ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ਜ੍ਞਾਤਲੋਕਪਰਾਵਰਃ । ਸੁਖਦੁਃਖਦਸ਼ਾਹੀਨਸ੍ ਸਮਲੋष੍ਟਾਸ਼੍ਮਕਾਞ੍ਚਨਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਜੀਵ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖੇਗਾ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਰਹੇਗਾ, ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਮੁਨਿਨਾਥੇਨ ਰਾਜਾ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸਃ । ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ ਰਾਮਮ੍ ਆਨੇਤੁਂ ਭੂਯੋ ਦੂਤਪਰਮ੍ਪਰਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੁਨੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਮੁੜ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਭੇਜੀ।
ਏਤਾਵਤਾ ਚ ਕਾਲੇਨ ਰਾਮੋ ਨਿਜਗृਹਾਸਨਾਤ੍ । ਪਿਤੁਸ੍ ਸਕਾਸ਼ਮ੍ ਆਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਉਤ੍ਥਿਤੋ ऽਰ੍ਕ ਇਵਾਚਲਾਤ੍
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਬੈਠਕ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਉਗਦਾ ਹੈ।
ਵृਤਃ ਕਤਿਪਯੈਰ੍ ਭृਤ੍ਯੈਰ੍ ਭ੍ਰਾਤृਭ੍ਯਾਂ ਚਾਜਗਾਮ ਹ । ਤਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਿਤੁਰ੍ ਆਸ੍ਥਾਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸੁਰਪਤੇਰ੍ ਇਵ
ਕੁਝ ਨੌਕਰਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਵੇ।
ਦੂਰਾਦ੍ ਏਵ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸੌ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਰਥਂ ਤਦਾ । ਵृਤਂ ਰਾਜਸਮੂਹੇਨ ਦੇਵੌਘੇਨੇਵ ਵਾਸਵਮ੍
ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਰਾਮ ਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਰਬਾਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿਚ ਹੋਵੇ।
ਵਸਿष੍ਠਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸੇਵਿਤਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਰ੍ ਦ੍ਵਯੋਃ । ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਤਜ੍ਜ੍ਞੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਵृਨ੍ਦੇਨ ਪਾਲਿਤਮ੍
ਦੋਹਾਂ ਪਾਸੋਂ ਵਸੀਸ਼ਟ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਚਾਰੁਚਾਮਰਹਸ੍ਤਾਭਿਃ ਕਾਨ੍ਤਾਭਿਸ੍ ਸਮੁਪਾਸਿਤਮ੍ । ਕਕੁਬ੍ਭਿਰ੍ ਇਵ ਮੂਰ੍ਤਾਭਿਸ੍ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਭਿਰ੍ ਯਥੋਚਿਤਮ੍
ਸੁੰਦਰ ਚਮਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਰਮਣੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋਣ।
ਵਸਿष੍ਠਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਦਸ਼ਰਥਾਦਯਃ । ਦਦृਸ਼ੂ ਰਾਘਵਂ ਦੂਰਾਦ੍ ਉਪਾਯਾਨ੍ਤਂ ਗੁਹੋਪਮਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਦਸ਼ਰਥ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗੁਹਾ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਵष੍ਟਮ੍ਭਗਰ੍ਵੇਣ ਸ਼ੈਤ੍ਯੇਨੇਵ ਹਿਮਾਲਯਮ੍ । ਸ਼੍ਰਿਤਂ ਸਕਲਸੇਵ੍ਯੇਨ ਗਮ੍ਭੀਰੇਣ ਸ੍ਵਰੇਣ ਚ
ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਦੇ ਗਰਵ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਠੰਡਕ, ਸਭ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ।
ਸੌਮ੍ਯਂ ਸਮਸ਼ੁਭਾਕਾਰਂ ਵਿਨਯੋਦਾਰਮ੍ ਊਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਕਾਨ੍ਤੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤਵਪੁषਂ ਪਰਸ੍ਯਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਭਾਜਨਮ੍
ਮਿੱਠਾ, ਸਮਤੋਲ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਨਿਮਰਤਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਯੋਗ।
ਸਮੁਦ੍ਯਦ੍ਯੌਵਨਾਰਮ੍ਭਮ੍ ਉਦ੍ਯੋਗਸ਼ਮਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਅਨੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਮ੍ ਅਨਾਯਾਸਂ ਪੂਰ੍ਣਪ੍ਰਾਯਮਨੋਰਥਮ੍
ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਉੱਦਮ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬੇਫਿਕਰ, ਅਸਾਨ, ਤੇ ਲਗਭਗ ਪੂਰੇ ਹੋਏ ਮਨੋਰਥਾਂ ਵਾਲਾ।
