ਇਦਾਨੀਂ ਤਸ੍ਯ ਭਰ੍ਤੁਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਸਮੀਪਂ ਯਦਿ ਗਚ੍ਛਸਿ । ਤਤ੍ ਤੇਨ ਵ੍ਯਵਹਾਰਸ੍ ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਹੁਣ ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਚੱਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹੈਵ ਮਨ੍ਦਿਰਾਕਾਸ਼ੇ ਪਤਿਰ੍ ਵਿਪ੍ਰੋ ਮਮਾਭਵਤ੍ । ਇਹੈਵ ਸ ਮृਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ
ਇਥੇ ਹੀ, ਮਹਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ; ਇਥੇ ਹੀ, ਮਰ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਹੈਵ ਤਸ੍ਯ ਸਂਸਾਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਭੂਮਣ੍ਡਲਾਨ੍ਤਰੇ । ਰਾਜਧਾਨੀਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪੁਰਨ੍ਧ੍ਰ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ
ਇਥੇ ਹੀ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹੋਰ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਰਾਣੀ ਵਜੋਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹਾਂ।
ਇਹੈਵਾਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ ਮृਤੋ ਮਮ ਭੂਮਿਪਃ । ਇਹੈਵਾਨ੍ਤਃਪੁਰਾਕਾਸ਼ੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਪੁਨਰ੍ ਨृਪਃ
ਇਥੇ ਹੀ, ਮਹਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਮਰ ਗਿਆ; ਇਥੇ ਹੀ, ਮਹਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਉਹ ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਵਸੁਧਾਪੀਠੇ ਨਾਨਾਜਨਪਦੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਸਰ੍ਵੋ ਜਵਞ੍ਜਵੀਭਾਵ ਇਹੈਵਾਯਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਇਥੇ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਗृਹਾਕਾਸ਼ੇ ਸਰ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਭੂਤਯਃ । ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ ਸਮੁਦ੍ਗਕੋਸ਼ਸ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਤਸ੍ ਸਰ੍षਪੋਤ੍ਕਰਾਃ
ਇਸ ਹੀ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਇਥੇ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਛੋਟੇ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਕਈ ਰਾਈਆਂ ਪਈਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਦ੍ ਅਦੂਰਮ੍ ਅਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤਦ੍ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਮਮ ਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਇਹ ਯਥਾ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ ਕੁਰੁ
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਥਾਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਹ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਕਰ।
ਭੂਤਲਾਰੁਨ੍ਧਤਿਸੁਤੇ ਭਰ੍ਤਾਰਸ੍ ਤਵ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿ । ਤ੍ਰਯੋ ਨਾਮਾਥਵਾਭੂਵਨ੍ ਬਹਵਸ਼੍ ਸ਼ਤਸਮ੍ਮਿਤਾਃ
ਧਰਤੀ ਦੀ ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੀ ਧੀਏ, ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਹੁਣ ਤਿੰਨ ਹਨ, ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸੈਂਕੜੇ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਨੇਦੀਯਸਾਂ ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ ਤੇ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਗਤਃ । ਰਾਜਾ ਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਵृਤਸ੍ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ऽਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਸ਼ਵਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਦੇ ਨੇੜਲੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਜੋ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਾਲਾ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਮੁਰਦਾ ਪਿਆ ਹੈ।
ਸਂਸਾਰਮਣ੍ਡਪੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤृਤੀਯੋ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ । ਮਹਾਸਂਸਾਰਜਲਧੌ ਪਤਿਤੋ ਭ੍ਰਮਮ੍ ਆਗਤਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੰਚ 'ਤੇ ਤੀਜਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਭਟਕਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਭੋਗਕਲ੍ਲੋਲਵਲਨਾਵਿਕਲਾਕੁਲਚੇਤਨਃ । ਜਾਡ੍ਯਜਰ੍ਜਰਚਿਦ੍ਵृਤ੍ਤਿਸ੍ ਸਂਸਾਰਾਮ੍ਭੋਧਿਕਚ੍ਛਪਃ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਭੋਗ ਦੇ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀਆਂ ਭਵਾਂ ਨਾਲ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਢਿੱਲੀ ਤੇ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਕਛੂਆ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਅਤ੍ਯਾਕੁਲਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ । ਸੁਪ੍ਤਃ ਤੇਜਸ੍ਸ੍ਥਿਤਤਯਾ ਨ ਜਾਗਰ੍ਤਿ ਭਵਭ੍ਰਮੇ
ਰਾਜਾ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਔਖੇ ਹੋਣ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਜਾਗਦਾ ਨਹੀਂ।
ਈਸ਼੍ਵਰੋ ऽਹਮ੍ ਅਹਂ ਭੋਗੀ ਸਿਦ੍ਧੋ ऽਹਂ ਬਲਵਾਨ੍ ਸੁਖੀ । ਇਤ੍ਯ੍ ਅਨਨ੍ਤਮਹਾਰਜ੍ਜ੍ਵਾ ਵਲਿਤੋ ਵਸ਼ਤਾਂ ਗਤਃ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ,' ਤਾਂ ਉਹ ਅੰਤਹੀਣ ਵੱਡੀ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਕਸ੍ਯ ਵਦ ਭਰ੍ਤੁਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮੀਪੇ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਵਾਤ੍ਯਾ ਵਨਾਨ੍ਤਰਂ ਗਨ੍ਧਲੇਖਾਮ੍ ਇਵ ਵਨਾਨ੍ ਨਯੇ
ਤੂੰ ਦੱਸ, ਸੋਹਣੀਏ, ਕਿਹੜਾ ਪਤੀ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚੋਂ ਸੁਗੰਧ ਦੀ ਲਕੀਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ?
