ਏਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਥ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਤੋ ਦਸ਼ਗੁਣਾਤ੍ਮਨਾ । ਮੇਰ੍ਵਾਦਿਦ੍ਰਾਵਣੋਤ੍ਕੇਨ ਜ੍ਵਾਲਾਜਾਲੇਨ ਮਾਲਿਤਾਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਤੇ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਡੀ ਅਸਲ ਵਾਲੀ, ਮੈਰੂ ਤੇ ਹੋਰ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਪਿਘਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਥ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਤੋ ਦਸ਼ਗੁਣਾਤ੍ਮਨਾ । ਮੇਰ੍ਵਾਦ੍ਯ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਚਲਨੀਕਂ ਨਯਤਾ ਤृਣਪਾਂਸੁਵਤ੍
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਤੇ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਡੀ ਅਸਲ ਵਾਲੀ, ਮੈਰੂ ਤੇ ਹੋਰ ਅਡੋਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਘਾਸ ਜਾਂ ਧੂੜ ਵਾਂਗ ਹਿਲਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਵਹਤਾਦ੍ਰੀਨ੍ਦ੍ਰਵਿਸ੍ਫੋਟਕਾਰਿਦਾਰ੍ਵਾਗ੍ਨਿਹਾਰਿਣਾ । ਨਿਸ਼੍ਸ਼ੂਨ੍ਯਤ੍ਵਾਦ੍ ਅਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਰੁਤਾ ਪਰਿਤੋ ਵृਤਾਮ੍
ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਸਕਦੀ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਖਾਲੀਪਨ ਕਰਕੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਥ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਤੋ ਦਸ਼ਗੁਣਾਤ੍ਮਨਾ । ਪਰਿਤੋ ਵਲਿਤਾਂ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਾ ਨਿਸ਼੍ਸ਼ੂਨ੍ਯੇਨੈਕਰੂਪਿਣਾ
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਤੇ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਡੀ ਅਸਲ ਵਾਲੀ, ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਇਕਸਾਰ ਅਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅਥ ਯੋਜਨਲਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਸ਼ਤੇਨ ਘਨਰੂਪਿਣਾ । ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਖਣ੍ਡੇਨ ਹੈਮੇਨ ਰਵਿਪਰ੍ਵਣਾ
ਫਿਰ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਵਾਲੀ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੂਰਜੀ ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਇਤਿ ਜਲਧਿਮਹਾਦ੍ਰਿਲੋਕਪਾਲ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਪੁਰਾਮ੍ਬਰਭੂਤਲਪ੍ਰਣੀਤਮ੍ । ਜਗਦੁਦਰਮ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਾਨੁषੀ ਪ੍ਰਾਗ੍ ਭੁਵਿ ਨਿਜਮਨ੍ਦਿਰਕੋਟਰਂ ਦਦਰ੍ਸ਼
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਬਣੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਕੋਠੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਤਤੋ ਦਦृਸ਼ਤੁਸ੍ ਸਦ੍ਮ ਸ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਸਿਦ੍ਧਯੋषਿਤੌ । ਅਦृਸ਼੍ਯੇ ਏਵ ਲੋਕਸ੍ਯ ਮਣ੍ਡਪਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਪਦਮ੍
ਫਿਰ ਦੋਵਾਂ ਸਿੱਧਾ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਘਰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਇੱਕ ਮੰਡਪ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਨ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ।
ਚਿਨ੍ਤਾਵਿਧੁਰਦਾਸੀਕਂ ਬਾष੍ਪਕ੍ਲਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗਨਾਮੁਖਮ੍ । ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਪ੍ਰਾਯਰਚਨਂ ਸ਼ੀਰ੍ਣਪਤ੍ਤ੍ਰਾਮ੍ਬੁਜੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਘਰ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਦਾਸੀਆਂ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਬਣਾਵਟ, ਤੇ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਨष੍ਟੋਤ੍ਸਵਪੁਰਪ੍ਰਾਯਮ੍ ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ਤਮ੍ ਇਵਾਰ੍ਣਵਮ੍ । ਗ੍ਰੀष੍ਮਦਗ੍ਧਮ੍ ਇਵੋਦ੍ਯਾਨਂ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਦਗ੍ਧਮ੍ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਮ੍
ਉਹ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਤਿਉਹਾਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ, ਅਗਸਤਿਆ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਬਾਗ ਜਾਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਦਰਖ਼ਤ।
ਵਾਤਚ੍ਛਿਨ੍ਨਮ੍ ਇਵਾਮ੍ਭੋਦਂ ਹਿਮਦਗ੍ਧਮ੍ ਇਵਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ । ਸ੍ਵਲ੍ਪਸ੍ਨੇਹਦਸ਼ਂ ਦੀਪਮ੍ ਇਵਾਲੋਕਨਖੇਦਦਮ੍
ਉਹ ਘਰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਫਟਿਆ ਬੱਦਲ, ਪਾਲੀ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਕਮਲ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਤੇਲ ਵਾਲਾ ਦੀਵਾ, ਤੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਆਸਨ੍ਨਮृਤ੍ਯੁਤਰੁਣਾਨ੍ਤਰਵਕ੍ਤ੍ਰਕਾਨ੍ਤਿਸਂਸ਼ੀਰ੍ਣਜੀਰ੍ਣਤਰੁਪਰ੍ਣਵਨੋਪਮਾਨਮ੍ । ਵृष੍ਟਿਵ੍ਯਪਾਯਪਰਿਧੂਸਰਦੇਸ਼ਰੂਕ੍ਸ਼ਂ ਜਾਤਂ ਗृਹੇਸ਼੍ਵਰਵਿਯੋਗਹਤਂ ਗृਹਂ ਤਤ੍
ਉਹ ਘਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨੇ ਝਟਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਮਰਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਲਿਨ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪਤਝੜ ਵਾਲੇ ਬੂੜ੍ਹੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੀਂਹ ਮੁੱਕਣ ਤੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸੁੱਕੇ ਇਲਾਕੇ ਵਾਂਗ ਰੁੱਖਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਥ ਸਾ ਨਿਰ੍ਮਲਜ੍ਞਾਨਚਿਰਾਭ੍ਯਾਸੇਨ ਸੁਨ੍ਦਰੀ । ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸਤ੍ਯਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾ ਸਤ੍ਯਕਾਮਾ ਚ ਦੇਵਵਤ੍
ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਲੰਮੀ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਸੱਚੀ ਨੀਅਤ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵੀ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਮਾਮ੍ ਏਤੇ ਦੇਵੀਂ ਚੇਮਾਂ ਸ੍ਵਬਾਨ੍ਧਵਾਃ । ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਤਾਵਤ੍ ਸਾਮਾਨ੍ਯਲਲਨਾਰੂਪਧਾਰਿਣੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਆਮ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਦੇਖਣ।'
ਤਤੋ ਗृਹਜਨਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਙ੍ਗਨਾਦ੍ਵਯਮ੍ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਗੌਰ੍ਯੋਰ੍ ਯੁਗਮ੍ ਇਵ ਸਮੁਦ੍ਭਾਸਿਤਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਫਿਰ ਘਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਉਹ ਦੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਗੌਰੀ ਰੋਸ਼ਨ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ।
ਆਪਾਦਂ ਵਿਵਿਧਾਮ੍ਲਾਨਮਾਲਾਵਲਨਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਵਸਨ੍ਤਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯੋਰ੍ ਯੁਗਲਮ੍ ਇਵਾਮੋਦਿਤਕਾਨਨਮ੍
ਉਹ ਜੋੜਾ ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੈਰ ਤੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਾਜ਼ਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਸੰਤ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨਾਲ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਜੰਗਲ।
ਸਰ੍ਵੌषਧਿਵਨਗ੍ਰਾਮਂ ਪੂਰਯਤ੍ ਤਂ ਰਸਾਯਨੈਃ । ਸ਼ੀਤਲਾਹ੍ਲਾਦਸੁਖਦਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਵਯਮ੍ ਇਵੋਦਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਔਸ਼ਧੀ ਵਾਲੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਰਸਾਇਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਠੰਡਕ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਚੰਦ ਉਗ ਆਏ ਹੋਣ।
ਲਮ੍ਬਾਲਕਲਤਾਲੋਲਲੋਚਨਾਲਿਵਿਲੋਕਿਤੈਃ । ਕਿਰਤ੍ ਕੁਵਲਯੋਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰਮਾਲਤੀਕੁਸੁਮੋਤ੍ਕਰਾਨ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੰਬੀ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀ ਵੱਲੀ ਵਾਲ ਅਤੇ ਚੰਚਲ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੀਲੇ ਕੰਵਰ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਚੈਸਮਿਨ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵੰਞਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦ੍ਰੁਤਹੇਮਰਸਾਪੂਰ੍ਣਸਰਿਤ੍ਸਰਣਹਾਰਿਣਾ । ਦੇਹਪ੍ਰਭਾਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਕਨਕੀਕृਤਕਾਨਨਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਚਮਕ, ਜਿਵੇਂ ਪੀਘਲਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਨਦੀਆਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ, ਨੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਹਜਾਯਾ ਵਪੁਰ੍ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਲੀਲਾਦੋਲਾਵਿਲਾਸਿਨਾ । ਤਰਤੇਵ ਤਰਙ੍ਗਾਢ੍ਯਨਿਜਲਾਵਣ੍ਯਵਾਰਿਧੇਃ
ਕੁਦਰਤੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਭਰੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਰੂਪ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਵਿਲੋਲਬਾਹੁਲਤਿਕਾਯੁਗੇਨਾਰੁਣਪਾਣਿਨਾ । ਪ੍ਰਕਿਰਦ੍ ਵਾ ਨਵਂ ਹੈਮਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਲਤਾਵਨਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਲਤਾਂ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦੀਆਂ ਅਤੇ ਹਥ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਉਹ ਨਵਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਲਪਵ੍ਰਖ਼ਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵੰਞਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਾਦੈਰ੍ ਅਮृਦਿਤਾਮ੍ਲਾਨਪੁष੍ਪਪਲ੍ਲਵਕੋਮਲੈਃ । ਫੁਲ੍ਲਾਬ੍ਜਦਲਮਾਲਾਭੈਰ੍ ਅਸ੍ਪृਸ਼ਦ੍ਭੂਤਲਂ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਨਰਮ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਖਿੜੇ ਕੰਵਰ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਰਗੇ, ਫਿਰ ਤੁਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਾਲੀਤਮਾਲषਣ੍ਡਾਨਾਂ ਸ਼ੁष੍ਕਾਨਾਂ ਸ਼ਸ਼ਿਰੋਚਿषਾਮ੍ । ਆਲੋਕਨਾਮृਤਾਸੇਕੈਰ੍ ਜਨਯਦ੍ ਬਾਲਪਲ੍ਲਵਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ, ਸੁੱਕੇ ਤਾਲ ਅਤੇ ਤਮਾਲਾ ਦੇ ਬੂਟਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਚੰਦਨੀ ਦੀ ਚਮਕ ਖੋ ਗਈ ਸੀ, ਨਵੇਂ ਨਰਮ ਕਲਿਆਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਏ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਵਨਦੇਵੀਭ੍ਯਾਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੁਸੁਮਾਞ੍ਜਲਿਮ੍ । ਤਤ੍ਯਾਜ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ਼ਰ੍ਮਾਥ ਸਾਰ੍ਧਂ ਗृਹਜਨੇਨ ਸਃ
ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਜਯੇਸ਼ਠ ਸ਼ਰਮਾ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਪਾਤ ਪਾਦਯੋਰ੍ ਦੇਵ੍ਯੋਸ੍ ਤਯੋਸ੍ ਸਕੁਸੁਮਾਞ੍ਜਲਿਃ । ਪ੍ਰਾਲੇਯਸ਼ੀਕਰਾਸਾਰਃ ਪਦ੍ਮਿਨ੍ਯਾ ਇਵ ਪਦ੍ਮਯੋਃ
ਉਸਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕਮਲ-ਪੁਖਰ ਵਿੱਚ ਕਮਲਾਂ 'ਤੇ ਠੰਢੀ ਓਸ ਦੀ ਵਰਖਾ ਪੈਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਜਯਤਂ ਵਨਦੇਵ੍ਯੌ ਨੋ ਦੁਃਖਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਮ੍ ਆਗਤੇ । ਪ੍ਰਾਯਃ ਪਰਪਰਿਤ੍ਰਾਣਮ੍ ਏਵ ਕਰ੍ਮ ਨਿਜਂ ਸਤਾਮ੍
ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਜਿੱਤਣ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਆਈਆਂ ਹਨ; ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਵਧੇਰੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵ੍ਯਾਵ੍ ਅਭਵਤਾਂ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਵ੍ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਦਮ੍ਪਤੀ । ਸਰ੍ਵਾਤਿਥੀ ਕੁਲਕਰੌ ਸ੍ਤਮ੍ਭਭੂਤੌ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਥਿਤੇਃ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੰਪਤੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਮੂਲ, ਸਾਰੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਟਿਕਾਣਾ ਹਨ।
ਤਾਵ੍ ਅਦ੍ਯ ਗृਹਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਪੁਤ੍ਰਪਸ਼ੁਬਾਨ੍ਧਵਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਤੌ ਨਃ ਪਿਤਰੌ ਤੇਨ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍
ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਮਾਪੇ ਘਰ, ਪੁੱਤਰ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਗृਹੇ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਮृਤਾਵ੍ ਉਤ੍ਕਾਸ਼੍ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਮਧੁਰਸ੍ਵਨੈਃ
ਪੰਛੀ ਦਰਖ਼ਤ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਡਦੇ ਤੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ; ਖਾਲੀ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗੁਹਾ ਘੁਰਘੁਰਾਰਾਵਪ੍ਰਲਾਪਕਲਨਾਕੁਲਾ । ਸਰਿਤ੍ਸ੍ਥੂਲਾਸ਼੍ਰੁਧਾਰਾਭਿਃ ਪਰਿਰੋਦਿਤਿ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਗੁਫਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਠ ਰਹੀ ਗੂੰਜਦੀ, ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੀ ਉਲਝਣ ਨਾਲ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਅੰਸੂਆਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਝਰਾਕ੍ਰਨ੍ਦਹਾਰਿਣ੍ਯੋ ਮੁਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਪਯੋਧਰਾਃ । ਤਪ੍ਤਨਿਸ਼੍ਸ਼੍ਵਾਸਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਾਃ ਪਰਂ ਕਾਰ੍ਸ਼੍ਯਮ੍ ਇਤਾ ਦਿਸ਼ਃ
ਝਰਨਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਛਾਤੀ ਉਘੜ ਗਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਰਮ ਆਹਾਂ ਨਾਲ ਉਡਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ ਭਟਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।