ਵਿਚਾਰਿਤਜਗਦ੍ਯਾਤ੍ਰਂ ਪਵਿਤ੍ਰਗੁਣਗੋਚਰਮ੍ । ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੈਕਲੋਭੇਨ ਗੁਣੈਰ੍ ਇਵ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਚਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਉਦਾਰਸਾਰਮ੍ ਆਪੂਰ੍ਣਮ੍ ਅਨ੍ਤਃਕਰਣਕੋਟਰਮ੍ । ਅਵਿਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਯਾ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉੱਚੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ, ਮਨ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕੋਠੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਉਲਝਣ ਦੇ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਗੁਣਗਣਾਕੀਰ੍ਣੋ ਦੂਰਾਦ੍ ਏਵ ਰਘੂਦ੍ਵਹਃ । ਪਰਿਮੇਯਸਿਤਾਚ੍ਛਾਚ੍ਛਸ੍ਵਹਾਰਾਮ੍ਬਰਪਲ੍ਲਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਈ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਾਰਿਸ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ, ਉਸਦੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪੂਰੇ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਸਾਫ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਚਲਚ੍ਚਾਰੁਚੂਡਾਮਣਿਮਰੀਚਿਨਾ । ਸ਼ਿਰਸਾ ਵਸੁਧਾਕਮ੍ਪਲੋਲਮਾਨਾਚਲਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਉਸਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸਦੇ ਸੋਹਣੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣੇ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਪਿਤਰਂ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ ਮੁਨੀਨ੍ ਮਾਨ੍ਯੈਕਮ੍ ਆਨਤਃ । ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਂਸ੍ ਤਤੋ ਬਨ੍ਧੂਂਸ੍ ਤਤੋ ऽਧਿਕਗੁਣਾਨ੍ ਗੁਰੂਨ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਮਾਣਯੋਗ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਚਾਤ੍ਮਨਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨਾਕ੍ ਸ੍ਵਾਦੁਗਿਰਾ ਤਥਾ । ਰਾਜਲੋਕੇਨ ਵਿਹਿਤਾਂ ਸ ਪ੍ਰਣਾਮਪਰਮ੍ਪਰਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਹਾਜਰੀ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਨਮਸਕਾਰ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਿਹਿਤਾਸ਼ੀਰ੍ ਮੁਨਿਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਰਾਮਸ੍ ਸ ਸ਼ਮਮਾਨਸਃ । ਆਸਸਾਦ ਪਿਤੁਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਮੀਪਂ ਸੁਰਸੁਨ੍ਦਰਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਜਰੀ ਵਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਪਾਦਾਭਿਵਨ੍ਦਨਰਤਂ ਤਮ੍ ਅਥਾਸੌ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਸ਼ਿਰਸ੍ਯ੍ ਅਭ੍ਯਾਲਿਲਿਙ੍ਗਾਸ਼ੁ ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚੈਵ ਤਥੈਵ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਆਲਿਲਿਙ੍ਗ ਘਨਸ੍ਨੇਹਂ ਰਾਜਹਂਸੋ ऽਮ੍ਬੁਜਂ ਯਥਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਡੂੰਘੀ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜ ਹੰਸ ਕਮਲ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਵਤ੍ਸ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਵਦਤ੍ਯ੍ ਅਥ ਮਹੀਪਤੌ । ਭੂਮੌ ਪਰਿਜਨਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਸੋ ऽਂਸ਼ੁਕੇ ऽਥ ਨ੍ਯਵਿਕ੍ਸ਼ਤ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠ,' ਉਹ ਨੇ ਪਰਿਜਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਿਛਾਈ ਹੋਈ ਚਾਦਰ 'ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਿਵੇਕਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਕਲ੍ਯਾਣਾਨਾਂ ਚ ਭਾਜਨਮ੍ । ਜਨਵਜ੍ ਜੀਰ੍ਣਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਖੇਦਾਯਾਤ੍ਮਾ ਨ ਦੀਯਤੇ