ਅਨ੍ਯ ਏਵ ਸ ਸਂਸਾਰਸ੍ ਸੇਵ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮਣ੍ਡਪਃ । ਅਨ੍ਯਾ ਏਵ ਚ ਤਾ ਵਤ੍ਸੇ ਵ੍ਯਵਹਾਰਪਰਮ੍ਪਰਾਃ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਪਿਆਰੀਏ, ਵੱਖਰਾ ਹੀ ਹੈ—ਇਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਮਹਲ ਹੈ; ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰੀ ਲੜੀਆਂ ਵੀ ਵੱਖਰੇ ਹੀ ਹਨ।
ਸਂਸਾਰਮਣ੍ਡਲਾਨੀਹ ਤਾਨਿ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ । ਨੂਨਂ ਯੋਜਨਕੋਟੀਨਾਂ ਕੋਟਯਸ੍ ਤੇष੍ਵ੍ ਇਹਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੋਲ, ਇੱਥੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਕੋਸਾਂ ਦਾ ਫਾਸਲਾ ਹੈ।
ਆਕਾਸ਼ਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਏਤੇषਾਮ੍ ਇਦਂ ਪਸ਼੍ਯ ਵਪੁਃ ਪੁਰਃ । ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਕੋਟੀਨਾਂ ਕੋਟਯਸ੍ ਤੇष੍ਵ੍ ਇਹ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਰੂਪਾਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਰਫ਼ ਖ਼ਾਲੀ ਆਕਾਸ਼ ਹੀ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਣਗਿਣਤ ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਲੱਖਾਂ ਗਿਣਤਾਂ ਵੱਸ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਪਰਮਾਣੌ ਪਰਮਾਣੌ ਸਰ੍ਗਵਰ੍ਗਾ ਨਿਰਰ੍ਗਲਮ੍ । ਮਹਾਚਿਤਸ੍ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਾ ਰੁਚੀਵ ਤ੍ਰਸਰੇਣਵਃ
ਹਰ ਇਕ ਪਰਮਾਣੂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਕਈ ਕਈ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਵੱਡੀ ਚਿਤ ਦੀ ਹੱਦ 'ਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਕਣ।
ਮਹਾਰਮ੍ਭਗੁਰੂਣ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਅਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕਾਨਿ ਚ । ਤੁਲਾਯਾਂ ਧਾਨਕਾਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਅਪਿ ਤਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਨੋ
ਇਹ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਹੈ, ਤੋਲਣ ਵਾਲੀ ਤਕੜੀ 'ਤੇ ਤਿਲ ਦੇ ਦਾਣੇ ਦੇ ਭਾਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਾਚਲੋਦ੍ਦ੍ਯੋਤੋ ਵਨਵਦ੍ ਭਾਤਿ ਖੇ ਯਥਾ । ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਦਿਭੂਤਰਹਿਤਾ ਜਗਦ੍ਵਦ੍ ਭਾਤਿ ਚਿਤ੍ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਈ ਕਈ ਰਤਨ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਚਿਤ ਵੀ ਧਰਤੀ ਆਦਿ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਕਚਤਿ ਜ੍ਞਪ੍ਤਿਰ੍ ਏਵੇਯਂ ਜਗਦ੍ ਇਤ੍ਯਾਦਿਨਾਮਭਿਃ । ਨ ਤੁ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਦਿ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਸਰ੍ਗਾਦਾਵ੍ ਏਵ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੀ 'ਜਗਤ' ਆਦਿ ਨਾਂਵਾਂ ਹੇਠ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਆਦਿ ਕਿਸੇ ਭੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਯਥਾ ਤਰਙ੍ਗਸ੍ ਸਰਿਤਿ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ ਭਵੇਤ੍ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਕਾਰਕਲਨਾਦੇਸ਼ਾ ਜਾਤਾਸ੍ਯ੍ ਅਲਂ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬਣਦੀ ਤੇ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਤੇ ਬਣਾਵਟਾਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਵਮ੍ ਏਤਜ੍ ਜਗਨ੍ਮਾਤਰ੍ ਮਯਾ ਮृਤਮ੍ ਇਹਾਧੁਨਾ । ਮਮੇਦਂ ਰਾਜਸਂ ਜਨ੍ਮ ਤਾਮਸਂ ਨੋ ਨ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਮਰ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਰਜਸ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤਮਸ ਜਾਂ ਸੱਤਵ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਵਤੀਰ੍ਣਾਯਾ ਅष੍ਟੌ ਜਨ੍ਮਸ਼ਤਾਨਿ ਮੇ । ਨਾਨਾਯੋਨੀਨ੍ਯ੍ ਅਤੀਤਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮੀਵਾਧੁਨਾ ਪੁਰਃ
ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਉਤਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੇ ਅਠ ਸੌ ਜਨਮ ਹੋ ਚੁਕੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਨਮਾਂ ਦੀਆਂ ਜੂਨੀਆਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਸਂਸਾਰਮਣ੍ਡਲੇ ਦੇਵਿ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਅਭਵਂ ਪੁਰਾ । ਲੋਕਾਨ੍ਤਰਾਬ੍ਜਭ੍ਰਮਰੀ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਵਰਾਙ੍ਗਨਾ
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀ ਸੀ, ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁੜੀ ਵੀ ਸੀ।
ਦੁਰ੍ਵਾਸਨਾਕਲੁषਿਤਾ ਤਤੋ ऽਹਂ ਮਾਨੁषੀ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਸਂਸਾਰਮਣ੍ਡਲੇ ऽਨ੍ਯਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਙ੍ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਕਾਮਿਨੀ
ਮੰਦੇ ਸੁਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਗੰਦੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਇਨਸਾਨੀ ਔਰਤ ਬਣੀ; ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹੋਰ ਚੱਕਰ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਤੰਗਣ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀ।
ਕਰਞ੍ਜਕੁਞ੍ਜਜਮ੍ਬੀਰਕਦਮ੍ਬਵਨਵਾਸਿਨੀ । ਪਤ੍ਤ੍ਰਾਮ੍ਬਰਧਰਾ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਸ਼ਬਰ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਅਥਾਭਵਮ੍
ਕਰੰਜ, ਕੁੰਜ, ਜੰਬੀਰਾ ਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਦੀ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਸ਼ਬਰੀ ਬਣੀ।
ਵਨਵਾਸਨਯਾ ਮੁਗ੍ਧਾ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਹਮ੍ ਅਥੋ ਲਤਾ । ਗੁਲੁਚ੍ਛਨਯਨਾ ਪਤ੍ਤ੍ਰਹਸ੍ਤਾ ਵਨਨਿਵਾਸਿਨੀ
ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ ਸਾਦੀ ਹੋ ਗਈ, ਮੈਂ ਲਤਾ ਬਣੀ; ਗੁਲੁਚਾ ਫਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਪੱਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹੀ।
ਪੁਣ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਲਤਾ ਸਾਹਂ ਮੁਨਿਸਙ੍ਗਪਵਿਤ੍ਰਿਤਾ । ਵਨਾਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਾ ਤਸ੍ਯੈਵ ਕਨ੍ਯਾਭੂਵਂ ਮਹਾਮੁਨੇਃ
ਮੈਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਬੇਲ ਸੀ, ਜੋ ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਸੀ। ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਧੀ ਬਣ ਗਈ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਫਲਦਾਤॄਣਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਪਰਿਣਾਮਤਃ । ਰਾਜਾਹਂ ਚਾਭਵਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸੁਰਾष੍ਟ੍ਰੇषੁ ਸਮਾਸ਼੍ ਸ਼ਤਮ੍
ਜੋ ਕਰਮ ਮੈਨੂੰ ਔਰਤ ਹੋਣ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸੁਰਾਸ਼ਟਰ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਇਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ।