ਭੋਗਕਲ੍ਲੋਲਵਲਨਾਵਿਕਲਾਕੁਲਚੇਤਨਃ । ਜਾਡ੍ਯਜਰ੍ਜਰਚਿਦ੍ਵृਤ੍ਤਿਸ੍ ਸਂਸਾਰਾਮ੍ਭੋਧਿਕਚ੍ਛਪਃ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਭੋਗ ਦੇ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀਆਂ ਭਵਾਂ ਨਾਲ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਢਿੱਲੀ ਤੇ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਕਛੂਆ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਅਤ੍ਯਾਕੁਲਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ । ਸੁਪ੍ਤਃ ਤੇਜਸ੍ਸ੍ਥਿਤਤਯਾ ਨ ਜਾਗਰ੍ਤਿ ਭਵਭ੍ਰਮੇ
ਰਾਜਾ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਔਖੇ ਹੋਣ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਜਾਗਦਾ ਨਹੀਂ।
ਈਸ਼੍ਵਰੋ ऽਹਮ੍ ਅਹਂ ਭੋਗੀ ਸਿਦ੍ਧੋ ऽਹਂ ਬਲਵਾਨ੍ ਸੁਖੀ । ਇਤ੍ਯ੍ ਅਨਨ੍ਤਮਹਾਰਜ੍ਜ੍ਵਾ ਵਲਿਤੋ ਵਸ਼ਤਾਂ ਗਤਃ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ,' ਤਾਂ ਉਹ ਅੰਤਹੀਣ ਵੱਡੀ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਕਸ੍ਯ ਵਦ ਭਰ੍ਤੁਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮੀਪੇ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਵਾਤ੍ਯਾ ਵਨਾਨ੍ਤਰਂ ਗਨ੍ਧਲੇਖਾਮ੍ ਇਵ ਵਨਾਨ੍ ਨਯੇ
ਤੂੰ ਦੱਸ, ਸੋਹਣੀਏ, ਕਿਹੜਾ ਪਤੀ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚੋਂ ਸੁਗੰਧ ਦੀ ਲਕੀਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ?
ਅਨ੍ਯ ਏਵ ਸ ਸਂਸਾਰਸ੍ ਸੇਵ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮਣ੍ਡਪਃ । ਅਨ੍ਯਾ ਏਵ ਚ ਤਾ ਵਤ੍ਸੇ ਵ੍ਯਵਹਾਰਪਰਮ੍ਪਰਾਃ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਪਿਆਰੀਏ, ਵੱਖਰਾ ਹੀ ਹੈ—ਇਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਮਹਲ ਹੈ; ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰੀ ਲੜੀਆਂ ਵੀ ਵੱਖਰੇ ਹੀ ਹਨ।
ਸਂਸਾਰਮਣ੍ਡਲਾਨੀਹ ਤਾਨਿ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ । ਨੂਨਂ ਯੋਜਨਕੋਟੀਨਾਂ ਕੋਟਯਸ੍ ਤੇष੍ਵ੍ ਇਹਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੋਲ, ਇੱਥੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਕੋਸਾਂ ਦਾ ਫਾਸਲਾ ਹੈ।
ਆਕਾਸ਼ਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਏਤੇषਾਮ੍ ਇਦਂ ਪਸ਼੍ਯ ਵਪੁਃ ਪੁਰਃ । ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਕੋਟੀਨਾਂ ਕੋਟਯਸ੍ ਤੇष੍ਵ੍ ਇਹ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਰੂਪਾਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਰਫ਼ ਖ਼ਾਲੀ ਆਕਾਸ਼ ਹੀ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਣਗਿਣਤ ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਲੱਖਾਂ ਗਿਣਤਾਂ ਵੱਸ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਪਰਮਾਣੌ ਪਰਮਾਣੌ ਸਰ੍ਗਵਰ੍ਗਾ ਨਿਰਰ੍ਗਲਮ੍ । ਮਹਾਚਿਤਸ੍ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਾ ਰੁਚੀਵ ਤ੍ਰਸਰੇਣਵਃ
ਹਰ ਇਕ ਪਰਮਾਣੂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਕਈ ਕਈ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਵੱਡੀ ਚਿਤ ਦੀ ਹੱਦ 'ਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਕਣ।