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਵਿਆਕਤਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਹੈ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੇ ਵਧੀਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕੀ ਸੋਚ ਪਾ ਲਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਦੁਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿੰਦਾ।
ਵृਦ੍ਧਵਿਪ੍ਰਗੁਰੁਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੇਨਾਨੁਤਿष੍ਠਤਾ । ਪਦਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਮੋਹਮ੍ ਅਨੁਧਾਵਤਾ
ਵੱਡਿਆਂ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਖੀ ਗਈ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਭਟਕਾਵੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਤਾਵਦ੍ ਏਵਾਪਦੋ ਦੂਰੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਪਰਿਪੇਲਵਾਃ । ਯਾਵਦ੍ ਏਵ ਨ ਮੋਹਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਰਃ ਪੁਤ੍ਰ ਦੀਯਤੇ
ਪੁੱਤਰ, ਜਦ ਤੱਕ ਮਨ ਭਟਕਾਵੇ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੱਧਦਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵੀ ਦੂਰ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼ੂਰਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਵਿਜਿਤਾਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ । ਦੁਰੁਚ੍ਛੇਦਾ ਦੁਰਾਰਮ੍ਭਾ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਮੀ ਵਿषਯਾਰਯਃ
ਰਾਜਕੁਮਾਰਾ, ਤੂੰ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਿਰਲਾ ਬਹਾਦਰ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਜੋ ਕੱਟਣ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਬੜੇ ਔਖੇ ਹਨ, ਜਿੱਤ ਲਏ ਗਏ ਹਨ।
ਕਿਮ੍ ਅਤਜ੍ਜ੍ਞ ਇਵਾਜ੍ਞਾਨਾਂ ਯੋਗ੍ਯੇ ਵਾ ਮੋਹਸਾਗਰੇ । ਵਿਨਿਮਜ੍ਜਸਿ ਕਲ੍ਲੋਲਗਹਨੇ ਜਾਡ੍ਯਸ਼ਾਲਿਨਿ
ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਜਿਹੇ ਅਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਕਿਉਂ ਮੋਹ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਆਲਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਚਲਨ੍ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਵ੍ਯੂਹਸਮਲੋਚਨ ਲੋਲਤਾਮ੍ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਚੇਤਃਕृਤਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹੇਤੁਨਾ ਕੇਨ ਮੁਹ੍ਯਸਿ
ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਿਲਦੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਦੱਸ, ਮਨ ਵੱਲੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਵਜ੍ਹਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ?
ਕਿਂਨਿष੍ਠਾਃ ਕਿਯਤਾ ਕੇਨ ਕਿਯਨ੍ਤਃ ਕਾਰਣੇਨ ਤੇ । ਆਧਯੋ ਨੁ ਵਿਲੁਮ੍ਪਨ੍ਤਿ ਮਨੋ ਗੇਹਮ੍ ਇਵਾਖਵਃ
ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ, ਕਿੰਨੇ ਹਨ, ਕਿਸ ਵੱਲੋਂ ਤੇ ਕਿਸ ਵਜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਘਰ ਲੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ?
ਮਨ੍ਯੇ ਨਾਨੁਚਿਤਾਨਾਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਆਧੀਨਾਂ ਪਦਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਃ । ਆਪਤ੍ਸੁ ਚਾਪ੍ਤੋ ਯੋ ਧੀਰੋ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਸ੍ ਤੇਨ ਚਾਧਯਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸਰਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਅਕਤੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਜਿੱਤ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾਭਿਮਤਮ੍ ਆਸ਼ੁ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਚਾਨਘਮ੍ । ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਪੁਨਰ੍ ਯੇਨ ਤਵ ਭੇਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਾਧਯਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਬਿਆਨ ਕਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ; ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਮੁੜ ਤੂੜੇ ਜਾਣਗੇ।