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ ਸ ਵਸਿष੍ਠਾਖ੍ਯ ਆਸ੍ਵਾਦਯਤਿ ਰਾਜਤਾਮ੍
ਉਸੇ ਪਹਾੜੀ ਪਿੰਡ ਵਿਚ, ਉਸੇ ਘਰ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਹੇਠ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨਾਮਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਰਾਜਗੀਰੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮ੍ ਏਵ ਮਣ੍ਡਪਾਕਾਸ਼ਕੋਣਕਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮਾਤ੍ਰਕਮ੍ । ਚਤੁਸ੍ਸਮੁਦ੍ਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਭੂਤਲਂ ਸੋ ऽਨੁਭੂਤਵਾਨ੍
ਉਹੀ ਮੰਡਪ ਦਾ ਖੋਹ, ਉਹੀ ਖਾਲੀ ਥਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਵਜੋਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ।
ਆਕਾਸ਼ਾਤ੍ਮਨਿ ਭੂਪੀਠੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਦ੍ ਰਾਜਪਤ੍ਤਨਮ੍ । ਰਾਜਸਦ੍ਮਾਨੁਭਵਤਿ ਸ ਚ ਸਾ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਰੁਨ੍ਧਤੀ
ਆਕਾਸ਼ ਰੂਪ ਧਰਤੀ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਉਹ ਤੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਰਾਜ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਲੀਲਾਭਿਧਾਨਾ ਸਞ੍ਜਾਤਾ ਤਯਾ ਚ ਜ੍ਞਪ੍ਤਿਰ੍ ਅਰ੍ਚਿਤਾ । ਜ੍ਞਪ੍ਤ੍ਯਾ ਸਹ ਸਮੁਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਖਮ੍ ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਨੋਰਮਮ੍
ਉਥੇ ਲੀਲਾ ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਗਿਆਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਅਜੀਬ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡ ਗਈ।
ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇ ਨਭਸਿ ਸਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਗृਹੋਦਰੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਾਨ੍ਤਰਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਗਿਰਿਂ ਵਾਸਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਇੱਕ ਹੱਥ ਦੇ ਪਾਸਲੇ ਜਿਤਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ, ਉਹ ਇਕ ਹੋਰ ਬ੍ਰਹਮੰਡ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਮਹਲ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਾਤ੍ ਪਰਿਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਆਯਯੌ । ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਤ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਥਾ ਤਲ੍ਪਗਤਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਪਲੰਗ ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਭਾਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਏਵੈਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਮਾਤ੍ਰਕਮ੍ । ਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਨ ਸਂਸਾਰੋ ਨ ਕੁਡ੍ਯਾਦਿ ਨ ਦੂਰਤਾ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਹੈ, ਕੇਵਲ ਅਕਾਸ਼ ਹੀ ਹੈ; ਨਾ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹੈ, ਨਾ ਸੰਸਾਰ, ਨਾ ਕੰਧਾਂ, ਨਾ ਦੂਰੀ।
ਸ੍ਵਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਏਵ ਕਚਤਿ ਤਯੋਸ੍ ਤਾਦृਙ੍ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਵਾਸਨਾਮਾਤ੍ਰਸੋਲ੍ਲੇਖਂ ਕ੍ਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਕ੍ਵ ਸਂਸृਤਿਃ
ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਮਨ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਉਹ ਮਨਮੋਹਣ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਿਰਫ ਵਾਸਨਾ ਦੀ ਝਲਕ ਤੋਂ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਤੇ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਨਿਰਾਵਰਣਮ੍ ਏਵੇਦਂ ਜ੍ਞਪ੍ਤ੍ਯਾਕਾਸ਼ਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਕਮ੍ । ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਸ੍ਵਚਿਤ੍ਤੇਨੋਨ੍ਨੀਤਂ ਸ੍ਪਨ੍ਦਯੁਕ੍ਤ੍ਯੇਵ ਮਾਰੁਤਃ
ਇਹ ਗਿਆਨ ਦਾ ਅਕਾਸ਼ ਬਿਲਕੁਲ ਖੁੱਲਾ ਤੇ ਅੰਤਹੀਨ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਭਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਵਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਹੈ।
ਚਿਦਾਕਾਸ਼ਮ੍ ਅਜਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਹਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਚਿਤ੍ਤ੍ਵਾਜ੍ ਜਗਦ੍ ਇਵਾਭਾਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨਿ
ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਅਕਾਸ਼ ਨਾ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਮਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਪਜਦਾ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯੇਨ ਬੁਦ੍ਧਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯੈਤਦ੍ ਆਕਾਸ਼ਾਦ੍ ਅਪਿ ਸ਼ੂਨ੍ਯਕਮ੍ । ਨ ਬੁਦ੍ਧਂ ਯੇਨ ਤਸ੍ਯੈਤਦ੍ ਵਜ੍ਰਸਾਰਾਚਲੋਪਮਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਖਾਲੀ ਹੈ; ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ।
ਗृਹ ਏਵ ਯਥਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਨਗਰਂ ਭਾਤਿ ਭਾਸ੍ਵਰਮ੍ । ਤਥੈਤਦ੍ ਅਸਦ੍ ਏਵਾਨ੍ਤਸ਼੍ ਚਿਦ੍ਧਾਤੌ ਭਾਤਿ ਭਾਸ੍ਵਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਝੂਠਾ ਸੰਸਾਰ ਚਿੱਤ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਮਰੁਜਲੇ ऽਮ੍ਬੁਤ੍ਵਂ ਕਟਕਤ੍ਵਂ ਚ ਹੇਮਨਿ । ਅਸਤ੍ ਸਦ੍ ਇਵ ਭਾਤੀਦਂ ਤਥਾ ਦृਸ਼੍ਯਤ੍ਵਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ
ਜਿਵੇਂ ਮਿਰਾਗ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਕੜਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਝੂਠਾ ਸੰਸਾਰ ਸੱਚਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਤਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮ੍ ਆਕਲਯਨ੍ਤ੍ਯੌ ਤੇ ਲਲਨੇ ਲਲਨਾਕृਤੀ । ਗृਹਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਯਯਤੁਰ੍ ਬਾਹ੍ਯਂ ਚਾਰੁਚਙ੍ਕ੍ਰਮਣਕ੍ਰਮੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਨੋ ਕੁੜੀਆਂ ਸੋਚਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਆਕਰਤੀ ਨਾਲ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀਆਂ ਤੇ ਸੁਹਣੇ, ਹੌਲੇ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਚੱਲ ਪਈਆਂ।
ਅਦृਸ਼੍ਯੇ ਗ੍ਰਾਮਲੋਕੇਨ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੇ ਪੁਰੋ ਗਿਰਿਮ੍ । ਚੁਮ੍ਬਿਤਾਕਾਸ਼ਕੁਹਰਂ ਸਂਸ੍ਪ੍ਰ੍ष੍ਟਾਦਿਤ੍ਯਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਅਣਦਿੱਖੇ ਰਹੇ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਤੱਕਦੀਆਂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਸਮਾਨ ਨੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਤੇ ਚੋਟੀਆਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਛੂਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਾਖਿਲੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਵਿਚਿਤ੍ਰਵਨਕਮ੍ਬਲਮ੍ । ਨਾਨਾਨਿਰ੍ਝਰਨਿਰ੍ਧੂਤਕੂਜਦ੍ਵਨਵਿਹਙ੍ਗਮਮ੍
ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਵਣਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਝਰਨਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੰਛੀ ਚਹਚਹਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਞ੍ਜਰੀਪੁਞ੍ਜਪਿਞ੍ਜਰਾਮ੍ਬੁਦਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਅਭ੍ਰਕਚ੍ਛਗੁਲੁਚ੍ਛਾਗ੍ਰਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਖਗਸਾਰਵਮ੍
ਉਥੇ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ, ਕੇਸਰ ਰੰਗ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਬੱਦਲ, ਤੇ ਮੀਕਾ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਸਨ।
ਸਾਰਵਞ੍ਜੁਲਵਿਸ੍ਤਾਰਗੁਪ੍ਤਾਖਿਲਸਰਿਤ੍ਤਟਮ੍ । ਅਸਮਾਪ੍ਤਸ਼ਿਲਾਸ਼੍ਵਭ੍ਰਲਤਾਨਰ੍ਤਨਮਾਰੁਤਮ੍
ਸਾਰਵੰਜੁਲਾ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਲੁਕ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਹਵਾ ਅਧੂਰੇ ਪੱਥਰਾਂ, ਖੱਡਾਂ ਤੇ ਨੱਚਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪੁष੍ਪਾਭ੍ਰਪਿਹਿਤਾਕਾਸ਼ਕੋਸ਼ਕੁਟ੍ਟਕਵਾਰਿਦਮ੍ । ਪਤਦ੍ਦੀਰ੍ਘਸਰਿਤ੍ਸ੍ਰੋਤਸ੍ਸਿਤਮੁਕ੍ਤਾਕਲਾਪਕਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੇ ਬੱਦਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਜਲ ਦੇ ਖੱਡਿਆਂ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਦਕਿ ਲੰਬੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਲੈ ਕੇ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਚਲਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਵਨਵ੍ਯੂਹਵਾਤਘਟ੍ਟਿਤਦਿਕ੍ਤਟਮ੍ । ਨਾਨਾਵਨਾਕੁਲੋਪਾਨ੍ਤਚ੍ਛਾਯਾਸਤਤਸ਼ੀਤਲਮ੍
ਹਵਾ ਚਲਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਉਥੇ ਹਲਚਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਦੀਆਂ ਘਣੀਆਂ ਛਾਂਵਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੰਡੀ ਪਵਨ ਦਿੰਦੀ ਸਨ।
ਅਥ ਤੇ ਲਲਨੇ ਤਤ੍ਰ ਤਦਾ ਦਦृਸ਼ਤੁਸ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਤਂ ਗਿਰਿਗ੍ਰਾਮਕਂ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਸ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਣ੍ਡਮ੍ ਇਵ ਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਸ ਪਹਾੜੀ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਕੋਈ ਸਵਰਗ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਥੱਲੇ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।