ਮਹਾਰਮ੍ਭਗੁਰੂਣ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਅਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕਾਨਿ ਚ । ਤੁਲਾਯਾਂ ਧਾਨਕਾਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਅਪਿ ਤਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਨੋ
ਇਹ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਹੈ, ਤੋਲਣ ਵਾਲੀ ਤਕੜੀ 'ਤੇ ਤਿਲ ਦੇ ਦਾਣੇ ਦੇ ਭਾਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਾਚਲੋਦ੍ਦ੍ਯੋਤੋ ਵਨਵਦ੍ ਭਾਤਿ ਖੇ ਯਥਾ । ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਦਿਭੂਤਰਹਿਤਾ ਜਗਦ੍ਵਦ੍ ਭਾਤਿ ਚਿਤ੍ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਈ ਕਈ ਰਤਨ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਚਿਤ ਵੀ ਧਰਤੀ ਆਦਿ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਕਚਤਿ ਜ੍ਞਪ੍ਤਿਰ੍ ਏਵੇਯਂ ਜਗਦ੍ ਇਤ੍ਯਾਦਿਨਾਮਭਿਃ । ਨ ਤੁ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਦਿ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਸਰ੍ਗਾਦਾਵ੍ ਏਵ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੀ 'ਜਗਤ' ਆਦਿ ਨਾਂਵਾਂ ਹੇਠ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਆਦਿ ਕਿਸੇ ਭੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਯਥਾ ਤਰਙ੍ਗਸ੍ ਸਰਿਤਿ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ ਭਵੇਤ੍ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਕਾਰਕਲਨਾਦੇਸ਼ਾ ਜਾਤਾਸ੍ਯ੍ ਅਲਂ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬਣਦੀ ਤੇ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਤੇ ਬਣਾਵਟਾਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਵਮ੍ ਏਤਜ੍ ਜਗਨ੍ਮਾਤਰ੍ ਮਯਾ ਮृਤਮ੍ ਇਹਾਧੁਨਾ । ਮਮੇਦਂ ਰਾਜਸਂ ਜਨ੍ਮ ਤਾਮਸਂ ਨੋ ਨ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਮਰ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਰਜਸ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤਮਸ ਜਾਂ ਸੱਤਵ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਵਤੀਰ੍ਣਾਯਾ ਅष੍ਟੌ ਜਨ੍ਮਸ਼ਤਾਨਿ ਮੇ । ਨਾਨਾਯੋਨੀਨ੍ਯ੍ ਅਤੀਤਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮੀਵਾਧੁਨਾ ਪੁਰਃ
ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਉਤਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੇ ਅਠ ਸੌ ਜਨਮ ਹੋ ਚੁਕੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਨਮਾਂ ਦੀਆਂ ਜੂਨੀਆਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਸਂਸਾਰਮਣ੍ਡਲੇ ਦੇਵਿ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਅਭਵਂ ਪੁਰਾ । ਲੋਕਾਨ੍ਤਰਾਬ੍ਜਭ੍ਰਮਰੀ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਵਰਾਙ੍ਗਨਾ
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀ ਸੀ, ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁੜੀ ਵੀ ਸੀ।
ਦੁਰ੍ਵਾਸਨਾਕਲੁषਿਤਾ ਤਤੋ ऽਹਂ ਮਾਨੁषੀ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਸਂਸਾਰਮਣ੍ਡਲੇ ऽਨ੍ਯਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਙ੍ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਕਾਮਿਨੀ
ਮੰਦੇ ਸੁਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਗੰਦੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਇਨਸਾਨੀ ਔਰਤ ਬਣੀ; ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹੋਰ ਚੱਕਰ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਤੰਗਣ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀ।
ਕਰਞ੍ਜਕੁਞ੍ਜਜਮ੍ਬੀਰਕਦਮ੍ਬਵਨਵਾਸਿਨੀ । ਪਤ੍ਤ੍ਰਾਮ੍ਬਰਧਰਾ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਸ਼ਬਰ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਅਥਾਭਵਮ੍
ਕਰੰਜ, ਕੁੰਜ, ਜੰਬੀਰਾ ਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਦੀ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਸ਼ਬਰੀ ਬਣੀ।
ਵਨਵਾਸਨਯਾ ਮੁਗ੍ਧਾ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਹਮ੍ ਅਥੋ ਲਤਾ । ਗੁਲੁਚ੍ਛਨਯਨਾ ਪਤ੍ਤ੍ਰਹਸ੍ਤਾ ਵਨਨਿਵਾਸਿਨੀ
ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ ਸਾਦੀ ਹੋ ਗਈ, ਮੈਂ ਲਤਾ ਬਣੀ; ਗੁਲੁਚਾ ਫਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਪੱਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹੀ।
ਪੁਣ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਲਤਾ ਸਾਹਂ ਮੁਨਿਸਙ੍ਗਪਵਿਤ੍ਰਿਤਾ । ਵਨਾਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਾ ਤਸ੍ਯੈਵ ਕਨ੍ਯਾਭੂਵਂ ਮਹਾਮੁਨੇਃ
ਮੈਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਬੇਲ ਸੀ, ਜੋ ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਸੀ। ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਧੀ ਬਣ ਗਈ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਫਲਦਾਤॄਣਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਪਰਿਣਾਮਤਃ । ਰਾਜਾਹਂ ਚਾਭਵਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸੁਰਾष੍ਟ੍ਰੇषੁ ਸਮਾਸ਼੍ ਸ਼ਤਮ੍
ਜੋ ਕਰਮ ਮੈਨੂੰ ਔਰਤ ਹੋਣ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸੁਰਾਸ਼ਟਰ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਇਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਾਲੀਨਾਂ ਤਲਕਚ੍ਛੇषੁ ਰਾਜਦੁष੍ਕृਤਦੋषਤਃ । ਨਕੁਲੀ ਨਵਵਰ੍षਾਣਿ ਕੁष੍ਠਨष੍ਟਾਙ੍ਗਿਕਾਭਵਮ੍
ਖਜੂਰ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਰਾਜਸੀ ਬੁਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਵਜੋਂ, ਮੈਂ ਨੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਕੁਸ਼ਟ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਇਕ ਨਕੁਲੀ (ਨੇਵਲਾ) ਬਣ ਗਿਆ।
ਵਰ੍षਾਣ੍ਯ੍ ਅष੍ਟੌ ਸੁਰਾष੍ਟ੍ਰੇषੁ ਦੇਵਿ ਗੋਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਕृਤਮ੍ । ਸੋਢੁਂ ਦੁਰ੍ਜਨਦੁष੍ਟਾਜ੍ਞਬਾਲਗੋਪਾਲਲੀਲਯਾ
ਸੁਰਾਸ਼ਟਰ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਗਾਂ ਬਣ ਕੇ ਰਹੀ, ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤੰਗੀ ਅਤੇ ਅਣਜਾਣ ਗੋਪਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਅਤੇ ਹੁਕਮਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿੰਦੀ ਰਹੀ।
ਵਿਹਙ੍ਗ੍ਯਾ ਵੈਰਿਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਾ ਵਾਗੁਰਾ ਵਿਪਿਨਾਵਨੌ । ਕ੍ਲੇਸ਼ੇਨ ਮਹਤਾ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਅਦ੍ਯੇਮਾ ਵਾਸਨਾ ਇਵ
ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਜਾਲ ਵਿਚ ਜੰਗਲ ਦੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਜਾਲ ਤੋੜ ਕੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਹੁਣ ਟੁੱਟ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਕਰ੍ਣਿਕਾਕ੍ਰੋਡਸ਼ਯ੍ਯਾਸੁ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਲਿਨਾ ਸਹ । ਪਦ੍ਮਕੁਡ੍ਮਲਕੋਸ਼ੇषੁ ਭੁਕ੍ਤਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਯਾ ਰਹਃ
ਮੈਂ ਭੰਭੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਅਣਖੁੱਲੇ ਕੋਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁਪਚਾਪ ਪਰਾਗ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲਿਆ।
ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮ੍ ਉਤ੍ਤੁਙ੍ਗਸ਼ृਙ੍ਗਾਸੁ ਹਰਿਣ੍ਯਾ ਹਾਰਿਨੇਤ੍ਰਯਾ । ਵਨਸ੍ਥਲੀषੁ ਰਮ੍ਯਾਸੁ ਕਿਰਾਤਹਤਮਰ੍ਮਯਾ
ਮੈਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਹਿਰਣ ਨਾਲ ਉੱਚੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਖੁੱਲੇ ਥਾਂਵਾਂ 'ਚ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵਲੋਂ ਮੇਰੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਵਾਰ ਹੋਇਆ।
ਦृष੍ਟਮ੍ ਅष੍ਟਾਸੁ ਦਿਕ੍ਸ਼੍ਵ੍ ਅਬ੍ਧਿਕਲ੍ਲੋਲੈਰ੍ ਉਹ੍ਯਮਾਨਯਾ । ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਕਚ੍ਛਪਾਸ੍ਫੋਟਰਟਨਾਟਨਤਾਡਨਮ੍
ਮੈਂ ਅੱਠੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਮੱਛੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਤੇ ਕਛੂਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ—ਫਟਣ, ਹਿਨ੍ਹੋਣ, ਤੇ ਟਕਰਾਉਣ—ਸੁਣੀਆਂ।
ਪੀਤਂ ਚਰ੍ਮਣ੍ਵਤੀਤੀਰੇ ਗਾਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਮਧੁਰਸ੍ਵਨਮ੍ । ਸਾਰਤਸ੍ ਸੁਰਤੇ ਸ੍ਵੈਰਂ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਸਾਧੁਰਞ੍ਜਿਤਃ
ਚਮੜੀ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਮੈਂ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾ ਕੇ ਪੀਤਾ; ਚੰਗੇ ਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਸੁਹਣੀ ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਨਾਇਆ।
ਤਾਲੀਤਮਾਲਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਤਰਲਾਨਨਨੇਤ੍ਰਯਾ । ਕ੍ਸ਼ੀਵਯੇਕ੍ਸ਼ਣਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭੈਃ ਕृਤਂ ਕਾਨ੍ਤਾਵਲੋਕਨਮ੍
ਤਾਲ ਤੇ ਤਮਾਲ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੰਚਲ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੀ ਮਸਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।
ਕਨਕਸ੍ਯਨ੍ਦਸਨ੍ਦੋਹਸੁਨ੍ਦਰੈਰ੍ ਅਙ੍ਕਪਙ੍ਕਜੈਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪ੍ਸਰੋऽਮ੍ਬੁਜਿਨ੍ਯਾਸ਼ੁਤੋषਿਤਾ ਸੁਰषਟ੍ਪਦਾ
ਸੋਨੇ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸੁਹਣੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜੰਘਾਂ ਨਾਲ, ਸੁਰਗ ਦੀ ਝੀਲ ਦੀ ਅਪਸਰਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਮਾਣਿਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਾਨਿਕਰਭੂਤਲੇ । ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਵਨੇ ਮੇਰੋਰ੍ ਯੂਨਾ ਸਹ ਰਤਂ ਕृਤਮ੍
ਮਣੀ, ਸੋਨਾ, ਮਾਣਕ ਤੇ ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਕਲਪਵ੍ਰਖ਼ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਸ ਭੋਗਿਆ।